نظرسنجی تابستانی آیووا در سال 1962

توسط دنی راب
سه شنبه 8 سپتامبر 2026

در ژوئن 1962، دانشمندانی از سراسر ایالات متحده برای اکتشاف تابستانی علم در فضا به شهر آیووا رفتند. در میان لیست بیش از 200 شرکت کننده، نام هایی مانند ون آلن، کویپر، شومیکر، اسپیتزر، ویپل، دریک و ساگان وجود داشت. آنها با یک بروشور خوب، هزینه سخاوتمندانه و این وعده که می توانند آینده اکتشاف فضا را شکل دهند، فریب خوردند.

در یکی از دعوت‌نامه‌های آنها، لوید برکنر، سازمان‌دهنده نظرسنجی، ریسک‌ها را تعیین کرد. او نوشت: “برخی از افراد کلیدی در ناسا تمام وقت خود را به مطالعه تابستانی اختصاص خواهند داد، و واضح است که نتیجه بحث ها در تابستان تأثیر گسترده ای خواهد داشت. اگر ما به عنوان دانشمند فردی در تابستان امسال سهم عمده ای نداشته باشیم، ممکن است قایق را از دست بدهیم…”[1]

پیش نویس قبلی این نامه با این سوال به پایان می رسید که “وقتی تصمیمات در تابستان 1962 گرفته شد، شما کجا بودید؟”[2]

برکنر رئیس هیئت علمی فضایی (SSB)، کمیته ای از آکادمی ملی علوم (NAS) بود. مدیر ناسا جیمز ای وب مستقیماً از برکنر و SSB درخواست کرد که این مطالعه را با بودجه ناسا سازماندهی کنند. این رویداد دو ماهه با گزارش مستقیم به خود وب به پایان می رسد.

مطالعه تابستانی آیووا، همانطور که شناخته شد، در یک زمان بحرانی گرد هم آمد. یک سال پیش از آن، رئیس جمهور جان اف کندی هدف خود را فرود یک انسان بر ماه تعیین کرده بود. سپس، در نوامبر 1961، “دفتر علوم فضایی” در نمودار سازمانی ناسا ظاهر شد و ریاضیدان هومر نیول در راس آن قرار داشت. جایگاه علم در ناسا و در برنامه آپولو به طور فعال مورد مذاکره قرار گرفت. اما رابطه آژانس با جامعه علمی خارجی نامشخص، بی ثبات و اغلب تیره بود.[4]

SSB در سال 1958، در همان سال ناسا، به طور خاص برای مشاوره به سازمان های دولتی تاسیس شد. برکنر با ذوق و شوق به این نقش پرداخت که همیشه مورد استقبال قرار نگرفت.[5] مقامات اولیه ناسا اغلب دانشمندان خارجی را در مورد تأثیر بالقوه خود متکبر می دانستند. به نوبه خود، برخی از دانشمندان SSB نقش اصلی را در برنامه های موشکی که قبل از ایجاد ناسا داشتند، ایفا کرده بودند و می دانستند که علم یکی از تنها کاربردهای عملی موشک ها خارج از سلاح است.[6] ممکن است که از این موقعیت برخی می خواستند یا تصور می کردند که قبلاً سهم قابل توجهی در برنامه فضایی به عنوان یک کل داشته اند.

و در حالی که وب و نیول در حال توسعه استعدادهای علمی داخلی بودند، هر دو می دانستند که ناسا به یک رابطه کاری خوب با جامعه علمی گسترده تر نیاز دارد. در پایان سال 1961، نیول متوجه شد که بسیاری از دانشمندان در جامعه دانشگاهی به طور فزاینده‌ای احساس می‌کنند که خارجی هستند و نمی‌توانند بر مسیر ابزارهایی که انتظار می‌رود استفاده کنند، تأثیر بگذارند.[7] در همین حال، قابلیت های پرتاب ناسا در حال گسترش بود و ماه از قبل در افق بود.

