نانسی گریس رومن و علم خورشیدی سفینه های فضایی دوار

توسط ترور ویلیامز
دوشنبه 27 جولای 2026

زمانی که ناسا در 1 اکتبر 1958 تأسیس شد، تمرکز اصلی کار آن بر روی علم فضایی بود. آژانس جدید امکانات کمیته ملی مشاوره هوانوردی (NACA) را جذب کرد. شامل دو تأسیسات ارتش، آژانس موشک های بالستیک ارتش در رداستون آرسنال و آزمایشگاه رانش جت. و برنامه موشکی ونگارد را از آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی تحویل گرفت. آنها حوزه های هوانوردی و طراحی وسایل پرتاب را پوشش می دادند، اما با طراحی و عملیات فضاپیما سروکار نداشتند. بنابراین، مرکز جدیدی برای پوشش این منطقه ایجاد شد: در ابتدا مرکز فضایی بلتس‌ویل نام داشت [1, p. 28]، اما در 1 می 1959 به افتخار رابرت اچ. گدارد، پیشگام راکتی آمریکایی که اولین موشک با سوخت مایع را در 16 مارس 1926 پرتاب کرد، به مرکز پرواز فضایی گدارد (GSFC) تغییر نام داد.

GSFC در ابتدا برای انجام تمام جنبه های طراحی فضاپیما، حتی پروازهای فضایی انسان در نظر گرفته شده بود. بعداً، با آشکار شدن دامنه وسیع کار فضایی، گدارد بر مأموریت‌های روباتیک، به‌ویژه مأموریت‌های مرتبط با علم، تمرکز کرد: از آن زمان تاکنون، این موضوع کانون اصلی مرکز بوده است. با کمال تعجب، با توجه به مشکلاتی که زنان هنگام تلاش برای ورود به عرصه های علمی و فنی در دهه های 1950 و 1960 با آن مواجه بودند، بسیاری از زمینه های این کار توسط یک زن ایجاد شد.

نانسی گریس رومن

در دوران پس از جنگ، موانع قابل توجهی بر سر راه زنان در عرصه علم وجود داشت. با این حال، یکی از اعضای کلیدی کارکنان علمی اولیه ناسا، نانسی گریس رومن بود. رومن، منجمی که دکترای خود را دریافت کرد. از دانشگاه شیکاگو در سال 1949، بعداً تجربه اولیه خود را در علم در مقاله ای در سال 2016 به شرح زیر توصیف کرد. [2]:

وقتی من دختر بودم، قرار نبود زنها دانشمند باشند. وقتی از مشاور راهنمایی دبیرستانم برای شرکت در جبر سال دوم اجازه گرفتم، او با تمسخر گفت: “کدام خانمی به جای زبان لاتین ریاضی می خواند؟” وضعیت در دانشگاه هم به همین منوال بود. اگر رئيس زنان نمي توانست دختري را از ادامه علم يا مهندسي منصرف كند، ديگر كاري با او نداشت.

اولین تشویق من در سال سوم کالج بود که رئیس گروه فیزیک به من گفت: “من معمولاً سعی می کنم زنان را از رشته فیزیک منصرف کنم، اما فکر می کنم. شاید شما شاید انجامش بده.» در دوره تحصیلات تکمیلی، مشخص بود که اساتید دوست ندارند به زنان آموزش دهند.

این محیط بر انتخاب کار او تأثیر گذاشت: به عنوان مثال:

متوجه شدم که به عنوان یک زن شانس کمی برای گرفتن موقعیت در یک بخش تحقیقات نجومی دارم. بنابراین، برای ماندن در تحقیقات نجومی، رشته ام را تغییر دادم و در آزمایشگاه تحقیقات دریایی (NRL) مشغول به کار شدم.

