سلاح های هسته ای ایالات متحده در مدار در طول جنگ سرد

توسط Duane A. Day و Hans Dolfing
دوشنبه 28 سپتامبر 2026

در رمان رابرت هاینلاین در سال 1948 کادت فضایی، کاراکتر اصلی وظیفه دارد مجموعه ای از “بمب های موشکی” را در مدار زمین نگه دارد که می توانند در لحظه به یک شهر فراخوانی شوند و آن را نابود کنند. در دوران بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که سلاح های هسته ای، موشک ها و ماهواره ها مانند آینده جنگ به نظر می رسید، این ایده بدیهی به نظر می رسید. با این حال هرگز توسعه و به کار نرفت و محققان تاریخ هسته ای جنگ سرد به آن اشاره نکرده اند. آنچه اکنون با از حالت طبقه‌بندی چند سند فاش شده است، این است که در اوایل دهه 1960، یک پیمانکار نیروی هوایی یک “سیستم تسلیحات ماهواره‌ای زمین (ESWS)” را ارزیابی کرد که 32 بمب هسته‌ای را در مدارهای قطبی قرار می‌داد تا به آنها دستور داده شود که دوباره وارد شده و اهداف عمدتاً در اتحاد جماهیر شوروی را نابود کنند. تحلیلگران دریافته اند که این مفهوم مشکلات زیادی دارد.

قرار دادن تسلیحات تهاجمی در مدار آنها را در برابر حمله یا مداخله دشمن آسیب پذیر می کرد. این مطالعه تجزیه و تحلیل می کند که چگونه آنها را کمتر آسیب پذیر کند. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

سلاح های هسته ای در فضا

با شروع در اواخر دهه 1950، نیروی هوایی ایالات متحده شروع به بررسی چشم انداز قرار دادن سلاح های هسته ای در فضا برای گسترش نیروهای استراتژیک آمریکا به ارتفاع نهایی کرد. چندین دهه از این تلاش‌ها شناخته شده‌اند، مانند مطالعات قرار دادن موشک‌های هسته‌ای روی ماه با هدف زمین و پیشنهادات وحشیانه برای یک سیستم تسلیحات فضایی Orion که با انفجار بمب‌های هسته‌ای پشت آن و حمل مواد منفجره هسته‌ای اضافی برای حمله به اهداف روی زمین به داخل و از طریق فضا پیش می‌رود. اما تا به حال، محتمل ترین مفهوم برای سلاح های فضایی – قرار دادن بمب های هسته ای در مدار پایین زمین برای حمله به اتحاد جماهیر شوروی – یک راز باقی مانده بود.

مشاوران ارشد دولتی بودند که باور نداشتند که تسلیحات در فضا خیلی منطقی است، حتی اگر این موضوع در اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960 مورد ارزیابی قرار گرفت. جیمز کیلیان، که رئیس MIT و مشاور ارشد رئیس جمهور آیزنهاور بود، بعداً در زندگی نامه خود در سال 1977 نوشت که معتقد است سلاح های فضایی “راه های دست و پا گیر و ناکارآمد برای انجام کار” هستند. در ژوئن 1958، شورای امنیت ملی طیف وسیعی از ماهواره ها را برای امنیت ملی در نظر گرفت، از جمله ماهواره های بمباران و یک پایگاه ماه سرنشین دار. شرکت رند ماهواره های بمباران را از سال 1958 تا 1960 مطالعه کرد، اما به دلیل طبقه بندی مداوم، بسیاری از این بحث ها مخفی باقی می ماند.

در می 1961، هواپیمای داگلاس گزارشی چند جلدی با عنوان “بررسی سیستم تسلیحات ماهواره ای زمین” تهیه کرد. همچنین، با توجه به نام عمومی تر گزارش ویژه (SR) 79821، ظاهراً این یکی از چندین مطالعه پیمانکاری در مورد این موضوع بود، اما تنها موردی بود که اکنون در دسترس است. این یک گزارش جامع بود که به تمام جنبه‌های یک سیستم تسلیحات هسته‌ای مداری، از محل پرتاب گرفته تا پرتاب‌کننده‌ها تا وسایل نقلیه مداری، فرماندهی و کنترل آنها، تا عملیات و در نهایت ورود مجدد و بازیابی تسلیحات در پایان عمر نگاه می‌کرد. در این گزارش به «بمب‌های ماهواره‌ای» اشاره شد که می‌توانست در زمان جنگ بر شهرهای شوروی پرتاب شود. تحلیلگران داگلاس توزیع جمعیت 150 شهر بزرگ شوروی را تخمین زدند و 36 هدف را در اتحاد جماهیر شوروی انتخاب کردند. اهداف خاص همچنان طبقه بندی شده هستند، اما احتمالا همان اهداف با بالاترین اولویت برای فرماندهی استراتژیک هوایی نیروی هوایی ایالات متحده بودند.

