مارمولک های شاخ دار عیارهای خاردار هستند. این مارمولک ها به طول سه تا شش اینچ با خارهای تیز در سراسر پشت سخت و شنی رنگ خود پوشیده شده اند. اما در صحراها و دشت های خشکی که آنها را خانه می نامند، هنوز آسیب پذیر هستند. همانطور که آنها مسیر خود را از طریق قلم موی محافظ در مناظر خشک از مکزیک تا جنوب کانادا می‌بافند، باید با کایوت‌های گرسنه، مارهایی که آنها را کامل می‌خورند و حتی مسافران درنده مبارزه کنند. به همین دلیل است که گونه های متعددی از مارمولک های شاخدار یک عامل بازدارنده عجیب اما موثر ایجاد کرده اند: خون.
و نه هر خونی: این مارمولک‌ها خون بدبو را از چشمان خود پرتاب می‌کنند و بسیاری از شکارچیان احتمالی را به سرعت می‌فرستند. اما کارشناسان می گویند که مارمولک ها اکنون با تهدیدهای دیگری برای بقای خود روبرو هستند که حتی یک چشمه خون از چشم ها نیز نمی تواند آن را متوقف کند.
رژیم غذایی غیرمعمولی که به مارمولک های شاخدار خون بد می دهد
دین ویلیامز، استاد زیست شناسی در دانشگاه مسیحی تگزاس، جمعیت مارمولک های شاخدار را در مرکز تگزاس مطالعه می کند. او می گوید که اسپری خون واقعا یک دفاع پشتیبان برای مارمولک ها است. ویلیامز می‌گوید: «اولین خط دفاعی آنها کریپسیس خواهد بود.
ویلیامز و همکارانش مارمولک‌هایی را که مطالعه می‌کنند با ردیاب‌های رادیویی برچسب‌گذاری می‌کنند که مکان آنها را در منطقه‌ای تقریباً به اندازه یک میز اداری مشخص می‌کند. او می‌گوید حتی پس از آن، پیدا کردن مارمولک در زیستگاه اسکراب‌شان «۱۵ دقیقه حفاری» طول می‌کشد. او اضافه کرد که مارمولک ها زیاد حرکت نمی کنند و در صخره های مجاور مخلوط می شوند.
اما وقتی مخفی شدن کار نمی کند، مارمولک ها خون غیرمعمول و بدبوی خود را بیرون می ریزند که ویلیامز می گوید که محصول یک خوراکی به همان اندازه نفرت انگیز است. «رژیم غذایی آنها عمدتاً از این غذاهای بزرگ تشکیل شده است پوگونومیرمکس ویلیامز می گوید یا مورچه های دروگر. مورچه های برداشت کننده با سم عصبی از خود دفاع می کنند که باعث درد شدید، طولانی مدت و گزنده در پستانداران می شود.
متأسفانه برای مورچه های برداشت کننده، این سم حتی اندکی از مارمولک های شاخدار که مورچه ها را به مقدار زیاد می خورند، جلوگیری نمی کند. مطالعه‌ای در سال 2024 نشان داد که پس از تغذیه دانشمندان با مورچه‌های برداشت کننده، ترکیبی در خون مارمولک‌ها افزایش یافت. محققان بر این باورند که این ترکیب که احتمالاً از سم مورچه اقتباس شده است، خون مارمولک ها را آلوده می کند.
چگونه مارمولک های شاخدار خون خود را به سلاح تبدیل می کنند
با این حال، این خون مورچه به شدت متابولیزه شده که در رگ‌های مارمولک جریان می‌یابد، اگر فقط یک شکارچی را پس از اینکه سر مارمولک را گاز گرفته بود، تحریک کند، فایده چندانی نخواهد داشت. اینجاست که مکانیسم پاشش غیرمعمول مارمولک ها به کار می آید.
ویلیامز توضیح می دهد که مارمولک ها می توانند در رگ های خونی اطراف سینوس های خود فشار ایجاد کنند. در نهایت رگ ها پاره می شوند و خون سمی را به صورت فواره ای به بیرون پرتاب می کند. پستاندارانی که در معرض جریان خون قرار دارند با انزجار مشخص واکنش نشان می دهند. به نظر می رسد که عواقب کمی برای مارمولک ها داشته باشد، اگرچه در یک آزمایش یک مارمولک پس از پاشیدن خون در معرض سگ، 6.8 درصد از توده بدن خود را از دست داد.
با این حال، خون بدبو از مارمولک ها در برابر هر شکارچی محافظت نمی کند. ویلیامز می گوید که رهگذران و سایر پرندگان شکاری هنوز آنها را می خورند. برای محافظت از خود در برابر پرندگان، مارمولک ها از شاخ های تیز پشت گردن خود برای ضربه زدن به شکارچیانی که سعی می کنند آنها را در منقار خود بگیرند، استفاده می کنند.
