تحلیل حمله موشکی اوکراین به کارخانه موشکی پروگرس.

توسط بارت هندریک
دوشنبه 14 سپتامبر 2026

در اواسط ماه اوت، نیروهای اوکراینی یک منطقه صنعتی در سامارا، شهری در کرانه رودخانه ولگا در جنوب غربی روسیه را مورد حمله موشکی قرار دادند. به زودی مشخص شد که هدف این حمله، مرکز فضایی موشک پروگرس، سازنده سری موشک‌های سایوز-2 روسیه بوده است. آنها اسب های کار برنامه فضایی روسیه هستند و اکثر ماهواره های غیرنظامی و نظامی این کشور و همچنین ماموریت های سرنشین دار و باری را به ایستگاه فضایی بین المللی پرتاب می کنند. هر گونه اختلال عمده در خطوط لوله آنها می تواند تأثیر قابل توجهی بر برنامه فضایی روسیه حتی در کوتاه مدت داشته باشد. تحلیل دقیق‌تر اکنون نشان می‌دهد که در حالی که این حمله آسیب قابل توجهی وارد کرده است، احتمالاً فقط تا حدی به اهداف خود دست یافته است.

خانواده راکت های سایوز-2

راکت‌های سایوز-2 متعلق به خانواده پرتاب‌کننده‌هایی هستند که قدمت آن‌ها به سال‌های اولیه برنامه فضایی شوروی بازمی‌گردد. مولد آنها موشک بالستیک قاره پیما R-7 است که در اواسط دهه 1950 در دفتر طراحی OKB-1 سرگئی کورولیوف توسعه یافت. R-7 به عنوان پایه ای برای موشک هایی بود که اولین ماهواره ها و اولین فضانوردان شوروی را به مدار پرتاب کردند. اگرچه راکت‌ها در طول سال‌ها ارتقاءهای متعددی را پشت سر گذاشته‌اند، فلسفه طراحی اصلی آنها بدون تغییر باقی مانده است. دو نسخه از این موشک در حال حاضر در خدمت هستند: سایوز-2.1a و یک نسخه قوی تر به نام سایوز-2.1b. آنها بیش از 90 درصد پرتاب های فضایی فعلی روسیه را تشکیل می دهند. این موشک ها از چهار سایت پرتاب فعال استفاده می کنند: دو پایگاه فضایی پلستسک در شمال غربی روسیه (تقریباً به طور انحصاری برای پرتاب های نظامی استفاده می شود)، یکی در پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان (که عمدتاً برای مأموریت به ایستگاه فضایی بین المللی استفاده می شود) و یکی در پایگاه فضایی وستوچنی در خاور دور روسیه (برای پرتاب ماهواره های غیرنظامی استفاده می شود).

پرتاب موشک Soyuz-2.1b از پلستسک. اعتبار: وزارت دفاع روسیه.

موشک و مرکز فضایی “پیشرفت” (به روسی “RKC Progress”) از فرزندان یک دفتر طراحی است که در اوایل دهه 1960 تاسیس شد. در اصل شاخه ای از OKB-1 کورولف بود و مسئولیت توسعه و تولید پرتابگرهای R-7 را بر عهده داشت. همچنین وظیفه ساخت ماهواره های شناسایی نوری و سنجش از دور کشور را برعهده داشت، ماموریتی که امروز نیز به انجام آن ادامه می دهد. این سازمان در سال 1976 به یک نهاد مستقل تبدیل شد و نام فعلی خود را در سال 2014 انتخاب کرد.

گزارش های اولیه از این حمله

در شب 14/15 آگوست، کاربران رسانه های اجتماعی از انفجارهای مهیبی در طی یک حمله هوایی به سامارا خبر دادند که گزارش های اولیه شاهدان عینی به پیشرفت RKTs به عنوان هدف احتمالی اشاره می کنند. فیلم‌هایی که در فضای مجازی پخش می‌شوند، دود غلیظی را نشان می‌دهند که بر روی منطقه صنعتی شهر بالا می‌آیند و گمانه‌زنی‌های اولیه مبنی بر اینکه یکی از خطوط مونتاژ مهم هوافضای روسیه مورد اصابت قرار گرفته است را برانگیخت. در پاسخ، مقامات منطقه‌ای روسیه اظهاراتی کم‌اهمیت و مبهم ارائه کردند و تأیید کردند که پدافند هوایی یک «حمله موشکی در مقیاس بزرگ» را دفع کرده است، اما اذعان کردند که یک «تاسیسات صنعتی» نامشخص آسیب‌های موضعی دیده است.

