فضا، عدالت نظامی، و سپاه دادستان کل نیروی هوایی در سال 2050.

توسط تاد پنینگتون
دوشنبه 6 جولای 2026

دو پدیده با شتاب اجتناب ناپذیر امروز در مسیر فعلی خود برای آینده قابل پیش بینی ادامه خواهند داشت. تا سال 2050، من پیش‌بینی می‌کنم که این تغییرات به تغییراتی در نیروی هوایی و فضایی منجر شود، که منجر به ایجاد یک دادستان کل به طور چشمگیری متفاوت از آنچه امروز می‌دانیم خواهد بود. این دو پدیده عبارتند از: رشد نیروی فضایی ایالات متحده (و “حوزه فضایی”) و افول سیستم عدالت نظامی (و “حوزه عدالت نظامی”).

ایجاد نیروی فضایی توسط بلوغ و تکثیر فعالیت در حوزه فضایی دیکته شد. همانطور که نیروهای کیهانی پویا هستند، به عنوان یک نهاد، عامل رشد و اهمیت کیهان نیستند. در عوض، ایجاد و رشد نیروی فضایی یک شاخص دیرهنگام از اهمیت استراتژیک حوزه فضایی است. در آغاز عصر فضا، تنها دولت ها ابزار رسیدن به فضا را داشتند. پس از لازم‌الاجرا شدن پیمان فضای بیرونی، بیشتر فعالیت‌ها بدون مناقشه بودند و فضای زیادی (فیزیکی و سیاسی) برای هر کسی که می‌توانست به آن برسد، وجود نداشت. جنگ خلیج فارس زنگ خطری برای رقبای استراتژیک ما در مورد مزایای نظامی بود که ایالات متحده بر اساس قابلیت‌های فضایی ما از آن برخوردار بود و از منطقه‌ای استفاده می‌کردیم که در آن زمان می‌توانستیم به عنوان پناهگاه رفتار کنیم.[1]

چرا رقبای ما نه سعی کنید ابتدا این مزایا را از ما دریغ کنید و سپس به دنبال پیشی گرفتن از ما باشید؟ این دقیقاً همان کاری است که آنها در 30 سال گذشته انجام داده اند.[3] و این رقابت در زمانی رخ داد که کاهش شدید هزینه‌های پرتاب به فضا، دامنه را در دسترس‌تر کرد: ابتدا برای سایر کشورها، سپس برای شرکت‌های بزرگ، در نهایت برای استارت‌آپ‌های کوچک و حتی سازمان‌های غیرانتفاعی. امروزه دسترسی به فضا به اندازه کافی دموکراتیک شده است که گروه هایی از دانش آموزان دبیرستانی قادر به تامین مالی ساخت، پرتاب و بهره برداری از ماهواره ها هستند. روندهای کوچک سازی فناوری این روند را تسریع می کند. هزینه پرتاب یک ابرکامپیوتر به اندازه اتاق دهه 1970 به مدار را با قیمت 100000 دلار به ازای هر کیلوگرم با هزینه امروزی پرتاب میکروسات به اندازه آیفون به مدار حدود 2000 دلار به ازای هر کیلوگرم مقایسه کنید.[3] جایی که فعالیت های انسانی می رود، رقابت می رود. از هم اکنون تا سال 2050، مهم ترین مرز فعالیت (و رقابت) انسان فضای بیرونی خواهد بود.

نیروی فضایی در دسامبر 2019 به شیوه ای ایجاد شد که نشان دهنده سازش های سیاسی لازم برای اجرای آن در آن زمان بود. قانون نیروی فضایی این کار را با تغییر نام فرماندهی فضایی نیروی هوایی به نام نیروی فضایی ایالات متحده انجام داد.[4] در شش سال کوتاه – یک چشم بر هم زدن در پنتاگون – شرکت فضایی نظامی کشور کاملاً به چیزی نزدیک‌تر به دیدگاه رهبران شرکت فضایی تبدیل شد.[5] با این حال، اجرای سریع این ساختارهای سازمانی جدید نباید باعث رضایت خاطر شود. رشد قابلیت‌های موجود، استفاده از قابلیت‌های آینده و اهمیت روزافزون آن‌ها در رقابت و درگیری به این معنی است که نیروی فضایی قطعاً در دهه‌های آینده رشد و تکامل خواهد یافت.

