نمای از راه دور SPACEHAB

توسط جیمز بلینگ
دوشنبه 2 نوامبر 2026

در دهه 1990، من در عملیات زمینی در تأسیسات حمل بار SPACEHAB در پورت کاناورال، فلوریدا برای برنامه SPACEHAB کار می کردم در حالی که توسط مک دانل داگلاس، پیمانکار اصلی شرکت SPACEHAB کار می کردم. ایده این بود که ماژول ها در یک چهارم جلوی محفظه بار پرواز کنند و حجم باقیمانده را برای محموله های دیگر باقی بگذارند. ماژول‌ها حجم تحت فشار موجود را برای آزمایش‌ها با خدمه کوچک و سایر محموله‌ها، با امکاناتی شبیه به عرشه میانی شاتل، افزایش دادند.

این ماژول ها دارای یک صفحه صاف بودند تا فضانوردان بتوانند از بالای ماژول تا بقیه محفظه محموله را ببینند و به فضانوردان EVA اجازه می داد پس از برخورد با موارد احتمالی مختلف درب محموله به قفل هوا برگردند. آنها همچنین دارای دیوارهای مسطح برای کاهش طول بودند.

اگرچه SPACEHAB در ابتدا برای پشتیبانی از آزمایش‌های مقیاس کوچک طراحی شده بود، اما سرانجام نقش اصلی خود را به عنوان وسیله نقلیه لجستیکی تحت فشار برای ایستگاه‌های فضایی پیدا کرد. این هواپیما از هفت پرواز لجستیکی به میر، پنج پرواز لجستیکی به ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) و شش مأموریت علمی ویژه پشتیبانی می کند. به طور کلی، ماژول‌های SPACEHAB 18 ماموریت شاتل را انجام دادند، در مقایسه با 16 ماموریت برای ماژول‌های ناسا/آژانس فضایی اروپا.

در سال 1990، SPACEHAB قراردادی توسط ناسا برای تهیه 200 قفسه برای شش مأموریت، در حالی که ظرفیت باقیمانده برای مشتریان تجاری محفوظ است، منعقد شد. اولین ماموریت آن STS-57 در ژوئن 1993 بود. ماموریت دوم، STS-60، بر علم متمرکز بود و سرگئی کریکالف، اولین فضانورد روسی را که با یک فضاپیمای آمریکایی پرواز کرد، انجام داد. در سال 1995، پس از سومین مأموریت SPACEHAB، فضانورد دیگری را حمل کرد و با میر ملاقات کرد، این شرکت قرارداد تعمیر و نگهداری هفت ماموریت شاتل میر را دریافت کرد.

من در سال 1992 استخدام شدم و مسئول آزمایشات و عملیات محموله زمینی بودم. من برنامه‌ها و زمان‌بندی‌ها را برای زمانی که آزمایش‌گر/مالک بار محموله قرار بود سخت‌افزار خود را تحویل دهد و چه زمانی در ماژول نصب می‌شد، ایجاد و مدیریت کردم. همچنین فضای آزمایشگاهی و ابزاری را در اختیار آزمایش‌کنندگان قرار دادم.

شلوغ‌ترین زمان‌های ما زمانی بود که شاتل روی پد بود، زمانی که در حال بارگیری آزمایش‌ها و محموله‌ها در ماژول در طول شمارش معکوس بودیم. پس از پرتاب، ما تا زمان فرود استراحت داشتیم، زیرا تیم فلوریدا درگیری کمی در عملیات در مدار داشت. این مسئولیت دفتر مرکزی ما در هانتسویل بود که پرسنلی را برای پشتیبانی از هر مأموریت به هیوستون فرستاد. بنابراین، فاصله بین پرتاب و فرود، کندترین زمان ما بود و اغلب از آن برای انجام کار بر روی تاسیسات استفاده می کردیم.

شامگاه شنبه، 23 مارس 1996، آتلانتیس در روز پرواز 2 STS-76، اولین ماموریت لجستیکی SPACEHAB برای میر بود. ما مجبور شدیم سطح کف را در قفل هوای نوار نقاله دوباره بپوشانیم تا نیازهای اتاق تمیز را برآورده کند و با بلبرینگ های هوا سازگار باشد. ما کار را برای آخر هفته پس از راه اندازی برنامه ریزی کردیم. از آنجایی که یک نفر باید در محل با پیمانکاران حاضر می شد و من در آن زمان تنها بودم، برای شیفت شب شنبه و اضافه کاری داوطلب شدم.

