تجسم مجدد قدرت فضایی در منطقه ای که هیچ چیز ثابت نمی ماند

توسط مایکل اوهال
دوشنبه 21 سپتامبر 2026

یک ماهواره در مدار پایین زمین تقریباً هر 90 دقیقه یک بار به دور سیاره می چرخد و مجموعه ای از این ماهواره ها هرگز در حال استراحت نیستند. هر فضاپیما دائماً در حال تغییر موقعیت خود نسبت به زمین، همسایگان خود و هر سیستم زمینی است. با این حال، آنچه این صورت فلکی تولید می کند، می تواند به طور قابل ملاحظه ای پایدار باشد: پوشش ارتباطی ثابت، ناوبری، سنجش از راه دور، هشدار اولیه یا نظارت. اجسام تا زمانی که الگویی که می سازند ادامه دارد، بدون مکث حرکت می کنند، به این معنی که زیرساخت مداری فضا را اشغال می کند بدون اینکه آن را اشغال کند به معنایی که ما به آن عادت کرده ایم، جایی که اشغال به معنای ماندن است.

این یک مشکل اساسی در مورد چگونگی مفهوم سازی قدرت کیهانی است. برای بیش از یک قرن، تفکر در مورد قدرت ژئوپلیتیکی تا حدی بر اساس حوزه‌هایی مانند نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی سازمان‌دهی شده است، که هر کدام روشی را نام‌گذاری می‌کنند که در آن جغرافیا، فناوری و سازمان سیاسی نحوه تولید و اعمال قدرت را شکل می‌دهند.

از آغاز عصر فضا، استراتژیست ها و نظریه پردازان به طور قابل درک سعی کرده اند این سنت ها را به سمت بالا گسترش دهند، و فضای بیرونی را به دریا، گاهی با هوا، و گاهی به “زمین مرتفع” جغرافیایی نهایی مقایسه کنند. قیاس ها همچنان مفید هستند، اما آنها همچنین دارای مفروضاتی هستند که از جغرافیای زمینی به ارث رسیده اند که ممکن است در سفر دوام نیاورند. فضای بیرونی ساختار فیزیکی و عملیاتی خود را دارد و این ساختار معنای اشغال، دسترسی، کنترل و قلمرو را تغییر می‌دهد.

پیشنهاد من این است که آنچه قدرت فضایی را متمایز می‌کند در رابطه خاص بین حرکت و نظم سرزمینی نهفته است: قدرت فضایی از طریق زیرساخت‌هایی عمل می‌کند که حرکات تکراری آن به تشکیل جغرافیای قابل استفاده خود منطقه کمک می‌کند. به بیان صریح، قدرت فضایی سرزمینی را که اشغال کرده است می سازد.

از نیروی دریایی و نیروی هوایی تا نیروی فضایی

نظریه کلاسیک آلفرد تایر ماهان در مورد قدرت دریا نقطه شروع آشکار است. برای ماهان، قدرت دریا به طور قابل توجهی بیشتر از داشتن یک نیروی دریایی قوی بود. این ناوگان جنگی را به تجارت، کشتیرانی تجاری، پایگاه های خارج از کشور و ایستگاه های ذغال سنگ، خطوط ارتباطی، جغرافیای ساحلی، ظرفیت تولید ملی و تمرکز سیاسی دولت پیوند می دهد. فرماندهی دریا به این معنی بود که فعالیت دریایی خود شخص می تواند ادامه یابد در حالی که فعالیت های دشمن محدود یا خفه شده است. این در واقع یک نظریه از یک سیستم فضایی کامل بود. در آن، مسیرهای کشتیرانی بندرها و بازارها را به هم متصل می‌کنند، پایگاه‌ها ناوگان را دور نگه می‌دارند، و تنگه‌ها و نقاط هوایی وزن استراتژیک پیدا می‌کنند زیرا جغرافیا ترافیک را از طریق آنها متمرکز می‌کند. به این ترتیب، قدرت دریایی به معنای توانایی محافظت از این سیستم های گردش خون و در صورت لزوم، مسدود کردن سیستم های دشمن است. بن بست کنونی بر سر تنگه هرمز یک مثال غیرعادی واضح ارائه می دهد: نیروی دریایی هم برای حفظ دسترسی از طریق یکی از مهم ترین نقاط هوایی دریایی جهان و هم برای محدود کردن حرکت کشتی های دشمن استفاده می شود.

