سکونتگاه های فضایی و قلعه ها در آسمان

توسط Duane A. Day
دوشنبه 8 ژوئن 2026

پنجاه سال پیش در این هفته، میلیون ها آمریکایی صندوق پستی خود را برای یافتن شماره ژوئیه آن باز کردند نشنال جئوگرافیک، اولین معرفی آنها را با ایده شهرها در فضا ارائه می دهد. این شماره حاوی مقاله ای از آیزاک آسیموف در مورد زندگی در یک ایستگاه فضایی غول پیکر در 50 سال آینده – سال اسرارآمیز و عجیب و غریب 2026 است.

در بیشتر قرن بیستم نشنال جئوگرافیک یکی از راه‌های اصلی آمریکایی‌ها درباره بقیه جهان و همچنین فرهنگ‌های مختلف در ایالات متحده بود. جولای 1976 دویستمین سالگرد آمریکا بود و نشنال جئوگرافیک ویراستاران این شماره را برای گنجاندن چشم اندازی از آینده آمریکا در 50 سال آینده انتخاب کردند.

شماره جولای 1976 نشنال جئوگرافیک دویستمین سالگرد تاسیس ایالات متحده را جشن گرفت. این شامل تعدادی مقاله در مورد آینده آمریکا، از جمله سال دور 2026 (اعتبار: نشنال جئوگرافیک) است.

الهام آسیموف واضح بود: در سال 1974، جرارد سی اونیل شروع به سازماندهی کنفرانس هایی با موضوع سکونتگاه های فضایی – که در آن زمان معمولا “مستعمرات” نامیده می شد – و خدمات ماهواره های انرژی خورشیدی را آغاز کرد. برخی از پیروان مشتاق او در سال 1975 انجمن L-5 را تشکیل دادند و تا اوایل سال 1976 اونیل در این زمینه چنان شهرتی کسب کرد که در مجلس سنای ایالات متحده شهادت داد. کتاب او حد بالا با این حال، تا سال 1977 منتشر نشد، و به نظر می‌رسد که افراد بیشتری با مفهوم شهرهای فضایی و ماهواره‌های انرژی خورشیدی توسط ایزاک آسیموف در صفحات نشنال جئوگرافیک– تعداد اشتراک‌هایی که در اواسط دهه 1970 بیش از 6 میلیون نفر بودند – بیش از آن که از طریق کتاب اونیل یا نوشته‌های دیگر در معرض آن قرار گرفتند.

ایستگاه فضایی کاملاً خودکفا نبود، اما بیشتر غذای خود را پرورش می داد. (اعتبار: پیر میون، نشنال جئوگرافیک)

مقاله آسیموف، مرز بعدی؟، که توسط پیر میون به تصویر کشیده شده است، به عنوان یک گزارش اول شخص از بازدید از مستعمره L-5 در آینده دور سال 2026 نوشته شده است. این حساب بیشتر توصیفی است: نشنال جئوگرافیک جورج فنتون مدیر شهرک از خبرنگار استقبال می کند و او اطراف را نشان می دهد و توضیح می دهد که همه چیز چگونه کار می کند. آسیموف شروع تدریجی گرانش شبیه‌سازی شده را در حین حرکت از مرکز ورود به پایین یک پره تا لبه ایستگاه تجربه می‌کند. این ایستگاه فضایی نزدیک به 1800 متر قطر دارد و 10000 نفر را در خود جای می دهد.

فنتون مزارع و مناطق صنعتی را به او نشان می دهد. وی خبرنگار را با شیکی از گوشت خرگوش و شیر بز آشنا کرد. او توضیح می دهد که چگونه جمعیت اکثریت مرد هستند، اما آنها همسر، خانواده و حتی هزار فرزند در ایستگاه دارند. او یک منطقه مسکونی را به خبرنگار نشان می‌دهد و توضیح می‌دهد که خیابان‌ها به این طرف و آن طرف خم می‌شوند تا نتوانید انتهای آن‌ها را ببینید و منحرف شوید. فنتون توضیح می دهد که چگونه شش بخش چنبره توسط قفل هوا در مواقع اضطراری از هم جدا می شوند. شهر فضایی کاملاً مستقل نیست، اما در حال کار بر روی آن است. آنها هنوز هم از زمین مواد وارد می کنند، اما بیشتر مواد خام آنها از ماه می آید. آنها هر چیزی را که می توانند بازیافت می کنند. خبرنگار پیشنهاد فنتون برای بازدید از تصفیه خانه را رد می کند.