خود وب با دانشمندان و SSB بسیار دلسوز بود. او دوست خوب برکنر بود و حتی در یک مطالعه تابستانی NAS در مورد حمل و نقل شرکت کرده بود.[8] نظرسنجی‌های تابستانی مانند اینها در این مرحله عملی شد و توسط وزارت دفاع و NAS برای گرد هم آوردن کارشناسان در مورد مشکلات یا مسائل خاص مورد استفاده قرار گرفت.[9] اما دامنه، هدف و زمان مطالعه تابستانی آیووا آن را تا حدودی منحصر به فرد کرد.

برای نیوول، آیووا تا حدودی فرصتی بود برای التیام یک رابطه اساسی قبل از تیرگی. برای برکنر، این فرصتی برای حفظ و تعمیق نفوذ SSB در طول سال های شکل گیری ناسا بود. برای وب، این روشی برای جمع آوری اطلاعات در مورد بهترین راه برای دستیابی به اهداف رئیس جمهورش در فضا بود. و برای دانشمندان، این فرصتی بود تا درباره ناسا اطلاعات بیشتری کسب کنند و شاید بر مسیر برنامه فضایی این کشور درست در زمان پرتاب آن تأثیر بگذارند.

تابستان 62

جیمز ون آلن برای رهبری این نظرسنجی مناسب بود. او یکی از اعضای کلیدی تیم‌های موشکی اولیه بود و آزمایش‌هایش روی اولین ماهواره ایالات متحده، Explorer 1 انجام شد. او همچنین عضو SSB بود. و به این ترتیب مؤسسه اصلی او، دانشگاه ایالتی آیووا، به عنوان محل انتخاب شد و مقدمات در اوایل سال 1962 آغاز شد.

در لیست اولویت های تیم برنامه ریزی، ارزیابی برنامه علمی موجود ناسا مورد شماره یک بود. اما آنها همچنین قصد داشتند به “اهداف علمی بلند مدت در علم فضایی” به طور گسترده تر نگاه کنند.[10] برنامه ریزان SSB دعوت نامه های متعددی را برای لیست بلندبالایی از دانشمندان ارسال کردند. بروشوری امکانات رفاهی دانشگاه و اطراف آن را فروخت، به این امید که دانش پژوهان را متعهد به یک برنامه دو ماهه کند.

نقشه هوایی پردیس دانشگاه ایالتی آیووا و امکانات اطراف آن.[11]

رقابت زیادی برای جلب توجه آنها وجود داشت: برای مثال، نیروی دریایی در حال انجام تحقیقات مربوط به فضای خود بود و اخترشناس جرارد کویپر آزمایشگاه رو به رشد ماه و سیاره خود را به تاسیسات جدید منتقل می کرد.[12] علی‌رغم چالش‌ها، آن‌ها به فهرستی جامد از شرکت‌کنندگان تمام‌وقت رسیدند، و فهرستی که مشارکت پاره‌وقت کاملاً امکان‌پذیر بود، بیشتر گسترش یافت. این مطالعه به گروه‌های کاری تقسیم شد و شرکت‌کنندگان می‌توانستند در زمان ملاقات گروه کاری مربوطه حاضر شوند.

هجده گروه کاری تقریباً هر جنبه ای از علوم فضایی را که قابل تصور بود پوشش دادند، از جمله نجوم، جو منظومه شمسی، ذرات و میدان ها، و موشک ها و ماهواره های آب و هوا. برخی از گروه های کاری موضوعاتی فراتر از علوم پایه را با توجه به روابط ناسا با دانشگاه ها، همکاری های بین المللی و پیامدهای اجتماعی و اقتصادی برنامه فضایی پوشش دادند. کارگروه ها دقیقا ساعت 9 صبح تشکیل جلسه دادند و تا پایان روز کاری با استراحت برای صرف ناهار ادامه یافتند. مقامات ناسا اغلب جلسات گروه کاری را با توضیح برنامه های موجود ناسا و راهنمایی مستقیم در مورد نوع مشاوره ای که به دنبال آن بودند آغاز می کردند.

