آزمایش واقعی Starship می تواند پس از پرتاب آغاز شود

توسط اینا گالینگر
دوشنبه 12 اکتبر 2026

در 28 سپتامبر، در چهاردهمین پرواز خود، استارشیپ برای اولین بار به مدار رسید و 26 ماهواره Starlink V3 را مستقر کرد. این یکی از چشمگیرترین شاهکارهای مهندسی است که در سالهای اخیر دیده ام.

این وسیله نقلیه برای حمل بیش از 100 تن به مدار طراحی شده است. اگر اسپیس ایکس قابلیت استفاده مجدد و سرعت پرواز مورد نظر خود را به دست آورد، این صنعت سیستم حمل و نقلی خواهد داشت که برخلاف آنچه قبلاً داشته است. با این حال، چیزی که مدام به آن فکر می‌کنم موشک نیست، بلکه آنچه در اقتصاد پیرامون آن اتفاق می‌افتد است.

درس بوئینگ 707

هوانوردی چیزی مشابه را پشت سر گذاشت. در 26 اکتبر 1958، پان ام پروازهای برنامه ریزی شده بوئینگ 707 بین نیویورک و پاریس را آغاز کرد. 707 فقط یک هواپیمای جدید نبود. هوانوردی جت اقتصاد سفرهای طولانی مدت را تغییر داد. هواپیماهای بزرگتر دنبال شد و در سال 1978 ایالات متحده خطوط هوایی خود را از مقررات خارج کرد. کرایه های واقعی حدود 45 درصد کاهش یافت و تعداد مسافران دو برابر شد.

این قسمتی است که من به عنوان یک سرمایه گذار برایم جالب تر می دانم: بسیاری از ارزش های ایجاد شده توسط سفرهای هوایی ارزان تر هرگز به خطوط هوایی نرسید. طبق گزارش یاتا، خطوط هوایی در سال 2025 حدود 979 میلیارد دلار درآمد کسب کردند، اما تنها 36 میلیارد دلار سود خالص، 3.7 درصد حاشیه یا تقریباً 7 دلار به ازای هر مسافر. در همین حال، طبق گزارش شورای جهانی سفر و گردشگری، سفر و گردشگری 11.6 تریلیون دلار به اقتصاد جهانی کمک کرده است که تقریباً 10 درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی است.

پروازهای کم هزینه راه را برای هتل ها و استراحتگاه ها، تدارکات جهانی، گردشگری انبوه و سفرهای تجاری بین المللی باز کرد. هیچ یک از این صنایع بدون حمل و نقل هوایی مقرون به صرفه به اندازه فعلی خود نمی رسید.

سپس بوئینگ 747 آمد. اگر 707 به جریان اصلی سفرهای جت تبدیل شد، 747 نشان داد که مقیاس حمل و نقل چگونه اقتصاد اطراف آن را تغییر داده است. با ارزان‌تر و آسان‌تر شدن جابه‌جایی افراد و محموله‌ها، کسب‌وکارهای بیشتری شروع به کار کردند. سفینه فضایی می تواند لحظه ای مشابه برای فضا باشد.

فضا قبلاً 707 خود را دارد

به یک معنا، فضا قبلاً مرحله اول را پشت سر گذاشته است. مرحله اول قابل استفاده مجدد فالکون 9 هزینه رسیدن به مدار را از حدود 54500 دلار به ازای هر کیلوگرم در دوران شاتل فضایی به حدود 2700 دلار کاهش داده است. این بخش بزرگی از دلیلی است که چرا تشکیل صورت فلکی از هزاران ماهواره امکان پذیر شد و چرا ارتباطات ماهواره ای امروزه بسیار متفاوت به نظر می رسد.

کشتی فضایی فراتر می رود. این هزینه را کاهش می دهد، بله، اما مهمتر از آن، میزان تحویل شما را در یک پرواز تغییر می دهد. من گمان می کنم که این تفاوت در نهایت بیشتر از قیمت هر کیلو مهم باشد.

وقتی هر کیلوگرم گران است، مهندسان هر گرمی را که می توانند پس انداز می کنند. وقتی می توانید ده ها تن یا بیش از 100 تن را با کسری از هزینه های امروزی در مدار قرار دهید، این منطق شروع به از بین رفتن می کند. لازم نیست سیستم ها آنقدر کوچک یا پیچیده باشند. مهندسان می توانند شروع به فکر کردن در مورد سازه های بزرگتر و مدولار کنند که می توانند سرویس و ارتقاء داده شوند. این فقط یک تغییر در اقتصاد استارتاپی نیست. نحوه طراحی زیرساخت های فضایی را تغییر می دهد.

پس از راه اندازی چه اتفاقی می افتد؟

بنابراین، اگر استارت‌آپ‌ها بسیار ارزان‌تر شوند، واقعاً کدام کسب‌وکارها سود می‌برند؟ چند مورد به ذهن متبادر می شود: صورت های فلکی بزرگ، سیستم های دفاعی، ایستگاه های تجاری، محاسبات مداری، سرویس دهی در مدار، و زیرساخت های بیشتر ماه. با این حال، من نمی خواهم این را به لیست دیگری از بازارهای فضایی تبدیل کنم زیرا همه آنها با مشکل مشابهی روبرو هستند. استارت آپ ارزان تر تنها اولین قدم است.