شهرهای غول پیکر در فضا با مواد خام به دست آمده از ماه ساخته شده و توسط رانشگرهای جرمی به فضا منفجر شده اند. (اعتبار: پیر میون، نشنال جئوگرافیک)

سپس، البته، توضیحی وجود دارد که چگونه همه اینها ممکن است. به گفته فنتون، تولید نیروگاه های خورشیدی برای تامین انرژی زمین یک محرک اقتصادی بزرگ است، اما “اخبار قدیمی” است. در عوض، جدیدترین صنعت آنها رشد کریستال ها و تولید مدارهای میکروکامپیوتری است. اما فنتون می افزاید که برای مدت طولانی فعالیت اصلی شهرک نشینان ساختن شهرک های دیگر خواهد بود. آسیموف می افزاید که تا زمانی که جمعیت سکونتگاه های فضایی از جمعیت زمین بیشتر شود، زمان زیادی طول خواهد کشید. مقاله تخیلی بود و آسیموف به خود زحمت نمی داد که به اقتصاد بپردازد. چه کسی تمام هزینه های سرمایه اولیه را برای ساخت این همه پرداخت کرد؟

اگرچه گزارشگر احتمالی آسیموف هرگز به مرکز تولید یا تاسیسات معدنی قمری نرسید، نقاشی‌های میون آنها و همچنین ساخت ایستگاه فضایی را به تصویر می‌کشند. تاسیسات استخراج قمری مجهز به یک شتاب دهنده خطی است که مواد جمع آوری شده را به ایستگاه تولید پرتاب می کند. این معدن در یک کتیبه به عنوان “ساده در ماسه سنگ” توصیف شده است و سنگ سنگی از چاله های روباز استخراج شده و به راه خود فرستاده می شود.

زیرساخت های عظیم ماه از ساخت شهرها و نیروگاه های خورشیدی پشتیبانی می کند. (اعتبار: پیر میون، نشنال جئوگرافیک)

مبادا کسی فکر کند که این مقاله “علمی تخیلی” است (ویراستار این اصطلاح را در گیومه قرار داده است، تا حدودی همانطور که شما یک ماهی مرده را در کیسه زباله قرار می دهید)، در پاورقی آمده است که تنها یک ماه دیگر ناسا گزارش جدیدی را منتشر خواهد کرد: “استعمار فضا: یک مطالعه طراحی”. واضح است که سکونتگاه‌های فضایی بخشی از آینده آمریکا هستند. به هر حال، تا پانزدهمین سالگرد آمریکا، خیلی چیزها ممکن است اتفاق بیفتد.

ایستگاه های جدید ساخته می شد. مفهوم زیرساخت فضایی وسیع از جرارد سی اونیل الهام گرفته شده است. (اعتبار: پیر میون، نشنال جئوگرافیک)

آینده فوق العاده بود

یکی از ضربات رایج در مورد داستان های علمی تخیلی این است که آنها در پیش بینی آینده کار بدی انجام نمی دهند. منتقدان از اینکه سال 2001 آمده و رفته است و هیچ ایستگاه فضایی در حال چرخش وجود ندارد، فقط تروریسم و ​​برج های در حال سقوط وجود دارد، تحسین کردند. البته، دفاع مشروع این است که نویسندگان داستان های علمی تخیلی سعی در پیش بینی آینده ندارند، آنها فقط داستانی را تعریف می کنند (و گاهی اوقات برای هشدار دادن به آینده ای که باید از آن اجتناب کرد). اما در مورد آسیموف نشنال جئوگرافیک در این مقاله، نویسنده مشهور تلاش می‌کرد تا چیزی را پیش‌بینی کند – در این سال پر سر و صدا – در چند دهه آینده، آینده‌ای واقعی ممکن است.

