تجربه یک روز سخت در مدرسه، اصطکاک با همکاران، یا تعمیر غیرمنتظره ماشین می تواند عوارض نامرئی بر یک شراکت عاشقانه داشته باشد. یک مطالعه اخیر نشان می دهد که در روزهایی که افراد بیش از حد معمول استرس بیرونی را تجربه می کنند، احساسات عشق، اشتیاق و نزدیکی آنها به شریک زندگی خود به طور موقت کاهش می یابد. یافته ها در منتشر شده است مجله روابط اجتماعی و فردی.
محققان روابط بین استرسی که مستقیماً بین شرکای عاشقانه اتفاق می افتد و آنچه که آنها استرس خارج از رابطه می نامند تمایز قائل می شوند. استرس رابطه برونگرا به فشارها و مشکلاتی اطلاق می شود که از خارج از زوج شروع می شود، مانند حجم کاری سنگین، ترافیک غرغر، اختلافات خانوادگی و صورت حساب های غیرمنتظره. اگرچه این رویدادها از خود شراکت ناشی نمی شوند، استرس عاطفی از دنیای بیرون هنوز می تواند به زندگی در خانه نفوذ کند.
محققان سال ها را صرف ردیابی چگونگی تأثیر استرس روزمره بر زوج ها کرده اند. به عنوان مثال، یک بررسی در سال 2009 نشان داد که فشارهای خارجی مانند تقاضاهای محل کار و مشکلات مالی به طور مداوم با رضایت کمتر از روابط مرتبط است. علاوه بر این، یک مطالعه قبلی روی زوج‌ها نشان داد افرادی که رویدادهای استرس‌زای زندگی را تجربه کرده‌اند، بیشتر مستعد تغییرات روزمره در رفتارهای منفی شریک زندگی‌شان هستند، در حالی که استرس ارتباطی با نحوه درک آنها از رفتارهای مثبت ندارد.
علیرغم این دانش گسترده از رضایت از رابطه، محققان کمتر به مؤلفه‌های عاطفی فردی که زوج‌ها را کنار هم نگه می‌دارند، توجه کرده‌اند. عشق شامل یک ارتباط عاطفی عمیق و خواستن بهترین ها برای شخص دیگر است، در حالی که اشتیاق بر جاذبه فیزیکی و برانگیختگی فیزیولوژیکی تمرکز دارد. صمیمیت، در عین حال، احساس ذهنی نزدیکی، امنیت عاطفی و آسیب پذیری مشترک بین دو نفر را توصیف می کند. به جای ثابت ماندن دائمی، این احساسات اصلی می توانند تغییر کنند، زیرا یک مطالعه روزانه روزانه در سال 2012 نشان داد که صمیمیت و اشتیاق عاشقانه به طور طبیعی از یک روز به روز دیگر کاهش می یابد.
Ece Yilmaz، نویسنده اصلی از دانشگاه اتاوا، به PsyPost گفت: این مطالعه با هدف درک بهتر تأثیر استرس غیرمرتبط (یعنی مشکلات در محل کار یا اعضای خانواده) بر روابط عاشقانه، به ویژه احساسات عشق، اشتیاق و صمیمیت انجام شده است. “روابط عاشقانه بخش مرکزی زندگی یک فرد است و برخی از مؤلفه های کلیدی آن احساس عشق، اشتیاق و صمیمیت است. ما می خواستیم بفهمیم که چگونه این احساسات تحت تأثیر عوامل خارجی غیرمرتبط با رابطه عاشقانه قرار می گیرند.”
این تحقیق با سارا اس. ای. استانتون از دانشگاه ادینبورگ، با هدف آزمایش اینکه آیا افرادی که زندگی پر استرس تری دارند، کمتر احساس عشق می کنند یا خیر، آیا افزایش روزانه دردسرهای بیرونی به طور خاص عشق، اشتیاق و صمیمیت روزانه را کاهش می دهد، و اینکه آیا استرس بیرونی یک فرد به شریک زندگی آنها نیز منتقل می شود یا خیر.
برای بررسی این پویایی، محققان 100 زوج عاشقانه را که در یک شهر بزرگ بریتانیا زندگی می کردند، انتخاب کردند. شرکت کنندگان در محدوده سنی 18 تا 64، با میانگین سنی حدود 24 سال، و از سه ماه تا بیش از 35 سال با هم بودند. نمونه شامل 87 زوج با جنس مختلط و 13 زوج همجنس یا متفاوت بود که تقریباً 70 درصد شرکت کنندگان را دانشجویان تشکیل می دادند.
