|
رابرت گدارد قبل از پرتاب تاریخی آن در 16 مارس 1926 با یک موشک با سوخت مایع ژست می گیرد (اعتبار: استر گدارد، توسط دانشگاه کلارک) |
توسط بروس مک کندلس III و امیلی کارنی
دوشنبه 9 مارس 2026
نام کامل او رابرت هاچینگ گدارد بود. پدر موشک های آمریکایی که در 5 اکتبر 1882 در ووستر، ماساچوست متولد شد، کودکی شکننده بود، اغلب بیمار و نگران یک مادربزرگ ستایشگر. او علاقه اولیه به ساخت وسایل را نشان داد و به نظر می رسید تقریباً به هر چیزی علاقه مند است. او ترقه‌ها و شمع‌های رومی روشن کرد، آزمایش‌های ابتدایی با الکتریسیته انجام داد و تیمی از جوانان محله را برای حفر تونلی به چین سازمان داد که ظاهراً هرگز تکمیل نشد.
| شاید گدارد اولین کسی روی کره زمین نبود که موشک ها را چیزی غیر از اسباب بازی های خطرناک یا سلاح های منسوخ دید، اما به وضوح اولین کسی بود که کار چرب، خسته کننده و گاه خطرناک ساخت چیزی را که به عنوان وسیله نقلیه آینده می دید آغاز کرد. |
به گفته دیوید کلاری، زندگی نامه نویس، گدارد جوان عاشق کتاب بود و ورن را می خواند از زمین تا ماه و مهیج تهاجم آخرالزمانی اچ جی ولز جنگ جهانیان بارها او در سال 1899 هنگامی که به بالای درخت گیلاس صعود کرد و مجذوب رنگین کمان و وسعت فضای خالی بالای آن شد، یک عید بود. افراد دیگر رؤیایی در آسمان دیده اند. بنا بر گزارش ها، امپراتور کنستانتین قبل از یک نبرد مهم در سال 312 یک صلیب آتشین را در آسمان دید. نیروهای او در این نبرد پیروز شدند و در نتیجه کنستانتین به مسیحیت گروید. اما برای گودارد، دید در آسمان نبود. آن را بود آسمان او شروع به تعجب کرد که آیا انسان‌ها می‌توانند فراتر از این سد لاجوردی به سمت آبی عمیق و احتمالاً سیارات دیگر – به ویژه مریخ، که بسیاری از آمریکایی‌ها در آن زمان معتقد بودند ممکن است در آن سکونت داشته باشد، سفر کنند.
گدارد بعداً نوشت: «وقتی از درخت پایین آمدم، پسر متفاوتی نسبت به زمانی که بالا رفتم، بودم. “بالاخره وجود بسیار هدفمند به نظر می رسید.”
واقعا هدفمند گودارد جوان هرگز از فکر کردن به امکان سفر فضایی دست برنداشت. در نهایت او متقاعد شد که راه رسیدن به فضا از طریق موشک است. او بیشتر عمر خود را گذراند – یک زندگی سخت کوش، عملی و گاهی پارانوئید – خلق حیوانات فلزی. در جوانی از دکترای خود دفاع کرد. در فیزیک از دانشگاه کلارک، کار تحقیقاتی را در پرینستون انجام داد و در سال 1914 به ورچستر بازگشت تا به دانشکده کلارک بپیوندد.
او علاوه بر دستاوردهای فکری‌اش، یک قلاب‌زن هم بود، از یک یا دو بند انگشت که پوست کنده نمی‌ترسید، اگر مهارت خاصی در مشعل و آچار هلالی نداشت، دستی داشت. این عملی بودن کمک کرد. رابرت گدارد ممکن است اولین کسی روی کره زمین نباشد که موشک ها را چیزی جز اسباب بازی های خطرناک یا سلاح های منسوخ می بیند، اما به وضوح اولین کسی بود که کار چرب، خسته کننده و گاه خطرناک ساخت چیزی را که به عنوان وسیله نقلیه آینده می دید آغاز کرد. او نمونه های اولیه موشک های متعددی را برای آزمایش ایده های خود ساخت. بیشتر این موشک‌های اولیه به طرز ناشکوهی مردند. منفجر کردند. افتادند. به زمین خوردند. با این وجود، گدار اصرار داشت. ما او را نه به این دلیل که رویا دیده است، بلکه به این دلیل که ساخته است به یاد می آوریم. و بازسازی شده است. و دوباره بازسازی شد. موشک های او به تدریج بزرگتر می شدند، بالاتر می رفتند و کم و بیش به جایی که هدف قرار می گرفتند رفتند.