شماره ژوئیه 1976 همچنین حاوی مقاله ای با عنوان «پنج متفکر مشهور در حال کاوش در آینده هستند» بود: مصاحبه با کارشناسان، از جمله آسیموف، که در مورد پایان قرن، فقط 25 سال آینده، حدس و گمان می زند. پیش‌بینی‌های آنها متفاوت بود، اما موضوع مشترک تمرکز بر آینده شهر در زمانی بود که شهرهای آمریکا در بحران بودند. از این گذشته، نیویورک تقریباً یک سال قبل اعلام ورشکستگی کرده بود و چند سال بعد به عنوان زندانی با حداکثر امنیت در زندان جان کارپنتر معرفی شد. فرار از نیویورک. آسیموف در مصاحبه خود حدس زد که شهرها یا سقوط می کنند یا بالا می روند. آب و هوا می تواند منجر به ایجاد شهرهای زیرزمینی شود که در آن آب و هوا به طور مداوم کنترل شود و ساکنان آن هرگز نگران چیزهای آزاردهنده ای مانند رعد و برق، برف یا روزهای زیبای بهاری نباشند. یا با ایجاد شهرهای فضایی غول پیکر در حال چرخش در نقاط L-5 در عمق فضا، شهرها می توانند بالا بیایند. آسیموف در مورد پراکندگی حومه شهر یا حومه ننوشته است. بالاخره او شهرها را در فضا می خواست.

ایستگاه فضایی غول پیکر 10000 نفر را در خود جای داده بود. (اعتبار: پیر میون، نشنال جئوگرافیک)

اگرچه آسیموف هرگز در مصاحبه یا مقاله خود چنین چیزی نگفته بود، اما درباره ایده های جنبش اجتماعی در حال ظهور آمریکا می نوشت. مقاله او تأثیر افرادی مانند جرارد کی اونیل (که اعتباری ندارد) و این مفهوم هیجان‌انگیز که در آن زمان مردم عادی – کارگران ساختمانی، جوشکارها، کشاورزان، قصاب‌های خرگوش – به زودی می‌توانند در فضا زندگی و کار کنند، منعکس می‌کرد. تصاویر پیر میون از ایستگاه فضایی یک خیابان شهری درخشان را نشان می دهد که بسیار شبیه یک شهرک یا مرکز خرید در غرب میانه آمریکا است، جایی که مد مردانه غالب لباس های مجلسی است و زنان هنوز هم دامن کوتاه و شلوار جین می پوشند.

در مدت کوتاهی پس از مقاله آسیموف، اونیل منتشر کرد حد بالا، جامعه L-5 اعضای بیشتری خواهد داشت و ایده استعمار فضا به یک جنبش واقعی تبدیل خواهد شد.

اما بعد مرد. یا کمتر خام، هرگز بیش از چند هزار رویاپرداز.

چرا مفهوم استقرار فضایی نتوانسته است طرفداران زیادی پیدا کند؟ و چرا اسکان فضایی اتفاق نیفتاد؟ این دو سوال به هم مرتبط هستند. فناوری فضایی هرگز به آن سرعتی که برخی از مردم امید، آرزو یا پیش بینی می کردند حرکت نکرد، بنابراین این رویا برای همیشه دور از دسترس بود. اما برای شروع هرگز رویای خیلی جذابی نبود.

با نگاهی به پنج دهه گذشته به زمانی که این جنبش به تازگی در حال شکل گیری بود، واضح ترین نتیجه این است که این ایده هرگز مطرح نشد. این جنبش هرگز به یک جنبش توده‌ای واقعی با جذابیت گسترده، میلیون‌ها عضو، نمایندگان منتخب در دولت، و دستور کار قانونی، اجتماعی و اقتصادی روشن تبدیل نشد که می‌تواند فناوری را سخت‌تر و سریع‌تر پیش ببرد. چرا اینطور بود

البته بسیاری از اعضای اولیه جنبش در نهایت ناسا را مقصر دانستند. دید فضایی اونیل به پروازهای فضایی کم هزینه ای که توسط شاتل فضایی اعلام شده بود بستگی داشت، و همه ما می دانیم که چگونه این اتفاق افتاد. البته، پس از اینکه شاتل ها دشوار و گران بودند، اشتیاق عمومی برای استعمار فضا کاهش یافت. برخی از مردم به آن چسبیدند و تلخ شدند (خشم خود را در گروه های خبری اینترنتی و بعداً در رسانه های اجتماعی تخلیه کردند). آنها به سادگی تسلیم شدند.

