انتظار برای داشتن رابطه جنسی با کاهش خطر افسردگی در آینده مرتبط است

یک مطالعه جدید نشان می‌دهد افرادی که برای اولین بار برای داشتن رابطه جنسی تا سنین بالا صبر می‌کنند، در بزرگسالی کمتر در معرض خطر افسردگی قرار دارند. این تحقیق نشان می دهد که بخش قابل توجهی از این کاهش خطر به نظر می رسد با پیشرفت تحصیلی بالاتر و درآمد بالاتر خانوار توضیح داده شود. این یافته ها اخیراً در مجله طب جنسی.

افسردگی یک وضعیت سلامت روانی گسترده است که تحت تأثیر ترکیبی از عناصر بیولوژیکی، محیطی و اجتماعی است. مشکلات اقتصادی، از جمله درآمد کم خانوار و بیکاری، از عوامل موثر در بروز علائم افسردگی هستند. در عین حال، ژنتیک تقریباً سی تا چهل درصد از خطر ابتلا به افسردگی را تشکیل می دهد. این نشان می‌دهد که محیط ما چقدر با زیست‌شناسی ما تعامل دارد تا سلامت روان را شکل دهد.

محققان اخیراً شروع به بررسی الگوهای رفتاری کرده‌اند تا بفهمند چگونه می‌توانند پیامدهای سلامت روان را در طول عمر افراد شکل دهند. یکی از رفتارهای خاصی که در محافل بهداشت عمومی مورد توجه قرار گرفته است، سنی است که فرد برای اولین بار در آن رابطه جنسی برقرار می کند.

تحقیقات قبلی ارتباط بین شروع جنسی زودرس و افزایش خطر افسردگی در بزرگسالان را نشان داده است. محققان گمان می کنند که این پیوند ممکن است از طریق زنجیره ای از رویدادهای زندگی عمل کند. شروع زودهنگام جنسی می تواند بر مسیر تحصیلی، ثبات اقتصادی و روابط اجتماعی فرد تأثیر بگذارد و در نهایت بر سلامت روان او تأثیر بگذارد.

کایفا تانگ و همکارانش در دانشگاه طب سنتی چینی گوئیژو در چین می‌خواستند درک بهتری از این زنجیره از رویدادها داشته باشند. آنها به دنبال تعیین این بودند که آیا زمان اولین تجربه جنسی یک فرد واقعاً خطر افسردگی را تغییر می دهد یا اینکه سایر عوامل زمینه ای مسئول این رابطه هستند. برای انجام این کار، تیم تحقیقاتی دو روش مختلف را با هم ترکیب کردند و داده‌های مشاهده‌ای و ژنتیکی را تجزیه و تحلیل کردند.

برای اولین بخش از تحقیقات خود، محققان داده های بررسی ملی سلامت و تغذیه را تجزیه و تحلیل کردند. این نظرسنجی یک برنامه در حال انجام و نماینده ملی است که برای ارزیابی وضعیت سلامت و تغذیه بزرگسالان و کودکان در ایالات متحده طراحی شده است. این مصاحبه ها را با معاینه فیزیکی ترکیب می کند.

این تیم سوابق 4907 شرکت‌کننده بزرگسال را که بین سال‌های 2013 و 2016 مورد بررسی قرار گرفتند، بررسی کردند. تقریباً نیمی از شرکت‌کنندگان زن بودند. شرکت کنندگان سنی را که در آن اولین رابطه جنسی داشتند به عنوان یک مقدار عددی خاص گزارش کردند. این مطالعه همچنین علائم افسردگی آنها را با استفاده از یک پرسشنامه غربالگری استاندارد ارزیابی کرد.

علاوه بر سابقه جنسی و نمرات افسردگی، محققان داده‌هایی را در مورد ویژگی‌های شخصی مختلف جمع‌آوری کردند تا اطمینان حاصل کنند که تجزیه و تحلیل آنها دقیق است. این متغیرها شامل سن، جنس، نژاد، وضعیت تأهل، سطح تحصیلات و درآمد خانوار است. آنها همچنین رفتارهای سلامت و نشانگرهای بیولوژیکی مانند عادات سیگار کشیدن، مصرف الکل، شاخص توده بدن و سطح ویتامین D را دنبال می کنند.