سپاه وکیل عمومی برای مقابله با قدرت های فضایی در حال رشد تکامل خواهد یافت و در عین حال با پدیده دیگری که در بالا ذکر شد تطبیق می یابد: افول سیستم عدالت نظامی. هنگامی که من از “افول” عدالت نظامی صحبت می کنم، هیچ نقص اخلاقی در سیستم قضایی فعلی و قدیمی ما را مطرح نمی کنم، و همچنین به هیچ گونه عدم اعتماد یا بی توجهی در میان دست اندرکاران عدالت نظامی اشاره نمی کنم. در واقع، تجربه دورهای قبلی اصلاحات عدالت نظامی نشان می دهد که دست اندرکاران عدالت نظامی به طور منحصر به فردی از ارزش نظامی یک سیستم انضباطی مبتنی بر فرماندهی قدردانی می کنند و در دفاع از مزایای آن بسیار ماهر هستند.[6] من پیش‌بینی می‌کنم که سیستم قضایی نظامی به‌جای هرگونه نقص ذاتی طراحی یا عملکرد، به‌دلیل ملاحظات سیاسی بیرونی باشد.

اگرچه ساختار گسترده قانون متحدالشکل عدالت نظامی سابقه طولانی در سنت های حقوقی نیروهای مسلح بریتانیا و آمریکا دارد، اوج شکوفایی اجرای عدالت نظامی مدرن برای مدافعان قاضی در دو دهه بین تصویب این قانون در سال 1951 و تصمیم 1971 برای حفظ یک نیروی کاملاً داوطلبانه رخ داد. این دهه‌هایی بود که درگیری‌ها در کره و ویتنام به مکانیزمی برای اعمال نظم و انضباط نظامی بر تعداد زیادی از سربازان وظیفه مستقر در خارج از کشور نیاز داشت، در دوره‌ای که حفاظت از روند قانونی برای سربازان متهم در مقایسه با درگیری‌های قبلی بسیار پیشرفت کرده بود.[7] در دهه‌های پس از ویتنام، تعداد افراد مسلح در ایالات متحده هم به طور کلی و هم به عنوان درصدی از جمعیت کاهش یافته است.[8]

اکثر متخصصان دادگستری نظامی اولین بار در سال 2010، در جریان تمرکز شدید عمومی و کنگره بر خشونت جنسی در صفوف، با شکاف هایی در زره سیستم قضایی نظامی مدرن مواجه شدند. بسیاری به یاد می آورند که مجموعه ای از جلسات استماع کنگره که از آن دهه آغاز شده و تا به امروز ادامه داشته است، که در آن قاضی های ارشد متوالی از همه دستگاه ها با کاستی های ادعایی سیستم قضایی نظامی مواجه شدند.[9] اخیراً، این قانون اصلاح شد تا منسجم ترین تصمیمات در مورد زمان و نحوه اعمال قدرت قضایی نظامی را از فرماندهی حذف کند و این قدرت را به قضات بدهد.[10] این اصلاحات در مراحل اولیه اجرا هستند و احتمالا آخرین اصلاحات عدالت نظامی قبل از سال 2050 نخواهد بود.