تئوری نیروی هوایی حول مجموعه ای متفاوت از قابلیت های جغرافیایی توسعه یافت. هم جولیو دوه و هم الکساندر دو سورسکی تأکید کردند که هواپیماها می‌توانند از موانعی که ارتش‌ها و نیروی دریایی را محدود می‌کنند عبور کنند، و سورسکی به‌ویژه با اشتیاق به بمباران استراتژیک که سابقه تاریخی همیشه به آن لطف نداشته است، استدلال کرد که نیروی هوایی به سادگی می‌تواند از «شاخک‌های» دفاعی و لجستیکی دور بزند که «شاخک‌ها» و «شاخک‌های سیاسی» سنتی نظامی را مستقیماً به سیستم‌های سنتی حمله می‌کند. وابسته بود. سرنوشت قوی‌ترین نسخه این ادعا هرچه باشد، نقطه مفهومی گسترده‌تر وجود دارد: دسترسی هوایی بعد عمودی جدیدی را به استراتژی معرفی کرد، به طوری که برد، ارتفاع، سرعت، پرواز در هوا، برتری هوایی و پیش‌بینی قدرت در میان موانع زمینی به ملاحظات استراتژیک مرکزی تبدیل شدند.

نظریه قدرت فضایی عناصری را هم از نظریه نیروی دریایی و هم از نظریه نیروی هوایی به ارث برده است. جیمز اوبرگ نظریه نیروی کیهانی بر متمایز بودن محیط فضایی، مزیت سیاره ای موجود از مدار، اهمیت موقعیت های مداری و ارزش آگاهی از موقعیت تاکید می کند، در حالی که کالین گری بر تداوم بین اشکال قدرت استراتژیک تاکید می کند. جغرافیا از منطقه ای به منطقه دیگر تغییر می کند، اما استراتژی همچنان توسط اهداف سیاسی، فیزیک، تدارکات و الزامات تضمین آزادی عمل محدود می شود.

نظریه پردازان دیگر به صراحت به نظریه دریایی روی آورده اند. کوربت در مدار جان کلاین: مدل دریایی برای نظریه فضایی استراتژیک از جولیان کوربت، استراتژیست دریایی استفاده می کند تا در مورد خطوط ارتباطی آسمان و طبیعت ناگزیر موقعیتی هر «فرمان» فضا فکر کند. Bledin Bowen نیروی فضایی مدرن را ساحلی توصیف می کند، به این معنی که فضای اطراف زمین همچنان به سطح، به زیرساخت های زمینی و آسیب پذیری های زمین متصل است. علاوه بر این، براد تاونسند ارتباط زمین را به دورترین فاصله می‌افزاید و فضا را در درجه اول به عنوان یک منطقه مساعد برای عملیات نظامی می‌داند که پیامدهای آن بر روی زمین باقی می‌ماند.

هر یک از این رویکردها چیزی مهم در مورد قدرت کیهانی را به تصویر می کشد. تئوری نیروی دریایی بر ارتباطات، حرکت، فرماندهی، زیرساخت و موقعیت استراتژیک تمرکز دارد. تئوری نیروی هوایی بر دسترسی، ارتفاع، سرعت و پیامدهای گشودن بعد جدیدی از حرکت تأکید داشت. جهت گیری عمدتاً زمینی گری، بوون و تاونسند به عنوان یک یادآوری دائمی عمل می کند که اکثر سیستم های فضایی موجود عمیقاً با اهداف و زیرساخت های سیاسی روی زمین مرتبط هستند. دشواری زمانی شروع می‌شود که این شباهت‌ها به‌عنوان اکتشافی عمل نمی‌کنند و به‌عنوان جایگزینی برای کاوش دامنه و محدودیت‌ها و دیدگاه‌های آن بر اساس شرایط خاص خود شروع به کار می‌کنند.