او همچنین مراقب ثبت اختراع کار خود بود و یک دنباله کاغذی مفید از دستاوردهای خود را به ما ارائه می داد. این یک راه طولانی است، زیرا او در نهایت 214 اختراع به دست آورد که برخی از آنها پس از مرگ اعطا شد. برای مثال، در 1 اکتبر 1913، گدارد برای ثبت اختراع “موشک چند مرحله ای” درخواست داد. در شرکتی که هر پوند آن اهمیت دارد، این یک نوآوری کلیدی است که کمک کرد تا پرواز فضایی مداری به پیشنهادی کم و بیش رایج امروزی تبدیل شود.
در 15 مه 1914، گودارد برای ثبت اختراع برای موشکی در ارتفاع بالا که توسط یک مایع به حرکت در می‌آید – بر خلاف مواد جامد مانند باروت – با استفاده از بنزین به عنوان سوخت و اکسید نیتروژن مایع به عنوان اکسید کننده، درخواست ثبت اختراع کرد. این تحول مهم دیگری بود. سوخت مایع و اکسید کننده‌ها آنها را فشرده و در نتیجه حمل آسان‌تر، ارزان‌تر و سبک‌تر از موشک می‌کنند – نه به این دلیل که مواد سبک‌تر هستند، بلکه به این دلیل که مخازن نگه‌دارنده آنها می‌توانند کوچکتر باشند. مصرف سوخت مایع و اکسید کننده آن نیز قابل کنترل است. می توان آن را افزایش یا کاهش داد و حتی متوقف کرد، در حالی که سوزاندن سوخت جامد مانند باروت یک پیشنهاد همه یا هیچ است. هنگامی که فرآیند شروع می شود، تا زمانی که سوخت تمام شود ادامه می یابد. در نتیجه، پیشران های مایع موتورهای موشکی اولیه از زمان گدارد تا امروز بوده اند. موشک Redstone پروژه مرکوری اتانول مخلوط شده با آب را می سوزاند. زحل V آپولو، نفت سفید و هیدروژن مایع با خالص‌سازی بالا مصرف می‌کرد. SpaceX Starship مقدار زیادی متان مایع می سوزاند.
| هر بازیکن ساکس می تواند توپ بیسبال را به اندازه راکت گدارد به دور و به میزان قابل توجهی بالاتر پرتاب کند. بیشتر آنها احتمالاً می توانستند گدارد را انتخاب کنند موشک به همان اندازه |
بر اساس موفقیت کارهای اولیه خود، در ژانویه 1917 گدارد کمک مالی 5000 دلاری را طی پنج سال از مؤسسه اسمیتسونیان برای تأمین مالی تحقیقات خود دریافت کرد. این مبلغ قابل توجهی بود و به او اجازه داد تا گزینه های سخت افزاری و سوخت خود را ارتقا دهد. او تا جایی که می توانست به تنهایی کار می کرد، زیرا افراد کمی ایده های او را می فهمیدند و حتی کمتر با آنها موافق بودند. در آن روزها، موشک زنی به عنوان یک رشته تحصیلی قانونی تلقی نمی شد. این بیشتر یک عادت بد بود، شبیه روشن کردن آتش علف‌ها یا نواختن بانجو. با این وجود، اسمیتسونیان افکار گدارد را در سال 1919 در تک نگاری به نام منتشر کرد روشی برای رسیدن به ارتفاعات شدید. این اثر که حاوی یادداشت‌هایی درباره آزمایش‌های گودار با موتورهای موشک و فناوری نازل بود، مشتاقانه توسط علاقه‌مندان به موشک در خارج از کشور، از جمله دو آلمانی به نام‌های هرمان اوبرت و ورنر فون براون، خوانده شد.
این نشریه در خانه کمتر مورد استقبال قرار گرفت. را نیویورک تایمز از پیشنهاد گدارد برای ارسال موشک به ماه مطلع شد و در چاپی استاد را مسخره کرد. با استناد به آن مخلوط عجیب و غریب از رضایت و خطای علمی که فقط در اختیار سردبیران روزنامه است، بارها اعلام کرد که نقشه گدار احمقانه است زیرا موشکی در فضا جوی برای فشار دادن لوله اگزوز نخواهد داشت. شما مهم نیست، لعنتی! این مقاله می‌گوید این یک اشتباه شرم‌آور از سوی گدارد بود که نشان‌دهنده فقدان اطلاعات اولیه دکتر خوب مانند آنچه “هر روز در مدارس گرامر می‌چرخید” بود.
