رمز و راز ماموریت صفر

توسط جیمز بلینگ
دوشنبه 13 جولای 2026

همانطور که در راهروی اصلی در انتهای جنوبی ساختمان پشتیبانی عملیات چندگانه (MOSB) در مرکز فضایی کندی (KSC) قدم می‌زنید، تصاویری از ماموریت‌هایی وجود دارد که تسهیلات خدمات خطرناک باربری (PHSF) و MOSB در طول سال‌ها از آنها پشتیبانی کرده‌اند. آنها به ترتیب زمانی هستند، از یک دیوار پایین می روند و دیوار دیگر را پشتیبان می گیرند. تمام ماموریت های پشتیبانی شده با تصاویر ارائه می شوند به جز یکی: اولین.

طرح PHSF. (اعتبار: ناسا)

مبدا تاسیسات خدمات کالاهای خطرناک

PHSF یک مرکز حمل بار در منطقه صنعتی KSC است. این تاسیسات به عنوان یک تاسیسات حمل و نقل محموله های خطرناک (CHSF) آغاز شد و در اوایل دهه 1980 برای رفع نیاز به یک مرکز حمل و نقل خطرناک برای محموله های بزرگ کلاس شاتل طراحی شد.[1] یک مرکز پردازش خطرناک عملیاتی مانند بارگیری گازهای پرفشار و پیشرانه هایپرگولیک و همچنین کارهای مربوط به موتورهای موشک سوخت جامد را پشتیبانی می کند.

تأسیسات آزمایش اسپین دلتا، منطقه امن انفجاری-60، و تأسیسات مونتاژ و محفظه فضاپیما-2 (SAEDF-2) محدود به محموله های کلاس دلتا، اطلس و تیتان بودند. نیاز به تاسیسات در اوایل سال 1982 شناسایی شد و بودجه اولیه در سال 1983 تامین شد. طراحی در سال 1984 به پایان رسید و ساخت در سال 1987 به پایان رسید.[2] در طول ترک تحصیل Challenger نام به PHSF تغییر کرد.

PHSF مجموعه ای از پنج ساختمان است: خود PHSF. MOSB، یک ساختمان با فضای اداری و اتاق های کنترل برای پروژه با استفاده از PHSF. و سه ساختمان حمل و نقل، پیشرانه و ذخیره سازی گاز کریپتون. PHSF واقعی یک ساختمان بزرگ با ابعاد 210 x 98 x 112 فوت (64 x 30 x 34.1 متر) است.[3] یک خلیج مرتفع و یک قفل هوایی اصلی بر آن مسلط است.

کانتینر حمل و نقل DSP. (اعتبار: ناسا)

ماموریت های پشتیبانی شده

اولین ماموریت مستندی که توسط PHSF پشتیبانی می‌شود، ماهواره اثر رهاسازی و تشعشع ترکیبی (CRRES) در سال 1990 بود. اگرچه این مرکز برای پشتیبانی از محموله‌های کلاس شاتل طراحی شده بود، اما در نهایت این مرکز تنها از پنج مأموریت شاتل فضایی پشتیبانی می‌کرد: رصدخانه پرتو گاما (GRO) ، The Upper ResearchAtmosp. ماهواره فناوری (ACTS) و تلسکوپ فضایی هابل برای مأموریت‌های 1 و 2 (HST SM-1 و HST SM-2).

افتتاح تأسیسات پردازش ایستگاه فضایی در اواسط دهه 1990، همراه با کاهش بارهای خطرناک شاتل، کمک زیادی به این نتیجه کرد. در عوض، PHSF به یک مرکز کلیدی برای مأموریت‌های سیاره‌ای تبدیل شد که روی وسایل نقلیه پرتاب قابل مصرف پرتاب می‌شدند، که با رصدگر مریخ شروع شد. برنامه های قابل توجه عبارتند از کاسینی، مریخ نورد اکتشافی (MER)، آزمایشگاه علوم مریخ (MSL)، و ماموریت های مریخ. 2020، و همچنین پلوتو نیوهورایزنز و اروپا کلیپر. لیست کامل ماموریت های پشتیبانی شده در انتهای مقاله ارائه شده است.

کانتینر حمل عمودی DSP. (اعتبار: USAF)

ماموریت صفر

با تکمیل ساخت PHSF، ناسا و نیروی هوایی ایالات متحده برنامه های بازگشت به پرواز و نمایشنامه های پرتاب خود را نهایی کردند. سه مأموریت شاتل DOD – STS-27، STS-28 و STS-33 – برای سال‌های 1988 و 1989 برنامه‌ریزی شده بودند. در همان دوره، اولین پرتاب تیتان IV با برنامه پشتیبانی دفاعی (DSP)-14 به عنوان محموله پرتاب می‌شد. پس از حادثه چلنجر، تمام فضاپیماهای DSP به وسایل پرتاب قابل مصرف (Titan IV و Delta IV) منتقل شدند، به جز DSP-16 که در STS-44 پرواز کرد.