مدارهای جغرافیایی عجیب

فضا یک محیط جغرافیایی خاص است، و حتی مدار به دور زمین در حال حاضر به شدت توسط گرانش، چرخش زمین، مکانیک مداری، تشعشع، کشش اتمسفر، و هزینه delta-v حرکت از یک مسیر به مسیر دیگر ساخته شده است. مدار پایین زمین، مدار متوسط ​​زمین، حالت‌های ژئوسنکرون و فضای سیسلار ترکیب‌های متفاوتی از دسترسی، ماندگاری، سودمندی و قرار گرفتن در معرض را ارائه می‌کنند، به طوری که آنچه از زمین به‌عنوان یک فضای خالی تمایز نیافته ظاهر می‌شود، در واقع با روابط فیزیکی الگوبرداری می‌شود. مدار پایین زمین نسبتا قابل دسترسی است و به طور فزاینده ای شلوغ است. مدار متوسط ​​زمین میزبان صور فلکی ناوبری اصلی است. مدار زمین ثابت به فضاپیما اجازه می دهد تا تماس دائمی با یک منطقه خاص روی سطح داشته باشد. نقاط لاگرانژ و دیگر موقعیت‌های سیسلونار مزایا و محدودیت‌های خود را دارند. انتقال هومن، پنجره‌های پرتاب، هزینه‌های مانور، تأخیرهای ارتباطی و سوختگی ایستگاه‌ها که ماهواره‌های زمین‌ایستا را در شکاف تعیین‌شده خود نگه می‌دارد، به جغرافیای عملی که فضاپیماها در واقع از آن عبور می‌کنند، می‌افزاید.

تقریباً هر تعامل سیاسی مهم در این محیط نیز به شدت توسط فناوری واسطه می‌شود: موشک‌های دسترسی، شبکه‌های ردیابی موقعیت، ایستگاه‌های زمینی و رله‌های ارتباطی، رایانه‌ها و سیستم‌های پیش‌ران برای مدل‌سازی و تغییر مسیرها، و حسگرهایی برای قابل مشاهده و قابل استفاده کردن اشیاء دور. بنابراین جغرافیای بیگانه دارای یک ویژگی زیرساختی غیرمعمول قوی است. محیط توپولوژی فیزیکی را تامین می کند، در حالی که سیستم های فنی بخش هایی از آن توپولوژی را به مسیرها، موقعیت ها و روابط قابل استفاده تبدیل می کنند.

نتیجه منطقه ای است که در آن حرکت خود به طور غیرعادی برای نظم فضایی مهم می شود. یک کشتی می‌تواند در یک بندر پهلو بگیرد، یک هواپیما می‌تواند در فرودگاه فرود بیاید، و یک کشور می‌تواند مرزی را روی نقشه ترسیم کند و بر آنچه در آن نهفته است ادعای صلاحیت کند. اما فضاپیماهای در حال چرخش تحت شرایط متفاوتی عمل می کنند، جایی که ماندن مفید “در محل” در واقع به معنای ماندن در حرکت است. هوارد کلینبرگ عجیب بودن این چاه را به تصویر می کشد. او خاطرنشان می‌کند: «فقط بودن در فضا، مستلزم حرکت مداوم در سرعت‌ها و ارتفاعات بسیار بالا است،» در مسیرهایی که فضاپیما را در سراسر کره زمین می‌چرخاند. به عبارت دیگر، فضا از شما متنفر است: “این منطقه ای است که فقط سرعت می تواند کشتار کند.” زیرساخت مداری با سقوط مداوم به دور زمین زنده می ماند و تصور معمول ما از قلمرو در همین لحظه ناکافی می شود.

قلمرو به عنوان یک مدل حرکت

قلمرو معمولاً یک سرزمین محدود را تداعی می کند – یک کشور، یک مرز، یک قطعه زمین، یک حوزه قضایی – اما جغرافی دانان سیاسی قبلاً این تصویر را به طور قابل توجهی پیچیده کرده اند. برای مثال، استوارت الدون، قلمرو را به عنوان نوعی فناوری سیاسی می‌داند که از طریق شیوه‌های نقشه‌برداری، اندازه‌گیری، بررسی، تنظیم، اداره و اعمالی که فضای فیزیکی را خوانا و قابل مدیریت می‌کند، تولید می‌شود. یک مرز به تنهایی کار کمی انجام می دهد و برقراری و حفظ نظم سرزمینی مستلزم فعالیت مستمر است. این مفهوم گسترده‌تر به‌ویژه زمانی مفید می‌شود که زمین، سطح زمین را ترک کنیم.