صبح روز بعد از حمله، دود از منطقه ضربه بلند می شود. منبع

ستاد کل نیروهای مسلح اوکراین به زودی تأیید کرد که هدف حمله، Progress RCC بوده است. بنا بر گزارش ها، یکی از تاسیسات این مرکز مورد اصابت مستقیم قرار گرفت و باعث آتش سوزی بزرگ شد. ارزیابی کامل خسارت در آن زمان هنوز در حال انجام بود. در بیانیه رسمی آمده است که موشک‌های سایوز تولید شده توسط این مرکز برای پرتاب «ماهواره‌های نظامی، اطلاعاتی و ارتباطی» استفاده می‌شوند و ماهواره‌های باند پهن Rassvet، معادل روسی ماهواره‌های استارلینک اسپیس‌ایکس را به‌طور جداگانه به‌کار می‌برند. اگرچه به طور مشخص در بیانیه ذکر نشده است، اما اعتقاد بر این است که صورت فلکی Rassvet پشتیبانی ارتباطی و هماهنگی را برای نیروهای روسی فعال در اوکراین فراهم می کند.

نقشه ای که توسط ستاد کل اوکراین منتشر شده و مسافت طی شده توسط موشک های اوکراینی تا سامارا را نشان می دهد. منبع

ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین، در ایکس پست کرد که حمله با استفاده از موشک های FP-5 فلامینگو انجام شد: موشک های کروز زمین پرتاب مادون صوت تولید داخل. این موشک‌ها با حداکثر برد عملیاتی 3000 کیلومتر به اوکراین اجازه می‌داد تا عملیات حمله عمیق را در خاک روسیه انجام دهد. آنها یک کلاهک عظیم 1150 کیلوگرمی حمل می کنند (بیش از دو برابر موشک های کروز آمریکایی تاماهاوک) و می توانند زیرساخت های صنعتی سنگین و اهداف نظامی را نابود کنند. زلنسکی در بیانیه خود، Progress را به عنوان “یک شرکت کلیدی در Roscosmos درگیر، از جمله موارد دیگر، در تولید لوازم الکترونیکی” توصیف کرد. این بیانیه با مجموعه‌ای از تصاویر این حمله همراه بود که در شبکه‌های اجتماعی روسیه منتشر شد.

پرتاب موشک فلامینگو منبع

تحلیل اوکراینی از حمله

تحلیل اولیه این حمله تنها چند ساعت پس از این رویداد توسط تحلیلگران یک گروه اطلاعاتی منبع باز اوکراینی به نام CyberBoroshno منتشر شد. این قبل از انتشار تصاویر ماهواره ای پس از برخورد بود. بر اساس ارزیابی آنها، این اعتصاب به احتمال زیاد بخش مهمی از مجتمع تولید سایوز-2 را تحت تأثیر قرار داده است که آنها آن را ساختمان 106A شناسایی کردند. آنها این ساختمان را به عنوان یک ساختمان اتاق تمیز با استاندارد بالا توصیف می کنند که در آن سیستم های الکتریکی، ابزارها و بردهای مدار نصب شده است – همانطور که آنها می گویند “در اصل سیستم عصبی وسیله پرتاب”. CyberBoroshno تخمین زد که تعمیر این سازه و بازآموزی مناطق تمیز آن فرآیند دشواری خواهد بود که ماه ها طول می کشد، نه هفته ها. تحلیلگران می گویند که این مشکل با این واقعیت تشدید می شود که تجهیزات الکترونیکی سایوز به شدت به قطعات وارداتی متکی هستند، خطی که به دلیل تحریم های غرب به شدت محدود شده و تکمیل آن تقریبا غیرممکن است. آنها افزودند که ساختمان مونتاژ نهایی سایوز-2، که آن را ساختمان 106B نامیدند، در نزدیکی آن قرار داشت، اما از حدس و گمان در مورد اینکه آیا آن نیز هدف بوده است، خودداری کردند.

