در خانواده‌های پرتنش، والدین برون‌گرا بیشتر از فرزندان بزرگسال خود جدا می‌شوند

هنگامی که رابطه بین یک والدین و یک کودک بالغ عمیقاً تیره می شود، ویژگی های شخصیتی پایدار می تواند به توضیح اینکه چرا برخی از خانواده ها در تماس هستند در حالی که دیگران به طور کلی روابط خود را قطع می کنند کمک کند. یک مطالعه جدید منتشر شده در مرزها در روانشناسی نشان می‌دهد که در میان افرادی که تنش‌های خانوادگی را تجربه می‌کنند، والدین برون‌گرا بیشتر شانس بیشتری برای بیگانگی توسط یک کودک بزرگسال دارند، در حالی که کودکان بزرگ‌تری که نمره بالاتری در گشودگی به تجربه کسب می‌کنند، شانس کمتری برای شروع جدایی دارند. یافته‌ها نشان می‌دهد که خلق و خوی اساسی می‌تواند نحوه تفسیر و واکنش افراد به تعارضات خانوادگی مداوم را شکل دهد.

بیگانگی والد-کودکی زمانی اتفاق می‌افتد که والدین یا کودک بزرگسال عمداً ارتباط خود را با دیگری کاهش می‌دهند یا به طور کامل قطع می‌کنند، شکافی که تخمین زده می‌شود بین 6 تا 28 درصد از افراد در مقطعی از زندگی آنها تأثیر بگذارد. تحقیقات قبلی در مورد اینکه چرا خانواده ها از هم می پاشند تا حد زیادی بر استرس های شدید زندگی، مانند سوء استفاده از دوران کودکی، طلاق والدین یا سوء مصرف مواد، همراه با الگوهای جمعیتی گسترده تر متمرکز شده است. به عنوان مثال، یک نظرسنجی طولی ملی از خانواده های ایالات متحده نشان داد که 26٪ از کودکان بزرگسال در مقایسه با 6٪ از مادران خود دوره ای از بیگانگی را از پدران خود گزارش کردند، که این نرخ ها بر اساس جنسیت، نژاد و جنسیت متفاوت است.

فراتر از اختلالات عمده زندگی و عوامل جمعیت شناختی، محققان بررسی کرده اند که چگونه تضاد باورها و تغییر استانداردهای فرهنگی باعث بی ثباتی پیوندهای خانوادگی می شود. در مطالعه‌ای در سال 2015 روی مادران و کودکان بزرگسال، تفاوت در ارزش‌های شخصی به شدت بیگانگی را پیش‌بینی می‌کرد، در حالی که نقض هنجارهای اجتماعی جدی توسط کودک بزرگسال چنین نبود.

نویسنده یک مطالعه کیفی در سال 2025 با بسط نقش سیستم‌های اعتقادی، بر روی بزرگسالان بیگانه در ایالات متحده استدلال می‌کند که نسل‌های جوان به طور فزاینده‌ای برای پیوندهای خانوادگی از طریق سناریوی فرهنگی به نام ” خویشاوندی دموکراتیک شده” ارزش قائل هستند. این چارچوب جدیدتر به جای تلقی روابط والدین و فرزند به عنوان تعهدات دائمی که نیازمند وفاداری بی قید و شرط است، روابط خانوادگی را به عنوان شرایط احترام متقابل، مسئولیت پذیری، ارتباط عمدی و امنیت عاطفی در نظر می گیرد.

نویسندگان استدلال می کنند که نه سابقه خانوادگی دردناک و نه تغییر انتظارات فرهنگی نمی توانند به طور کامل توضیح دهند که چرا یک رابطه تیره تا زمانی که ادامه دارد به بیگانگی ختم می شود. بسیاری از والدین و کودکان بزرگسال با اختلافات شدید سیاسی، انتظارات ناسازگار، یا خاطرات دشوار بدون قطع ارتباط مواجه می شوند. نویسنده اصلی Jag S. Gill از دانشگاه آدلر، که با محقق مستقل Matthias J. Barker و Carl P. Nienhuis از دانشگاه فریزر ولی کار می‌کرد، پیشنهاد کرد که ویژگی‌های شخصیتی فردی با شکل دادن به نحوه واکنش افراد به استرس خانوادگی و هنجارهای فرهنگی به پر کردن این شکاف کمک می‌کند.