مشارکت فعال و گسترده مقامات ناسا در این جلسات این ایده را تقویت کرد که این مطالعه می تواند بر برنامه ریزی آنها تأثیر جدی بگذارد. در اظهارات عمومی در پایان مطالعه، وب این ایده را تکرار کرد. او در یک کنفرانس خبری در آیووا گفت: «ما این مطالعه را تأمین می‌کنیم تا بهترین ذهن‌ها در دانشگاه‌ها و صنایع خود را در اینجا گرد هم بیاوریم تا بگویند چه کاری برای ایالات متحده منطقی است انجام دهد، و انتظار داریم تا جایی که می‌توانیم از توصیه‌های آنها پیروی کنیم.» وب در پاسخ به این سوال که چه چیزی این نظرسنجی را از نظرسنجی‌های مشابه در سال‌های گذشته متفاوت می‌کند، گفت که این لحظه است: «دیگر لازم نیست که استدلال کنید که ایالات متحده باید داشته باشد. [space] او گفت، “اکنون باید خود را به طور خاص به جزئیات برنامه بپردازید.”[13]

پس از اینکه وب در ماه اوت جلسات توجیهی دریافت کرد، شرکت کنندگان کار خود را در یک گزارش رسمی عظیم با عنوان گردآوری کردند مروری بر اکتشافات فضایی، حاوی نمای پانوراما از رشته های علمی در اواسط سال 1962.[14] جیمز ون آلن، در یک سخنرانی در ماه اوت، این گزارش را به “گلچینی از داستان های پلیسی – بسیار خوب” تشبیه کرد. اما، او اشاره کرد، این داستان ها تا حد زیادی ناقص باقی می مانند.[15] این سوال باقی ماند که این داستان ها واقعاً چه تأثیری بر ناسا خواهند داشت و آپولو یکی از بزرگترین آزمایش ها بود.

آینده آپولو

گروه های کاری مرتبط ترین با آپولو، گروه کاری اکتشافات ماه و سیاره و گروه کاری دانشمند فضای انسانی هستند. بسیاری از مقامات ناسا در جلسات آنها شرکت کردند، از جمله چارلز سونت از مرکز تحقیقات ایمز ناسا و جوزف شی از سرویس پرواز فضایی سرنشین دار (OMSF). Sonnett از شرکت کنندگان Lunar و Planetary خواست تا روی توصیه های خاص تمرکز کنند و بازخورد مستقیمی در مورد پیشنهادات بازگشت نمونه قبل از آپولو و مسائل بودجه ارائه کرد.[16] شای همچنین قبلاً درخواستی برای آزمایش‌هایی که باید توسط خدمه آپولو انجام شود، ارائه کرده بود.[17]

زیرگروه تلاش‌های علوم فضایی انسانی (به ریاست جرارد کویپر و یوجین شومیکر زمین‌شناس، با کارل سیگان به عنوان منشی) به سؤالات گسترده‌تری از علم در آپولو و فراتر از آن پرداخت. بسیاری از مقامات ناسا و وزارت دفاع، از جمله سونت و ورن فریکلوند جونیور، سرپرست دفتر علوم فضایی، مشارکت داشتند. در این گروه، Sonnet پیش نویس گزارشی را که کمیته داخلی ناسا درباره علم آپولو گردآوری کرده بود، منتشر کرد.[18]

این سند به عنوان گزارش سونت شناخته می شود و به طور خاص توسط OMSF در اوایل سال درخواست شد.[19] کمیته غزل، که شامل شومیکر بود، در طی نظرسنجی تابستانی آیووا برای تهیه این پیش نویس گرد هم آمد. سپس کارگروه آیووا توصیه هایی ارائه کرد که بر گزارش نهایی تأثیر گذاشت.