هنگام تجزیه و تحلیل داده های مطالعه، محققان یک رابطه معکوس بین سن اولین رابطه جنسی و شدت افسردگی پیدا کردند. افرادی که در سنین بالاتر رابطه جنسی را گزارش کردند، علائم افسردگی کمتری را در پرسشنامه غربالگری گزارش کردند.

این رابطه هم در مردان و هم در زنان وجود داشت، اما در میان شرکت‌کنندگان زن بسیار قوی‌تر بود. هنگامی که محققان مدل های آماری خود را برای توضیح تفاوت در درآمد، تحصیلات و رفتارهای بهداشتی تنظیم کردند، ارتباط بین زمان بندی جنسی و افسردگی برای مردان ناپدید شد. با این حال، برای زنان، این ارتباط حتی پس از محاسبه این متغیرهای روزانه ادامه داشت.

محققان همچنین از یک ابزار آماری برای جستجوی الگوهای منحنی یا غیرخطی در داده ها استفاده کردند. آنها دریافتند که با افزایش سن اولین رابطه جنسی به حدود 17 سال، نمرات افسردگی به طور پیوسته کاهش می یابد. نمره افسردگی در حدود سن 19 و نیم سالگی کاهش می یابد، سپس برای کسانی که حتی بیشتر صبر کرده اند کمی افزایش می یابد. این الگوی منحنی پس از کنترل عوامل اجتماعی-اقتصادی برای زنان وجود داشت اما برای مردان نه.

برای تکمیل داده های مطالعه، تانگ و همکارانش مطالعه دومی را با استفاده از یک تکنیک آماری به نام تصادفی سازی مندلی انجام دادند. این روش کمی شبیه یک آزمایش طبیعی عمل می کند. از تغییرات ژنتیکی شناخته شده ای استفاده می کند که با یک رفتار یا صفت خاص مرتبط است تا ببیند آیا آن ویژگی بر یک پیامد سلامتی خاص تأثیر می گذارد یا خیر.

از آنجایی که ژن‌های یک فرد در بدو تولد به‌طور تصادفی تعیین می‌شوند، معمولاً تحت تأثیر عوامل محیطی و انتخاب‌های زندگی روزمره قرار نمی‌گیرند که مطالعات مشاهده‌ای را مخدوش می‌کند. با بررسی نشانگرهای ژنتیکی مرتبط با سن دیرتر در اولین رابطه جنسی، محققان می‌توانند آزمایش کنند که آیا همان ژن‌ها خطر کمتر افسردگی را در زندگی بعدی پیش‌بینی می‌کنند یا خیر.

این تیم اطلاعات ژنتیکی را از مجموعه داده های انبوهی که به عنوان مطالعات ارتباطی گسترده ژنوم شناخته می شوند، جمع آوری کردند. این مطالعات کل کد ژنتیکی صدها هزار نفر را برای یافتن تغییرات کوچک مرتبط با صفات خاص اسکن می کند. محققان پیش‌بینی‌کننده‌های ژنتیکی زمان اولین رابطه جنسی، پیشرفت تحصیلی، درآمد خانوار، عادات سیگار کشیدن و افسردگی را بررسی کردند.

در تجزیه و تحلیل ژنتیکی اولیه، محققان دریافتند که تمایلات ژنتیکی برای شروع جنسی بعدی با خطر کمتر افسردگی عمومی و اساسی مرتبط است. ژن های مرتبط با تاخیر در رابطه جنسی با پیشرفت تحصیلی بالاتر، درآمد خانواده بالاتر و احتمال کمتر سیگار کشیدن مرتبط هستند.