منطقه ضربه فلامینگو FP-5 همانطور که در ابتدا توسط CyberBoroshno نقشه برداری شد. منبع

در 19 اوت، ستاد کل اوکراین پس از اعتصاب، ارزیابی بعدی را بر اساس اطلاعات ماهواره ای منتشر کرد. این تصاویر دو منطقه برخورد متمایز را نشان می دهد که نشان می دهد از دو موشک فلامینگو در این حمله استفاده شده است. یک ناحیه برخورد کوچکتر در داخل ساختمان قرار داشت که CyberBoroshno آن را به عنوان 106A (تاسیسات الکترونیکی مشکوک سایوز-2) و یک ناحیه بزرگتر در ساختاری در لبه همان ساختمان قرار داشت (به ویدیوی مقایسه تصاویر قبل و بعد از برخورد مراجعه کنید). ساختمانی که توسط گروه OSINT به عنوان 106B (ساختمان مونتاژ نهایی فرضی) شناسایی شده بود، کاملاً سالم بود. اطلاعات به روز شده نشان می دهد که شناسایی اولیه OSINT ساختمان ها نادرست بوده و در عوض این حملات به سازه های متعلق به دو شرکت جداگانه واقع در زمین های مجاور برخورد کرده است.

این سازه که توسط CyberBoroshno به عنوان Soyuz-2 electronics شناسایی شده بود، توسط ستاد کل به عنوان یک “مغازه مونتاژ موتور موشک سایوز” مشخص شد. ضربه دوم و بزرگتر به تاسیسات همسایه متعلق به یک کارخانه هوانوردی به نام Aviakor برخورد کرد. هیچ شماره ساختمانی در به روز رسانی نظامی ذکر نشده است. اعداد 106A و 106B در منابع روسی یافت نمی شوند و مشخص نیست که CyberBoroshno آنها را از کجا به دست آورده است.

شناسایی مناطق آسیب دیده توسط ستاد کل اوکراین. منبع

اعتصاب به Aviakor

Aviakor یک شرکت هوانوردی واقع در کنار Progress است که در تعمیر و نگهداری هواپیما تخصص دارد. این فرودگاه به همراه فرودگاهی به نام بزیمیانکا واقع شده است. هر دو شرکت متشکل از تعداد زیادی ساختمان هستند که در یک منطقه صنعتی بزرگ پخش شده اند. هیچ نقشه ای در دسترس عموم وجود ندارد که این ساختارهای خاص را شناسایی کند یا مرز دقیق بین دو قلمرو را مشخص کند. با این حال، به نظر می رسد تصاویر Google Earth حصاری را نشان می دهد که ترکیبات را از هم جدا می کند. بر این اساس و شناسایی منطقه بزرگتر ضربه توسط ستاد کل اوکراین، مرز احتمالی بین دو قلمرو با خط زرد روی نقشه زیر نشان داده شده است. ورودی های اصلی هر دو شرکت (جغرافیایی با استفاده از تصاویر زمینی) نیز مشخص شده است.

نقشه ای که قلمرو Aviakor و Progress و دو منطقه تاثیر را نشان می دهد.

آسیب قابل توجه تر توسط سازه ای که در قلمرو متعلق به Aviacor (که به عنوان منطقه ضربه 1 نامیده می شود) متحمل شد. اگرچه این سازه مستقیماً با قلمرو پروگرس هم مرز است، اما هیچ ارتباطی با تولید موشک سایوز-2 ندارد. با این حال، دلایل متعددی برای این باور وجود دارد که Aviakor هدف عمدی نبوده و هر دو موشک فلامینگو در واقع Progress را هدف قرار داده اند. اول، در اعلامیه های اولیه خود در مورد حملات – قبل از اینکه تصاویر ماهواره ای پس از حمله در دسترس قرار گیرد – نه ستاد کل و نه زلنسکی به آویاکور اشاره نکردند و از پیشرفت به عنوان تنها هدف یاد کردند. ثانیاً، در ارزیابی خسارت بعدی، ستاد کل هیچ توضیحی در مورد علت اصابت به Aviacor ارائه نکرد، اگرچه دلیل اصلی خود را برای هدف قرار دادن Progress تکرار کرد.

