دانیل بدروسیان نوجوانی بود که خنده دارترین سفینه فضایی جهان ذهن او را منفجر کرد.
این ایستگاه تور Smokin’ Grooves در سال 1997 در منطقه بوستون بود و این گروه هیچ کمبودی نداشت: گروه هیپ هاپ Cypress Hill، خواننده رپ فاکسی براون، خواننده Erykah Badu و دو بازیگر جوان، Outkast و The Roots، که به زودی به اسطوره تبدیل شدند. اما امشب، هیچ یک از آنها با جورج کلینتون و P-Funk All-Stars – یا به طور خاص تر، سواری کلینتون همخوانی نداشت.
در مقابل هزاران نفر از هواداران، یک بشقاب پرنده روشن، دود و آتش بازی معروف به Mothership – یک کشتی آلومینیومی و شیشه ای 1500 پوندی با ارابه فرود 241 پوندی – روی صحنه فرود آمد و کلینتون بیرون پرید. جمعیت دیوانه شد.
حمایت از روزنامه نگاری علمی
اگر این مقاله را دوست دارید، لطفاً از روزنامه نگاری برنده جوایز ما حمایت کنید مشترک شوید. با خرید اشتراک، به اطمینان از آینده داستان‌های تاثیرگذار درباره اکتشافات و ایده‌هایی که دنیای امروز ما را شکل می‌دهند کمک می‌کنید.
بدروسیان که سالها بعد کیبورد پی فانک و نویسنده کتاب شد، می گوید: «سوررئال بود. My Funk را P-Funk کنید. “مثل هیچ چیزی بود که قبلا تجربه نکرده بودم.”
27 اکتبر پنجاهمین سالگرد اولین پرواز Mothership بود. در آن نیم قرن، کشتی از ترفند صحنه به نقطه عطف فرهنگی، به ویژه در فرهنگ سیاه پوستان، ارتقا یافت و جایگاهی را در موزه ملی تاریخ و فرهنگ آمریکایی آفریقایی تبار اسمیتسونیان (NMAAHC) به دست آورد. همچنین مهندسی جسورانه ای بود، درست زمانی که موسیقی زنده شروع به شبیه شدن به منظره ای کرد که اکنون از تیتراژهای عرصه ها انتظار داریم. هر کسی که در مجموعه کنسرت های Taylor Swift، U2 یا BTS غافلگیر شده باشد، از تأثیر Mothership لذت برده است.
ویلیام گورلین، رهبر تمرین منطقه‌ای در بخش سرگرمی شرکت مهندسی مک لارن، وابسته به KCI، می‌گوید: «درک من از کسب‌وکار در آن روزها این بود که آنها تازه شروع به آزمایش جلوه‌های بزرگتر، بهتر و هیجان‌انگیزتر در همه زمینه‌ها کرده‌اند. “مجموعه های بزرگتر، صدای بزرگتر، نور بهتر.”
کلینتون از اواخر دهه 1950 بازی می کرد، اما حرفه او در دهه 1970 اوج گرفت. تا آن زمان، او رهبر دو گروه به نام‌های پارلمان و فونکادلیک بود که در مجموع با نام‌های Parlament-Funkadelic یا P-Funk شناخته می‌شدند. Casablanca Records، لیبل پارلمان در بیشتر دهه 1970، همچنین خانه به همان اندازه پر زرق و برق KISS بود، و این به کلینتون بودجه ای برای اجرای نمایش های علمی تخیلی که در ذهنش می چرخید، داد.
الهام بخش شماره یک این بود سفر ستاره ای،تیم کینلی، آرشیودار و مورخ پی فانک می گوید. “شما آفریقایی-آمریکایی هایی دارید که در موقعیت های مفهومی قرار می گیرند که سفیدپوستان معمولا آنها را نمی بینند. برای مثال، شما آفریقایی-آمریکایی ها را در تمام جنبه های مدیریتی دارید. [Parliament] آلبوم شهر شکلاتی. شما آمریکایی های آفریقایی تبار را در فضا داشتید زیرا در آن زمان دیدید پیشتازان فضا ستوان اوهورا.
کوین استریت، متصدی NMAAHC، می‌گوید هدف این بود که «رگی برای تخیل» بسازد که روح P-Funk «ذهنت را آزاد کن» را به همراه داشته باشد. او می‌گوید که «مادرشیپ» به مخاطبان، به‌ویژه مخاطبان سیاه‌پوست، نه تنها یک منظره بصری حماسی، بلکه یک وسیله حمل‌ونقل مجازی فراتر از سختی‌ها و محدودیت‌های زندگی روزمره ارائه می‌دهد.