محققان سپس از مدل‌های پیشرفته استفاده کردند تا ببینند با در نظر گرفتن پیش‌بینی‌کننده‌های ژنتیکی این پیامدهای زندگی، چه اتفاقی برای خطر افسردگی می‌افتد. هنگامی که درآمد خانوار از نظر ژنتیکی پیش‌بینی می‌شود، رابطه مستقیم بین زمان اولین رابطه جنسی و افسردگی برای مردان و زنان تقریباً به طور کامل ناپدید می‌شود.

کاهش مشابهی زمانی مشاهده شد که محققان برای پیشرفت تحصیلی خود را تنظیم کردند. این نشان می دهد که بسیاری از رابطه بین زمان اولین تجربه جنسی یک فرد و افسردگی توسط عوامل اجتماعی-اقتصادی واسطه است. انتظار برای داشتن رابطه جنسی به شدت با ماندن طولانی‌تر در مدرسه و کسب درآمد بیشتر مرتبط است که به نوبه خود از افسردگی محافظت می‌کند. با این حال، زمان اولین رابطه جنسی تمام اهمیت خود را برای زنان از دست نداده است. پس از سازگاری با سیگار، ارتباط ضعیف تری با افسردگی باقی ماند. برای افسردگی اساسی، این رابطه حتی پس از در نظر گرفتن تمام عوامل میانجی قابل توجه بود.

محققان محاسبه کردند که چه مقدار از اثر ناشی از این مراحل میانی است. آنها دریافتند که درآمد خانوار میانجی اصلی برای هر دو جنس به ویژه افسردگی اساسی است. به‌ویژه برای زنان، تعداد سال‌های سپری شده در مدرسه به‌عنوان واسطه اصلی ارتباط بین تاخیر جنسی و اجتناب از افسردگی عمل می‌کند.

تجزیه و تحلیل ژنتیکی نیز یک جاده دو طرفه بین این عوامل را نشان می دهد. استعدادهای ژنتیکی برای تحصیلات عالی و درآمد بالاتر با تاخیر در شروع جنسی مرتبط است. در عین حال، تمایل ژنتیکی به سیگار کشیدن با داشتن رابطه جنسی در سنین پایین‌تر مرتبط است.

محققان به چندین محدودیت در روش شناسی خود اشاره می کنند. نشانگرهای ژنتیکی مورد استفاده برای پیش بینی زمان اولین رابطه جنسی ممکن است در واقع نشان دهنده روندهای رفتاری یا اجتماعی-اقتصادی گسترده تری باشد. ژن‌های یک فرد ممکن است احتیاط عمومی یا جهت‌گیری به سمت برنامه‌ریزی بلندمدت را رمزگذاری کنند، نه اینکه صرفاً زمان شروع رابطه جنسی را تعیین کنند.

داده‌های نظرسنجی از بخش اول مطالعه به شرکت‌کنندگان متکی بود که رفتار گذشته خود را به‌طور دقیق به یاد می‌آورند و گزارش می‌دادند. بخش ژنتیکی این مطالعه بیشتر بر داده های افراد اروپایی تبار متکی است. از آنجایی که الگوهای ژنتیکی می توانند متفاوت باشند، این نتایج ممکن است برای جمعیت هایی با پیشینه ژنتیکی متفاوت اعمال نشود.

ارتباط قوی‌تر مشاهده‌شده در زنان به زمینه‌های محیطی اشاره دارد که داده‌ها نمی‌توانند اندازه‌گیری کنند. پویایی‌های اجتماعی مانند اجبار، روابط نابرابر قدرت و خشونت مبتنی بر جنسیت می‌توانند بر تجربیات جنسی اولیه و سلامت روان بعدی زنان تأثیر بگذارند. تحقیقات آینده مورد نیاز است تا بررسی شود که چگونه این زمینه های اجتماعی نتایج متفاوت بین مردان و زنان را شکل می دهند.

این مطالعه با عنوان “شواهد علّی پایدار از مشاهده و ژنتیک: میانجی‌های اجتماعی-اقتصادی تأثیر زمان‌بندی شروع جنسی بر افسردگی” توسط Kaifa Tang، Bangwei Che، Hongyan Zhang، Jingju Yin، Jiancheng Zhai، An Yan و Cen Lv انجام شد.