در سال 1963، فریکلوند یادداشتی را برای رابرت گیلروت، مدیر مرکز فضاپیمای سرنشین دار (MSC) که در آیووا نیز حضور دارد، فرستاد و اهداف علمی برنامه آپولو را تشریح کرد. در آن، او گزارش سونت و گنجاندن توصیه‌هایی از مطالعه تابستانی آیووا را تشریح کرد.[20] در نهایت، این به معنای اولویت دادن به نظارت عمومی، نمونه‌برداری و استقرار تجهیزات نظارتی مانند لرزه‌سنج است.

به نظر می رسد این توصیه ها بر برنامه ریزی علمی آپولو به معنای نسبتاً کلی تأثیر گذاشته است. نوئل هینرز و دونالد بیتی، برنامه‌ریزان علمی آپولو، که هیچ‌کدام از آنها حضور نداشتند، بحث‌های آیووا را اساس کار خود می‌دانستند.[21] اما در حالی که این گزارش‌های اولیه ممکن است به طور گسترده بر معماری مأموریت تأثیر بگذارند، بسیاری از توصیه‌های خاص آن‌ها به مأموریت‌های واقعی آپولو نمی‌رسند.[22] و یکی از قوی ترین توصیه های آنها در نهایت به شدت رد خواهد شد.

SSB اوایل سال یک پرسشنامه ارسال کرده بود که W.W. کلاگ خلاصه شده در بررسی کنید.[23] “آیا یک دانشمند (حداقل یک نفر) باید عضوی از اولین خدمه آپولو باشد؟” یک سوال بخوانید خلاصه پاسخ های کلاگ شامل چیزی است که ممکن است تنها علامت تعجب در کل سند باشد: “بله!”[24]

این نیز نتیجه گیری هر دو گروه ضربت آیووا و گزارش سونت بود. اما خاطره شومیکر از آیووا خاطره خوشایند نبود، زیرا او احساس می کرد که این توصیه دیگر شنیده نمی شود. در مصاحبه ای در سال 1988، مورخ ران دوئل از شومیکر درباره آیووا پرسید.

«کاملاً واضح بود [the MSC representatives] آنها به هیچ وجه نمی خواستند دانشمندان دماغ لعنتی خود را در کل موضوع فرو کنند.» شومیکر یادآور شد. «آنها ما را به عنوان یک مزاحم بزرگ می دیدند. توهین آمیز بود.”[25] از این گذشته، یک دانشمند تا آپولو 17 در ماموریت آپولو پرواز نمی کند.

اما تنش پیرامون آپولو عمیق‌تر شد. برخی از جامعه علمی قبلاً مخالفت کامل خود را با برنامه آپولو ابراز کرده بودند. در آیووا، با پرتاب شدن کارکنان و دانشمندان ناسا به اتاق‌های مشابه، این درگیری مستقیم‌تر شد. پروفسور روزنامه نگاری آیووا، ویلیام پورتر، موظف شد مشاهداتی را انجام دهد، و در تأملی که در اواخر مطالعه نوشته شده، به آنچه که «جلسات بخار» نامیده می شود اشاره می کند که به مسئله اهداف مشترک ملی می پردازد.[26]

خلاصه در بررسی کنید این بحث‌ها را به‌عنوان آشکارکننده «آشفتگی قابل‌توجه در مورد مأموریت آپولو و منطق مناسب آن» توصیف کرد.[27] این تصور احتمالاً از طرف مخالفان آپولو و کسانی که آپولو را اساساً یک مأموریت علمی می دانند، می آید. مقامات ناسا به دانشمندان تأکید کردند که آپولو در درجه اول یک تلاش مهندسی بوده و علم (در عین اهمیت) کاملاً فرعی است.