Aviakor شرکتی است که انواع مختلف هواپیما را ارائه می دهد. تنها هواپیمای نظامی شناخته شده که توسط این شرکت در دهه گذشته مورد استفاده قرار گرفته است، بمب افکن Tu-95MS است که روسیه به طور منظم آن را برای حملات موشکی کروز علیه اوکراین مستقر می کند. پس از امضای قرارداد نوسازی در سال‌های 2015 تا 2016 برای نصب دکل‌های موشکی زیر بال روی هواپیما، آویکور به‌روزرسانی‌های الکترونیکی و ناوبری جزئی بمب‌افکن را در سال 2019 و تا اوایل سال 2020 ادامه داد. اگرچه گزارش‌های رسانه‌های اخیر در مورد حملات فلامینگو نقش آن را در Tu-95MS برجسته کرد، اما امروزه هنوز هیچ نشانه‌ای در مورد مدرن‌سازی Aviakor وجود ندارد. انقضای خرید دفاعی 2025 نشان می دهد که این کار به طور کامل به کارخانه تعمیر هواپیما 360 در ریازان و مجتمع علمی و فنی هوانوردی بریف در تاگانروگ (که هر دو مورد حمله اوکراین نیز قرار گرفته اند) منتقل شده است. در عوض، عملیات فعلی Aviakor به تعمیر و نگهداری هواپیماهای حمل و نقل غیرنظامی و تولید قطعات موتور توربوپراپ غیرنظامی محدود می شود.

علاوه بر این، در تصاویر ماهواره‌ای نشانه‌هایی وجود دارد که احتمالاً ساختمان آسیب دیده آویاکور دیگر عملیاتی نیست. همچنین در مقایسه با منطقه وسیعی که توسط بقیه کارخانه آویاکور اشغال شده است، به طرز مشکوکی نزدیک به قلمرو Progress واقع شده است. همه این عوامل در کنار هم قویاً نشان می دهد که یکی از دو موشک فلامینگو هدف مورد نظر خود را در پروگرس از دست داده است.

اعتصاب پیشرفت

دومین موشک فلامینگو به ساختمان متعلق به پروگرس اصابت کرد. با این حال، ادعای ستاد کل اوکراین مبنی بر استفاده از این تاسیسات برای “مونتاژ موتور” برای سایوز-2 به وضوح نادرست است، زیرا پروگرس موتورهای راکتی را تولید یا مونتاژ نمی کند. در عوض، این کارخانه موتورهای کاملا مونتاژ شده را از تامین کنندگان خارجی دریافت می کند و آنها را در مراحل مختلف موشک ادغام می کند. این کارکرد واقعی ساختمان آسیب دیده را زیر سوال می برد.

Progress هرگز اطلاعات دقیقی در مورد مراحل تولید سایوز-2 و ساختمان های خاص مربوطه منتشر نکرده است، چه رسد به مکان دقیق آنها. بهترین توصیف از فرآیند تولید و زیرساخت در گزارش‌های مطبوعاتی منتشر شده در فوریه 2019، آوریل 2019، و نوامبر 2019، و بعداً در سال‌های 2021، 2023 و 2024 ارائه شده است. همراه با مستندات تصویری گسترده، نشان می‌دهد که این مجموعه دارای کارگاه‌های مجزا برای تولید مخزن‌های محفظه، اجزای سازنده سوخت، اجزای سازنده سنگ‌های منفرد است. محموله بیشتر توجهات معطوف به چیزی است که برخی از این منابع به معنای واقعی کلمه از آن به عنوان “کارگاه مونتاژ و آزمایش عمومی” یاد می کنند، که از این پس به عنوان ساختمان مونتاژ نهایی نامیده می شود.