با توجه به اینکه جدی‌ترین مسائل عدالت نظامی دیگر در دست نیست، آیا ممکن است جامعه ما (و نمایندگان آن در کنگره) بپرسند که چرا ارتش در بسیاری از این موارد ادعای صلاحیت می‌کند؟ در طول دهه های آینده، صلاحیت قانون یکسان عدالت نظامی احتمالاً از طریق یک سری اصلاحات تدریجی به شدت محدود خواهد شد. در مواردی که یک ایالت یا قلمرو ایالات متحده صلاحیت مؤثری بر یک جنایت دارد، ممکن است شاهد محدودیت صلاحیت نظامی باشیم. این محدودیت ممکن است ناشی از تصمیمی مبتنی بر قانون یا سیاست برای محدود کردن یا به تعویق انداختن اعمال صلاحیت قضایی نظامی باشد، یا از سوی مراجع ایالتی و محلی که صلاحیت قضایی خود را در کنار ارتش در مورد اکثر جنایات مرتکب شده توسط اعضای ارتش ایالات متحده ادعا می کنند. تا جایی که صلاحیت نظامی در مورد جنایات داخلی اعمال می شود، ممکن است نسبت به صلاحیت قضایی ایالتی یا سرزمینی که قربانی یک جنایت یک غیرنظامی غیرنظامی باشد کمتر مورد توجه قرار گیرد.

همیشه نقشی برای نوعی از سیستم قضایی نظامی وجود خواهد داشت. با این حال، تا سال 2050، استانداردهای حوزه قضایی UCMJ ممکن است بسیار متفاوت از امروز به نظر برسد. در سال 1978، دادگاه عالی شرط “اتصال سرویس” را به یک جرم قابل مجازات UCMJ حذف کرد.[11] در سال‌های بعدی، الزامات اتصال به سرویس به‌عنوان آستانه‌ای برای حوزه قضایی UCMJ ممکن است از طریق قانون یا خط‌مشی احیا شود. صلاحیت UCMJ در سال 2050 ممکن است محدود به جنایاتی باشد که خارج از صلاحیت مدنی ایالات متحده رخ می دهد یا دارای ارتباط نظامی شدیدی است، مانند نقض قانون جنگ یا جنایتی که شامل سوء استفاده از قدرت نظامی است. چنین تغییری روندی قابل پیش‌بینی در سیستمی است که از سیستم مبتنی بر اختیارات فرماندهی به سیستمی تغییر می‌کند که در آن مهم‌ترین تصمیمات عدالت کیفری به «دادستان‌های حرفه‌ای» سپرده می‌شود، عبارتی که معمولاً برای توصیف رهبران و کارکنان دفتر دادستان‌های ویژه استفاده می‌شود.[12] ممکن است تعداد پرونده‌هایی که تا سال 2050 به چنین آستانه‌های قضایی محدودی برسند، بخش کوچکی از دادگاه‌های نظامی امروزی باشد.

روندهای همزمان یک نیروی فضایی رو به رشد و یک سیستم قضایی نظامی رو به زوال چگونه با هم کار خواهند کرد تا تغییرات عمده ای در سپاه دادستان کل ایجاد کنند؟ افزایش فعالیت‌های فضایی کلی و رشد پیش‌بینی‌شده نیروی فضایی به‌عنوان یک سازمان، با افزایش تعداد ظرفیت‌های فضایی، تنوع مداری و نوع مأموریت، احتمالاً مقیاس و پیچیدگی پشتیبانی قانونی برای عملیات فضایی را گسترش می‌دهد. این روند افزایش حمایت عملیاتی از قوانین فضایی احتمالاً با کاهش نقش عدالت نظامی نسبت معکوس دارد زیرا عملکرد عدالت نظامی از اختیار فرماندهی به یک رشته کوچک و تحت رهبری وکیل دور می شود. به عبارت دیگر، نیروی فضایی به حمایت قانونی بیشتری برای عملیات و حمایت قانونی کمتری برای عدالت نظامی نیاز خواهد داشت. این روند باعث پیشرفت حرفه ای مدافعان قضات بیشتر از طریق عملیات و شیوه های قانون مدنی و کمتر از طریق عدالت نظامی خواهد شد. سیستم قضایی نظامی 2050 ممکن است بسیار شبیه عملکرد ادعایی سال 2025 باشد: کادر کوچکی از متخصصان، عمدتا غیرنظامیان، که از یک مکان تلفیقی کار می کنند.