با این حال، در 16 مارس 1926، پس از سالها آزمون و خطا و برخی تکان دادن سر نسبتاً خشمگینانه توسط دوستان و همکاران، گدارد موفق شد موشکی با سوخت مایع در حدود 41 فوت (12.5 متر) به هوا پرتاب کند. یک عکس معروف صحنه را تنظیم می کند. گدارد در یک حیاط مزرعه پوشیده از برف در آبرن، ماساچوست، در کنار چیزی که شبیه وسایل زمین بازی به نظر می رسد – شاید یک ورزشگاه جنگلی بدوی – ایستاده است. قلع و قمع گوشه گیر با سبیل برس بطری نمی داند که یک “سیستم موقعیت یابی جهانی” چه می تواند باشد. حتی تصورش هم نشده است. نمی تواند تصاویر تلویزیونی را از آن سوی اقیانوس اطلس در زمان واقعی تماشا کند. او نمی داند که اقیانوس های وسیعی در زیر یخ قمر مشتری، اروپا قرار دارد. با این حال، او به خود افتخار می کند، اوه، ورزشگاه جنگل. دلیلش این است که ابزار لوله فلزی در واقع یک موشک با سوخت مایع است، اولین در نوع خود، و او آماده است تا یک انفجار کم و بیش کنترل شده را مشتعل کند که آن را پرتاب کند. آسمان مثل پوزه خاکستری است. بز یکی در مزرعه آن سوی نهر شل شد، اما مهم نیست. موشک مشتعل می شود، می سوزد، به آسمان فریاد می زند و جهان شروع به تغییر می کند. برای بهتر شدن. برای بد. و برای همیشه.
این پرواز با استفاده از مخلوطی از بنزین و اکسیژن مایع، 2.5 ثانیه به طول انجامید و در فاصله 184 فوتی (56 متری) از محل پرتاب به پایان رسید. با استانداردهای امروزی، این یک مسیر متوسط بود. بوستون رد ساکس از لیگ اصلی بیسبال در این فصل مجموعه رقت انگیزی از نامناسب ها را به نمایش گذاشت، تیمی که شامل ژامبون و تخم مرغ هایی مانند داد لی، باب فاولر و بیبی دال جکسون بود. این سازمانی بود که هنوز از حماقت محض فروختن پاگ به نام بیب روث به نیویورک یانکیز در ازای چند دلار و یک هات داگ درگیر بود. با این حال، هر بازیکن ساکس می‌تواند توپ بیسبال را به همان فاصله و به میزان قابل توجهی بالاتر از راکت گدار پرتاب کند. بیشتر آنها احتمالاً می توانستند گدارد را انتخاب کنند موشک به همان اندازه اما سوال تایید بود. گدارد ثابت کرده بود که یک موشک با سوخت مایع می تواند کار کند. محل پرتاب اکنون یک مکان تاریخی ملی است. در جولای 1969، زمانی که آپولو 11 به ماه نزدیک شد، نیویورک تایمز سخنان ناخوشایند خود در مورد کار پروفسور گدارد را به طور رسمی پس گرفت. ظاهرا موشک توانست پرواز در فضا چه کسی می دانست؟ روزنامه از این اشتباه متاسف است.
گودار در جوانی به سل مبتلا شد. اگرچه او از این مصیبت جان سالم به در برد، اما آثاری از این بیماری را تا پایان عمر با خود حمل کرد. او قد بلند، طاس و شانه‌های خمیده، با صدایی درهم و شوخ طبعی ملایم، نمونه اولیه استاد غایب بود که مورد علاقه خانواده، دوستان و بسیاری از همکارانش بود. بقیه ملت کاملاً مطمئن نبودند که از او و “موشک های ماه” او چه بسازند، همانطور که مطبوعات محبوب دوست داشتند جعبه های فلزی خوش خلق گودار را بخوانند. برخی به او احترام می گذاشتند. برای مثال، چارلز لیندبرگ، هوانورد معروف، حامی مادام العمر شد. دیگران کار گدارد را به عنوان مزخرفات خیالی رد کردند. ری بردبری در دهه 1920 در مورد کودکی خود نوشت: “اوه بله، ما بعداً باید به یاد بیاوریم که چند مرد وحشی مانند پروفسور گودارد دور و بر می دویدند. اما هیچ کس به او فکر نکرد. او یک احمق، یک احمق، یک هیچ چیز نیست.”