برای سخت افزار، کلینتون به دو طراح برادوی برنده جایزه تونی، جولز فیشر و پیتر لارکین روی آورد. با بودجه تولید حدود 275000 دلار، معادل بیش از 1.5 میلیون دلار امروز، آنها یک Mothership با عرض تقریباً 20 فوت از فلز، پلاستیک و شیشه ایجاد کردند. یک کشتی مدل بسیار کوچکتر ابتدا بالای سر پرواز کرد و برای خدمه وقت خرید تا کشتی مادر با اندازه کامل را برای فرود آماده کند.
نگه داشتن کشتی شب به شب در پرواز حدود 100 مسافر و دست اندرکاران صحنه را می گرفت که باید آن را جدا می کردند، بار می کردند، به شهر بعدی می بردند و بعد از هر کنسرت دوباره سرهم می کردند. کینلی می‌گوید: «ما در مورد ارتشی از یدک‌کش‌ها با تریلرهایی صحبت می‌کنیم که قسمت‌های مختلف کشتی مادر را حمل می‌کنند، و همچنین قسمت‌های دیگر صحنه که همراه آن بود.
کشتی مادر در ده‌ها مکان فرود آمد، هیچ‌یک از آنها یکسان نبودند، و هر بار باید کار می‌کرد، چه از پشت بام یک میدان در نیویورک یا در نبراسکا پایین بیاید.
طراحان همچنین با سخت افزاری کار کردند که با استانداردهای امروزی ابتدایی به نظر می رسد.
گورلین می‌گوید: «در آن روزها، بیشتر محرک‌های مکانیکی فشرده» – اجزایی که ماشین‌های صحنه را به حرکت در می‌آورند – «هیدرولیک بودند و همیشه ترس از روغن داغ بر سر مردم وجود داشت. او می‌افزاید، امروزه، محرک‌های خطی الکتریکی، امکانات جدیدی را برای تجهیزاتی که می‌توانند بر روی جمعیت قرار بگیرند، باز می‌کنند.
هیچ قانونی وجود نداشت. تولیدات مدرن باید از کدهای ایمنی استاندارد پیروی کنند، اما گورلین می‌گوید در دهه 1970، “حداقل مقررات، در صورت وجود، برای مجموعه کنسرت‌ها وجود داشت، چه افرادی که در معرض خطر روی صحنه باشند و چه در بین تماشاگران”. کشتی هرگز دچار حادثه بزرگی نشد، اما در طول مسیر اقدامات احتیاطی انجام داد. پس از اولین خروج، به کلینتون یک نرده داده شد تا آن را نگه دارد، زیرا واکنش جمعیت تقریباً او را از سکو به پایین پرتاب می کرد. و طراحان “دود” را با یخ خشک، دی اکسید کربن منجمد ساختند تا اطمینان حاصل کنند که گروه همچنان می تواند در هنگام فرود کشتی نفس بکشد.
Mothership اصلی تا سال 1981 در جاده ها باقی ماند و پس از آن بازنشسته شد و در نهایت به زباله دانی تبدیل شد. هنگامی که محبوبیت P-Funk دوباره در دهه 1990 افزایش یافت، کیو دوباره به صحنه بازگشت، از جمله در نمایشی که ذهن بدروسیان را منفجر کرد. این کشتی بعداً در استودیوی ضبط کلینتون در فلوریدا قبل از فرود نهایی خود در اسمیتسونیان، جایی که امروز در معرض نمایش است، در انبار باقی ماند.
یک طرح اولیه برای نمایش صحنه مادرشیپ، نگاهی به طراحی فوق‌العاده اصلی این تولید دارد.
تصویر کلینتون کت و شلوار سفید در حال پریدن از کشتی مادر، از نظر ظاهر و موسیقی ظالمانه، و همچنین تصور او از آینده ای که نسبت به گذشته با مردمش مهربانتر بود، بیش از چهار دهه از کشتی اصلی عمر کرده است. استریت می‌گوید این میراثی است که «بسیار فراتر از دنیای فانک گسترش می‌یابد». این به نشان دادن این نکته کمک کرد که اجرای موسیقی زنده می‌تواند تجربه‌ای فراگیر باشد و صدا، طراحی بصری و داستان سرایی را در کنار هم قرار دهد.»
P-Funk هنوز در حال تور است و امسال سفر جدیدی دارد: سومین Mothership که اولین حضور خود را در جولای در جشنواره فرهنگ Essence در نیواورلئان انجام داد. برای آماده شدن، بدروسیان و چندین هم گروه به کلینتون در انبار نشویل که در آن کاردستی جدید ذخیره می شد، پیوستند تا فرود را تمرین کنند.
بدروسیان با اشاره به یک ماشین واقعی و فیزیکی می گوید: «همه اینها هنوز یک کشتی مادر بسیار کاربردی است. “تا آنجا که من می توانم بگویم، برای فرود آوردن کشتی تقریباً به همان سختگیری نیاز است که در زمان های قدیم انجام می شد.” هنوز هم سفری است که سالها بعد پایین رفتن او را تماشا کنیم – و اکنون او یکی از بهترین صندلی‌های خانه را دارد.