نویسندگان این گزارش تصریح کردند که ایجاد و نگهداری یک سیستم تسلیحاتی مداری یک کار بزرگ با مشکلات فراوان خواهد بود. این گزارش تلاش قابل توجهی را به موضوعاتی مانند امنیت مورد نیاز برای اطمینان از اینکه اتحاد جماهیر شوروی نمی تواند با سلاح ها مداخله کند، به ویژه با در اختیار گرفتن سیستم های الکترونیکی آنها اختصاص داده است. از آنجایی که این تسلیحات بیشتر مدارهای خود را نه بر فراز ایالات متحده، بلکه در واقع بر فراز قلمرو دشمن سپری می‌کنند، فرصت‌هایی برای مداخله شوروی وجود خواهد داشت که برای شوروی با سایر نیروهای استراتژیک آمریکایی که به طور امن در پایگاه‌های نظامی و/یا داخل مرزهای آمریکا نگهداری می‌شوند، در دسترس نیست.

بمب‌های ماهواره‌ای در مدارهای قطبی عمل خواهند کرد، به این معنی که تقریباً هر بخش از زمین با سلاح قابل دسترسی است. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

بمب های ماهواره ای

بمب های ماهواره ای در مدارهای قطبی دایره ای در ارتفاع تقریبی 525 مایل دریایی (970 کیلومتر) قرار خواهند گرفت. 36 سلاح به صورت تصادفی قرار می گیرند، اگرچه مدار آنها تا حدودی تنظیم می شود تا توزیع یکنواخت تری حاصل شود. این فاصله نیاز به برقراری ارتباط همزمان با بیش از یک سلاح را برطرف می کند.

هر ماهواره بمب در مدار قرار می گیرد و تنها در صورت لزوم، مانند قبل از ورود مجدد، به آنها دستور داده می شود که تثبیت شوند. هر سلاح در مدار خود با 5 تا 20 “فریب” طراحی شده برای شناسایی و نابود کردن سلاح ها همراه خواهد بود. هر سلاح بدون سلاح و بدون هدف قرار دادن اطلاعات بارگذاری شده در سیستم های الکترونیکی آن شلیک می شود.

این گزارش بحث قابل توجهی را به بقا اختصاص داده است که شامل محافظت از سیستم فرماندهی در برابر اختلال و همچنین محافظت از سلاح ها در برابر حمله فیزیکی می شود. تداخل می تواند شامل ارسال سیگنال های نادرست از زمین به سلاح ها، تداخل در سیستم های ارتباطی زمینی آنها یا حمله فیزیکی به آنها باشد. این امر مستلزم انتخاب دقیق فرکانس های ارتباطی، رمزگذاری پیوندهای فرمان و سایر پارامترهای طراحی است. از آنجایی که این تسلیحات بیشتر مدار خود را خارج از برد سیستم های ارتباطی آمریکا و بیشتر زمان خود را بر فراز قلمرو شوروی سپری می کردند، بسیار حیاتی بود که از آنها محافظت شود.

ایالات متحده تنها برای بخش کوچکی از مدارهای خود. این امر زمان برقراری ارتباط را در حالی که سلاح ها را در معرض پارازیت بر فراز قلمرو شوروی قرار می داد، محدود می کرد. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

“واحدهای فریب” از بادکنک های باد شونده مایلار به همان اندازه و شکل سلاح های واقعی تشکیل شده است. آنها باید به طور دقیق از ظاهر بصری، راداری و مادون قرمز بمب های ماهواره ای تقلید کنند. آنها نیز مانند بمب های ماهواره ای سقوط می کنند. اگرچه این گزارش به اثرات «فشار خورشیدی» اشاره می‌کند، اما مشخص نیست که چگونه یک طعمه بادی سبک می‌تواند همان مدار یک فضاپیمای سنگین را حفظ کند، که کمتر در معرض اثرات درگ است.