| او یک شخصیت خاص آمریکایی بود، یک مخالف سازنده که مانند توماس ادیسون و برادران رایت معتقد بود که می‌تواند قوانین امکان را با مجموعه‌ای درست از پرچ‌ها و سیم‌ها و منبع برق مناسب بازنویسی کند. |
“هیچ کس” در اینجا بیش از حد است. در واقع، گدارد در طول زندگی‌اش توسط زنانی که او را دوست داشتند – معروف‌ترین همسرش استر – ناراحت بود. شاید در نتیجه او خودش را هدایت می کرد و به درستی خود متقاعد می شد. از سوی دیگر، او نیز کمی بیشتر از ایده ها و روش های انجام کارها راضی بود تا اینکه کاملاً سازنده باشد. او می‌توانست ثابت قدم و غیرسیستماتیک باشد و قبل از اینکه مشکل اول را حل کند، روی دسته دومی از مشکلات کار کند. گدار در سال‌های آخر زندگی‌اش، با کمک مالی بنیاد دانیل و فلورانس گوگنهایم، در نیومکزیکو آزمایش می‌کرد، به طور فزاینده‌ای مخفی می‌شد و نگران بود که ایده‌هایش توسط نظامیان کنجکاو در آلمان دزدی شود و آماتورهای جوان را در خانه تحسین می‌کردند. او برای هر دو گروه سود چندانی نداشت – به اعتبار او در گروه اول، اما به سختی برای اعتبار او در گروه دوم.
مطمئناً او می تواند دشوار، خود محور، گاهی اوقات بی اعتماد باشد. از این نظر، او یک شخصیت خاص آمریکایی، یک مخالف سازنده بود که مانند توماس ادیسون و برادران رایت معتقد بود که می‌تواند قوانین امکان را با مجموعه‌ای درست از پرچ‌ها و سیم‌ها و منبع برق مناسب بازنویسی کند. اصرار او برای دنبال کردن مسیر خودش در نهایت منجر به تحت الشعاع قرار گرفتن کارش توسط مهندسان جوان تر، با تیم های اختصاصی بزرگتر و پشتوانه مالی قوی تر شد. با این حال، گدارد اولین کسی بود که یک موشک با سوخت مایع را به کار گرفت، یک وسیله پرتاب چند مرحله‌ای ساخت، ژیروسکوپ‌هایی را برای پایداری در حین پرواز تعبیه کرد، و یک نازل به محفظه‌های سوخت خود اضافه کرد تا نیروی رانش را افزایش دهد. او یک مبتکر خستگی ناپذیر بود و در سال 1960 دولت ایالات متحده به بیوه او و بنیاد گوگنهایم به دلیل نقض حق ثبت اختراعات گدارد در توسعه موشک های نظامی و غیرنظامی کشور در سال های پس از جنگ جهانی دوم 1 میلیون دلار غرامت پرداخت کرد. روزنامه هایی که زمانی ممکن بود به “گودارد دیوانه ماه” اشاره می کردند، اکنون اعلام کردند که فدرال رزرو در حال پرداخت بدهی مربوط به “یکی از پرهزینه ترین اشتباهات در تاریخ آمریکا – نادیده گرفتن برنامه های خاص و ثبت شده برای شروع است.ساخت موشک … قبل از شروع جنگ جهانی اول.
گدارد چیزی را دید که تعداد کمی از دیگران می توانستند، و در تعقیب دیدگاه های خود، علم جدیدی را آغاز کرد و رشته مهندسی را اختراع کرد. او جرقه ای بود که دیگران برای برافروختن آتش از آن استفاده می کردند. لیندبرگ با یادآوری شبی که ملاقات کردند، آن را به زیبایی بیان کرد: “در سال 1929 در خانه اش در ووستر، ماساچوست نشسته بودم، به رابرت گدارد گوش دادم که ایده های خود را در مورد توسعه آینده موشک ها بیان می کرد – در عمل چه چیزی می توان انتظار داشت، در نهایت چه چیزی می توان به دست آورد. سی سال بعد، تماشای یک موشک غول پیکر بود که بر فراز Cape Testave برمی خیزد یا من برنده شده بود. اکنون در خواب
صد سال و هزاران پرتاب موشک بعد، همه ما هنوز در رویا هستیم. می توانیم از رابرت گدارد تشکر کنیم که کمی زودتر از بقیه شروع کرد.
توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.