قلمرو سازی را می توان به عنوان فرآیندی درک کرد که توسط آن حرکات، دسترسی ها، فعالیت ها و روابط در یک نظم فضایی دائمی سازماندهی می شوند، به طوری که قلمرو تا حدی از مسیرها تشکیل می شود. زمین در حال حاضر بیش از آنچه ما معمولاً متوجه آن می‌شویم به این شکل عمل می‌کند، زیرا جاده‌ها حرکت را سازمان‌دهی می‌کنند، خطوط دریایی تجارت را از مالاکا و سوئز هدایت می‌کنند، مرزها مانع عبور و مرور می‌شوند یا آن را تنظیم می‌کنند، زیرساخت‌ها برخی مکان‌ها را به هم متصل می‌کنند و برخی دیگر را دور می‌زنند، و مواضع نظامی تعیین می‌کنند که چه کسی می‌تواند با خیال راحت به کجا حرکت کند. قلمرو بیشتر از طریق روال‌ها و شیوه‌های تکراری حفظ می‌شود تا از طریق خطوطی که روی نقشه‌ها چاپ می‌شوند (اگرچه در واقعیت، نقشه‌ها و شیوه‌ها اغلب به صورت مشترک تولید می‌شوند). مدار صرفاً نادیده گرفتن ماهیت جنبشی قلمرو را بسیار دشوارتر می کند.

یک ماهواره را در نظر بگیرید. جسم دائماً موقعیت خود را تغییر می دهد، در حالی که مسیر حرکت آن بسیار قابل پیش بینی باقی می ماند و این مسیر باعث ایجاد اتصالات مکرر به مکان های خاص و اشیاء دیگر می شود. یک ماهواره سنجش از دور به صورت دوره ای در همان مناطق بازمی گردد. یک ماهواره ارتباطی پنجره های مکرر اتصال را ایجاد می کند. یک صورت فلکی ناوبری بسیاری از فضاپیماهای متحرک را هماهنگ می کند تا کاربران روی زمین خدماتی را تجربه کنند که برای همه اهداف عملی، بدون وقفه است. جسم حرکت می کند و الگو ادامه می یابد و تکرار می شود، که راه مفیدی برای گسترش مفهوم پیشنهاد می کند.

قلمرو را می توان به عنوان یک نظم فضایی دائمی درک کرد که از طریق حرکت، دسترسی و استفاده مکرر ایجاد می شود. در فضای مداری، این تداوم بیشتر به تکرار مسیرها بستگی دارد تا ثابت بودن یا بی حرکت بودن هر چیزی. یک قلمرو به این معنا تبدیل به یک نقشه فرآیندی از چرخه‌های دسترسی می‌شود: چه کسی و به چه قیمتی می‌تواند به یک مدار همگام خورشید برسد. چند بار یک فضاپیما از یک منطقه عبور می کند. ITU قبلاً کدام شیارهای زمین ثابت را هماهنگ کرده است و با چه کسی. و اینکه یک صورت فلکی چقدر سریع از دست دادن یک گره را جذب می کند، همانطور که ایریدیوم پس از برخورد سال 2009 با کیهان 2251 انجام داد. اینها سؤالات سرزمینی هستند، زیرا قلمرو به عنوان یک حالت حرکت سازمان یافته درک می شود.

این پرسش‌ها همچنین به روشن شدن تمایز بین سرزمین‌سازی و حاکمیت قانونی کمک می‌کنند، که به آسانی محو می‌شود. توصیف فضای مداری به عنوان قلمرو شده لزوماً مستلزم تلقی پوسته های مداری به عنوان دارایی ملی یا ارائه مالکیت مستقل بر فضای بیرونی نیست و یک ترتیب سیاسی می تواند بدون تبدیل یک قلمرو به قلمرو مستقل متعارف رخ دهد. دسترسی را می توان ساختاربندی کرد، مسیرها را حفظ کرد، زیرساخت ها را محافظت کرد، و اشکال محرومیت ممکن است رخ دهد حتی اگر تصاحب رسمی ملی از نظر قانونی ممنوع باشد، بنابراین فضای بیرونی می تواند به طور فزاینده ای قلمرو شود در حالی که کاملاً متمایز از سیستم سرزمینی شناخته شده در زمین است.

نیروی کیهانی به عنوان تولید نظم مداری

این مفهوم گسترش یافته از قلمرو مستلزم تعریف گسترده تری از قدرت فضایی است.