این وسیله نقلیه مخروطی خواهد بود، با قطر پایه ده فوت (3 متر)، مانند وسیله نقلیه پرتاب، تا 2.75 فوت (0.84 متر) باریک می شود. وزن آن در مدار 8000 پوند (3630 کیلوگرم) با وزن خروجی 3500 پوند (1590 کیلوگرم) خواهد بود. وسیله نقلیه ورودی 886 پوند (402 کیلوگرم) خواهد بود. بمب ماهواره ای احتمالاً بر روی زمین در جهت افقی مونتاژ و جابجا می شود، زیرا مونتاژ آن به صورت عمودی باعث ایجاد مشکلاتی در حمل و نقل می شود.

بمب های ماهواره ای در مدار حدود یک سال عمر خواهند داشت. برای جلوگیری از افتادن آنها به دست دشمن یا ایجاد آلودگی رادیواکتیو در صورت تخریب در جو یا اقیانوس، این مطالعه پیشنهاد می‌کند که آنها را در وایت سندز، نیومکزیکو بازیابی کنید. با 36 سلاح در مدار، این بدان معنا بود که سلاح های هسته ای چندین بار در ماه بر فراز ایالات متحده بازمی گردند. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

انهدام بمب ماهواره ای

از آنجایی که عمر متوسط این ماهواره ها تنها یک سال است، باید مرتباً تعویض شوند. اما مشکل سازتر این است که آنها نیز باید باشند بازسازی شد. ایالات متحده نمی توانست اجازه دهد سلاح های هسته ای مرده در مدار پایین زمین پرواز کنند. از آنجا که آنها برای ورود مجدد به جو طراحی شده اند، یک هسته اتمی مرده دست نخورده می افتد و هیچکس نمی تواند پیش بینی کند که کجاست.

در این گزارش مشکلات مختلف مربوط به رها کردن بمب ها در مدار، انهدام آنها در مدار و بازیابی آنها مورد بحث قرار گرفت و تعیین کرد که بازیابی بهترین گزینه است. انداختن آنها در اقیانوس یک راه حل ممکن بود، اما خطر بازیابی دشمن را به همراه داشت. در این گزارش آمده است: “اگر دشمن موفق شود یکی از این ها را از بین ببرد، کلاهک پیشرفته ما فاش خواهد شد. انفجار کلاهک توسط مواد منفجره قوی در زیر آب، زباله های رادیواکتیو را در اقیانوس پخش می کند.” حتی سوزاندن آنها در اتمسفر فوقانی باعث پخش شدن پلوتونیوم در اطراف زمین می شود. صدها رویداد از این نوع می تواند یک خطر قطعی برای سلامتی ایجاد کند.

قبل از اینکه یک ماهواره از کار بیفتد، به آن دستور داده می شود که دوباره بر فراز قاره ایالات متحده وارد شود. هنگامی که او به پایین جو فرود آمد، یک چتر نجات را مستقر می کرد و توسط یک هواپیمای مجهز به هوا بلند می شد. این تکنیک قبلاً برای ماهواره شناسایی CORONA استفاده شده است و ثابت شده است که قابل اعتماد است. با این حال، کپسول‌های ورود مجدد CORONA با درام‌های فیلم در معرض آنها نسبتاً سبک بودند، تا حدی به این دلیل که وسیله نقلیه ورودی مجدد سپر حرارتی خود را بر روی اقیانوس می‌اندازد. یک وسیله نقلیه با ورود مجدد هسته ای با یک سپر ورود مجدد به آن وصل شده است وزن قابل توجهی بیشتر خواهد داشت.

بازگرداندن تسلیحات از مدار برای ضربه زدن به اهداف، آنها را در هنگام ورود مجدد در معرض حرارت شدید قرار می دهد. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

هنگامی که بمب ماهواره برای بازیابی در هواپیما ذخیره می شود، هواپیما در یک مرکز امن فرود می آید، بمب ماهواره برداشته می شود و سپس برای پردازش به یک مرکز امن منتقل می شود. این باید تقریباً هر هفته اتفاق بیفتد: تسلیحات هسته‌ای به طور مرتب بر فراز ایالات متحده بازگردانده می‌شوند، امیدوارم بدون حادثه.