خسته کننده بود، زیرا روزهای قبل از اینترنت بود و سیستم تلویزیونی در ساختمان فقط روی تلویزیون ناسا و چند ایستگاه مبهم در هوا تنظیم شده بود. ساختمان را گشتم و اجراکنندگان را تماشا کردم. تصمیم گرفتم ماموریت را بررسی کنم و رفتم تا تلویزیون ناسا را ​​در اتاق استراحت روشن کنم. خدمه خواب بودند، بنابراین لینک ویدیو فقط از دوربین های محفظه محموله مدارگرد بود. معمولاً از دوربین ها برای رصد زمین یا رعد و برق یا برای بررسی محفظه بار استفاده می شود. در این مورد، بیشتر نماها از زمین بود. کنترل ماموریت دوربین ها را به اطراف نشان می داد. در یک نقطه، نمای دوربین عقب سمت راست از قسمت پشتی ماژول SPACEHAB عبور کرد.

دوربین سمت راست مدارگرد پشت محفظه بار در سمت چپ قابل مشاهده است. (اعتبار: ناسا)

من با علاقه تماشا کردم زیرا این سخت افزار ما بود. کل ماژول SPACEHAB با عایق چند لایه سفید (MLI) پوشانده شد. همانطور که نما در قسمت پشتی دستگاه لغزید، متوجه یک ناحیه خاکستری بزرگ در نزدیکی لبه سمت راست شدم. اوه فکر کردم شاید یکی از پتوهای MLI هنگام پرتاب شل شده باشد. می خواستم بدانم که آیا منطقه در معرض دید می تواند دمای کابین ماژول را افزایش دهد یا یک نقطه داغ موضعی در ساختار ایجاد کند.

نمای قسمت پشتی ماژول SPACEHAB (اعتبار: ناسا)

به این فکر کردم که چه کار کنم. ما یک درخت فراخوان برای ماموریت داشتیم، بنابراین تصمیم گرفتم با یک شریک عملیات آزمایشی که در آن زمان از هیوستون مأموریت را پشتیبانی می کرد، تماس بگیرم. او در کنترل ماموریت (در یکی از اتاق های پشتیبانی) از کنسول خود به تلفن پاسخ داد. آنچه را که دیده بودم شرح دادم، اما دو مشکل وجود داشت: نمای دوربین تغییر کرده بود و مانیتورهای آنها برای تلویزیون ناسا تنظیم نشده بود. این باعث شد توضیح آنچه دیده بودم دشوارتر شود. او اطلاعات را گرفت و از من تشکر کرد.

سعی کردم خستگی ام را از بین ببرم و پیمانکار را تماشا کردم که مهر و موم را روی زمین اعمال می کند. نیم ساعت بعد با من تماس گرفتند. به دیدنش رفتم و او یک شماره تلفن در هیوستون به من داد تا تماس بگیرم. تماس به مدیر عملیات SPACEHAB ما در کنترل ماموریت رسید. به من گفت بشین جلوی تلویزیون و با شماره دیگری تماس بگیر که این کار را هم کردم. در کمال تعجب، با افسر ابزار و ارتباطات (INCO) در کنترل ماموریت صحبت کردم. کمی بعد، تلویزیون به نمای یک محفظه بار بازگشت. INCO سپس گفت که اگر به او بگویم دوربین را به کجا بکشد تا منطقه ای را که می بینم پیدا کند، دوربین را حرکت می دهد. من همچنان به تماشای تلویزیون ادامه دادم در حالی که دوربین در پاسخ به دستورات من حرکت می کرد و کج می شد (البته با تاخیر). من همان نمای ماژول را دریافت کردم که کل کار را شروع کرد و هر دو ناحیه خاکستری را دیدیم. INCO روی دوربین در ناحیه خاکستری زوم کرد. هنگامی که تصویر فوکوس شد، ناحیه خاکستری اسرارآمیز یک زیرپایی EVA است که به رکاب محفظه بار، درست جلوتر از دیواره عقب وصل شده است.

نمونه ای از زیرپایی EVA. (اعتبار: موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان)

در اینجا عکسی از دوربین درگاه عقب از نقطه متفاوتی از ماموریت را مشاهده می کنید.

پرواز STS-76 روز دوم در ساعت 3:21 انجام شد (اعتبار: ناسا)

یک آه کلی بلند شد و سپس توسط INCO به خاطر چشم تیزبینم تشکر کردم. من با لبخند به شیفت شب بی‌نظیر خود برگشتم، چون می‌دانستم که از تلویزیون پورت کاناورال کمک کرده‌ام دوربینی را روی آتلانتیس نشان دهم.

جیمز بلینگ یک کهنه سرباز بازنشسته 40 ساله در برنامه های فضایی نظامی، تجاری و غیرنظامی است. او در حال حاضر دکتر و محقق در موزه فضایی کیپ کاناورال و یک داوطلب در موزه فضایی آمریکا است.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.