قدرت فضایی اغلب در اصطلاحات نظامی مورد بحث قرار می گیرد – برتری فضایی، آزادی عمل، انکار، نظارت، ارتباطات، هدف گیری، طرح قدرت – و اینها از بسیاری جهات قابلیت های تعیین کننده هستند. اما هر کدام به نظم فضایی بسیار بزرگتری نیز بستگی دارد. یک سیستم ماهواره ای عملیاتی به دسترسی به زیرساخت های پرتاب، پیوندهای ارتباطی، ردیابی توسط چیزی مانند شبکه نظارت فضایی ایالات متحده، سیستم های فرماندهی، زنجیره های تامین و کاربران زمینی نیاز دارد. صورت های فلکی به الگوهای حرکتی هماهنگ بستگی دارند. سیستم های ناوبری به زمان و هندسه بستگی دارند. سنجش از دور به روابط قابل پیش بینی بین حسگرها، اهداف و ایستگاه های زمینی بستگی دارد. بنابراین، قدرت سیاسی و نظامی در فضا تا حدی از توانایی ایجاد و حفظ این الگوها ناشی می‌شود و قدرت فضایی را می‌توان به عنوان توانایی تولید، حفظ، تغییر، بهره‌برداری، دفاع یا برهم زدن نظم‌های فضایی که از طریق آن فعالیت در قلمرو فرازمینی در وهله اول ممکن می‌شود، درک کرد.

این تعریف زیرساخت مداری را نزدیک مرکز مفهوم قرار می دهد.

به عنوان مثال، استارلینک از طریق حرکت هماهنگ هزاران ماهواره از طریق تعدادی پوسته در مدار پایین، یک اثر سرزمینی ایجاد می کند. یک مجموعه پرتاب در کورو، پنج درجه از خط استوا، مکانی که از مستعمره کیفری فرانسه به ارث رسیده است، دسترسی ارزان‌تری به انتقال زمین ثابت نسبت به عرض جغرافیایی بالاتر و آزیموت‌های محدود بایکونور ایجاد می‌کند. شبکه فضایی عمیق ناسا که آنتن‌های آن در گلدستون، مادرید و کانبرا تقریباً 120 درجه از یکدیگر فاصله دارند، فضاپیماهای متحرک را به یک دولت ملی تعیین‌شده متصل می‌کند. این معماری‌های ردیابی، مناطق غیرقابل دسترس از فضا را خوانا می‌سازند، و پیوندهای ارتباطی گره‌های جدا از هم را در یک کل عملی متحد می‌کنند.

در مجموع، این سیستم ها یک جغرافیای سیاسی تولید می کنند که ماندگارترین ویژگی آن ممکن است تکرار حرکت باشد، و اینجاست که قدرت فضایی به طور قاطع با پیشینیان زمینی خود متفاوت می شود. اقیانوس ماهان به عنوان یک عنصر قبل از عبور ناوگان از آن وجود دارد. بنابراین، نیروی دریایی از طریق ناوگان، پایگاه ها، تجارت و ارتباطات، جغرافیای دریایی را سازماندهی و بهره برداری می کند. به طور مشابه، نیروی هوایی از یک محیط جوی از قبل موجود استفاده می کند که اتصال آن به سطح نسبتاً مستقیم باقی می ماند. در مقابل، قدرت فضایی با منطقه‌ای مواجه می‌شود که در آن جغرافیای سیاسی قابل استفاده به شدت به زیرساخت‌های فعال در فضای خالی قلمرو بیگانه وابسته است. مسیرهای مداری، معماری صورت‌های فلکی، سیستم‌های ارتباطی، چرخه‌های پرتاب و پیوندهای موقعیتی به ایجاد زمین عملی که نیروی فضایی از طریق آن عمل می‌کند کمک می‌کند و جداسازی زمین و زیرساخت را به‌طور غیرعادی دشوار می‌کند.

با دورتر شدن فعالیت از مدار زمین، این وضعیت بارزتر می شود. عملیات سیسلونار به طور فزاینده ای به مسیرهای انتقال، نقاط قرار ملاقات مانند مدار هاله تقریباً مستطیلی که برای دروازه ماه استفاده می شود، ماهواره های رله مانند Queqiao در زمین-ماه L2 (بدون آن Chang’e-4 به هیچ وجه نمی تواند در طرف دیگر عمل کند) و ورود به مقصد با دقت بستگی دارد. علاوه بر منظومه شمسی، هزینه‌های مسافت و مانور، موقعیت‌یابی، زمان‌بندی و زیرساخت‌های پشتیبانی‌شده را بیش از هر چیزی که شبیه یک موقعیت ثابت است، ترجیح می‌دهد و حرکت به ایجاد ساختار ادامه می‌دهد.

