خاطره ای از 5 نوامبر

امروز 5 نوامبر است، پس امشب شب گای فاکس (یا شب آتش سوزی) است. در جمهوری ایرلند جشن گرفته نمی‌شود، به ویژه به دلیل ریشه‌های ضد کاتولیک آن، اما در بریتانیا بسیار مهم است. در ایرلند آتش بازی و آتش بازی در هالووین اتفاق می افتد. شب آتش سوزی یادبود توطئه باروت در سال 1605 است که هدف آن منفجر کردن خانه های پارلمان بود. گای فاکس قرار بود دستمال کاغذی آبی را به این مناسبت روشن کند و سنت بود که پیکره او را در سالگرد ترور، هر سال در 5 نوامبر، در حالی که آتش بازی برپا می شد، در کنار آتش سوزی می سوزاندند.

وقتی جوان بودم، شب گای فاکس چیزی بود که ما جشن می گرفتیم، نه هالووین. اگرچه ما هیچ چیزی را تنظیم نکردیم، اکثر خانواده ها آتش خود را در باغ خود نگه می داشتند و به راحتی می شد از مغازه های محلی که در این زمان از سال انبار می کردند، وسایل آتش بازی را خریداری کرد. از آنجایی که درست روبروی خانه‌مان یک زمین باز داشتیم، در جایی که من در بنول بزرگ شدم، آتش‌سوزی‌های بزرگ زیادی داشتیم، که بسیاری از بچه‌های دیگر به آنجا می‌آمدند. یک بار، به یاد دارم، عمویم ریچارد چند صاعقه (اصولاً نارنجک های شوکر) که او در زمانی که او در ارتش بود دزدیده بود، آورد. آنقدر سر و صدا کردند که پلیس به ما سر زد اما دستگیر نشد. از آن زمان، تعداد مهمانی های خصوصی به دلیل نگرانی های ایمنی به طور قابل توجهی کاهش یافته است و تا حد زیادی با جشن های سازماندهی شده در مقیاس بزرگ جایگزین شده است.

به نظر می رسد یکی دیگر از سنت های مرتبط با 5 نوامبر نیز کاملاً از بین رفته است. وقتی بچه بودم، کاری که باید انجام می‌داد این بود که مجسمه‌ای از گای فاکس (به نام «مرد») بسازم و در روزهای منتهی به شب آتش‌سوزی – معمولاً در چرخ دستی – او را از خانه به خانه ببرم و «پنی برای پسر» بخواهم. ایده این بود که اگر یک پسر تاثیرگذار داشتید، مردم به شما پول می دادند تا برای مهمانی آتی آتش بازی بخرید. البته شما به چیزی بیشتر از یک پنی امیدوار بودید.

من حدس می‌زنم که این سنت با واردات “ترفند یا درمان” آمریکایی جایگزین شده است، که به نظر من مایه شرمساری است. نکته بعدی که می دانید، اصلاً یک شب گای فاکس وجود نخواهد داشت. آیا 5/11 نامیده می شود – یا 11/5 خواهد بود؟

به هر حال، به یاد دارم که یک سال عمری را صرف ساختن یک پسر واقعاً خوب با سر پاپیه ماشه و پلاستیکین برای چشم، بینی و دهانش کردم. مادرم موهایش را بافته. من واقعاً به پسرم افتخار می‌کردم، مخصوصاً وقتی که او بالای انبوه هیزمی که آتش را تشکیل می‌داد، نشسته بود.

هنگامی که او را به آتش کشیدند – که قبل از شروع آتش بازی اتفاق افتاد – گرمای شعله های آتش شروع به ذوب کردن ویژگی های پلاستیکی مرد کرد. بچه‌های دیگر با هیجان به اطراف هجوم آوردند، در حالی که بزرگ‌ترها شمع‌های رومی، چرخ‌های کاترین و بقیه وسایل آتش‌نشان را که به زودی مشتعل می‌شوند و به زودی آتش می‌زنند و سوت می‌کشند، مرتب می‌کردند، البته نه لزوماً به این ترتیب. اما من آسیب دیده ایستادم و به مرد خیره شدم. بعد از چند دقیقه شروع به سکسکه کردم و با عذاب به سمت مادرم دویدم زیرا پلاستیکین آب شده از چشمانش روی صورتش می چکید.

گای فاکس گریه میکرد…