جنبش اسکان فضایی در ابتدایی ترین حالت خود یک جنبش اتوپیایی بود. مانند همه جنبش‌های آرمان‌شهری، جذابیت کوتاه‌مدتی داشت که بیشتر احساسی بود تا منطقی، و به این بستگی داشت که مردم نسبت به چشم‌اندازی که وعده داده بود، سازگار باشند. منجر به تبدیل های زیادی نشد.

در این بینش مشکلی وجود داشت: ذاتاً مثبت و نشاط‌آور نبود. مطمئناً در آن زمان دیدگاه‌های منفی زیادی وجود داشت: پیش‌بینی‌های مالتوسی از عذاب و ترس همیشه حاضر از نابودی هسته‌ای. اما مشکل جنبش اسکان فضایی این بود که، بدون وجود نقطه مقابل ترس، جذابیت ذاتی زیادی نداشت. توصیف آسیموف از آینده L-5 این مشکل را نشان می دهد: زندگی و کار در فضا در مقایسه با زندگی و کار روی زمین چه چیزی بسیار عالی است؟ چطور بهتر بود؟

آسیموف پاسخی به آن نداشت. او هرگز منظره‌ای را که از محل استقرار می‌گرفت توصیف نکرد، و همچنین ادعا نکرد که شرایط کار و زندگی بهتر از روی زمین است، مانند یک هفته کاری چهار روزه و تعطیلات با حقوق طولانی‌تر. توصیف آسیموف از غذا چندان جذاب نبود. آنچه او توصیف کرد کار و بستری برای خواب بود، نه دنیای جدید عجیب، زندگی جدید و تمدن های جدید. اگر یک کتابخوان معمولی آمریکایی بودید نشنال جئوگرافیک در سال 1976، چه چیزی در مورد آن عالی بود؟

یک جوک قدیمی درباره شرکتی وجود دارد که نوع جدیدی از غذای سگ تولید می کند. میلیون ها دلار برای تبلیغات و عرضه محصول خود در فروشگاه ها سرمایه گذاری می کند. اما برای فروش نیست. رئیس شرکت گیج شده به فروشگاهی می رود و مردم را تماشا می کند که کیسه های دیگر غذای سگ را می خرند. به سراغ مدیر فروشگاه می رود. او می گوید: «من متوجه نمی شوم. “بسته بندی ما پرزرق و برق تر از بسته بندی رقبای ما است. صفحه نمایش ما بزرگترین در فروشگاه است. این جذاب ترین غذای سگ است. چرا فروش نمی رود؟”

مدیر پاسخ می دهد: “سگ ها آن را دوست ندارند.”

پیر میون، که در سال 2021 در استودیوی خود درگذشت (اعتبار: دیو گینزبرگ)

آینده فوق العاده بود، اما اکنون چیست؟

البته بسیاری از سرسخت ترین مدافعان سکونتگاه های فضایی ادعا خواهند کرد که دلیل رفتن آنها ایجاد جامعه ای جدید با قوانین و آزادی های جدید است، بدون اینکه توضیح دهند که چگونه این امر امکان پذیر خواهد بود، با در نظر گرفتن الزامات بقای یک شهرک سازی در یک محیط متخاصم. اقتصاد یک شهرک طبیعتاً مستلزم قوانین نسبتاً سختگیرانه ای است – شرکت یا دولت که بودجه چنین تعهدی را تأمین می کند مقامات عبوسی را که نمی توانند شخصیت های اقتدار را تحمل کنند و آب گرم را هدر دهند نمی خواهند. اگر هدف شما حذف قوانین و مقررات ناخواسته است، رسیدن به آن با پیوستن یا رهبری یک جنبش سیاسی یا حرکت ساده به آلاسکا آسان تر از پرتاب یک میلیون تن محموله به یک محیط متخاصم است.