این مطالعه در چارچوب علوم باز از قبل ثبت شد، با مواد مطالعه و طرح های تجزیه و تحلیل عمومی، و داده ها در صورت درخواست در دسترس بود. پس از یک جلسه آزمایشگاهی اولیه که در آن شرکت کنندگان اطلاعات اولیه مانند مدت زمان رابطه را گزارش کردند، هر دو شریک هر شب به مدت 14 روز متوالی نظرسنجی های آنلاین مختصری را تکمیل کردند. هر شب قبل از نیمه‌شب، شرکت‌کنندگان به‌طور مستقل به سؤالات مربوط به روزشان پاسخ می‌دادند، بدون اینکه در مورد پاسخ‌هایشان با شریک زندگی‌شان بحث کنند.
نظرسنجی های روزانه با استفاده از چک لیستی از ده مشکل رایج روزانه، از جمله کارهای خانه، مشکلات حمل و نقل، بیماری و درگیری با دوستان یا همکاران، استرس غیرمرتبط را بررسی می کنند. شرکت‌کنندگان همچنین با استفاده از فهرست‌های هیجانی استاندارد، حالات مثبت و منفی روزانه خود را ارزیابی کردند. در نهایت، با استفاده از یک سوال برای هر احساس، آنها میزان عشق، اشتیاق و صمیمیت را در آن روز در رابطه خود در مقیاس هفت درجه ای ارزیابی کردند، که در آن مقادیر بالاتر نشان دهنده احساسات قوی تر بود.
محققان از مدل‌های آماری تخصصی طراحی شده برای زوج‌های عاشقانه استفاده کردند که به آنها اجازه می‌داد دو نوع الگوی مختلف را از هم جدا کنند. آنها بررسی کردند که آیا افراد با استرس بالاتر در طول دو هفته به طور متوسط احساسات عاشقانه کمتری را در مقایسه با افراد دیگر گزارش کردند. آنها همچنین بررسی کردند که آیا یک فرد احساسات عاشقانه ضعیف تری را تجربه می کند، به خصوص در روزهایی که استرس خودش بالاتر از سطح اولیه شخصی اش است.
تحلیل ها نشان می دهد که نوسانات روزانه نقش اصلی را ایفا می کنند. در روزهایی که فرد بیش از حد معمول استرس خارج از رابطه را تجربه می کرد، احساس عشق، اشتیاق و صمیمیت با شریک زندگی خود در آن شب کمتر بود. این الگو حتی زمانی که محققان از نظر آماری خلق و خوی روزانه شرکت‌کننده، مدت زمان رابطه و میزان ارتباط آنها در روز قبل را محاسبه می‌کردند، برقرار بود. ارتباط‌ها کوچک بودند: هر دردسر اضافی فراتر از حد معمول یک فرد با امتیازات تقریباً 0.04 تا 0.13 امتیاز پایین‌تر در مقیاس هفت درجه‌ای همراه بود، اگرچه نویسندگان خاطرنشان کردند که اثرات روزانه کوچک می‌تواند در طول زمان انباشته شود.
برعکس، افرادی که معمولاً استرس روزانه بیشتری را در طول دوره دو هفته ای تجربه می کردند، به طور متوسط از نظر عشق، اشتیاق یا صمیمیت نسبت به افرادی که زندگی پر استرس کمتری داشتند، کمتر نبودند. نویسندگان، بر اساس تئوری استرس و مقابله، پیشنهاد می‌کنند که افرادی که به طور معمول استرس دارند، ممکن است راه‌هایی برای مدیریت آن ایجاد کرده باشند، حتی اگر مقابله با آن اندازه‌گیری نشده باشد.
یلماز توضیح داد: «تعجب آور بود که دیدم افرادی که استرس بیشتری نسبت به دیگران تجربه کردند، سطوح پایین‌تری از عشق، اشتیاق و صمیمیت را گزارش نکردند. این نشان می‌دهد که تأثیرات منفی استرس بیرونی به این مربوط می‌شود که فرد بیش از حد معمول استرس را تجربه می‌کند و به سطح استرس کلی او مربوط نمی‌شود. به عبارت دیگر، اگر به طور معمول استرس دارید، می‌دانید چگونه با آن کنار بیایید و تأثیر زیادی روی رابطه‌تان نمی‌گذارد. اما اگر استرس بیش از حد معمول را تجربه کنید، عشق، اشتیاق و صمیمیت کمتری نیز در رابطه خود احساس می‌کنید.
در مدل‌های اولیه، سطح استرس روزانه یا متوسط شریک زندگی از نظر آماری پیش‌بینی‌کننده مستقیمی از احساس شخص مقابل نبود. یلماز خاطرنشان کرد: «علاوه بر این، هیچ اثر قابل توجهی وجود نداشت. این بدان معناست که استرس بیرونی که شریک زندگی شما از آن رنج میبرد، بر احساس عشق، اشتیاق و صمیمیت شما در رابطه‌تان تأثیر نمی‌گذارد.»