طبق استانداردهای آن زمان، DSP یک فضاپیمای بزرگ با ابعاد 28 در 13.7 فوت (8.5 در 4.2 متر) بود و به صورت افقی در یک کانتینر حمل و نقل بزرگ بر روی هواپیمای C-5 حمل می شد.[4] کانتینر حمل و نقل اجازه نمی داد که فضاپیما مستقیماً روی تایتان IV بلند شود. در نتیجه، DSP-14 باید به حالت عمودی چرخانده می‌شد و به کانتینر حمل و نقل دیگری که برای عملیات بلند کردن پد مناسب‌تر است، منتقل می‌شد. این کار باید در یک اتاق تمیز انجام می شد تا از آلودگی فضاپیما جلوگیری شود.

یک فضاپیمای DSP که به صورت عمودی بر روی یک پایگاه کانتینر حمل و نقل می چرخد. (اعتبار: USAF)

تنها تأسیسات USAF به اندازه کافی بزرگ برای قرار دادن DSP-14 و کانتینرهای آن، تأسیسات پردازش و ادغام فضاپیما (SPIF) بود، اما قبلاً متعهد شده بود از سه محموله شاتل DOD پشتیبانی کند. امکانات ناسا که می توانست از این کار پشتیبانی کند SAEF-2، مرکز پردازش عمودی (VPF) و PHSF بودند. SAEF-2 قرار بود مشغول فضاپیمای سیاره‌ای ماژلان و گالیله باشد که قرار بود در همان دوره پرتاب شوند. VPF از دو ماموریت ردیابی و انتقال داده های ماهواره ای و مراحل بالایی برای دو ماموریت سیاره ای پشتیبانی می کند.[5]

با تمام این کار آماده سازی محموله در کیپ در اواخر دهه 1980، PHSF تنها امکانات موجود بود و به تازگی روشن شده بود. USAF بودجه ای را برای کمک به تکمیل تأسیسات و افزودن تدابیر امنیتی مانند پرده های داخلی برای پوشاندن پنجره های خارجی و داخلی در ارتفاعات و قفل هوا تأمین کرد. عملیات واقعی انتقال ظروف به یک فضاپیما در بهار سال 1989 انجام شد.[6]

از آنجایی که هویت محموله پرتاب‌های Titan IV در ابتدا طبقه‌بندی شده بود، عملیات DSP در PHSF طبقه‌بندی شده بود و در هیچ گونه ادبیات باز مستند نشده بود. اکنون، پرتاب‌های DSP Titan IV مدت‌هاست که از حالت طبقه‌بندی خارج شده‌اند.

ماموریت های PHSF

*برنامه ریزی شده

مراجع

1. Schuiling، Roelof L. “عوامل پشتیبانی زمینی بار محموله سایت پرتاب در عملیات پرتاب شاتل فضایی.” مقاله AIAA 88-4730 ارائه شده در کنفرانس برنامه های فضایی و فناوری AIAA، هانتسویل، آلاباما، 27-29 سپتامبر 1988. موسسه آمریکایی هوانوردی و فضانوردی، 1988، 87
2. اداره ملی هوانوردی و فضایی، مرکز فضایی جان اف کندی، پروژه‌های محموله سیستم حمل و نقل فضایی: نقاط عطف، زمان‌بندی‌ها و خلاصه وضعیت، K-CM-03.2 (مرکز فضایی کندی، فلوریدا: ناسا مرکز فضایی جان اف کندی، 15 مارس 1982)،
3. اداره ملی هوانوردی و فضایی، مرکز فضایی جان اف کندی، تأسیسات محموله خطرناک، فاز اول، مشخصات شماره 79K27025، کشیش D (مرکز فضایی کندی، فلوریدا: مرکز فضایی جان اف کندی ناسا)
4. نیروی فضایی ایالات متحده، “ماهواره های برنامه پشتیبانی دفاعی”، برگه های اطلاعاتی، به روز شده در اکتبر 2020، دسترسی به 6 ژوئیه 2026.
5. Roelof L. Schuiling، “عملیات مکان پرتاب محموله پروازی شاتل فضایی”، مقاله AIAA-90-0517، ارائه شده در بیست و هشتمین نشست علوم هوافضا، رنو، نوادا، 8 تا 11 ژانویه 1990 (رستون، VA: موسسه آمریکایی هوانوردی، 190)، 190
6. جیمز بلینگ، مشاهدات شخصی در حین انتساب به گروه آزمایشی هوافضای 6555، کیپ کاناورال AFS، فلوریدا، بهار 1989.

جیمز بلینگ یک کهنه سرباز بازنشسته 40 ساله در برنامه های فضایی نظامی، تجاری و غیرنظامی است. او در حال حاضر دکتر و محقق در موزه فضایی کیپ کاناورال و یک داوطلب در موزه فضایی آمریکا است.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.