قدرت با سرعت ماشین در شرکت فضایی

توسط بهارات گوپالاسوامی و دانیل “ابواله” دانت
دوشنبه 10 آگوست 2026

در فوریه، عملیات Epic Fury با نیروهای فضایی و سایبری به جای هواپیما آغاز شد. کمتر مورد توجه قرار گرفت شیفت دوم زیر او بود. سهم فزاینده‌ای از تصمیم‌هایی که تعیین می‌کنند چه کسی می‌بیند، چه کسی صحبت می‌کند و چه کسی در یک محیط رقابتی حرکت می‌کند، اکنون توسط نرم‌افزار در میلی‌ثانیه گرفته می‌شود، در مقابل قوانینی که ماه‌ها قبل نوشته شده‌اند. مشکل کنترلی که این ایجاد می کند به راحتی قابل بیان است: توزیع سرعت ماشین اکنون قبل از اینکه هر فرد مسئولی بتواند آنها را بازسازی کند تصمیمات مستقلی می گیرد. با سرعت ماشین، کنترل همان چیزی است که قبل از بحران تعیین شده بود.

باید اتفاق می افتاد و این توسعه درستی است. با سرعت تضادهای مدرن و مقیاس صور فلکی در حال تکثیر، هیچ فرآیند انسانی در چرخه نمی تواند حجم تخصیص و انتخاب مسیر ناشی از بحران را مدیریت کند. برنامه هایی که این فرصت را فراهم کردند، سریع پیش رفتند و حق داشتند سریع حرکت کنند. چیزی که با همان سرعت پیشرفت نکرده است، رکوردی است که به هر کسی اجازه می‌دهد پس از آن بازیابی کند که چرا یک سیستم تصمیم گرفته است. این شکاف باریک تر و قابل رفع تر از آن چیزی است که به نظر می رسد.

بیایید با نحوه عملکرد این راه حل ها شروع کنیم. آنها به ندرت مانند راه حل به نظر می رسند. در بحرانی که زیرساخت مداری را تحت تأثیر قرار می‌دهد، این موارد به‌عنوان پیکربندی ظاهر می‌شوند: اولویت‌بندی پهنای باند، اجرای سطح سرویس، حصار جغرافیایی، آستانه‌های انتشار تصویر، و قوانین throttling که تعیین می‌کنند ترافیک چه کسی ابتدا کاهش می‌یابد. هر کدام به عنوان مهندسی قابل دفاع هستند. عموماً تحت فشار، توانمندی‌های ملی را تخصیص می‌دهند و انگیزه‌های تجاری مرتبط با این انتخاب‌ها با انگیزه‌های عملیاتی یکسان نیست.[1] یک اپراتور تجاری با اعمال صلاحدید قراردادی معمولی می‌تواند تعیین کند که کدام تشکیلات نظامی متصل باقی می‌ماند، کدام شبکه بیمارستانی مالک آن است و کدام صرافی آزاد می‌شود. او در چارچوب حقوق خود عمل می کند. سوال باز این نیست که آیا می‌تواند، بلکه این است که آیا کسی می‌تواند دلیل آن را بفهمد.

وقتی تخصیص از یک مدل علمی به جای جدول قوانین انجام می شود، این پاسخ اغلب در دسترس نیست. این به این دلیل نیست که کسی آن را پنهان می کند، بلکه به این دلیل است که هرگز از سیستم خواسته نشده است که آن را تولید کند. یادداشت های روزانه آنچه را که اتفاق افتاده ثبت می کنند، اما به ندرت یاد می کنند که چه چیزی سنجیده شده است، کدام گزینه ها ارزیابی شده و کنار گذاشته شده اند، یا تحت چه اختیاراتی این اقدام انجام شده است. بدون این سابقه، هیچ راهی برای تأیید برآورده شدن اولویت قراردادی، هیچ راهی برای جبران خسارت طرفی که تاریک شده است، و هیچ راهی برای بهبود سیستم از زمان رویداد وجود ندارد. این بیشتر یک حذف در مشخصات است تا محدودیت فناوری.