تصور کارآمدی این نوع سیستم نظامی دشوار نیست. بر اساس مشاهدات من به عنوان وکیل قاضی کارکنان، اکثر شرکت کنندگان در دادگاه نظامی اکنون باید برای رسیدگی به دادگاه سفر کنند. کاهش تعداد پرونده ها این روند را تقویت می کند، به خصوص اگر زمان رسیدگی کلی دادگاه های نظامی عمومی همچنان افزایش یابد. در برخی موارد، کارایی یا ضرورت، ادغام وظایف دادگاه نظامی را در مکان‌های کمتری – احتمالاً یک مکان – برای رسیدگی‌های دادگاه نظامی توجیه می‌کند. تضعیف مداوم اقتدار فرماندهی در سیستم قضایی نظامی تمایل دارد که منطق صلاحیت نظامی را از “نظم و انضباط خوب” به “ضرورت قضایی” در مواردی که صلاحیت ایالتی و محلی اعمال نمی شود یا در مواردی که ارتباط نظامی با جرم به ویژه حاد است، تغییر دهد. ملت همیشه به نظم و انضباط خوب در نیروهای مسلح خود نیاز خواهد داشت: اما ممکن است ابزاری غیر از صلاحیت کیفری عمومی برای این منظور کافی باشد.

از آنجایی که پیوند بین صلاحیت نظامی و اقتدار فرماندهی کاهش می یابد و عمدتاً شامل جرایم خرد و تخلفات اداری می شود، منطق الزام مقامات دعوت کننده، قضات و وکلای محاکمه به عنوان افسران نظامی نیز ممکن است کم رنگ شود. تا سال 2050، نیاز به وکلا با تخصص در فعالیت های تخصصی در تعداد کمی از مکان ها ممکن است منجر به اصلاحاتی شود که به دادگاه های نظامی اجازه می دهد تا وکیل دولتی غیرنظامی باشند. هنگامی که صلاحیت نظامی از اقتدار فرماندهی جدا می شود، رهبران خدمات ممکن است با طرح اتهامات علیه فرمانده یگان متهم، خرد مسئولیت پذیرفتن مسئولیت رفاه شخصی متهم را زیر سوال ببرند. افرادی که در انتظار محاکمه در سال 2050 هستند ممکن است از نظر اداری از واحد قبلی خود به واحدی که در محل دادگاه نظامی تلفیقی واقع شده است منتقل شوند. تحکیم فعالیت‌های دادگاه نظامی می‌تواند باعث ایجاد واحدی شود که کارکنان و منابع آن برای استخدام و مراقبت از رفاه و پایداری هوانوردان و نگهبانان منتظر محاکمه هستند.

در واقع، بسیاری ممکن است بپرسند که چرا دادگاه‌های نظامی در تمام مدتی که در انتظار محاکمه هستند در خدمت هستند، به‌ویژه اگر زمان مورد نیاز برای پیگرد قضایی تا محکومیت یا تبرئه شدن پرونده همچنان رو به افزایش باشد (که روندی در دهه گذشته من وجود داشته است). چنین روندهایی می تواند منجر به یک مرجع جدید برای برکناری موقت اعضای خدماتی شود که با اتهامات جنایی به اندازه کافی جدی روبرو هستند، با مکانیسمی برای بازگرداندن یک عضو به وظیفه فعال در صورتی که در نهایت تبرئه شوند. از آنجایی که ارتباط بین صلاحیت کیفری نظامی و اقتدار فرماندهی به طور فزاینده ای ضعیف می شود، چنین گزینه هایی ممکن است مورد حمایت قرار گیرند.

تا سال 2050، اجرای عدالت نظامی ممکن است آنقدر کوچک و تخصصی باشد که دیگر ماموریت تعیین کننده قاضی دادستان کل نباشد. عدالت نظامی نمی تواند انضباط حقوقی اولیه برای توسعه حرفه ای افسران حقوقی نظامی باقی بماند. اگر روند جدا کردن اقتدار فرماندهی از عدالت نظامی ادامه یابد، تا سال 2050، عدالت نظامی ممکن است یک عمل تخصصی و عمدتا غیرنظامی باشد.