برای آزمایش این ایده، محققان از نظریه پنج عاملی استفاده کردند، یک چارچوب روان‌شناختی اساسی که شخصیت را در پنج بعد گسترده و ریشه‌دار بیولوژیکی سازمان‌دهی می‌کند: برون‌گرایی (جامعه پذیری و اعتماد به نفس)، موافق بودن (گرمی و همکاری)، وظیفه‌شناسی (خود انضباطی و سازماندهی)، روان رنجوری (حساسیت به استرس و احساسات منفی)، و انعطاف‌پذیری در برابر تجربه. بر اساس این نظریه، این تمایلات زمینه‌ای با محیط اطراف فرد تعامل می‌کنند تا انتظارات، باورها و عادت‌های مقابله‌ای او را شکل دهند.

کارهای قبلی تمایلات شخصیتی را با اصطکاک بین فردی و نحوه برخورد افراد با اختلاف نظرها مرتبط کرده است. به عنوان مثال، تحقیقات قبلی در مورد ویژگی‌های شخصیتی و فروپاشی روابط نشان داد که افراد با تمایلات مرزی قوی‌تر، که شامل بی‌ثباتی عاطفی و دلبستگی‌های بی‌ثبات است، تعداد بیشتری از روابط بیگانه را گزارش کردند. در چارچوب پنج ویژگی استاندارد بزرگ، یک متاآنالیز در سال 2020 در مورد حل تعارض، برونگرایی را با سبک تعارض غالب‌تر و همچنین با سازش مرتبط کرد، در حالی که گشاده رویی و توافق‌پذیری با سازش و حل مشکل مشارکتی همراه بود.

اگرچه اعضای خانواده دور افتاده در مطالعات قبلی اغلب «تضاد شخصیتی» را مقصر عواقب خود می‌دانستند، اما به گفته نویسندگان، هیچ مطالعه قبلی به طور کمی آزمایش نکرده بود که آیا ویژگی‌های پنج بزرگ، بیگانگی والدین-کودک را پیش‌بینی می‌کنند یا خیر. برای بررسی این سوال، گیل و همکارانش پاسخ های نظرسنجی اعضای انجمن حمایت از بیگانگی والدین-کودکان آنلاین که توسط بارکر تأسیس شده بود را تجزیه و تحلیل کردند.

برخلاف مطالعاتی که خانواده‌های بیگانه را با خانواده‌های هماهنگ و کم تعارض مقایسه می‌کنند، این طرح مقطعی (به این معناست که داده‌ها در یک مقطع زمانی جمع‌آوری شده‌اند) به طور کامل بر افرادی متمرکز شده است که قبلاً فشار خانواده را تجربه کرده‌اند و به تیم اجازه می‌دهد تا آنچه را که روابط پرتنش اما در حال انجام را از فروپاشی کامل جدا می‌کند، بررسی کند.

از حدود 2000 عضو انجمن دعوت شده از طریق ایمیل در پاییز 2024، 582 نفر نظرسنجی را تکمیل کردند که نشان دهنده نرخ پاسخ تقریباً 30٪ است. پس از حذف پاسخ دهندگان با اطلاعات گمشده، نمونه نهایی شامل 520 ساکن ایالات متحده بود: 368 والدین (میانگین سن 60 سال، 95٪ سفیدپوست و 93٪ زن) و 152 کودک بزرگسال (میانگین سن 39 سال، 82٪ سفیدپوست و 87٪ زن) از خانواده های جداگانه و بی همتا. داده‌های نظرسنجی ناشناس در صورت درخواست به جای انتشار عمومی از نویسندگان در دسترس است.

شرکت کنندگان گزارش دادند که چند بار والدین یا فرزند بزرگسال خود را حضوری می بینند و چند بار از طریق تلفن، پیام متنی یا ایمیل با هم ارتباط برقرار می کنند. پاسخ دهندگان در صورتی که هر دو یک بار در سال یا کمتر (یا اصلاً) خویشاوندان خود را می دیدند و با آنها صحبت می کردند، به عنوان غریبه طبقه بندی می شدند، در حالی که آنهایی که تماس مکرر داشتند به عنوان باقی مانده در یک رابطه تیره و بدون بیگانه طبقه بندی می شدند.