واقعیت عملیاتی در حال حاضر اینجاست. Maven نشان می دهد که این احتمال تا کجا پیش رفته است. این برنامه که در سال 2017 تأسیس شد، در سال 2023 به برنامه رکورد آژانس اطلاعات مکانی ملی تبدیل شد و اکنون از تلاش های ترکیبی فرماندهی و کنترل پنتاگون در همه حوزه ها پشتیبانی می کند. چیزی که به عنوان یک سیستم شناسایی شی مورد علاقه آغاز شد، اکنون می‌تواند داده‌ها را از منابع متعدد ادغام کند، اهداف را ردیابی کند، پیشنهاد کند که کدام سلاح‌ها علیه آنها در دسترس هستند و خطوط زمانی سنسور به تیرانداز را از ساعت‌ها به دقیقه فشرده کند.[2] در مارس 2026، معاون وزیر دفاع نظارت بر دفتر هوش مصنوعی و دیجیتال را یکپارچه کرد و تصمیم گیری مبتنی بر هوش مصنوعی را سنگ بنای این معماری نامید.[3] این پیشرفت واقعی است که با سرعت انجام شده است. گام طبیعی بعدی این است که مشخص کنیم چنین سیستم هایی باید بتوانند در مورد استدلال خود چه چیزی را نشان دهند.

گنبد طلایی زمان را ملموس می کند. معماری از حسگرهای توزیع شده، رهگیرهای مبتنی بر فضا، و کنترل جنگی با سرعت نمایش حمل ماشین در سال 2028، قوانین استقرار را رمزگذاری می کند، خواه در مورد آنها بحث شود یا نه.[4] انتخاب‌های مهندسی که امسال انجام شده‌اند، انتخاب‌های مدیریتی در واژگانی متفاوت هستند و اکنون انجام آن‌ها بسیار ارزان‌تر از بررسی مجدد پس از انتشار است.

یک بعد استراتژیک نیز وجود دارد. حسگرها و رهگیرهای دو منظوره خطوط بین دفاع، نظارت، هدف‌گیری و پیشگیری را محو می‌کنند، تاری که مدت‌ها پیش از خودمختاری پیش می‌رود و از اولین آزمایش‌های ضد ماهواره، بحث‌های امنیت فضا را شکل داده است.[5] هنگامی که حسگرها و رهگیرها به طور خودکار در سیستم‌های مورد بهره‌برداری تجاری مستقر می‌شوند، دشمن اهداف آمریکا را در برابر فرآیندی ارزیابی می‌کند که بازسازی آن حتی از داخل دشوار است. ابهام عمدی یک ابزار مشروع استراتژی است، اما ابهامی که طرف اصلی نتواند آن را حل کند، اینطور نیست.

بخش‌های دیگر این موضوع را در صلح حل کرده‌اند و پیشینه‌ها اجباری هستند، توصیه نمی‌شوند. ارتباطات از راه دور چارچوب های اولویتی را اجرا می کند که در تعهد نوشته شده اند، از جمله خدمات مخابراتی اولویت دار و خدمات مخابراتی اضطراری دولتی.[6] استانداردهای قابلیت اطمینان الکتریکی، تعهدات ایمنی هوانوردی و تست‌های استرس مالی از منطق یکسانی پیروی می‌کنند: تعهدات تعریف شده قبل از رویداد، الزام آور برای اپراتور، بقای پس از تغییر مالکیت. دستورالعمل 3000.09 وزارت دفاع بر استقلال سیستم های تسلیحاتی حاکم است و به سطوح مناسبی از قضاوت انسانی در استفاده از زور نیاز دارد.[7] این به سطح توزیع نمی رسد که در آن بسیاری از تصمیمات بحران در واقع اتخاذ شوند.