پس از کار در نجوم رادیویی در NRL، نقل مکان او به ناسا به شرح زیر اتفاق افتاد، همانطور که او در مصاحبه ای در سال 1980 توضیح داد. [3, p. 41]:

یک روز هارولد اوری در ناسا سخنرانی می کرد که البته آن روزها خیلی جوان بود. و همانطور که می دانید، درصد خوبی از کارکنان علمی ناسا در روزهای اولیه از NRL بودند. گروه قدیمی پیشتاز و گروه موشکی NRL تصرف شدند به صورت دسته جمعی توسط ناسا من پایین رفتم تا آن را بشنوم، فقط به این دلیل که به نظر یک سخنرانی جالب می آمد، و جک کلارک، که در NRL بود اما اکنون در ناسا بود، بعد از آن با من صحبت کرد و گفت: “در ضمن، آیا شما کسی را می شناسید که دوست داشته باشد بیاید و برای ناسا کار کند و یک برنامه نجوم فضایی راه اندازی کند؟” خب، همانطور که گفتم، من از هر چیزی که با گروه موشکی یا گروه پیشتاز در NRL انجام می‌شد، دور ماندم، اما ایده ورود با یک صفحه کاملاً تمیز برای ایجاد برنامه‌ای که فکر می‌کنم احتمالاً 50 سال بر نجوم تأثیر بگذارد، فقط چالشی بود که نمی‌توانستم آن را رد کنم.

رومن سوال کلارک را به عنوان دعوتی برای درخواست تعبیر کرد و در اواخر فوریه 1959 به عنوان رئیس نجوم رصدی به ناسا پیوست و در سال 1960 رئیس نجوم شد. او اولین زنی بود که در ناسا سمت رهبری داشت و اغلب به عنوان “مادر هابل” پس از قهرمانی در تلسکوپ هابل (NASAHQST) برای تلسکوپ هابل (NASAHQST) از او یاد می شود. دهه ها یکی از مشاهدات کلیدی او این بود که طراحی هابل برای حمایت از علوم سیاره ای بسیار مهم است. برای فعال کردن این کار، لوله‌های تصویربرداری vidicon را که در اصل فناوری هابل، فناوری دهه 1950 را پشتیبانی می‌کرد، با دستگاه‌های مدرن‌تر متصل به شارژ (CCD) جایگزین کرد تا عملکرد بهتری به دست آورد. [4, p. 248]. این منجر به دوربین میدان وسیع/سیاره ای شد که یک ابزار کلیدی HST بود.

به طور خلاصه، همانطور که دکتر رومن بیان کرد، “خوشحالم که بسیاری از افرادی را که به من می گفتند نمی توانم یک ستاره شناس باشم، نادیده گرفتم. من در زمینه ای که دوستش دارم، شغل فوق العاده ای داشته ام.”[2]

علوم فضایی اولیه ناسا و برنامه رصدخانه خورشیدی مدارگرد

علاقه اولیه به انجام ستاره شناسی ستاره ای با استفاده از فضاپیما وجود داشت. با این حال، چالش‌های فنی بسیار زیاد بودند، و در نتیجه نجوم خورشیدی تمرکز اصلی بود و توسط رصدخانه خورشیدی مداری (OSO)، برنامه‌ای که رومن از سال 1961 تا 1963 در مقر ناسا اجرا کرد. همانطور که رومن توضیح داد. [3, pp. 46-47]:

کار خورشیدی هم در موشک ها و هم در ماهواره ها کمی سریعتر از کار ستارگان انجام شد زیرا هدف گیری به سمت خورشید کار آسان تری بود. شما می توانید این کار را با تثبیت کننده دو محوره به جای سه محور انجام دهید و یک سوژه روشن برای قفل کردن دارید. و در نتیجه، سیستم های هدایت بسیار زودتر از ستاره ها به طور رضایت بخشی کار کردند و کار کردند. من فکر می کنم به همین دلیل است که فیزیک خورشیدی واقعاً زودتر از ستاره ها تبدیل به یک تکنیک رصدی معتبر شد… فکر نمی کنم تا زمانی که کنترل های اشاره گر سه محوره وجود داشته باشد، بتوان در نجوم غیر خورشیدی کار زیادی کرد… گدارد خیلی زحمت کشید، مخصوصاً برای بدست آوردن کنترل های اشاره گر. ایمز نیز در آن زمان درگیر این کار بود… در واقع ایمز احتمالاً در آن زمان کنترل بیشتری روی هدایت و ژیروسکوپ داشت تا گدارد. گروهی آنجا بودند که کاملاً فعال بودند. در واقع، آنها اولین سیستم هدایت خورشیدی را برای موشک ها توسعه دادند و مدتی پس از اینکه گدارد گروه اصلی موشک های دیگر بود، مسئول نشانگرهای خورشیدی بودند.

