نمونه از طبیعت متحد توسط اندرو زاکرمن حق چاپ © 2026 توسط اندرو زاکرمن. منتشر شده در ایالات متحده توسط Crown، اثری از Crown Publishing Group، بخشی از Penguin Random House LLC.
از زمانی که یادم می آید مشغول ساختن تصاویر هستم. بیشتر دوران کودکی من در اتاق تاریک زیرزمین پدر و مادرم سپری شد، در حالی که بوی مواد شیمیایی و جادوی شکل هایی که به آرامی روی کاغذ ظاهر می شد احاطه شده بود. از بین تمام کارهایی که در زندگی ام دنبال کرده ام، دوربین ثابت است. دید من را شکل داد: وسیله ای که سرعتم را کند می کند، مرا مجبور می کند عمیق تر نگاه کنم و موضوعات را در سطحی اساسی درک کنم. و برای من موضوع همیشه اشکال دیگر زندگی بوده است.
از این نظر، من بخشی از یک سنت طولانی هستم. اولین تصاویری که انسان ها ساخته اند نه از خود بلکه از موجودات دیگر. تقریباً چهل هزار سال پیش در غارهای شووه در فرانسه، شخصی شیرها، کرگدن‌ها، ماموت‌ها و خرس‌ها را با طبیعت‌گرایی خیره‌کننده نقاشی کرد و به حیوانات اجازه داد از خطوط و نقش برجسته دیوارهای سنگی بیرون بیایند. تقریباً بیست هزار سال بعد، در غارهای لاسکو دیوارهای نقاشی شده بیشتری را می‌یابیم: گله‌های اسب در حال حرکت و گاومیش کوهان دار در حال برخورد، با پرسپکتیو و ترکیب پیچیده نقاشی شده‌اند. انسان ها هرگز از به تصویر کشیدن موجودات دیگر دست برنداشته اند. در مصر گربه ها و شغال ها مردگان را در ابدیت همراهی می کردند. دلفین ها بارها و بارها بر روی سفال های یونانی ظاهر می شوند. در نسخه‌های خطی قرون وسطی، شیرها و جغدها را می‌یابیم که برای نمایش فضایل و رذایل انسانی استفاده می‌شوند. حکاکی های عصر روشنگری بر جهان طبیعی تمرکز داشتند و به دنبال نظم از طریق جزئیات بودند. یک نسل بعد، «پرندگان آمریکا» اثر جان جیمز اودوبون، شاید واقعی‌ترین تصویر در تاریخ طبیعی را ارائه می‌کند: تصاویری در اندازه واقعی از حواصیل‌ها، خرچنگ‌ها و جغدها که با دقت فوق‌العاده‌ای ارائه شده‌اند.
با ظهور عکاسی در دو قرن پیش، عمل انسان در به تصویر کشیدن جهان طبیعی به شدت تغییر کرد. این فقط یک ابزار جدید نبود، بلکه یک پیشرفت بود: برای اولین بار، طبیعت می توانست با وفاداری و حضوری که قبلاً دیده نشده بود عمل کند. اولین کتاب منتشر شده جهان از عکس ها در سال 1843 وارد شد: عکس های جلبک بریتانیایی: تأثیرات سیانوتیپ اثر آنا اتکینز. اتکینز کاغذ را با یک محلول شیمیایی پردازش کرد، نمونه هایی را به کاغذ تیمار شده اضافه کرد و آنها را در معرض نور خورشید قرار داد. این یک شبح سفید در پس زمینه آبی ایجاد کرد. اتکینز این عکس های جلبکی را در اوج تصویر گیاه شناسی خلق کرد. در حالی که همسالانش تسلط هنری بر طبیعت نشان دادند، او حذف شد. در اینجا، جلبک ها اثر خود را مستقیماً روی کاغذ گذاشتند. گیاه خودش را به تصویر کشید. کارخانه نمایندگی داشت.
یک سال پس از سیانوتیپ های جلبکی اتکینز، ویلیام هنری فاکس تالبوت کتاب مداد طبیعت را منتشر کرد، کتابی حاوی بیست و چهار کالوتیپ، اولین نگاتیو کاغذی که اجازه می داد چندین چاپ مثبت از یک نگاتیو ایجاد شود. این عکاسی به قدری جدید بود که تالبوت خود را موظف می دانست که یک یادداشت را درج کند: “صفحه های اثر حاضر تنها تحت تأثیر نور قرار گرفته اند، بدون هیچ کمکی از مداد هنرمند. آنها عکس هایی از خورشید هستند، و نه آنطور که برخی تصور می کنند، حکاکی های تقلیدی.” مانند اتکینز، تالبوت تأکید می کند که تصویر با واسطه دست هنرمند نیست، بلکه مستقیماً از خود طبیعت کشیده شده است – «تصاویر خورشیدی» ساخته شده از نور. این مخترعان اولیه عکاسی راه جدیدی را برای مشاهده و ثبت دنیای زنده به راه انداختند – راهی که در آن طبیعت دیگر به سادگی به تصویر کشیده نمی شد، بلکه اجازه داشت برای خودش صحبت کند.
تنها چند سال بعد، در سال 1859، چارلز داروین منتشر کرد در مورد منشا گونه ها، این ایده رادیکال را تحت فشار قرار می دهد که همه زندگی در حرکت است و تغییر، سازگاری و دگرگونی شرایط اساسی وجود است. در این پرتو، سیانوتیپ‌های اتکینز تقریباً پیش‌گویانه به نظر می‌رسند: زندگی نه به‌عنوان یک نشان ثابت برای تسلط، بلکه به‌عنوان یک فرآیند زنده به تصویر کشیده می‌شود.