این مرکز که تقریباً به اندازه یک زمین فوتبال است، ایستگاه‌های کاری تخصصی را در خود جای داده است که مراحل مختلف موشک قبل از اینکه از طریق راه‌آهن به ایستگاه‌های فضایی مختلف منتقل شود، یکپارچه‌سازی و آزمایش نهایی خود را انجام می‌دهند. در داخل آشیانه، سیستمی از جرثقیل های سقفی برای بلند کردن و جابجایی سخت افزار در کف استفاده می شود. بیشتر تصاویر داخلی موجود در دسترس عموم از کارخانه Progress این آشیانه خاص را به تصویر می کشد (به عنوان عکس این مقاله مراجعه کنید). از آنجایی که قلب مجتمع تولید سایوز-2 است، منطقی ترین هدف برای حمله اوکراین خواهد بود.

مرحله سوم سایوز-2 با جرثقیل پل بین ایستگاه های کاری منتقل می شود. منبع

در تحلیل اولیه خود از اعتصاب، تحلیلگران OSINT CyberBoroshno به اشتباه ساختمان مونتاژ نهایی (که 106B را تعیین کردند) در منطقه ای قرار دادند که به نظر می رسید در محوطه مجاور Aviakor باشد. مکان واقعی آن ممکن است جایی باشد که دومین فلامینگو فرود آمد، که تحلیلگران آن را ساختمان الکترونیک سایوز-2 تشخیص داده بودند. علاوه بر این واقعیت که ساختمان مورد اصابت تقریباً به اندازه یک زمین فوتبال بود، دو عامل دیگر نیز به این نتیجه گیری اشاره می کند. مهمتر از همه، تصاویر ماهواره ای وجود یک خط راه آهن را تایید می کند که ساختمان را به شبکه راه آهن محلی متصل می کند. این البته برای ارسال موشک ها به سایت های پرتاب ضروری است.

نقشه ای که خطوط راه آهن منتهی به ساختمان آسیب دیده را نشان می دهد. اعتبار: Integrity ISR

بوستر مرحله اول سایوز-2 روی موتور قرار می گیرد. منبع

تصاویر ماهواره‌ای از ساختمان آسیب‌دیده همچنین شش ردیف موازی از مانیتورهای سقف را نشان می‌دهند: تاج‌های ساختاری برجسته مجهز به پانل‌های پنجره عمودی که برای پرکردن نور طبیعی روز به خلیج عظیم یکپارچه طراحی شده‌اند. این ویژگی‌های بیرونی با طرح‌بندی پنجره‌های چند طبقه که در عکس‌های داخلی ساختمان مونتاژ دیده می‌شود، مرتبط است. با این حال، از آنجایی که تنها سه ردیف از مانیتورهای سقف در این نماهای داخلی قابل مشاهده است، به نظر می رسد این مرکز شامل دو طاقچه با اندازه مساوی است که به موازات یکدیگر قرار دارند و حداقل تا حدی توسط یک دیوار داخلی از هم جدا شده اند. هر گونه تفاوت عملکردی یا ساختاری بین این دو محفظه (محفظه‌های 1 و 2 در عکس زیر با برچسب آزمایشی) در عکس‌های داخلی موجود قابل تشخیص نیستند.

نمای داخلی ساختمان مونتاژ نهایی که سه ردیف مانیتور پشت بام را نشان می دهد. منبع

در کنار ساختمان آسیب‌دیده، ساختمان کمی باریک‌تر با شبکه‌ای متمایز از پانل‌های پنجره سفید در سراسر سقف قرار دارد. این مصادف با نمای داخلی ساختمانی است که چندین مرحله موشک مونتاژ شده را نیز در خود جای داده است و بنابراین ممکن است به عنوان محفظه مونتاژ سوم عمل کند. منطقاً این درست در کنار آشیانه اصلی قرار می گیرد.