نیروی فضایی بدون زمینه شغلی قانونی خود، با تکیه بر مدافعان قاضی نیروی هوایی که به سازمان های نیروی فضایی اختصاص داده شده بودند، ایجاد شد. امروزه، نیروی فضایی برای ارائه سیستم قضایی، دفاع قانونی و تیمی از مدافعان قربانیان به نیروی هوایی متکی است. از آنجایی که عدالت نظامی با افزایش اندازه و اهمیت نیروی فضایی کاهش می یابد، این نظم و انضباط نظامی نخواهد بود که تقاضا برای یک رشته شغلی قانونی برای نیروی فضایی ایجاد کند. در عوض، افزایش مقیاس، اهمیت و پیچیدگی قانونی فعالیت‌های فضایی، محرک‌های اولیه برای انطباق با حوزه شغلی حقوقی نیروی فضایی برای سپاه شورای عمومی نیروی هوایی خواهد بود.

سه روند در عملیات فضایی توضیح می دهد که چرا اینطور خواهد بود. اول، حجم کلی فعالیت های عملیات فضایی در حال افزایش است،[13] و در آینده قابل پیش بینی به سرعت به رشد خود ادامه خواهد داد. ما تعداد بیشتری از سیستم‌ها را ارائه می‌کنیم که عمداً برای عمر مفید کمتر طراحی شده‌اند. پیشرفت در قابلیت‌های راه‌اندازی، کوچک‌سازی و قدرت محاسباتی، ذهنیت میراث کیفیت در مقابل کمیت را به چالش می‌کشد: امروزه اغلب ممکن است هر دو را داشته باشیم.[14]

دوم، اصول بنیادین قانون فضا به طور فزاینده ای به چالش کشیده خواهد شد، زیرا رقبای ما در فضا تواناتر و جسورتر می شوند. آیا اصل عدم تخصیص معاهده فضای ماورای جو از سکونت چینی ها در قطب جنوب قمری جان سالم به در خواهد برد؟ آیا با تمایل به پرتاب و ثبت “پرچم های رفاه” دولتی مانند حوزه دریایی، اصول مسئولیت دولت برای فعالیت های فضایی تضعیف خواهد شد؟[15] آیا ادعای روسیه مبنی بر ایجاد «منطقه ایمنی» بیش از حد در اطراف یک وسیله نقلیه فضایی در حال گردش در نقطه لاگرانژ می تواند ادعای ایالات متحده مبنی بر دسترسی آزاد به همان رژیم مداری را نقض کند؟ بسیاری از مقدمات اساسی قانون حاکم بر فعالیت های فضایی به روش های غیرمنتظره ای در دهه های آینده آزمایش خواهند شد.

سوم، پرداختن به همه این مسائل به طور فزاینده ای مستلزم استخدام فرماندهان، اپراتورهای فضایی و مشاوران حقوقی است که در یک فرهنگ نظامی متمرکز بر فضا توسعه یافته اند. در دهه‌های 1930 و 1940، هوانوردان به شدت استدلال می‌کردند که نیروی هوایی توسعه اساسی نیروی زمینی یا دریایی نیست. اخیراً، قبل از ایجاد نیروی فضایی، حامیان نیروی هوایی با استقلال نیروی فضایی مخالف بودند، همانطور که رهبران نظامی دوره قبلی با استقلال نیروی هوایی مخالفت کردند.[16] آنها استدلال می کردند که هوا میدان کاملاً متفاوتی است و نیاز به تفکر متفاوت در مورد انواع مشکلات دارد، نه فقط تاکتیک های پرواز با هواپیما. به عنوان مثال، سنت معتقد است که قدرت تشکیل نیروی هوایی بر عهده فرمان نصب است، نه فرمان مأموریت، زیرا هواپیماها از فرودگاه بلند می شوند و برمی گردند. این کنوانسیون عملیاتی منجر به این شد که بسیاری از مسئولیت‌ها در نیروی هوایی – از جمله مرجع تشکیل دادگاه نظامی – به جای مأموریت نیروی هوایی، به فرمانده مسئول خود میدان هوایی واگذار شود.