پایداری در حرکت

قیاس های استراتژیک ضروری هستند زیرا هیچ کس از ابتدا به فکر یک دامنه جدید نیست.

تاریخچه قدرت دریایی مفاهیم فرماندهی، ارتباطات، موقعیت استراتژیک، تجارت و حرکت را ارائه می دهد، در حالی که تاریخچه نیروی هوایی نشان می دهد که چگونه دسترسی به یک بعد فضایی جدید می تواند هم تصورات نظامی و هم احتمالات سیاسی را تغییر دهد. یک قیاس به عنوان یک اکتشافی به خوبی کار می کند، اما زمانی خطرناک می شود که مفهوم موروثی شروع به مبهم کردن محیطی که قرار بود توضیح دهد، می کند.

اگر قلمرو مداری تا حدی توسط حرکات تکراری تشکیل شده باشد، چندین سؤال استراتژیک آشنا تمرکز را تغییر می‌دهند. کنترل به طور فزاینده ای به توانایی حفظ، تغییر یا قطع الگوها بستگی دارد. موقعیت استراتژیک شامل ارتباطات بین مسیرها، زمان، زیرساخت و دسترسی است. انعطاف‌پذیری می‌تواند به معنای حفظ یک معماری عملکردی باشد، حتی زمانی که هر جزء جداگانه حرکت می‌کند یا در نهایت جایگزین می‌شود. سوال “چه کسی این منطقه را کنترل می کند؟” بنابراین جای خود را به مجموعه‌ای از پرسش‌ها می‌دهد: چه کسی می‌تواند به آن دسترسی داشته باشد، چند وقت یک‌بار، در طول چه مسیرهایی، با چه زیرساخت‌های پشتیبانی، چه کسی می‌تواند آن دسترسی را حفظ کند، چه کسی می‌تواند آن را رد کند، و با چه سرعتی می‌توان یک الگوی مختل شده را بازیابی کرد. آنها منعکس کننده جغرافیای متمایز منطقه ای هستند که حضور معمولاً به معنای حرکت است. در اینجا ما شاهد دگرگونی سؤالات سیاسی کلاسیک «چه کسی هستیم باید حکومت؟» و “چه کسی می تواند حکومت؟» به چیزی جدید از نظر مادی

بر این اساس، درس فراتر از دکترین نظامی است. سیاست همیشه شامل تولید، اشغال و رقابت نظم‌های فضایی بوده است و ورود به حوزه فرازمینی دامنه نظم‌های فضایی موجود برای کنش سیاسی را گسترش می‌دهد و در عین حال بر مفاهیمی که در شرایط زمینی توسعه یافته‌اند فشار می‌آورد. نظریه نیروی کیهانی – و در واقع تفکر فضایی به طور کلی – باید این فشارها را جدی‌تر بگیرد.

فضا از برخی جهات شبیه دریا و از برخی جهات شبیه هوا است و هر مقایسه بخشی از تصویر را روشن می کند. اما حوزه بیگانه ترکیبی از مقیاس، حرکت، گرانش، میانجیگری تکنولوژیکی و وابستگی زیرساختی خود را ارائه می دهد. عصر فضا در واقع از قبل شروع به تبدیل بخش هایی از این حوزه به فضایی با ساختار سیاسی کرده است. نتیجه یک نظم سرزمینی است که ثبات آن بیشتر بر اساس خود حرکت است. قدرت فضایی قلمروی را که اشغال کرده است از طریق تمرین خود می سازد و درک آن قلمرو مستلزم یادگیری تشخیص ثبات در حرکت است.

مایکل اوهال (https://www.michaeluhall.com/) یک نظریه پرداز سیاسی در دانشگاه شرق ایندیانا است. تحقیقات او شامل بوم شناسی سیاسی، جغرافیای انتقادی، مردم شناسی فلسفی، مطالعات اطلاعاتی و امنیتی، فیلم و نقد ادبی است. آثار او با بلومزبری، راتلج و انتشارات دانشگاه استنفورد در سال 2019 منتشر شده است نظریه سیاسی معاصر، طبیعت و فرهنگ، افق های بحرانی، و تنظیماتو همچنین در مکان های عمومی مانند 3: مجله AM، بررسی کتاب اضافی، برون یابی، الان فلسفه، فلسفه رادیکال، و مخزن فرهنگ.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.