پورتر نوشت: برخی از دانشمندان، به نوبه خود، «احساس کردند که اشتباهی بین روابط عمومی و علم است».[28] برخی از دانشمندان در آیووا ابراز نگرانی کردند که از یک مبنای علمی برای مشروعیت بخشیدن به برنامه آپولو استفاده می شود، سناریویی که با تصور آنها مبنی بر اینکه آپولو بودجه پروژه های علمی مولد را جذب می کند، تشدید می شود.[29]

این نگرانی ها چند ماه بعد به دفتر بیضی رسید، زمانی که JFK از وب در مورد امکان انجام این کار برای سرعت بخشیدن به فرود ماه پرسید. وب با استدلال هایی که در آیووا به او ارائه شد، دفاع شدیدی از علم کرد.

وب به رئیس جمهور گفت که «اگر من بیرون بیایم و این را بگویم [Apollo] اولویت شماره یک است و هر چیز دیگری باید جای خود را به آن بدهد، من یک عنصر مهم از حمایت از برنامه شما و مدیریت شما را از دست خواهم داد… به ویژه افراد باهوش در صنعت و دانشگاه که به دنبال یک پایه محکم هستند.»[30] در نهایت با مفاهیم برنامه «خراش» جلو نرفتند.[31]

وب تلاش می کرد هم از اهداف رئیس جمهور خود حمایت کند و هم رابطه محکمی با جامعه علمی حفظ کند – یک اقدام متعادل کننده ظریف. در اوایل سال 1963 او از نقل قول های مستقیم استفاده کرد بررسی کنید برای توجیه علمی آپولو در طی سخنرانی در شیکاگو.[32] صرف نظر از نیات او، ممکن است این دقیقاً تاکتیک مشروعیت بخشی بوده باشد که برخی از کسانی که در تهیه گزارش مشارکت داشتند از آن می ترسیدند.

هم برکنر و هم نیوول سعی کردند با دانشمندانی از آیووا و فراتر از آن همه چیز را هموار کنند. آنها تاکید کردند که آپولو به طور مستقل اتفاق می افتد، بنابراین دانشمندان باید درگیر شوند. بسیاری این را به درجات مختلف پذیرفتند، اما تنش پیرامون آپولو هرگز به طور کامل از بین نرفت.

تاثیر و مطالعات در حال انجام

برکنر در نطق پایانی خود، چندین موضوع را برجسته کرد که معتقد بود این تحقیق سهم قابل توجهی در آنها داشته است. علاوه بر علم قمری و آپولو، برکنر به بحث هایی در مورد جستجوی حیات فرازمینی، مطالعه منشأ حیات و عقیم سازی فضاپیماها اشاره کرد.[33]

موضوع دیگری که مطرح شد پتانسیل تلسکوپ های فضایی بزرگ بود. لئو گلدبرگ، ستاره شناس، ریاست کارگروه نجوم را بر عهده داشت. در سال 1978، گلدبرگ به اسپنسر ورث گفت که این SSB بود که او را مستقیماً به ناسا متصل کرد. او گفت: “نکته بزرگی که در مورد آیووا به یاد دارم این است که ما ابتدا فهمیدیم که می توان در فضا قرار گذاشت و در فضا پهلو گرفت. و بلافاصله همه ما شروع به فکر کردن کردیم، “خدای من، اینگونه است که شما یک تلسکوپ بزرگ در فضا یا یک آزمایشگاه بزرگ می سازید.”[34] این دقیقاً همان چیزی بود که بسیاری از سازمان دهندگان امیدوار بودند که از این جلسات بیرون بیاید.