هدف گیری در واقع پیکربندی کلی OSO را دیکته کرد که نسبتاً جدید بود. به طور خاص، OSO-1 اولین فضاپیمای “دو چرخشی” بود که در آن یک بخش از ماهواره با چرخش توسط یک موتور در یاتاقان بین بخش ها می چرخد ​​و دیگری نمی چرخد. در مورد OSO، یک بخش “چرخ” نه وجهی چرخید تا فضاپیما را تثبیت کند و به زیرمجموعه ای از ابزارهای علمی اجازه دهد تا آسمان را اسکن کنند، در حالی که یک بخش “بادبان” نه وجهی یک پنل خورشیدی و سایر ابزارها را در فاصله 1 دقیقه قوس به سمت خورشید نگه می داشت. پس از پرتاب، بادبان (در مورد OSO-1 تا 30 دور در دقیقه) توسط رانشگرهای گاز سرد که به همراه مخازن مرتبط با آنها بر روی بازوهایی که فضاپیما از طریق چرخش آن مستقر می‌کردند، می‌چرخید.

یکی از ویژگی‌های کلیدی فضاپیمای دو چرخه این است که هرگونه میرایی موجود در بخش تخم‌ریزی، بدون در نظر گرفتن هندسه وسیله نقلیه، چرخش را تثبیت می‌کند: انحراف از چرخش خالص می‌تواند مهره‌ای ایجاد کند، و یک حرکت تکان دادن در بخش تخم‌ریزی ایجاد می‌کند که می‌تواند توسط یک دمپر nutation کنترل شود. وضعیت کاملاً متفاوت از وضعیت یک ماهواره چرخان ساده است، که در آن میرایی داخلی چرخش را در صورت صاف شدن بدن تثبیت می کند (شکل “قوی ماهی تن”) اما اگر بدنه کشیده شود آن را بی ثبات می کند (شکل “قوطی سوپ”). این درس پس از آن آموخته شد که اکسپلورر 1 توسعه یافته، اولین ماهواره آمریکا، مدت کوتاهی پس از پرتاب در چرخش مسطح قرار گرفت.[5] پس از این تجربه، فضاپیماهای دوار برای مسطح شدن طراحی شدند، علیرغم این واقعیت که قرار دادن آنها در پاکت وسیله پرتاب چالش برانگیزتر شد. OSOهای اولیه پیکربندی مسطح داشتند، اما نمونه‌های بعدی پس از آموختن کامل درس‌های پایداری در چرخش دوقلو، از بسته‌های کشیده کارآمدتری استفاده کردند.

OSO-3 در حال ساخت است. (اعتبار: BBRC)

همانطور که در نمودار زیر برای OSO-5 نشان داده شده است،[6] سخت افزار کنترل هدایت برای این فضاپیماها شامل نه تنها یک دمپر nutation بود، بلکه پیشرانه هایی برای کنترل سرعت چرخش بخش چرخ و همچنین سخت افزار “کنترل پیچ” (شامل حسگرها، رانشگرها و یک سیم پیچ مغناطیسی) برای نگه داشتن محور چرخش به درستی عمود بر خط خورشید و خورشید در طول حرکت بادبان بود.