مارمولک خون پاش | نشنال جئوگرافیک
https://www.youtube.com/watch?v=hE_fZNZjJcQ
مارمولک‌های شاخدار خون خام را از چشمانشان پرتاب می‌کنند، تنها زمانی که پنهان شدن کارساز نیست. ویدئو: مارمولک خونی، نشنال جئوگرافیک
خون کثیف مارمولک ها مارها را نیز منصرف نمی کند. در عوض، مارمولک‌ها استراتژی‌های تخصصی برای اجتناب از این شکارچیان ایجاد کرده‌اند. مارهای زنگی شکارچیان تنبلی هستند که در سایه منتظر نزدیک شدن طعمه هستند. مارمولک های شاخدار یاد گرفته اند که از دست این مارها فرار کنند.
اما ویلیامز می‌گوید اگر توسط یک مار شلاق یا مسابقه‌دهنده تعقیب شوند، از استراتژی متفاوتی استفاده می‌کنند. این مارهای ترسناک به راحتی می توانند مارمولک ها را تعقیب کنند، مارمولک ها به سرعت بدن خود را با خاک صاف می کنند و پشت میخ دار خود را به مار نشان می دهند و بلعیدن آنها را دشوارتر می کند.
چرا مارمولک های شاخدار در تگزاس دچار مشکل هستند؟
اما با وجود این مکانیسم‌های دفاعی سفارشی و اغلب مبتکرانه، مارمولک‌های شاخدار در ایالت Lone Star در معرض تهدید جدی قرار دارند. آنها از زیستگاه خود در شرق تگزاس ناپدید شده اند. ویلیامز می گوید صنعتی شدن جمعیت مارمولک ها را از بین می برد. او می گوید: «به نظر می رسد آنها به این تغییرات زیستگاهی بسیار حساس هستند.
در شهرهای کوچک، مارمولک ها می توانند در کنار انسان ها زندگی کنند که زیستگاه طبیعی آنها حفظ شود. اما ویلیامز می‌گوید در شهرهایی که مردم آن را پاک می‌کردند، «مارمولک‌ها ناپدید شدند».
مارمولک های شاخدار اکتوترم هستند، به این معنی که باید رفتار خود را تغییر دهند تا دمای بدن خود را تحت کنترل داشته باشند. در گرمای طوفان تابستان تگزاس، مارمولک ها به سادگی نمی توانند بدن خود را در محدوده ایمن نگه دارند، وقتی سایه خنک پوشش گیاهی از بین رفت.
مورچه‌های برداشت یکی از قوی‌ترین دفاع‌ها را برای مارمولک‌های شاخدار فراهم می‌کنند. اما گونه دیگری از مورچه ها به دومین چالش بزرگ برای بقای مارمولک ها تبدیل شده است. مورچه های آتشین گونه ای مهاجم در ایالات متحده هستند. آنها از لانه مارمولک های ساکن زمین ازدحام می کنند، تخم های آسیب پذیر را می خورند یا حتی به مارمولک های جوان حمله می کنند و می کشند.
اینجاست که تلاش‌های حفاظتی، مانند کاری که ویلیامز با باغ‌وحش‌های تگزاس روی آن کار می‌کند، وارد عمل می‌شود. این برنامه هر سال تقریباً هزار مارمولک جوان را آزاد می کند.
این بچه های تازه بیرون آمده که به راحتی در کف دست شما جای می گیرند، در ظروف Tupperware جداگانه بسته بندی می شوند و سپس در اسکراب صحرا رها می شوند. ویلیامز می‌گوید شاگردش، کیرا گانگبین، در حال کار بر روی یک سم هدفمند برای کاهش تعداد مورچه‌های آتشین و کمک به زنده ماندن این مورچه‌های تازه بیرون آمده است. امیدواریم که این تلاش‌ها جمعیت مارمولک‌های شاخدار را برای سال‌های آتی شکوفا نگه دارد. فقط به یاد داشته باشید: اگر در حین پیاده روی در صحرای تگزاس با یک مارمولک شاخدار روبرو شدید، یک اسکله وسیع به آن بدهید یا در خطر غافلگیری بد و خونین باشید.
ج از ما چیزی بپرس, Popular Science به عجیب‌ترین و نگران‌کننده‌ترین سؤالات شما پاسخ می‌دهد، از چیزهای روزمره که همیشه در تعجب بوده‌اید تا چیزهای عجیبی که هرگز فکر نمی‌کردید بپرسید. چیزی دارید که همیشه می خواستید بدانید؟ از ما بخواهید.
داستان های مرتبط از ما بپرسید.
جوایز علوم محبوب Home of the Future 2026