برداشت کلی از گزارش و ناظران این بود که، علی‌رغم هر گونه اختلاف نظر، دانشمندان آیووا عموماً برنامه‌های موجود ناسا را ​​تأیید کردند، متوجه شدند که ناسا افراد شایسته‌ای را استخدام کرده است، و مجموعه‌ای از توصیه‌های دقیق و عملی را در برهه‌ای حساس از تاریخ سازمان ارائه کردند.[35]

پورتر فکر می کرد که در تمام طول این مدت، اکثر دانشمندان وظیفه خود را بسیار جدی گرفته بودند. گاهی اوقات آنها از دسترس خود منحرف می شدند که اغلب باعث آزار مدیران می شد. اما پورتر این تصور را داشت که دانشمندان از محدود بودن تأثیر آنها در نهایت آگاه بودند، و با این حال آنها ادامه دادند.

پورتر حدس می‌زند که چرا دانشمندان به این روش برخورد می‌کنند: «…بسیاری از دانشمندان به شیوه‌ای کنجکاو نسبت به ناسا احساس مسئولیت می‌کنند (sic)؛ آن‌ها احساس می‌کنند که جامعه به‌عنوان یک کل می‌تواند آنها را به‌عنوان گروهی برای عملیات‌های علم در فضا مسئول بداند، زیرا احساس می‌کنند که جامعه به‌عنوان یک کل علم را مسئول بمب اتمی و چیزهایی که به دنبال آن است، می‌داند.»[36]

ارتباط بین SSB و ناسا در سال های پس از آیووا عمیق تر شد. SSB با نام در نمودارهای سازمانی ناسا از آگوست 1962 ظاهر می شود، با یک خط نقطه چین که او را مستقیماً به مدیر مرتبط می کند. NAS تا سال 1977 در این نمودارهای سازمانی باقی ماند.[37]

ون آلن اشاره می کند مروری بر اکتشافات فضایی به عنوان “یک مقاله کلاسیک و نمونه اولیه برای تحقیقات بعدی توسط SSB”.[38] مطالعه بعدی پس از آیووا در وودز هول، ماساچوست، در سال 1965 انجام شد. در آنجا دانشمندان برخی از مکالمات را که در آیووا قطع شده بود، از جمله بحث در مورد تلسکوپ بزرگ مداری ادامه دادند. گلدبرگ دوباره در آن شرکت کرد و فضای امیدوارکننده در جلسه وودز هول را به یاد می آورد. او گفت: «در آن زمان، آینده نامحدود به نظر می رسید.[39]

جوزف الکساندر مورخ ناسا توضیح می دهد که پس از آیووا، “اکتشافات پروازی بخش عمده ای از فعالیت های SSB تا دهه 1970 باقی ماند.”[40] او نوشت، در دهه 1980، نظرسنجی‌های تابستانی با مقیاس بررسی آیووا رقابت می‌کردند، قبل از اینکه فراوانی آنها در نهایت تحت فشار بودجه کاهش یابد.