هر یک از آنها به چیزی بیش از یک سفر به مدار نیاز دارند. مرکز داده باید تغذیه و خنک شود. ایستگاه باید مشتریان پرداخت کننده را پیدا کند. تولید در فضا باید ثابت کند که ریزگرانش در واقع محصول بهتری می سازد. پایگاه ماه به یک زنجیره تامین کامل نیاز دارد، از برق و ارتباطات گرفته تا روباتیک و تدارکات منظم. رسیدن به آن قسمت آسان می شود. به کار انداختن آن پس از آن وجود ندارد.

Starship می تواند برخی از این مشاغل را بدون سودآوری به صورت فیزیکی امکان پذیر کند. که سوال سخت تری را برای سرمایه گذاران ایجاد می کند: اگر استارت آپ ها دیگر محدودیت اصلی نباشند، بعد چه می شود؟ انرژی، زیرساخت ها، مقررات یا فقط تقاضای قدیمی همه احتمالات هستند. شرط من این است که لایه بزرگ بعدی اقتصاد فضایی حول هر محدودیتی که مشخص شود شکل خواهد گرفت، نه موشک.

خطر موفقیت بیش از حد

در اینجا خطر کمتر آشکاری وجود دارد. صنعت فضایی برای مدت طولانی ظرفیت پرتاب کافی نداشته است که به راحتی می توان فرض کرد که پرتاب های بیشتر به طور خودکار به معنای تجارت بیشتر است، اما اینطور نیست. زیرساخت می تواند سریعتر از تقاضا رشد کند.

اگر Starship واقعا بتواند مقادیر انبوهی از جرم را با قیمت ارزان وارد مدار کند، شرکت‌ها می‌توانند سیستم‌هایی بسازند که قبلاً هرگز تصور نمی‌شد. اما اینکه بتوانید چیزی ارزان بسازید به این معنی نیست که کسی منتظر خرید آن باشد. ممکن است این سوال به آرامی از “چه چیزی می توانیم به فضا بفرستیم” تغییر کند؟ به “در واقع چه چیزی ارزش ارسال دارد؟” برای یک سرمایه گذار خطرپذیر، این یک تمایز مهم است.

بنابراین، تاثیر بالقوه Starship را نباید با یک مدل تجاری اثبات شده اشتباه گرفت. اولین مشکل استفاده مجدد است. یک سیستم پرنده کاملاً قابل استفاده و سرعت بالا هنوز خود را در عملیات واقعی ثابت نکرده است، و تا زمانی که این کار را انجام ندهد، هر گونه پیش بینی هزینه های پرتاب آینده فقط یک سناریو است.

مشکل دوم این است که قیمت، قیمت نیست. حتی اگر SpaceX هزینه های پرواز خود را به میزان قابل توجهی کاهش دهد، هیچ تضمینی وجود ندارد که مشتریان شاهد کاهش قیمت به همان میزان باشند.

مشکل سوم تمرکز است. شرکتی که بزرگترین سیستم پرتاب جدید را می سازد، همچنین یک اپراتور اصلی ماهواره با برنامه های زیرساختی خود است. برای برخی از مشاغل آینده، بسته به ارائه دهنده راه اندازی شما ممکن است به معنای بستگی به رقیب باشد.

هیچ کدام از اینها دلیلی بر ضد استارشیپ نیست. اگر ظرفیت محقق شود، می تواند بازارهایی را ایجاد کند که امروزه تصور آن دشوار است. اما این بدان معناست که سرمایه گذاران باید فراتر از قیمت راه اندازی نگاه کنند.

اتفاقی که بعد از بوئینگ 707 افتاد

نه 707 و نه 747 گردشگری جهانی ایجاد نکردند. کاری که آنها انجام دادند این بود که سفر هوایی را به اندازه کافی مقرون به صرفه کردند تا یک اقتصاد کاملا جدید در اطراف آن رشد کند. چیزی مشابه می تواند با Starship اتفاق بیفتد.

بزرگ‌ترین ارزشی که استارشیپ ایجاد می‌کند ممکن است ناشی از فروش سفرها نباشد، یا حتی اسپیس‌ایکس چقدر ارزان می‌تواند یک کیلوگرم را به مدار برساند. این می تواند از سوی شرکت هایی باشد که هنوز وجود ندارند، زیرا در اقتصاد قدیمی دسترسی به فضا، مدل های تجاری آنها به سادگی نمی توانستند کار کنند.

کشتی ستاره ای نشان داده است که می تواند به مدار برسد. اکنون باید این کار را دوباره، و دوباره، و دوباره، آنقدر ارزان انجام دهد تا نه تنها بازار استارت‌آپ‌ها، بلکه همه چیز را در طرف دیگر آن تغییر دهد. به همین دلیل است که فکر می کنم آزمایش واقعی Starship می تواند پس از پرتاب آغاز شود.

Inna Galinger مدیر ارشد اجرایی در Beyond Earth Ventures است، یک صندوق فناوری عمیق که در فضای مخرب و فناوری‌های مرزی سرمایه‌گذاری می‌کند.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.