محفظه نصب سوم احتمالی منبع

ارزیابی خسارت

به طور کلی، نشانه هایی وجود دارد که نشان می دهد هر دو موشک فلامینگوی اوکراینی مورد استفاده در حمله به سامارا، نیروگاه پروگرس را هدف قرار داده بودند. موشکی که باعث ایجاد بسیاری از حوادث ناگوار شد، به طور تصادفی در یک سایت مجاور و احتمالاً متروکه متعلق به Aviakor فرود آمد. اگرچه به نظر می‌رسد که آسیب‌های سطحی به بخش 1 ساختمان مونتاژ سایوز-2 وارد کرده است، اما نباید تأثیر قابل توجهی بر تولید سایوز-2 داشته باشد. موشک دوم سوراخی را در سقف قسمتی که به نظر می رسد بند 2 ساختمان است منفجر کرد که در قسمت های دیگر سازه مقداری آوار پراکنده قابل مشاهده بود. اگر بخش 1 به طور کامل توسط یک دیوار داخلی از بخش 2 جدا شده باشد، نباید تحت تاثیر شوک قرار گیرد. با این حال، ممکن است یک گذرگاه داخلی بین این دو وجود داشته باشد تا امکان انتقال سخت افزار از محفظه 1 به محفظه 2 وجود داشته باشد که تنها آشیانه ای است که خروجی به شبکه ریلی دارد.

تصویری از منطقه برخورد که توسط شرکت اطلاعات فضایی ایالات متحده Vantor در 16 اوت بدست آمد. منبع

علاوه بر ایجاد آسیب ساختاری به خلیج، این ضربه ممکن است به طور قابل توجهی به هر مرحله موشک یا سایر سخت افزارهای ذخیره شده در آن زمان آسیب برساند. اگرچه منطقه آسیب دیده در مقایسه با ردپای کلی ساختمان نسبتاً کوچک به نظر می رسد، آسیب می تواند به راحتی به بخش های دیگر سرایت کند، به خصوص اگر آتش سوزی داخلی رخ دهد. عوارض اضافی ممکن است ناشی از آلودگی گرد و غبار و دوده در سخت افزار حساس باشد. با این حال، برخلاف برخی ادعاهای اولیه، این مرکز یک اتاق تمیز سطح بالا نیست که به تولید لوازم الکترونیکی اختصاص داده شده باشد. تأسیسات مونتاژ موشک به طور سنتی تحت استانداردهای نسبتاً پایین اتاق تمیز کار می کنند و سالن مونتاژ سایوز-2 نیز از این قاعده مستثنی نیست. کارمندان در داخل ساختمان بدون پوشیدن لباس های خرگوش برای اتاق های تمیز کار می کنند.

میزان دقیق خسارت هرچه بود، بدون شک اگر هر دو موشک فلامینگو به ساختمان مونتاژ اصابت می کرد، بسیار بدتر می شد. بنابراین، از دیدگاه اوکراین، این عملیات احتمالاً فقط یک موفقیت جزئی بود.

پیامدهای پایین دستی

حمله به نیروگاه پروگرس قطعاً بر پرتاب های بعدی سایوز-2 که از بایکونور و وستوچنی برنامه ریزی شده اند تأثیر نخواهد گذاشت. اینها پرتاب یک کشتی باری Progress از بایکونور در نوامبر و دو ماهواره سنجش از دور روسی از Vostochny در اوایل سال آینده است. راکت‌های سایوز-2 که برای هر دو مأموریت تعیین شده بودند، قبلاً به سایت‌های پرتاب آنها ارسال شده‌اند. با این حال، هنوز هیچ موشک سایوز-2 برای پرتاب‌های بیشتر در سال آینده به بایکونور و وستوچنی تحویل داده نشده است و گمان می‌رود که همه این خودروها هنوز در انبار هستند یا در کارخانه پروگرس در حال مونتاژ نهایی هستند. این انباشته شامل پنج موشک است که برای مأموریت های سایوز و پروگرس به ایستگاه فضایی بین المللی در سال 2027 مقصد می شوند.