اظهارات پایانی

1. لوید برکنر، نامه به آبلسون، 2 مارس 1962، جعبه 284، مقالات جیمز ای. آرشیو دانشگاه آیووا، کتابخانه ها.
2. RC Peavey، تلگرام به JA Van Allen، 1 مارس 1962، جعبه 284، مقالات James A. Van Allen (RG99.0142)، مجموعه‌ها و آرشیوهای ویژه، کتابخانه‌های دانشگاه آیووا.
3. بروشور مطالعه تابستانی علوم فضایی، جعبه 285، مقالات جیمز ای. ون آلن (RG99.0142)، مجموعه‌ها و آرشیوهای ویژه، کتابخانه‌های دانشگاه آیووا.
4. هومر نیول را ببینید، فراتر از اتمسفر: سال های اولیه علم فضایی (ناسا، 1980)
5. نیول، ص. 212
6. پانل راکت در طول سال‌ها نام‌های زیادی داشت و با گروه‌های مشاوره علمی مختلف عضویت داشت. این برنامه جنینی شامل کمیسیون IGY نیز می شد. به گزارش نیوول از پانل موشک و برنامه IGY در فراتر، صفحات 25-58 مراجعه کنید. همچنین نگاه کنید به Joseph C. Alexander, توصیه علمی به ناسا: تعارض، اجماع، مشارکت، رهبری (ناسا، 2017) صص 5-11.
7. نیول، ص 206-207
8. رونوشت تاریخ شفاهی، جیمز ای. وب، مصاحبه 1، 29 آوریل 1969، توسط T.H. بیکر، کتابخانه ریاست جمهوری LBJ، صص 3-5
9. به عنوان مثال، نیروی هوایی و نیروی دریایی ایالات متحده از بررسی های پروازی در اوایل دهه 1950 استفاده کردند. دواین دی را ببینید، میله نور: تاریخچه دفتر دانشمند ارشد نیروی هوایی (USAF، 2000)، ص. 39
10. «موضوعات پیشنهادی برای بررسی»، 31 ژانویه 1962، جعبه 284، مقالات جیمز ای. ون آلن (RG99.0142)، مجموعه‌های ویژه و تقویت کننده آرشیو دانشگاه آیووا، کتابخانه ها.
11. بروشور مطالعه تابستانی علوم فضایی، جعبه 285، مقالات جیمز ای. ون آلن (RG99.0142)، مجموعه‌ها و آرشیوهای ویژه، کتابخانه‌های دانشگاه آیووا.
12. کویپر به برکنر; Peavey to Kellogg, Box 284, James A. Van Allen Papers (RG99.0142), مجموعه ها و آرشیوهای ویژه, کتابخانه های دانشگاه آیووا.
13. “کنفرانس مطبوعاتی علوم فضایی”، 23-08-1962، دانشگاه مریلند، آرشیو پخش عمومی آمریکا (GBH و کتابخانه کنگره)، بوستون، ماساچوست و واشنگتن دی سی، دسترسی به 28 آوریل 2026.
14. بررسی اکتشافات فضایی، آکادمی ملی علوم – شورای ملی تحقیقات، (واشنگتن، دی سی: انتشارات آکادمی ملی، 1962)
15. جیمز ای. ون آلن، “خلاصه برنامه درسی تابستانی”، 8 اوت 1962، ص. 3, جعبه 287, 1962. مقالات James A. Van Allen (RG99.0142), Special Collections and Amp; آرشیو دانشگاه آیووا، کتابخانه ها.
16. “مجله کارگروه تحقیقات قمری و سیاره ای”، 25 ژوئن (ص. 1)، 29 ژوئن (ص. 4-5)، کادر 289، مقالات جیمز آ. ون آلن (RG99.0142)، مجموعه های ویژه و آمپر آرشیو، کتابخانه های دانشگاه آیووا.
17. همان، 2 تیر، ص2
18. “دقایقی از جلسه کارگروه انسان به عنوان دانشمند در اکتشافات فضا”، جعبه 288، مقالات جیمز ای. ون آلن (RG99.0142)، مجموعه‌های ویژه و تقویت آرشیو، کتابخانه های دانشگاه آیووا.
19. «گزارش گروه ویژه آزمایش‌ها و آموزش‌های مربوط به جنبه‌های علمی برنامه آپولو»، 15 دسامبر 1963.
20. Friklund به Gilruth, “Scientific Guidelines for the Apollo Project,” 8 اکتبر 1963, in Exploration of the Unknown, Volume VII (NASA), 2008), SP-2008-4407, p.617