بر اساس این تعریف، 48 درصد از والدین از خود بیگانه بودند (هیچ یک از آنها داوطلبانه شروع به جدایی نکردند)، و 35 درصد از کودکان بزرگسال بیگانه بودند (همه آنها داوطلبانه شروع به جدایی کردند). هر یک همچنین یک پرسشنامه شخصیتی 100 سوالی را تکمیل کردند که پنج ویژگی بزرگ بزرگ را به همراه ده ویژگی فرعی باریکتر (دو مورد برای هر بعد گسترده) اندازه گیری می کرد، و محققان مدل های آماری جداگانه ای را برای والدین و فرزندان بزرگتر اجرا کردند که برای سن، جنس، نژاد، تحصیلات، وضعیت تاهل، و برای کودکان بزرگتر، گرایش جنسی تنظیم می شد.

در میان والدین، برون گرایی تنها ویژگی شخصیتی گسترده مرتبط با وضعیت بیگانگی بود. پس از محاسبه ویژگی های جمعیت شناختی، والدین به ازای هر یک امتیاز افزایش در نمرات برون گرایی، 79 درصد بیشتر از یک کودک بزرگسال بیگانه می شوند. هنگامی که محققان به دو ویژگی فرعی باریک‌تر که برون‌گرایی را تشکیل می‌دهند (شوق و جرات) نگاه دقیق‌تری کردند، هر یک افزایش یک نقطه‌ای در اشتیاق با افزایش 57 درصدی احتمال بیگانگی همراه بود، در حالی که قاطعیت از نظر آماری معنی‌دار نبود. صفات گسترده باقیمانده (موافق بودن، وظیفه شناسی، روان رنجورخویی، و گشودگی) و ویژگی های فرعی آنها پیش بینی کننده های آماری معنی داری در بین والدین نبودند.

در نگاه اول، رابطه بین برونگرایی والدین و از خود بیگانگی ممکن است تعجب آور به نظر برسد، زیرا برونگرایی به طور معمول با گرمی و معاشرت برونگرا همراه است. از آنجایی که شور و شوق، نه قاطعیت، به عنوان پیش بینی بیگانگی برجسته شده است، نویسندگان پیشنهاد می کنند که این رابطه ممکن است محدود به تسلط یا کنترل نباشد.

به گفته آنها، رابطه با اشتیاق به عدم تطابق بالقوه در نیازهای رابطه اشاره دارد. محققان پیشنهاد می‌کنند که والدین بسیار مشتاق ممکن است به دنبال تماس‌های مکرر و عاطفی باشند، که یک کودک بالغ در یک رابطه تیره ممکن است آن را به‌عنوان سرسخت، خواستار، یا با نیازشان به مرزهای عاطفی سازگاری ضعیف تجربه کند.

الگوی شخصیتی متفاوتی در میان کودکان بزرگتر در این مطالعه ظاهر شد، که در آن گشودگی به تجربه تنها ویژگی گسترده مرتبط با وضعیت بیگانگی بود. هر یک امتیاز افزایش در گشودگی عمومی با کاهش 78 درصدی احتمال قطع ارتباط از والدین همراه بود و دو زیر ویژگی باریک آن، هوش (کنجکاوی و درگیری با ایده های انتزاعی) و گشودگی (پذیرش احساسات، زیبایی شناسی و دیدگاه های جدید)، احتمال بیگانگی را کمتر و به ترتیب 576 درصد پیش بینی کردند.

هیچ یک از سایر صفات یا ویژگی های شخصیتی پیش بینی کننده آماری معنی داری برای کودکان بزرگتر نبودند. طبق قرائت نویسندگان، کودکان بزرگسالی که در باز بودن امتیاز بالایی دارند، انعطاف پذیری ذهنی و تحمل بیشتری نسبت به ارزش های مختلف دارند، که ممکن است به آنها کمک کند با بی توجهی ادراک شده یا اختلاف نظرهای ایدئولوژیک با والدین خود بدون قطع ارتباط کنار بیایند.

چندین الگوی جمعیت شناختی نیز در تجزیه و تحلیل برجسته می شوند. در مدل صفت گسترده برای کودکان بزرگسال، پاسخ دهندگان دارای مدرک کارشناسی ارشد یا دکترا 72 درصد کمتر از افرادی که فقط تحصیلات دبیرستانی داشتند، شانس بیگانگی داشتند، اگرچه این تفاوت آموزشی در مدل محدودتر تأکید شده از نظر آماری معنی دار نبود.

برای توضیح اینکه چرا آموزش پیشرفته ممکن است با احتمال کمتر از خود بیگانگی همراه باشد، نویسندگان دو احتمال را پیشنهاد می کنند: آموزش عالی ممکن است مهارت های حل مسئله و پیچیدگی شناختی را تقویت کند که به کودکان بزرگسال کمک می کند تا پویایی های دشوار خانواده را طی کنند، یا ممکن است امنیت مالی را فراهم کند که خانواده ها را از استرس مزمن اقتصادی محافظت کند.