سیستم‌های فضایی نظامی ارتباط یکسانی با تاسیسات زمینی ندارند. بیشتر ماهواره‌های نظامی در طول عمر عملیاتی خود در مدار باقی می‌مانند و ماهیت مداری مأموریت‌های نیروی فضایی به این معنی است که واحدهای نیروی فضایی اغلب از نظر جغرافیایی در سراسر سیاره پراکنده هستند. عواملی مانند اینها نیروی فضایی را برانگیخت تا یک مدل اقتدار دادگاه نظامی ویژه مأموریت را اتخاذ کند، که در آن یک فرمانده دلتا به عنوان مرجع ویژه دادگاه نظامی برای نیروهای تحت فرمان خود، صرف نظر از تاسیساتی که این نیروها در آن مستقر هستند، خدمت می کند. حوزه فضایی به همان اندازه که عملیات هوایی از عملیات زمینی یا دریایی متفاوت است با حوزه هوایی متفاوت است. تفاوت های اساسی حوزه به این دلیل است که ما خدمات نظامی جداگانه ای داریم که هر کدام برای تولید کارشناسان نظامی در حوزه خود ساخته شده اند. این تفاوت‌ها را می‌توان در سنت‌ها، استراتژی، دکترین و فرهنگ مختلف خدمات نظامی مشاهده کرد.

امروزه، هوانوردانی که در شاخه‌های مختلف نیروی فضایی منصوب می‌شوند، به طور مؤثر خدمت می‌کنند و توسط نگهبانانی که با آنها خدمت می‌کنند، ارزش قائل هستند. با این حال، نیروی فضایی تنها شش سال دارد. سنت‌ها، استراتژی، دکترین و فرهنگ نیروی فضایی در طول زمان تکامل می‌یابند تا وجه تمایز عملیاتی حوزه فضایی را منعکس کنند. به این ترتیب، نیروی فضایی شروع به انحراف از سنت های نیروی هوایی خواهد کرد. همیشه مکان‌هایی در نیروی مشترک برای هوانوردان و نگهبانان وجود خواهد داشت که در کنار هم کار کنند: با این حال، با گذشت زمان، نیروی فضایی باید به یک نیروی نگهبان تبدیل شود تا مشاور حقوقی تعیین‌شده خود را نیز در بر بگیرد.

نیروی فضایی در ابتدا تنها با چند زمینه شغلی ایجاد شد که بر عملکردهای متمایز فضایی نیروی فضایی متمرکز بود. اکثر خدمات رزمی در حال حاضر توسط نیروی هوایی ارائه می شود، اما دلیلی وجود ندارد که باور کنیم که نیروی فضایی به موقع مسئولیت مستقل این وظایف را بر عهده نخواهد گرفت.

این دقیقا همان چیزی بود که نیروی هوایی به عنوان یک خدمت نظامی مستقل از ارتش ایجاد شد. در سال 1947، وزیر دفاع، لوئیس آرتور جانسون (همچنین وکیل دادگستری) در توضیح تصمیمات اولیه سازمانی در مورد نیروی هوایی، خاطرنشان کرد: «همچنین مقرر شد که ارتش باید به انجام خدمات عمومی برای نیروی هوایی در امور مالی، تأسیسات بیمارستانی، امور اداری و حمل و نقل ادامه دهد.»[17] همانطور که نیروی هوایی در نهایت قابلیت های ارگانیک را برای این عملکردها توسعه داد، نیروی فضایی نیز چنین خواهد شد.