طراحان مجبور بودند بپذیرند که یک بمب ماهواره ای با ورود مجدد ممکن است توسط یک هواپیما رهگیری نشود و بنابراین باید از فرود بر روی زمین جان سالم به در می برد. این شامل سیستم هایی برای کمک به این تلاش می شود، مانند “بسته آینه پراکنده” ساخته شده از آلومینیوم صیقلی، که از وسیله نقلیه در ارتفاع 5000 فوتی (1500 متری) پرتاب می شود و در نزدیکی نقطه فرود روی زمین پخش می شود. این وسیله نقلیه همچنین دارای یک مولد دود برای ایجاد دود است تا پس از فرود به عنوان کمکی عمل کند. چتر به گونه ای متصل می شود که دماغه وسیله نقلیه را به سمت بالا فرود می آورد تا قسمت عقب با موشک استفاده شده و نه سلاح هسته ای، ضربه را با زمین وارد کند.

اگرچه چندین سایت پرتاب برای بمب های ماهواره ای در کالیفرنیا امکان پذیر بود، این مطالعه نشان داد که یک سیستم عملیاتی نباید از همان مجموعه پروازهای تحقیق و توسعه، مانند پایگاه نیروی هوایی واندنبرگ، پرتاب شود. یک مشکل دیگر این بود که واندنبرگ شامل یک راه آهن تجاری بود که از بیشتر پایگاه می گذشت و پروازها را قطع می کرد. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

شروع سایت

نویسندگان گزارش یک سایت پرتاب جدید و اختصاصی برای این سلاح ها انتخاب کردند. جزیره سن کلمنته در 60 مایلی (100 کیلومتری) غرب سن دیگو قرار دارد. همانطور که آنها اشاره کردند، برد موشکی آتلانتیک برای پرتاب های قطبی مناسب نبود. پوینت آرگوئلو و پایگاه نیروی هوایی واندنبرگ، که در آن زمان مجاور بودند اما از نظر اداری مجزا بودند، از قبل تأسیسات پرتاب اطلس عملیاتی یا برنامه ریزی شده داشتند. مکان ها ایده آل نبودند همانطور که نویسندگان توضیح می‌دهند، گسترش بیشتر تأسیسات تحقیق و توسعه در این مکان‌ها توسط یک سیستم تسلیحات ماهواره‌ای عملیاتی جلوگیری می‌شود و تحقیق و توسعه و عملیات در همان پایگاه انجام می‌شود، «در نتیجه مسائل امنیتی و ایمنی پیچیده‌ای را ارائه می‌دهد». اما دلیل سوم، دلیل ساده‌ای بود که قبلاً عملیات پرتاب کرانه باختری را با مشکل مواجه کرده بود: «قرارداد فدرال با راه‌آهن اقیانوس آرام جنوبی، انتشار برنامه‌ها را زمانی که قطارها نزدیک پایگاه هستند محدود می‌کند».

این مطالعه چندین سایت احتمالی پرتاب بمب های ماهواره ای را بررسی کرد و مشخص کرد که جزیره سن کلمنته در سواحل کالیفرنیا بهترین مکان است. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

سن کلمنته محل یک تاسیسات نظامی متروکه بود، اما همه امکانات جدید مورد نیاز خواهد بود، از جمله یک باند 10000 فوتی (3000 متری) جدید، مسکن و امکانات دیگر، و تا پنج یا بیشتر سکوی پرتاب در امتداد سمت غربی جزیره باریک.

برداشت هنرمند از موشک Atlas-Centaur در پورتال A-frame آن. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

اطلس قنطورس

مطالعه داگلاس نشان داد که بمب های ماهواره ای در بالای راکت های اطلس-سنتور در مدار قرار می گیرند. در آن زمان انتظار می رفت که اطلس-سنتور تا سال 1964 آماده شود. برای دستیابی به قابلیت اطمینان پرتاب بالا، نویسندگان توصیه کردند که دو وسیله نقلیه به طور همزمان شمارش معکوس را انجام دهند.

اطلس از یک موشک بالستیک قاره پیما مشتق شده است، اما سنتور یک پروژه جدید و بی سابقه است که برخلاف هیچ موشکی که توسط ارتش ساخته شده است. این مرحله بالایی با انرژی بالا بود که از هیدروژن مایع به عنوان سوخت استفاده می کرد. کار با هیدروژن مایع دشوار بود و خواص فیزیکی و رفتار آن، به ویژه در یک محیط فضایی، به خوبی درک نشده بود. توسعه سنتور در سال 1959 به ناسا اعطا شد.