امیلی کارنی، مورخ فضایی، خاطرنشان می کند که اونیل فکر می کند برخی چیزهای دیگر نیز ممکن است مهم باشند. در کتاب شما 2081، که پنج سال بعد منتشر شد حد بالااو نوشت: “این توصیه من است که قرنی را آغاز می کنیم که به سال 2081 منتهی می شود. اول، به هر قیمتی شده از آزادی عقاید محافظت کنید. توجه داشته باشید که دیکتاتورها همیشه با تمایل طبیعی انسان به سرزنش دیگران و بهانه تراشی بازی کرده اند. و خود را پاسدار آزادی ندانید، مگر اینکه به حقوق افرادی که با آنها مخالفت دارید، احترام بگذارید و از بیان آزادانه، عمومی و عمومی مخالف باشید.” به عبارت دیگر، اگر نگران آزادی و دموکراسی هستید، ابتدا از آنها در زمین محافظت کنید. این توصیه برای سال 2026 بسیار پیش بینی کننده است.

در بهترین حالت، چشم انداز اسکان فضایی یک رویا بود، نه آینده ای که تعداد زیادی از آمریکایی ها می خواستند آن را محقق کنند. این چشم انداز شانس خود را داشت و هرگز مورد توجه قرار نگرفت، اگرچه در صفحات یک مجله معتبر ظاهر شد و توجه سیاست گذاران را به خود جلب کرد. گرانش، بی وزنی، تشعشعات و اقتصاد ممکن است در نهایت این دیدگاه را غیرقابل دفاع کرده باشند، اما بزرگترین مشکل آن این بود که مردم آن را دوست نداشتند.

آیا این تغییر کرده است؟ جف بزوس جوان به سمت این دیدگاه جذب شد که کارخانه ها را به فضا منتقل کند تا زمین را آبی نگه دارد، اما هیچ کس واقعاً او را بیش از تاجر پیامبر نمی داند. برخی استدلال می کنند که SpaceX متعهد به ایجاد شهرهای انسانی در مریخ است. اما واقعاً چند نفر دیگر این را باور دارند؟ SpaceX در شرف عرضه اولیه عمومی است و این شرکت به عنوان یک شرکت هوش مصنوعی با تجارت موشکی که در حال زیان دهی است توصیف می شود. اسپیس ایکس خود را به عنوان یک شرکت اسکان در مریخ توصیف نمی کند و سال ها از هدف اسکان فضایی منحرف شده است، ابتدا Starlink را ایجاد کرد، سپس بیشتر بر روی ماه تمرکز کرد تا به مشتری پول پرداخت کند، اکنون مبالغ هنگفتی را صرف هوش مصنوعی و سرمایه گذاری در مراکز داده شده است.

شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد اسپیس ایکس در حال انجام کاری برای ایجاد شهرها در مریخ است. و حتی اگر بودند، واقعاً چند نفر می‌خواهند در مریخ زندگی کنند؟ استعمار مریخ در دهه گذشته بسیار خشمگین بوده است، اما اکنون به نظر می رسد که مانند شهرهای غول پیکر در حال چرخش اونیل در خلأ پیش می رود.

ما امروز – همین امروز – در آینده ای زندگی می کنیم که نشنال جئوگرافیک کارشناسان حدس زدند شهرها خوب هستند جنگ جهانی سوم دیگر در راه نیست. اما دموکراسی آمریکایی به طور فزاینده‌ای در معرض تهدید قرار می‌گیرد و آمریکایی‌ها به دیدگاه‌های بزرگ درباره حل و فصل کیهانی روی نمی‌آورند.

امیلی کارنی اضافه کرد که یک بار با فضانورد فیل چپمن که معاصر اونیل بود و او را می شناخت مصاحبه کرد. چپمن گفت: «من فکر می‌کردم که گری هم کاریزماتیک و هم درخشان است، اما شاید برای خیر خودش بیش از حد تخیلی باشد».

چپمن داستان خنده‌داری درباره اونیل داشت: “به یاد دارم که در یک جلسه استماع کنگره شرکت کردم که گری درباره ایده‌هایش صحبت می‌کرد. رئیس کمیته از گری تشکر عمیقی کرد — زیرا به گفته او، او یک مورد استعمار فضایی را در بودجه ناسا در نظر گرفته بود و اکنون متقاعد شده بود که تامین مالی ممکن است یک یا دو قرن به تعویق بیفتد.”

شاید 2176 بهتر باشد.

می توانید به روز Duane در zirconic1@cox.net دسترسی پیدا کنید.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.