در میان والدین، طلاق از نظر آماری پیش‌بینی‌کننده‌ی معنی‌داری برای بیگانگی نبود، که محققان خاطرنشان کردند احتمالاً به این دلیل است که طلاق و عوامل استرس‌زای مشابه خانواده در هر دو گروه تماس بیگانه و تنش‌آمیز رایج بود. وضعیت تاهل کودک بالغ نیز پیش بینی کننده آماری معنی داری در مدل های بزرگسال-کودک نبود.

مانند تمام تحقیقات، نکاتی وجود دارد که باید هنگام تفسیر این یافته ها در نظر داشت. از آنجایی که این نظرسنجی پاسخ‌ها را در یک مقطع زمانی دریافت کرد، نمی‌توان دریافت که ویژگی‌های شخصیتی باعث بیگانگی می‌شوند. گذر از یک جدایی دردناک خانواده نیز می تواند دیدگاه مردم و گزارش شخصیت خود را تغییر دهد. علاوه بر این، والدین و کودکان بزرگسال در نمونه از یک خانواده نبودند، و نمی‌توان دید که شخصیت والدین و کودک چگونه با هم تعامل دارند یا اینکه آیا اعضای خانواده به ویژگی‌های یکدیگر به همان شیوه‌ای که خودشان رتبه‌بندی می‌کنند، امتیاز می‌دهند.

محققان همچنین آزمایش‌های آماری زیادی را در دو گروه، از جمله یک نمونه نسبتاً کوچک از 53 کودک بزرگسال بیگانه، بدون تعدیل احتمال مثبت کاذب، انجام دادند، و چندین مورد از ارتباط‌های یافت شده به سختی به اهمیت آماری رسیدند، که باعث می‌شود نتایج به بهترین شکل به عنوان مقدماتی در نظر گرفته شوند.

ترکیب نمونه بیشتر میزان کاربرد گسترده نتایج را محدود می کند. شرکت‌کنندگان از یک جامعه آنلاین حمایت از بیگانگی خانواده انتخاب شدند، با تقریباً 30٪ از تقریباً 2000 عضو دعوت شده، پاسخ را انتخاب کردند، و نمونه حاصل عمدتاً سفیدپوست، دگرجنس‌گرا و زن بود. پ

افرادی که فعالانه به یک گروه پشتیبانی آنلاین ملحق می شوند و در یک مطالعه شرکت می کنند، ممکن است از جنبه های مهمی با افرادی که به طور خصوصی با فاصله خانوادگی سروکار دارند متفاوت باشند. به عنوان مثال، اگرچه احتمال بیگانگی مادران در این مطالعه بیش از سه برابر بیشتر از پدران بود، اما نویسندگان هشدار می‌دهند که مردان تنها 7 درصد از نمونه والدین را تشکیل می‌دهند، به این معنی که تفاوت جنسیتی احتمالاً نشان‌دهنده عضویت در گروه‌های حمایتی است تا قانون گسترده‌تری برای مادران و پدران.

در نهایت، اگرچه محققان از نظریه پنج عاملی استفاده کردند تا پیشنهاد کنند که ویژگی‌های شخصیتی سبک‌های تعارض و نگرش‌ها را نسبت به « خویشاوندی دموکراتیک شده» شکل می‌دهند، این مطالعه مستقیماً این باورها یا رفتارهای میانی را اندازه‌گیری نکرد. مطالعات آتی که هم والدین و هم فرزندان بزرگتر را در طول زمان دنبال می‌کنند، به طور ایده‌آل قبل از وقوع بیگانگی آغاز می‌شوند، برای آزمایش مستقیم این مسیرهای پیشنهادی مورد نیاز خواهند بود. گنجاندن پرسشنامه‌هایی که عادات تعارض خاص، انتظارات در مورد مسئولیت‌های خانوادگی، و دیدگاه‌های اعضای متعدد خانواده را اندازه‌گیری می‌کنند، ممکن است نحوه تعامل خلق و خوی اساسی با استرس خانواده را بیشتر روشن کند.

این مطالعه با عنوان از تنش تا بیگانگی: نقش شخصیت در پیش بینی پیامدهای رابطه والد-کودک توسط جاگ اس. گیل، ماتیاس جی. بارکر و کارل پی نیهویس نوشته شده است.