تجهیزات کنترل موقعیت OSO-5. (اعتبار: ناسا)

نکات برجسته برنامه رصدخانه خورشیدی مداری

• اولین فضاپیمای OSO-1[7] در 7 مارس 1962 راه اندازی شد. جرم پرتاب 458 پوند (208 کیلوگرم)، جرم ابزار 75 پوند (34 کیلوگرم) در هر بوم، 100 پوند (45 کیلوگرم) در هر چرخ. سرعت چرخش 30 دور در دقیقه.
• آخرین فضاپیمای OSO-8 در 21 ژوئن 1975 پرتاب شد. جرم پرتاب 2350 پوند (1066 کیلوگرم). سرعت چرخش 6 دور در دقیقه.
• OSO-1 تا 7 توسط Ball Brothers Research Corporation (BBRC) ساخته شد. OSO-8 توسط شرکت فضایی و ارتباطات هیوز توسعه داده شد.
• فضاپیماها در Thor-Deltas به مدارهایی با ارتفاع حدود 575 کیلومتر و شیب 32.8 درجه پرتاب شدند. همه پرتاب ها موفقیت آمیز بودند به جز OSO-C که در مرحله دوم شکست خورد و به مدار نرسید.
• این ابزارها شامل تلسکوپ های اشعه ایکس و گاما، تاج نگارها و حسگرهای فرابنفش است. مطالعه شراره های خورشیدی مورد توجه OSO بوده است. علاوه بر این، OSO-7 به یک دیسک اختفای چرخان مجهز شد تا یک خورشید گرفتگی مصنوعی ایجاد کند و در نتیجه امکان مطالعه تاج را فراهم کند.[8]
• عمر فضاپیما معمولاً شش ماه است. آنها معمولاً در عمل بسیار فراتر می رفتند.
• دقت اشاره شده 1 دقیقه قوس بود.
• برنامه OSO کل چرخه خورشیدی 11 ساله را پوشش می دهد.

فضاپیمای OSO آزمایش‌های بین‌المللی زیادی انجام داد: برای مثال، ابزارهای اشعه ایکس خورشیدی که به طور مشترک توسط دانشگاه کالج لندن (UCL) و دانشگاه لستر ساخته شده‌اند، روی OSO-4 و 5 پرواز کردند، و ابزار آلفا UCL Lyman روی OSO-6 پرواز کرد. آنها بر اساس تجربیاتی هستند که این محققان از طریق آزمایش های پروازی در ماهواره آریل 1 به دست آورده اند.[9, p. 348; 10; 11; 12]

دو حادثه برنامه‌ریزی نشده مهم در طول برنامه OSO رخ داد:

مسائل استقرار OSO-7 ناشی از شکست مرحله دوم:[13]

در دنباله جداسازی اسمی OSO، تیغه های فضاپیما قبل از سوختن مرحله دوم تا 40 دور در دقیقه می چرخند تا تثبیت چرخش در برابر گشتاورهای نوک را فراهم کنند. سپس پس از جداسازی، قسمت بادبان رها می شود و چرخ تا سرعت ماموریت 30 دور در دقیقه می چرخد.

با این حال، نقص وسیله نقلیه در هنگام سوختن مرحله دوم OSO-7 باعث سقوط پشته صحنه/سفینه فضایی شد و به سرعت 55 RPM رسید. حرکت جهت گیری فضاپیما پس از جداسازی کاملاً پیچیده بود و برای تصحیح به دستورات غیر استاندارد زیادی نیاز داشت. کل توالی بازیابی چندین مدار بیشتر از حد معمول طول کشید: باتری به عمق تخلیه 75٪ رسید، اما خوشبختانه بازیابی به موقع انجام شد تا از مشکلات برق جلوگیری شود. تنها ضربه‌های سخت‌افزاری که مشاهده شد، استفاده اضافی از گاز کنترل وضعیت بود، اگرچه بیش از اندازه کافی برای پوشش ماموریت باقی مانده بود، و شکست یکی از دو ضبط‌کننده نوار فضاپیما، که گمان می‌رود ناشی از شتاب‌های بالا (تا حدود 8 گرم) در طول پرتاب بود. علاوه بر این، شکست مرحله دوم منجر به یک مدار نهایی با حضیض کمتر از برنامه ریزی شده شد: بنابراین ورود مجدد سه سال پس از پرتاب انجام شد، کمی زودتر از آنچه در ابتدا برنامه ریزی شده بود.