ارزیابی پیامدهای فوری برای عملیات فضانوردی نظامی پلستسک بسیار دشوارتر است، زیرا برنامه پرتاب در آن سایت به طور عمومی اعلام نشده است. پلستسک نه تنها ماهواره های نظامی ویژه وزارت دفاع را پرتاب می کند، بلکه ماهواره های پهن باند دو منظوره Rassvet را که توسط شرکت خصوصی Bureau 1440 ساخته و اداره می شود را نیز پرتاب می کند. پس از اینکه نیروهای روسی در فوریه امسال از دسترسی نیروهای روسی به صورت فلکی Starlink اسپیس ایکس محروم شدند، ماهواره های Rassvet می توانند نقش اساسی در پر کردن این شکاف ایفا کنند. ارزش بالقوه آنها در میدان نبرد ممکن است یکی از انگیزه های اصلی حمله اوکراین به پروگرس بوده باشد، که توضیح می دهد که چرا ستاد کل اوکراین به طور خاص در یکی از بیانیه های خود در مورد حمله به راسوت اشاره کرده است.

تنها دو دسته عملیاتی متشکل از 16 ماهواره Rassvet تاکنون (در ماه مارس و ژوئیه سال جاری) پرتاب شده است که به سرعت پرتاب بالایی برای دستیابی به هدف تقریباً 300 ماهواره تا پایان سال 2027 نیاز دارد، که تا سال 2035 به صورت فلکی کامل 900 می رسد (که بسیاری از آنها احتمالاً در ژانویه امسال پرتاب خواهند شد). دیمیتری بارانوف (و مدیر سابق Progress) خاطرنشان کرد که تقاضای بالا برای ماموریت های Rassvet در حال حاضر 30 تا 50 درصد از ظرفیت تولید پروگرس فراتر رفته است، اگرچه او افزود که کارخانه “تامین کافی” راکت دارد. از آنجایی که فضاپیماهای روسیه ظرفیت ذخیره سازی نسبتاً محدودی برای موشک های سایوز-2 دارند، باید فرض کرد که اکثر موشک های سایوز-2 که قرار است در ماه های آینده از پلستسک پرواز کنند نیز همچنان در انتظار تحویل در پروگرس هستند.

یکی از مکان هایی که می توان وسایل نقلیه اضافی سایوز-2 را در آن ذخیره کرد، یک مجتمع نظامی است که در حدود 30 کیلومتری جنوب تامبوف در مرکز روسیه قرار دارد. این زرادخانه بیست و هشتمین زرادخانه نیروهای فضایی است که با نام‌های Znamenka-1 و واحد نظامی 14272 نیز شناخته می‌شود. در دوران شوروی ساخته شد و مأموریت اصلی آن ذخیره و سرویس وسایل نقلیه پرتاب فضایی بود که نیازی به تحویل فوری از سازنده به سکوی پرتاب نداشتند. این ظرفیت ذخیره‌سازی گسترده برای حفظ نرخ بالای پرتاب‌های فضایی شوروی حیاتی بود، سرعتی که عمدتاً ناشی از عمر کوتاه ماهواره‌های شوروی است. در طول اوج عملیات خود در دهه های 1970 و 1980، آرسنال به طور معمول چندین راکت را در یک زمان، از جمله انواع کلاس سایوز و دیگر خانواده های تقویت کننده تخصصی، به میدان می آورد.

بیست و هشتمین آرسنال در منطقه تامبوف. منطقه ای در جنوب غربی محوطه از درختان پاکسازی شد تا انبارهایی برای پروژه ضد ماهواره Burevestnik ساخته شود، اما این انبارها در نهایت هرگز ساخته نشدند. منبع: گوگل ارث

یک منبع معمولاً قابل اعتماد در یک فروم فضایی روسیه اخیراً اعلام کرد که آرسنال باید بتواند هرگونه تاخیر تولید سایوز-2 ناشی از حمله پروگرس را جذب کند. با این حال، بسیار مشکوک است که بسیاری از موشک‌ها هنوز در آنجا نگهداری می‌شوند. هنگامی که تیمی از خبرنگاران فضایی روسی در سال 2011 فرصت نادری برای بازدید از تأسیسات فوق محرمانه به دست آوردند، به آنها گفته شد که بیشتر پرتابگرها مستقیماً از کارخانه ها به فضاپیماها منتقل شده اند. از آنجایی که نرخ پرتاب فعلی روسیه تفاوت قابل توجهی با پانزده سال پیش ندارد، بعید است که این وضعیت تغییر کرده باشد.