تا سال 2050، نیروی فضایی احتمالاً توسط مدافعان قاضی که قیم هستند، یعنی وکلایی که به عنوان افسر نیروی فضایی ایالات متحده منصوب می شوند، مشاوره خواهد گرفت. اینکه این رشته شغلی چگونه خواهد بود تا حد زیادی به نحوه واکنش ذینفعان به سیگنال اجتناب ناپذیر نیروی کیهانی که به دنبال زمینه شغلی قانونی خود هستند بستگی دارد. یکی از گزینه ها جداسازی کامل نیروی فضایی از نیروی هوایی، تشکیل یک بخش جدید نیروی فضایی در وزارت دفاع است.[18] و سهم متناسب خود از سپاه مشاور کل نیروی هوایی را با خود می برد. در این مدل، سپاه دادستان کل نیروی فضایی یک نهاد واقعاً مجزا و مستقل خواهد بود، همانطور که سپاه دادستان کل قاضی نیروی هوایی از ارتش یا نیروی دریایی از نظر سازمانی مستقل از نیروی هوایی است.

از طرف دیگر، ممکن است یک زمینه شغلی برای یک مدافع قاضی در نیروی فضایی ظاهر شود، حتی اگر این خدمت در وزارت نیروی هوایی باقی بماند. این آینده شبیه وزارت نیروی دریایی امروز است که دارای مسیرهای شغلی جداگانه برای وکلای نیروی دریایی و تفنگداران دریایی در دفاتر آن بخش است، با بسیاری از وظایف سازمان‌دهی شده به عنوان نهادهای دوگانه (مانند دانشکده دادگستری نیروی دریایی، قوه قضاییه نیروی دریایی و تفنگداران دریایی، و دادگاه تجدیدنظر جنایی نیروی دریایی و تفنگداران دریایی).[19] تحت این مدل، وظایف خاصی مانند قوه قضاییه متحدالشکل (اگر تا سال 2050 وجود داشته باشد) و آموزش حقوقی، به خدمت به نیروی هوایی و نیروی فضایی در یک بخش نظامی ادامه خواهند داد. شاید یک کارکرد نیروی فضایی قانونی آینده کاملا غیرنظامی باشد تا یونیفرم؟

رشد نیروی فضایی و کاهش عدالت نظامی منجر به تحولی اساسی در دادستان کل نیروی هوایی در دهه‌های آینده خواهد شد. از آنجایی که این دو گرایش با تناسب معکوس منجر به تغییر می شوند، برخی تغییر را پذیرفته و برخی دیگر در برابر آن مقاومت می کنند. برای آن دسته از طرفداران قاضی که در اطراف هستند تا آن را تجربه کنند، من هیچ یک از این روش ها را توصیه نمی کنم. در عوض، من شما را تشویق می کنم که در حال حاضر به آنچه به نفع ایالات متحده است پایبند باشید. تغییر ذاتاً کیفرخواست اعمال گذشته نیست. سپاه دیوان عالی آینده، مانند گذشته، با نیازهای زمان خود سازگار خواهد شد.