هدف قرار دادن توالی شلیک واقعی برای OSO-7. (اعتبار: BBRC)

اشتعال سهوی OSO-2 مرحله سوم یک موشک سوخت جامد در طول آزمایش های زمینی (رویداد ذکر شده در گزارش ناسا[14] به عنوان “فاجعه”):

در 14 آوریل 1964، مرحله سوم موشک سوخت جامد OSO-2 در مرکز آزمایش اسپین در کیپ کندی با فضاپیمای متصل به آن بود. برای محافظت در برابر گرد و غبار با یک ژاکت پلی اتیلن پوشانده شده بود: وقتی این تنظیم شد، صدای ترقه شنیده شد و موشک مشتعل شد. در نتیجه سه مرد دچار سوختگی مرگبار و 11 نفر دیگر دچار سوختگی غیرتهدید کننده جان شدند. تنها نتیجه مثبت این فاجعه این بود که تحقیقات گسترده ای در مورد مکانیسم های مختلفی انجام شد که می توانست به آن کمک کند: مشخص شد که پوشش پلی اتیلن می تواند تحت شرایط خاصی فضاپیما را تا 15000 ولت شارژ کند و این حادثه ناشی از تخلیه الکترواستاتیکی از طریق تفنگ احتراق موشک است. این مطالعه منجر به شناسایی اقداماتی شد که در ماموریت‌های آتی برای جلوگیری از وقوع چنین اتفاقاتی انجام شد.

فضاپیمای OSO-2 در این حادثه به شدت آسیب دید، اما با استفاده از قطعات پروازی، قطعات نمونه اولیه، قطعات یدکی و قطعات جدید بازسازی شد. این فضاپیمای بازسازی شده در 3 فوریه 1965 به فضا پرتاب شد و با موفقیت عملیاتی شد.

رصدخانه های خورشیدی مداری پیشرفته و Skylab

بلافاصله پس از پرتاب اولین فضاپیمای OSO، برنامه ریزی برای سری بعدی از OSOهای پیشرفته (AOSO) که به نام هلیوس نیز شناخته می شوند، آغاز شد.[15] مذاکرات در اکتبر 1963 آغاز شد [4, p. 249] بین ناسا گودارد و شرکت هوانوردی جمهوری برای یک سری از چهار فضاپیمای این چنینی، که قرار است در سال 1966 پرتاب شود.[15, p. 27] این زمان به گونه ای انتخاب شد که AOSO بتواند در طول حداکثر خورشیدی بعدی در سال 1969 فعالیت کند و عملیات تا سال 1971 ادامه یابد.

AOSOها باید بزرگتر از OSOها، با وضوح بهتر و ده برابر ذخیره داده بیشتر باشند: این به آنها اجازه می دهد تا موارد گذرا مانند شراره های خورشیدی را مشاهده کنند.[16, p. 69] اگرچه بازگرداندن این مقدار داده یک چالش خواهد بود. دقت اشاره‌ای مشخص‌شده برای AOSO نسبت به OSO پیشرفت قابل‌توجهی داشت: 5 ثانیه قوسی در مقابل 60. کنترل وضعیت از مجموعه‌ای از سه چرخ واکنش متعامد، با سیم پیچ‌های گشتاور مغناطیسی برای اشباع‌زدایی استفاده می‌کرد. حذف اولیه با استفاده از رانشگرهای گاز سرد انجام می شود.[15, p. 36] پرتاب به مدار خورشید-همزمان توسط Thor-Agena انجام می شد، اگرچه افزایش جزئی در عملکرد وسیله پرتاب مورد نیاز بود.

با توجه به افزایش عملکرد AOSO نسبت به OSO، توسعه آن گران خواهد بود. علاوه بر این، بودجه علمی ناسا دچار کاهش شد که منجر به لغو AOSO در سال 1965 شد.[17, p. 70] برای باز نگه داشتن گزینه امکان پرواز با ابزارهای AOSO در یک ماموریت آینده، توسعه آنها پس از لغو زنده نگه داشته شد.[17, p.74] و آنها را هدف عمومی قرار دادند.[17, p. 167] اصلاح اصلی در طراحی آنها که در نظر گرفته شد، استفاده از فیلم بازگشتی تصویر، با توجه به مقادیر زیاد داده تولید شده بود. مطالعاتی بر روی امکان‌سنجی نصب این تلسکوپ‌های خورشیدی در یک ماژول سرویس آپولو (SM) یا یک ماژول قمری (LM) در مدار زمین انجام شد و خدمه فیلم را به زمین بازگرداند. اما نقطه ضعف این مفاهیم این بود که مدت ماموریت نمی توانست از حدود دو هفته تجاوز کند.