با پرش به اواخر قرن نوزدهم، Cherry Kearton پیشگام چیزی بود که امروزه عکاسی حیات وحش محسوب می‌شود و در لاشه‌های کنده‌کاری شده گاو مخفی می‌شود یا برای نزدیک شدن به سوژه‌ها، پرده‌هایی به شکل پرنده می‌سازد. در آغاز قرن بیستم، عکاسی در حرکت گسترش یافت. مطالعات Eadweard Muybridge روی اسب‌ها و پرندگان مکانیک نامرئی راه رفتن و پرواز را آشکار کرد، لحظاتی بسیار سریع که چشم انسان نمی‌تواند آن را ثبت کند. ژاک کوستو مستندهایی در مورد اقیانوس خلق کرد که به مردم امکان دسترسی و صمیمیت با گونه های دوردست را می داد.
در پایان قرن بیستم، عکاسی و فیلم از طبیعت نه تنها راهی برای دیدن، بلکه راهی برای مراقبت نیز شده بود – آگاهی عمومی از گونه‌های در حال انقراض، زیستگاه‌های در حال ناپدید شدن، و شکنندگی اکوسیستم‌ها را شکل می‌داد.
این تصور از تصویر به‌عنوان ابزاری برای تأثیرگذاری بر تفکر ما، شاید عمیق‌ترین بیان خود را در اواخر دهه 1960 یافت، زمانی که استوارت برند ناسا را لابی کرد تا اولین عکس‌های کل زمین را که از فضا دیده می‌شد منتشر کند. هنگامی که این تصاویر سرانجام بر روی جلد کاتالوگ کل زمین او ظاهر شد، یک چشم انداز سیاره ای جدید ارائه کردند: نه یک نقشه یا تصویر، بلکه خود کره زنده. برای اولین بار، بشریت توانست زمین را به عنوان یک موجود زنده ببیند.
آن یک تصویر – اقیانوس‌های آبی که با ابرهای سفید می‌چرخند، خشکی‌های بی‌کران – تصور فرهنگی را تغییر داد. این جنبش جنبش زیست محیطی را راه اندازی کرد، الهام بخش علوم سیستم های جدید و بوم شناسی بود و این ایده را در خود جای داد که خود سیاره در فرهنگ زنده است.
در دهه‌های بعد، فناوری دامنه دید ما را گسترش داد. تصاویر ماهواره ای کل زمین را به طور مداوم قابل مشاهده کرده است: جنگل ها در حال کوچک شدن هستند، یخچال های طبیعی در حال فروریختن هستند، طوفان ها در زمان واقعی شکل می گیرند. میکروسکوپ شبکه‌هایی از نورون‌های شلیک، تقسیم سلولی، جهش ویروس‌ها را نشان داد. تلسکوپ‌ها به لبه‌های کیهان نگاه کرده‌اند و تصاویری از برخورد کهکشان‌ها و ستاره‌های متولد شده را برمی‌گردانند. امروزه دوربین ها می توانند باکتری ها و کهکشان ها را با دقتی برابر نشان دهند.
هر عصری سطح خود، تکنیک خاص خود را پیدا کرده است، اما تلاش همیشه تلاشی برای درک زندگی دیگران و تجربه خودمان بوده است. در این کمان طولانی، از دیوارهای شووه تا سیانوتیپ های اتکینز، از اسب های مویبریج تا کل زمین برانت، تصاویر دنیای زنده نه تنها آنچه را که در اینجا وجود دارد ثبت کرده اند، بلکه بر طرز فکر و احساس ما در مورد آن تأثیر گذاشته اند. آنها به ما یادآوری می‌کنند که دیدن هرگز خنثی نیست: همیشه یک عمل چارچوب‌بندی و دعوت به تصور جایگاه خود در تار و پود بزرگ‌تر هستی است.
قاب خود یک ابزار برجسته برجسته است. به عنوان یک ویراستار، او تصمیم می گیرد که چه چیزی تعلق دارد و چه چیزی نیست. قدرت چارچوب در توانایی آن در تعیین اطلاعات مهم است.
بعد از آن، تمرکز من روی نحوه عکس گرفتنم مشخص شد. خود موضوع برای من اهمیت کمتری داشت تا تصمیم در مورد نحوه ارائه آن. در نهایت، پس‌زمینه سفید خالصی را کشف کردم که در آن تصویر به یک رویارویی تبدیل می‌شود: ارتباطی بین دو موجود زنده که توسط یک تاریخ تکاملی مشترک شکل گرفته‌اند.
پس زمینه سفید هرگز یک انتخاب زیبایی شناختی نبود. این کاملا کاربردی است. ما هرگز به چیزی جدا نگاه نمی کنیم، بلکه همزمان موضوع را در ارتباط با خودش در نظر می گیریم. من اغلب احساس کرده ام که حس ما از خود یک شکل نیست بلکه یک انتزاع است. ما خودمان را به عنوان یک چهره در رابطه با زمین نمی دانیم. و بنابراین وقتی او می خواهد فرصتی برای ارتباط با سوژه – دیگری – فراهم کند، این سوژه، که به رنگ سفید نشان داده شده است، یک صفحه مشترک برای او و ما ایجاد می کند. فضای سفید خالی نیست حالتی است که به ادراک اجازه وقوع می دهد. این اجازه می دهد تا تصویر قبل از تفسیر توسط ذهن به بدن برسد. در این فضا، پیش‌فرض‌ها می‌توانند از بین بروند و قبل از اینکه معنا تثبیت شود، می‌توان با موضوع در یک میدان پیش مفهومی مواجه شد.
جوایز علوم محبوب Home of the Future 2026