مراجع

1. Rajeswari Pillai Rajogopalan، موسسه تحقیقات هوافضای چین، گزارش کنفرانس 2020، افزایش قدرت فضایی نظامی چین: نهادها و قابلیت‌ها 6 (2020).
2. گزارش وزارت دفاع ایالات متحده به کنگره، بررسی سیاست فضایی و استراتژی دفاع ماهواره ای، سپتامبر 2023.
3. توماس جی. رابرتز، پرتاب فضایی به مدار پایین زمین: هزینه آن چقدر است؟، مخزن داده های فضایی مدنی و تجاری CSIS، آخرین به روز رسانی در 1 سپتامبر 2022 (آخرین بازدید 10 فوریه 2025).
4. قانون نیروی فضایی ایالات متحده، زیرنویس D of Pub. L. شماره 116-92 (قانون مجوز دفاع ملی برای سال مالی 2020)، § 952 (2019).
5. جنیفر دی مازیو، کانگ. Rsch. خدمت If12610، Defence Primer: The United States Air Force (2024)
6. به عنوان مثال، بررسی نقش فرمانده در تعقیب تجاوز جنسی، استماع قبل از H. Comm. Subcom. از میل. پرسنل، کنگره 116. (2019) (بیانات سپهبد جفری راکول، وکیل کل نیروی هوایی ایالات متحده).
7. الیزابت لوتز هیلمن، جنایات جنگ سرد و فرهنگ نظامی آمریکا: دادگاه های نظامی در نیروهای مسلح ایالات متحده، 1951-1973، 69-88 (دکترا، دانشگاه ییل) (ProQuest).
8. پرسنل نیروهای مسلح به عنوان سهم کل جمعیت، 1985 تا 2020، ourworldindata.org، (آخرین دسترسی در 10 فوریه 2025)
9. به عنوان مثال، به تجاوزات جنسی در ارتش، شنیدن در مقابل Comm Services Armed S. مراجعه کنید. Subcom. در مورد پرسنل، کنگره 113. 303 (2013) (بیانات سپهبد ریچارد هاردینگ، وکیل کل نیروی هوایی ایالات متحده).
10. به طور کلی به David Schleuter & Lisa Schenck، Transforming Military Justice: The National Defense Authorization Acts 2022 و 2023، 231 MIL مراجعه کنید. L. REV. 1، 1 (2023).
11. ایالات متحده علیه سولاریو، 483 ایالات متحده 435 (1987).
12. جان دانلی، گیلیبراند، NDAA جدید را «نقطه عطف بزرگ» در عدالت نظامی، رول کال، 7 دسامبر 2022 (آخرین دسترسی در 10 فوریه 2025) می نامد.
13. به طور کلی به چالش های امنیتی در فضا نگاه کنید. اینتل. آژانس، (2022) (آخرین دسترسی: 10 فوریه 2025).
14. چارلز گالبریت با آیدان پاولینگ، ماهواره‌های کوچک: پاسخ به فراخوان برای برتری فضایی، مقاله سیاست موسسه میچل، جلد. 52، ژوئیه 2024
15. به طور کلی به فرانتس فون در دانک، به سوی «پرچم های راحتی» در فضا؟، انتشارات دانشکده برنامه فضا، فضای مجازی و مخابرات، 76 (2012) مراجعه کنید.
16. به عنوان مثال، به دیوید دپتولا، «بله به فرماندهی فضایی ایالات متحده، اما نه به نیروهای فضایی جداگانه»، فوربس، 10 آوریل 2019 (آخرین دسترسی در 11 فوریه 2025) مراجعه کنید.
17. Herman S. Volk, The Struggle for Force Independence, 1943-1947 226 (تاریخ نیروی هوایی و برنامه های موزه 1997).
18. دستورالعمل سیاست فضایی 4، تأسیس نیروی فضایی ایالات متحده، 84 فدرال رزرو. Reg. 6049 (19 فوریه 2019). بند 2.ب. می‌گوید: «اصطلاح «دپارتمان نیروی فضایی» به یک بخش نظامی آینده در وزارت دفاع اطلاق می‌شود که مسئول سازمان‌دهی، آموزش و تجهیز نیروی فضایی ایالات متحده خواهد بود.
19. همچنین بر اساس 10 U.S.C. § 8088، 8089، قاضی دادستان کل نیروی دریایی و معاون دادستان کل نیروی دریایی ممکن است قاضی مدافع کل نیروی دریایی یا تفنگداران دریایی باشد.

سرهنگ (Ret.) تاد پنینگتون یکی از همکاران ارشد استراتژی و سیاست فضایی در موسسه مطالعات استراتژیک ملی در دانشگاه دفاع ملی در واشنگتن دی سی است. او به مدت 25 سال به عنوان مشاور قاضی فعال در نیروی هوایی، با انتصاباتی از جمله وکیل قاضی کارکنان برای نیروی فضایی ایالات متحده و وکیل قاضی برای فرماندهی فضایی ایالات متحده خدمت کرد. از سال 2008 تا 2011، او به عنوان معاون قاضی ستاد وکیل برای جاسوس برگر در آن زمان در فرماندهی عملیات ویژه مشترک خدمت کرد. از سال 2025 او در خدمه قایق بادبانی LTG (بازنشسته) برگر دریانوردی می کند.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.