سپس مشخص شد که نه تنها ابزارهای AOSO به ابزار جدیدی برای رسیدن به فضا نیاز دارند، بلکه برنامه کاربردی آپولو (AAP) – ایستگاه فضایی Skylab – به یک محموله علمی با کیفیت بالا نیاز دارد. پرواز تلسکوپ های AOSO در Skylab هر دو مشکل را حل کرد: آنها بر روی کوه تلسکوپ آپولو (ATM) نصب شده بودند که به عنوان مشتق شده از LM شروع شد. داده ها بر روی فیلم جمع آوری شد زیرا این ظروف توسط فضانوردان در طول راهپیمایی های فضایی بازیابی شده و سپس در ماژول فرماندهی آپولو به زمین بازگردانده شدند.

رصدخانه خورشیدی مداری پیشرفته (اعتبار: ناسا)

علاوه بر این، تحقیقات مشترکی بین Skylab (راه اندازی شده در سال 1973) و OSO نهایی، OSO-8 (راه اندازی شده در سال 1975) انجام شد. به طور خاص، OSO-8 انتقال انرژی بین لایه‌های مختلف خورشیدی را بررسی می‌کند.[18] با داده های Skylab در مورد ساختار کرومسفری که برای هدایت این اندازه گیری های OSO استفاده می شود. بنابراین، داده‌های OSO و AOSO در نهایت به صورت پشت سر هم برای بهبود مطالعه خورشید مورد استفاده قرار گرفتند.

قله تلسکوپ اسکای لب آپولو. (اعتبار: ناسا)

P78-1 Solwind: هدف آزمایشی احتمالی ضد ماهواره

پس از پایان برنامه OSO، برنامه آزمایش فضایی وزارت دفاع آمریکا P78-1 Solwind در 24 فوریه 1979 از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ به فضا پرتاب شد. یک پرتابگر اطلس اف، Solwind 2934 پوندی (1331 کیلوگرمی) را در مداری همزمان با خورشید در ارتفاع 500 کیلومتری با شیب 97 درجه قرار داد. این فضاپیما برای مشاهده آب و هوای فضا با مطالعه تاج خورشیدی و جو فوقانی زمین طراحی شده است. این هواپیما توسط شرکت تحقیقاتی برادران توپ (BBRC) از یک هواپیمای یدکی اصلاح شده OSO-7 ساخته شده است. با استفاده از همان رویکردی که برای فضاپیمای OSO در نظر گرفته شد، Solwind یک فضاپیمای دو چرخشی بود که برای پایداری چرخشی مجهز به یک دمپر nutation غیرفعال بود. P78-1 هفت ابزار علمی، از جمله پرواز نور سفید پشتیبان تاج نگاری از OSO-7 را حمل می کرد. Solwind اولین ماهواره ای بود که دنباله دارها را رصد کرد، به ویژه 9 دنباله دار در حال چرا از گروه کروتز که بین اوت 1979 و اوت 1984 تصویربرداری شدند.

فضاپیمای OSO-7 و P78-1 Solwind. (اعتبار: ناسا و USAF به ترتیب)