تمرین مدنی ابتدا شروع می شود. در 2 آگوست، تعهدات هوش مصنوعی پرخطر اروپا به اجرا گذاشته شد که چنین سیستم‌هایی را ملزم می‌کرد تا امکان ثبت خودکار رویدادها را در طول عمر خود فراهم کنند.[8] این مقررات بر ابزارهای اجاره و رتبه اعتباری تأثیر می گذارد. هیچ معادل ثابتی برای سیستمی وجود ندارد که پیشنهاد کند کدام سلاح با کدام هدف مناسب است. این به این دلیل نیست که کسی تصمیم گرفت که سیستم های نظامی به قابلیت ردیابی کمتری نیاز دارند. دلیلش این است که هنوز این سوال مطرح نشده است.

سابقه تنظیم قوانین قبل از رویداد نیز در این حوزه وجود دارد. اولین استراتژی امنیت ملی فضایی، که در سال 2011 صادر شد، محیط فضایی را توصیف می کند که به طور فزاینده ای مشغول، رقابتی و رقابتی می شود، و استدلال می کند که آن محیط را عمدی شکل می دهد نه اینکه بعد از این واقعیت به آن واکنش نشان دهد.[9] بیشتر این برنامه اجرا شد. لایه توزیع بخشی از آن است که هرگز تکمیل نشد، عمدتاً به این دلیل که فناوری که آن را فوری می کند هنوز وجود نداشت.

هیچ یک از این دو راه حل نیاز به تحقیق ندارد. بررسی یک ویژگی طراحی است، نه یک پوشش، و به معنای چیزی خاص است. این نه یک داشبورد است و نه توضیحی است که پس از این واقعیت توسط یک مدل دوم ایجاد شده است که به جای یک حساب واقعی، یک حساب قابل قبول ارائه می دهد. حداقل، این به معنای سه رکورد است: شرایط مشاهده شده و اطمینان ارائه شده، به طوری که آزمونگر بتواند تصمیم بد را از تصمیمی که بر اساس اطلاعات بد گرفته شده است تشخیص دهد. گزینه‌های موجود و ارزیابی‌هایی که دریافت کرده‌اند، زیرا تخصیص فقط در مقابل گزینه‌های جایگزین قابل ارزیابی است. و نسخه ای از مدل در زمان عمل به عنوان آستانه تنظیم می شود و مدل ها دوباره آموزش می بینند. همه اینها در مناطقی که باید از تصمیمات دفاع کرد، امری عادی است. کار منتشر شده قبلاً سیستم‌های پاسخی را نشان داده است که تحت محدودیت‌های قانونی صریح استدلال می‌کنند و از منطق deontic برای بازگرداندن مجموعه‌ای از گزینه‌های معتبر به جای یک خروجی غیر شفاف استفاده می‌کنند.[10] روش ها وجود دارد و مستند است. آنچه گم شده است، الزام استفاده از آنهاست.

سه شرط اکتساب بیشتر این شکاف را پر می کند و وزارت دفاع می تواند هر سه مورد را اکنون از طریق ابزارهایی که از قبل در اختیار دارد اعمال کند. اولین مورد، منشأ تصمیم به عنوان یک الزام قرارداد است: هر سیستمی که دارای عملکرد تخصیص حیاتی است، باید یک رکورد قابل ممیزی از ورودی دریافتی، قانون یا مدل مورد استفاده، گزینه های در نظر گرفته شده، و مرجع ادعا شده ثبت شده در درخواست پیشنهادات، ارزیابی شده در انتخاب منبع، و نشان دادن در هنگام پذیرش ایجاد کند. دوم چارچوب اولویتی برای خدمات مداری است که در زمان صلح مذاکره شده و در یک قرارداد نوشته شده است، با سطوح تعریف شده، شرایط لغو و غرامت برای طرف های تجاری که درآمد خود را در هنگام اعمال اولویت از دست می دهند. سوم، ارگانی است که می‌تواند تحت شرایط فوق‌العاده اعلام شده، دستور دهد، لغو کند و مسئولیت تصمیم‌گیری در مورد توزیع را داشته باشد، مبنای قانونی از قبل ایجاد شده و در طول رویداد جمع‌آوری نشده است.