Atlas-Centaur در طول توسعه خود دچار مشکلاتی شد. (اعتبار: مجموعه پیتر هانتر)

الزامات و دشواری استفاده از هیدروژن مایع باعث شد که توسعه سنتور از همان ابتدا با مشکل مواجه شود. در ژانویه 1961، برای رهبری نظامی مشخص شد که اطلس-سنتور یک مشکل بزرگ برای پروژه های نظامی برنامه ریزی شده، مانند ماهواره ارتباطی Advent خواهد بود. پرت و ویتنی سپس روی توسعه موتورهای LR-119 سنتاور کار کردند. در تابستان 1961، مشکلات مربوط به سنتور حتی در خارج از ناسا به طور فزاینده ای آشکار می شد. در تابستان 1962، سنتور دو سال از برنامه عقب بود. اگر سیستم تسلیحات ماهواره‌ای زمین شروع به توسعه می‌کرد، سنتور در عرض یک سال دچار مشکل می‌شد.

مرحله بالایی قنطورس در اوایل دهه 1960 در حال توسعه بود. این سوخت از هیدروژن مایع استفاده می کند که یک سوخت بسیار حساس است. در زمان انتشار مطالعه داگلاس که استفاده از آن را توصیه می کرد، سنتور با مشکلات قابل توجهی مواجه شد. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

در بهار سال 1961، زمانی که این مطالعه به پایان رسید، ایالات متحده تنها سه سال و نیم بود که موشک‌هایی را به فضا پرتاب کرده بود. وسایل نقلیه پرتاب هنوز یک فناوری جدید و نابالغ بودند. این مطالعه نرخ شکست پرتاب 20٪ را در نظر گرفته است. اما با توجه به اینکه حتی چندین دهه بعد، وسایل نقلیه پرتاب تقریباً 5 تا 10 درصد شکست داشتند، جنبه های ایمنی پرتاب سلاح های هسته ای به مدار قابل توجه بود. ایجاد یک صورت فلکی متشکل از 36 بمب ماهواره‌ای در مدار می‌تواند منجر به حوادث متعددی شود که سلاح‌های هسته‌ای موجود در جو را نابود کرده و بقایای رادیواکتیو آنها را در اقیانوس، احتمالاً درست در سواحل کالیفرنیا، رها می‌کند.

خودروی پرتاب به صورت عمودی روی سکوی پرتاب مونتاژ خواهد شد. (اعتبار: شرکت هواپیماسازی داگلاس)

قیمت و زمانبندی

داگلاس همچنین هزینه ها و برنامه های سیستم تسلیحات ماهواره ای زمین را برآورد کرد. این شرکت پیشنهاد کرد که مجموعه پرتاب شبیه به پد 36 در کیپ کاناورال خواهد بود، با شش سکوی پرتاب “نرم” – به این معنی که آنها نمی توانند در برابر حمله مقاومت کنند. این شش غلاف ماهانه چهار پرتاب را انجام خواهند داد. Atlas-Centaurs به ​​صورت عمودی روی پد مونتاژ می شود. میانگین عمر قبل از خرابی ماهواره ها یک سال خواهد بود و 36 ماهواره در مدار نگه داشته می شوند. تقریباً دو هزار پرسنل برای پشتیبانی از عملیات پرتاب مورد نیاز است.

سایت جمع آوری بمب های ماهواره ای در جنوب غربی آمریکا مستقر خواهد شد و اگرچه شرکت هزینه عملیات بازیابی را تخمین زده است، اما خاطرنشان کرد که این تسهیلات احتمالا توسط دولت ارائه خواهد شد نه پیمانکار، و به احتمال زیاد شامل تاسیسات موجود در مکانی مانند پایگاه هوایی نلیس در نوادا خواهد بود. عملیات بازیابی به حدود هزار کارمند نیاز دارد.

با فرض اینکه مجوز ادامه در سه ماهه آخر سال 1961 اعطا شود، اولین پرتاب یک وسیله نقلیه آزمایشی با استفاده از یک تقویت کننده میانی می تواند در پایان سال 1963 رخ دهد، با اولین پرتاب یک وسیله نقلیه آزمایشی با استفاده از اطلس-سنتور تا اواسط سال 1964. ساخت سکوی پرتاب در اوایل سال 1963 آغاز شد و سایت تا بهار 1965 به بهره برداری رسید.

اولین پرتاب یک وسیله نقلیه عملیاتی در تابستان 1967 انجام شد و این سیستم در تابستان 1968 عملیاتی شد.