در اوایل سال 1985 Solwind دچار خرابی قابل توجه باتری شده بود و آخرین ضبط کننده از سه ضبط کننده روی برد از کار افتاد. این عوامل دست به دست هم دادند تا عملیات های بعدی را چالش برانگیز کنند، بنابراین بحث ها برای لغو این ماموریت آغاز شد. در همین حال، تمایل به آزمایش سلاح ضد ماهواره ASM-135A که در آن زمان در حال توسعه بود، در برابر یک فضاپیمای در حال چرخش وجود داشت: چنین آزمایشی تاکنون انجام نشده بود. ASM-135A که توسط LTV Aerospace ساخته شده است، یک موشک سه مرحله ای را نشان می دهد که در ارتفاع 38100 فوتی (11600 متری) از یک هواپیمای F-15A در یک صعود زوم پرتاب می شود. سومین مرحله از وسیله نقلیه مینیاتوری چرخشی (MHV) 30 پوندی (13.6 کیلوگرمی) از هدایت خط دید مبتنی بر جستجوگر مادون قرمز برای درگیری با هدف با سرعت نزدیک به 15000 مایل در ساعت (6.70 کیلومتر بر ثانیه) استفاده می کند و یک کشتن جنبشی انجام می دهد.

قرار بود ماهواره آزمایشی هدف این سامانه تحت کنترل وزارت دفاع باشد و زمان بسیار کمی برای توسعه آن از ابتدا وجود داشت، زیرا انتظار می‌رفت در آینده نزدیک کنگره ASAT را ممنوع کند (در واقع در اکتبر 1985 اجرایی شد). از آنجایی که Solwind در وضعیت تخریب شده کار می کرد، به یک کاندیدای پیشرو برای استفاده به عنوان یک هدف آزمایشی ASM-135A تبدیل شد. این آزمایش توسط رئیس جمهور ریگان در 20 اوت 1985 مجوز داده شد و در 13 سپتامبر انجام شد.[19] 285 قطعه زباله قابل ردیابی تولید کرد. تا ژانویه 1998 تنها 8 مورد در مدار باقی ماندند و آخرین بخش در 9 مه 2004 دوباره وارد مدار شد.

پرتاب آزمایشی سلاح ضد ماهواره ای ASM-135A. (اعتبار: USAF)

ادامه میراث علوم فضایی نانسی گریس رومن

ناسا به زودی یک رصدخانه بزرگ فضایی به نام نانسی گریس رومن را راه اندازی خواهد کرد. تلسکوپ فضایی رم یک رصدخانه مرئی و نزدیک به فروسرخ با وضوح قابل مقایسه با تلسکوپ فضایی هابل (HST) است، اما با میدان دید تقریباً 100 برابر بزرگتر. ابزار اصلی رومن ابزار میدان وسیع (WFI) است که برای مطالعه انرژی تاریک، کمیت مرموز که تصور می‌شود باعث انبساط جهان می‌شود، و برای رصد سیارات فراخورشیدی با استفاده از تکنیک میکرولنزینگ گرانشی استفاده خواهد شد.

تلسکوپ فضایی رم در حال انجام آزمایشات نهایی در ناسا گودارد است. (اعتبار: ست شولمن)

رومن از یک آینه اولیه فضاپیمای یدکی که توسط اداره ملی شناسایی (NRO) به ناسا اهدا شده است استفاده می کند. قطر آن 7.9 فوت (2.4 متر) است که همان قطر HST است. توسعه این فضاپیما، که در ابتدا تلسکوپ مادون قرمز میدان وسیع (WFIRST) نام داشت و در سال 2020 به رومن تغییر نام داد، در سال 2016 به رهبری تیم ناسا گودارد آغاز شد. پرتاب به مدار کتابخانه ای خورشید-زمین L2، زودتر از موعد مقرر و با بودجه، برای 30 آگوست برنامه ریزی شده است. این مأموریت سنت قوی مشارکت بین‌المللی در مأموریت‌های علمی گودارد را ادامه خواهد داد: سازمان‌های درگیر در RST، آژانس فضایی اروپا، CNES در فرانسه، JAXA در ژاپن و موسسه ماکس پلانک برای نجوم در آلمان هستند.

رومن همچنین به ابزار تاج نگاری برای تصویربرداری مستقیم از سیارات فراخورشیدی مجهز شده است. این به عنوان یک نمایش فناوری برای رصدخانه جهان های قابل سکونت استفاده خواهد شد. با توجه به اینکه دکتر رومن در سال 1959 یک مفهوم اولیه برای تحقیقات سیارات فراخورشیدی ارائه کرد[20] بر اساس استفاده از تلسکوپ فضایی – طرح او، واقع در ماه – ارتباط نام نانسی گریس رومن با تلسکوپ جدید قطعا بسیار مناسب است.