آتش سوزی در کارخانه موتور موشک

صنعت راکت روسیه در 2 سپتامبر، تنها دو هفته پس از حمله به پروگرس، زمانی که آتش سوزی بزرگی در تاسیسات جدیدی که توسط سازنده موتورهای موشکی Proton-PM اداره می شد، رخ داد، ضربه دیگری متحمل شد. این مجتمع که در پرم نزدیک کوه‌های اورال قرار دارد، در فوریه 2025 افتتاح شد تا تولید سریال موتورهای RD-191(M) را از NPO Energomash در مسکو به عهده بگیرد. این موتورها اولین مراحل راکت‌های Angara-1.2 و Angara-A5 را نیرو می‌دهند.

آتش سوزی در کارخانه Proton-PM در پرم. منبع

تا آنجا که می توان مطمئن شد، تولید کامل موتور در این مجموعه تا سال آینده برنامه ریزی نشده است. اگر NPO Energomash موفق به گسترش تولید سریال موتورها شود، ممکن است عواقب دراز مدت آن شدید نباشد، به خصوص که سرعت پرتاب موشک‌های آنگارا بسیار پایین است. همه چیز نشان می دهد که آتش یک حادثه بوده و نتیجه حمله اوکراینی نیست. با این حال، پس از حمله به پروگرس، این امر در زمان ناخوشایندی برای بخش فضایی روسیه رخ داد.

زیرساخت های فضایی به عنوان خط مقدم جدید

در حالی که حمله اوکراین به پروگرس ممکن است به همه اهداف خود نرسیده باشد، بدون شک حداقل تاثیری بر ظرفیت تولید سایوز-2 این شرکت در ماه های آینده خواهد داشت. همچنین خطرات وابستگی شدید صور فلکی ماهواره‌ای حیاتی کشور به یک خانواده از وسایل پرتاب را آشکار کرد. به عنوان تنها مرکز تولید این خودروها، Progress نشان دهنده یک نقطه شکست واحد است که جایگزینی آن در کوتاه مدت غیرممکن است. هرگونه حمله بیشتر به تأسیسات این کشور می‌تواند پیامدهای عمیقی برای برنامه فضایی روسیه داشته باشد، مجموعه وسیعی از ماهواره‌های نظامی و غیرنظامی را زمین‌گیر کند و مأموریت‌های سایوز و پروگرس به ایستگاه فضایی بین‌المللی را به خطر بیندازد. مورد دوم بر شرکای بین المللی نیز تأثیر می گذارد، زیرا این وسایل نقلیه خدمه غیر روسی را به ایستگاه منتقل می کنند و سوخت حیاتی را برای مانورهای تقویت مجدد ایستگاه تحویل می دهند.

با تشدید این مسائل تدارکاتی، اوکراین همچنین تلاش کرد تا با انجام حملات پهپادی به پایگاه فضایی پلستسک، بخش عملیاتی برنامه فضایی روسیه را هدف قرار دهد. حداقل سه موج از چنین حملاتی از دسامبر صورت گرفته است که همگی از نظر استراتژیک برای ایجاد اختلال در آماده‌سازی پرتاب نهایی طراحی شده‌اند. در حالی که همه این حملات ظاهراً توسط پدافند هوایی متراکم فرودگاه فضایی دفع شدند، اما کاملاً ممکن است که امواج آینده پهپادها بتوانند به این سپر نفوذ کنند و آسیب جدی به زیرساخت های پرتاب حیاتی مانند ساختمان های مونتاژ و سکوهای پرتاب وارد کنند. بنابراین، زیرساخت فضایی روسیه که زمانی منزوی بود، به خط مقدم مناقشه‌آمیز و بسیار آسیب‌پذیر در درگیری‌های روسی و اوکراینی تبدیل شده است.

بارت هندریک ناظر قدیمی برنامه فضایی روسیه است.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.