امروزه می توان صاحبان این مشکل را شناسایی کرد: دفتر ارشد دیجیتال و هوش مصنوعی، که اکنون بر تصمیم گیری های مبتنی بر هوش مصنوعی نظارت می کند. فرماندهی سیستم های فضایی، که در حال نوشتن الزامات گنبد طلایی در سال جاری است. و نویسندگان الزامات فرماندهی رزمنده که در برنامه های عملیاتی آنها فرض می شود که سطح تخصیص حفظ خواهد شد.

هیچ یک از اینها با منافع تجاری در تضاد نیست. فروشندگان بر اساس نیازی که به آنها داده می شود، می سازند، و وقتی مشخصات بی صدا باشد، انتخاب منبع ویژگی ای را که هیچ کس درخواست نکرده است ارزیابی نمی کند. یک الزام واضح و یکپارچه که قبل از اعطای جایزه اجرا می‌شود، قیمت‌گذاری و اجرای آن برای صنعت آسان‌تر از استانداردی است که پس از آن توسط استعلام تهیه می‌شود. این تجربه هر بخشی است که از این طریق گذشته است.

قابلیت‌ها سریع‌تر از مستندسازی تکامل یافته‌اند، که زمانی اتفاق می‌افتد که یک کشور در مورد اجرا جدی باشد. اسناد نیمه ارزان‌تر هستند و این نیمی است که هنوز در دسترس ماست. مشخصات در حال حاضر در حال نوشتن است و سوال این است که آیا کسی مسئول قلم است؟

یادداشت ها

1. بهارات گوپالاسوامی و دانیل دانت، «گنبدهای طلایی، شرکت‌های شکننده: ریسک‌های تجاری زیرساخت‌های فضایی مجهز به هوش مصنوعی»، بررسی فضایی، 16 مارس 2026.
2. Palantir Technologies، “Palantir قابلیت های هوش مصنوعی/ML سیستم هوشمند Maven را به نظامی گسترش می دهد”، 20 سپتامبر 2024؛ مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی، “هوش Maven چیست و چه کاری انجام می دهد؟” ژوئن 2026
3. DefenceScoop، “دستورالعمل جدید Maven Feinberg، تصمیم گیری مبتنی بر هوش مصنوعی را به عنوان “سنگ پایه” برای CJADC2 تعیین می کند، 3 آوریل 2026.
4. فرماندهی سیستم‌های فضایی، انتشار عمومی برنامه رهگیر مبتنی بر فضا، که یک قابلیت نمایشی ادغام شده در معماری گنبد طلایی تا سال ۲۰۲۸ را توصیف می‌کند.
5. بهارات گوپالاسوامی، مرز نهایی: هند و امنیت فضایی (Westland/Tranquebar، 2019).
6. آژانس امنیت سایبری و امنیت زیرساخت، اسناد برنامه اولویت خدمات مخابراتی (TSP) و خدمات مخابراتی اضطراری دولتی (GETS)، cisa.gov.
7. دستورالعمل 3000.09 وزارت دفاع، خودمختاری سیستم های سلاح، به روز شده در 25 ژانویه 2023.
8. مقررات (EU) 2024/1689، ماده 12 (نگهداری حسابها). تعهدات سیستم های پرخطر از 2 اوت 2026 قابل اجرا است.
9. وزارت دفاع و دفتر مدیر اطلاعات ملی، استراتژی فضایی امنیت ملی: خلاصه طبقه بندی نشده، ژانویه 2011.
10. T. Deb، M. Jeong، C. Molinaro، A. Pugliese، A. Quattrini Li، E. Santos، V.S. Subrahmanian و Y. Zhang، IEEE Transactions on Cybernetics 54, no. 12 (2024): 7147-7162، ارائه چارچوبی برای تصمیم گیری چند هدفه تحت محدودیت های قانونی با استفاده از منطق deontic و مجموعه ای از وضعیت های پارتو بهینه.

Bharat Gopalaswamy، Ph.D.، یک مدیر هوافضا، دفاع و فناوری نوظهور است. سرهنگ (Fr.) Dan Dant، معاون KBR، یک استراتژیست پایگاه صنعتی دفاعی است. گوپالاسوامی و دانت از اعضای ارشد مرکز ملی انرژی فضایی هستند. نظرات بیان شده متعلق به نویسندگان است.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.