خلق و خوی روزانه ارتباط قوی با احساسات رابطه نشان داد، با خلق بدتر با اشتیاق و صمیمیت کمتر و خلق و خوی بهتر با شور و صمیمیت بالاتر همراه بود. در تحلیل‌های اکتشافی، محققان الگوهایی را یافتند که با دنباله‌ای سازگار بودند که در آن استرس بیرونی بیشتر با خلق مثبت کمتر و خلق منفی بالاتر همراه بود که به نوبه خود با احساسات رمانتیک ضعیف‌تر همراه بود. استرس شریک به طور غیرمستقیم خود را نشان می دهد: به خلق و خوی خود شخص مربوط می شود که به نوبه خود به احساسات عاشقانه او مربوط می شود.
این مشاهدات با تحقیقات در مورد میل لحظه ای، که به بررسی میل و برانگیختگی جنسی لحظه ای می پردازد، به جای احساسات گسترده تر روز به روز عشق، اشتیاق و صمیمیت، مطابقت دارد و به طور مشابه دریافته است که استرس لحظه ای بالاتر با میل و برانگیختگی جنسی کمتر مرتبط است.
یلماز تأکید کرد: «نتیجه اصلی این است که تجربه استرس غیرمرتبط با رابطه فرد همچنان به رابطه عاشقانه مربوط می شود. “اگر عشق، اشتیاق و صمیمیت کمتری با شریک زندگی خود احساس می کنید، می تواند به دلیل استرس بیرونی باشد. و این به ویژه اگر سطوح بالاتری از استرس را نسبت به معمول تجربه می کنید، صادق است. این یافته ها ممکن است برای افرادی که در زمان های استرس زا سپری می کنند، مفید باشد تا درک کنند که کاهش احساسات در رابطه آنها ممکن است به اندازه ای که فکر می کنند در مورد رابطه آنها نباشد.”
مانند تمام تحقیقات، نکاتی وجود دارد که باید در نظر گرفته شود. شرکت کنندگان در این نمونه اکثراً جوان و در مراحل اولیه روابط بودند که به طور متوسط 2.8 سال به طول انجامید، با 85.5 درصد به جای ازدواج یا مشارکت مدنی، و تنها 38 درصد از آنها زندگی مشترک داشتند. در مقیاس هفت درجه ای، میانگین عشق روزانه تقریباً 6.6 بود و شرکت کنندگان به طور متوسط یک دعوای خارجی در روز را گزارش کردند.
از آنجایی که 85.5 درصد از شرکت‌کنندگان سفیدپوست بودند و 80 درصد آنها دگرجنس‌گرا بودند، این الگوها ممکن است در نمونه‌های متنوع‌تر متفاوت به نظر برسند. و از آنجایی که بیشتر زوج‌ها سطوح بالایی از عشق را گزارش کردند، نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که نتایج ممکن است برای زوج‌هایی که پریشانی مزمن رابطه‌ای را تجربه می‌کنند صدق نکند.
نحوه اندازه گیری استرس نیز از نکات مهمی است. محققان از چک لیستی استفاده کردند که ثبت می کرد آیا رویدادهای استرس زا خاصی رخ داده اند یا خیر، اما اندازه گیری نمی کردند که هر رویداد چقدر برای فردی که آن را تجربه می کند، احساس طاقت فرسا یا شدید دارد. از دست دادن یک اتوبوس یا کار اضافی برای همه یکسان نیست، و گرفتن شدت ذهنی می تواند تصویر کامل تری از ارتباط فشار با عاشقانه ارائه دهد.
از آنجا که این مطالعه ارزیابی های روزانه را به جای دستکاری استرس در یک آزمایش کنترل شده دنبال می کرد، این طرح نمی تواند علت و معلول مستقیم را تأیید کند. این احتمال وجود دارد که احساسات پنهان خستگی یا تغییرات ظریف در تعاملات شریک زندگی بر نحوه درک افراد از استرس و نحوه ارزیابی رابطه خود تأثیر بگذارد یا اینکه یک روز بد در رابطه باعث شود افراد مشکلات خارجی بیشتری را گزارش کنند، مانند مشاجره با خانواده. تحقیقات آینده می‌تواند زوج‌ها را در دوره‌های طولانی‌تری دنبال کند و بررسی کند که آیا منابع روان‌شناختی، مانند مهارت‌های تنظیم هیجان، به حفظ روابط عاشقانه در برابر فشارهای خارجی کمک می‌کند یا خیر.
مطالعه “عشق از بین رفته است یا استرس دارید؟ بررسی ارتباط روزمره بین استرس غیرمرتبط و عشق، اشتیاق و صمیمیت در زوج ها” توسط Ece Yilmaz و Sarah C. E. Stanton نوشته شده است.