بر اساس این مفروضات، داگلاس تخمین زد که تحقیق و توسعه تا پایان سال مالی 1964 424.2 میلیون دلار و هزینه های عملیاتی 2.569 میلیارد دلار تا پایان سال مالی 1973 هزینه خواهد داشت.

یک سال بعد، شرکت RAND تخمین زد که هزینه یک سیستم بمباران هسته ای مداری پنج برابر یک سیستم زمینی است.

سیستم تسلیحاتی ماهواره ای مستقر در زمین احتمالاً تحت کنترل فرماندهی استراتژیک هوایی نیروی هوایی ایالات متحده خواهد بود. (اعتبار: کلمبیا پیکچرز)

هیچ سلاح هسته ای در فضا وجود ندارد

در حین مطالعه سیستم تسلیحات فضایی زمین، نیروی هوایی همچنین در حال توسعه X-20 Dyna-Soar بود، یک فضاپیمای بالدار که بر فراز موشک تیتان پرتاب می شد و توسط یک فضانورد نظامی هدایت می شد. X-20 یک برنامه بلندپروازانه و پیچیده بود. اما دلیل روشنی وجود نداشت. نیروی هوایی و پیمانکاران مأموریت های مختلفی را پیشنهاد کردند که X-20 می توانست انجام دهد، که یکی از آنها «بمباران مداری» بود. اما این ماموریت زمانی که به دقت مورد ارزیابی قرار گرفت چندان معنا نداشت. نیازی به قرار دادن یک فضانورد در وسیله نقلیه برای پرتاب یک سلاح هسته ای از مدار نبود، در حالی که همان سلاح را می توان به سادگی بالای یک موشک بالستیک قاره پیما قرار داد. Dyna-Soar به جای هر گونه انعطاف پذیری، پیچیدگی و هزینه زیادی را به ماموریت اضافه کرد. ماموریت های پیشنهادی دیگری برای Dyna-Soar وجود داشت، اما هیچ یک از آنها چندان منطقی نبود و هزینه را توجیه نکرد. در پایان سال 1963، Dyna-Soar لغو شد.

سیستم تسلیحاتی ماهواره ای مبتنی بر زمین هرگز فراتر از مرحله اکتشاف پیشرفت نکرد. جزئیاتی در مورد اینکه آیا به طور جدی در سطوح ارشد پنتاگون مورد ارزیابی قرار گرفته است یا خیر، در دسترس نیست، اگرچه مطالعه داگلاس در زمانی تهیه شد که رابرت مک نامارا، وزیر دفاع جدید، بسیاری از سامانه‌های تسلیحاتی پیچیده‌تر و گران‌تر نیروی هوایی مانند بمب‌افکن XB-70 Valkyrie، موشک بالستیک پرتاب هوایی Skybolt و بعداً X-S-20 را لغو کرد. بنابراین راه حلی گران قیمت و پیچیده در جستجوی مشکل بود.

طی چند سال بعد، یک سری مذاکرات در سازمان ملل متحد در مورد استقرار سلاح های هسته ای در فضا انجام شد. در 17 اکتبر 1963، قطعنامه 1884 (هجدهم) مجمع عمومی سازمان ملل متحد از دولت‌ها می‌خواست «از قرار دادن در مدار زمین هر گونه اشیایی که حامل سلاح‌های هسته‌ای یا انواع دیگر سلاح‌های کشتار جمعی هستند، یا از نصب این گونه سلاح‌ها بر روی اجرام آسمانی خودداری کنند». این قطعنامه در معاهده 1967 درباره اصول حاکم بر فعالیت های دولت ها در اکتشاف و استفاده از فضای ماورای جو، از جمله ماه و سایر اجرام آسمانی، که به عنوان معاهده فضای ماورای جو نیز شناخته می شود، رسمیت یافت. با این حال، حتی زمانی که مذاکرات اولیه در جریان بود، ایالات متحده به مطالعه برنامه های تسلیحات هسته ای مداری ادامه داد. این موارد در مقاله آینده مورد بحث قرار خواهند گرفت.

تشکر ویژه از JB.

می توانید به روز Duane در zirconic1@cox.net دسترسی پیدا کنید. هانس دولفینگ یک دانشمند مستقل کامپیوتر است که علاقه زیادی به پروازهای فضایی، نرم افزار و تاریخ دارد و می توان با آدرس beta_albireo@protonmail.com تماس گرفت.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.