مراجع

1. برو به فضا: سالهای اولیه مرکز پرواز فضایی گدارد، A. Rosenthal، مجموعه تاریخچه مرکز ناسا، 1968.
2. “به دنبال ستاره بخت من”، N.G. رومی، علم، 18 دی 1395، جلد 354، ش 6317، صفحه 1346.
3. NG Roman، مصاحبه با دیوید دوورکین، کتابخانه و آرشیو نیلز بور، موسسه فیزیک آمریکا، 19 اوت 1980 (نسخه رونویسی 16 ژوئیه 2025).
4. تلسکوپ فضایی: کاوش علم، فناوری و سیاست ناسا، R.W. Smith، انتشارات دانشگاه کمبریج، کمبریج، 1989.
5. “چرخش ماهواره های زمین مصنوعی”، R.N. Bracewell و O.C. گاریوت، طبیعت، ج182، ص 760-762، 20 سپتامبر 1958.
6. کیت مطبوعاتی OSO-5، شماره 68-13، ناسا، 20 ژانویه 1969.
7. “OSO برای مطالعه خورشید در دوره ساکت”، رابرت آر. روپلوسکی، هفته فناوری های هوانوردی و فضایی، 5 تیر 1350، صص 34-36.
8. “OSO Eclipse خود را ارائه خواهد کرد” هفته فناوری های هوانوردی و فضایی، 20 سپتامبر 1971، ص17.
9. تاریخچه علوم فضایی بریتانیا، H.S.W.Massey و M.O.Robins، انتشارات دانشگاه کمبریج، کمبریج، 1986.
10. آریل 1: اولین ماهواره بین المللی – نتایج تجربی، ناسا SP-119، 1966.
11. “ناسا گودارد و طلوع همکاری بین المللی در فضا”، تی ویلیامز، بررسی فضایی، 8 دسامبر 2025.
12. “نجوم پرتو ایکس بریتانیا”، K.A.Leary، فصلنامه انجمن سلطنتی نجوم، جلد. 27، 1986، صص 435-444.
13. خلاصه عملکرد یک ساله رصدخانه خورشیدی در مدار OSO-7، گزارش F72-10 (NASA CR-130184)، شرکت تحقیقاتی برادران توپ، 31 دسامبر 1972.
14. تاریخچه رصدخانه خورشیدی مداری OSO-2، NASA TM X-55590، مرکز پرواز فضایی گودارد ناسا، آوریل 1966.
15. تولید ماهواره در رصدخانه، جلسه دوم یک سمپوزیوم ویژه در مورد فضانوردی که در موسسه فرانکلین در 27 دسامبر 1962 برگزار شد، ناسا SP-30، مارس 1963.
16. زندگی و کار در فضا: داستانی از Skylab، W.D. Compton و C.D. بنسون، داستان ناسا، ناسا SP-4208، 1983.
17. وارن اس. وتمور، “هلیوس برای انتقال داده های خورشیدی دقیق تر،” هفته فناوری های هوانوردی و فضایی، 4 مارس 1963، صص 48-53.
18. “برنامه OSO-8 مرتبط با داده های Skylab”، هفته فناوری های هوانوردی و فضایی، 30 ژوئن 1975، صص 45-47.
19. “اولین آس فضایی – F-15 در مقابل ماهواره”، P. Glenshaw، فروشگاه هوا و فضاe، آوریل 2018
20. “سیاره های خورشیدهای دیگر”، N.G. رومی، مجله نجومی، ج64، شماره 1273، صص 344-345، مهر 1338.

تروور ویلیامز یک دینامیست فضایی است که با اشتیاق در مورد ماموریت های آپولو بزرگ شد و شیفتگی دیرینه ای به تاریخ فضایی دارد. او اخیراً از ناسا گودارد بازنشسته شده است.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال نظرات ارسالی وجود ندارد.