21. دونالد بیتی، بردن علم به ماه: آزمایش های قمری و برنامه آپولو، (انتشارات دانشگاه جان هاپکینز، 2001)، p xiv; Hinners to Wright، 18 اوت 2010 (صص 11-12)،
22. به دیوید پورتری، «علم و سایت‌های آپولو: گزارش سونت (1963)» مراجعه کنید.
23. برخی از گسترده‌ترین پاسخ‌ها از سوی کارل ساگان، توماس گلد و هارولد اوری ارائه شد. کلوگ به نلسون، «بررسی پاسخ‌ها به سؤالات هیئت علمی فضایی در رابطه با «برنامه علمی مأموریت آپولو»، 23 ژوئیه 1962، کادر 288، مقالات جیمز ای. ون آلن (RG99.0142)، مجموعه‌ها و آرشیوهای ویژه، کتابخانه‌های دانشگاه آیووا.
24. بررسی کنید، فصل 11، صص 17-19
25. یوجین شومیکر، مصاحبه ران دوئل، جلسه چهارم، 8 سپتامبر 1988، متن، کتابخانه و آرشیو نیلز بور، مؤسسه فیزیک آمریکا، ص 6-7. تا حدودی مشخص نیست که آیا شومیکر به طور خاص مطالعه تابستانی آیووا را به یاد می آورد یا جلسات گروه سونت که در اوایل همان سال در آیووا تشکیل شده بود. او ممکن است آنها را با هم مخلوط کرده و در نگرش های آنها اغراق کند، اما مقامات ناسا مطمئناً در طول جلسات اکتشافی سعی کردند انتظارات دانشمندان را کاهش دهند، و نظرات در صورتجلسه جلسه کارگروه را می توان این گونه تفسیر کرد که احتمالاً دانشمندان در مأموریت های اولیه آپولو شرکت نخواهند کرد.
26. ویلیام پورتر، «زمینه مطالعه تابستانی علوم فضایی»، ص. 3, Box 287, James A. Van Allen Papers (RG99.0142), Special Collections and Amp; آرشیو دانشگاه آیووا، کتابخانه ها.
27. بررسی کنید، فصل 1، ص 21-22
28. همان، ص. 3،
29. نیول، 208
30. «متن نامه یک جلسه ریاست جمهوری در اتاق کابینه کاخ سفید، 21 نوامبر 1962، تهیه شده توسط Duane Day از دفتر کتابخانه جان اف کندی پرونده رئیس جمهور، ناسا، صفحات 15-18
31. برای زمینه و تحلیل بیشتر، دواین دی را ببینید.
32. جیمز وب، “سخنرانی کلیدی – اهداف ملی در عصر فضا”، در پیمجموعه مقالات کنفرانس برنامه ریزی عصر فضا (NASA, 1963), pp.5-7; وب برخی از اختلافات علمی و توصیه به دانشمندی در اولین خدمه آپولو را تصدیق کرد، اما تا حد زیادی بر فرصت های علمی ایجاد شده توسط آپولو تأکید کرد.
33. لوید برکنر، «سخنان پایانی»، 9 اوت 1962، جعبه 287، مقالات جیمز ای. وان آلن (RG99.0142)، مجموعه‌های ویژه و تقویت کننده; آرشیو دانشگاه آیووا، کتابخانه ها.
34. گلدبرگ به ورت، رونوشت، 17 می 1982. کتابخانه و آرشیو نیلز بور، مؤسسه فیزیک آمریکا، ص. 81
35. نگاه کن بررسی کنید، پورتر و نیول
36. پورتر، ص. 2
37. نمودارهای سازمانی مقر ناسا را ببینید.
38. ببینید: https://articles.adsabs.harvard.edu//full/1990AREPS..18….1V/0000019.000.html
39. گلدبرگ، ص. 84
40. اسکندر، 25

تشکر ویژه از Hemlock Stanier، سرپرست دانشجویان تحصیلات تکمیلی در مجموعه‌ها و آرشیوهای ویژه دانشگاه آیووا، که موارد مورد علاقه را در مقالات جیمز ون آلن یافت و اسکن کرد. کار آنها در کمک به من برای پیمایش و دسترسی به مجموعه بسیار ارزشمند بود. همچنین از دواین دی برای کمک و پیشنهاداتش در مراحل اولیه این پروژه تشکر می کنم.

دنی راب یکی از همکاران دائمی JSTOR Daily است و در مورد تاریخ علم، تحقیق و فناوری در invertingvision.com می نویسد.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال نظرات ارسالی وجود ندارد.