به نظر می رسد ماندن در مدرسه به مدت یک سال بیشتر در دوران نوجوانی، شانس ابتلای فرد به زوال عقل را چندین دهه بعد کاهش می دهد، حتی در میان افرادی که دارای استعداد ژنتیکی قوی برای این بیماری هستند. محققان با استفاده از قانون 1972 بریتانیا که حداقل سن ترک تحصیل را از 15 به 16 سال افزایش داد، دریافتند که تحصیل اجباری اضافی تشخیص زودهنگام زوال عقل را کاهش می دهد و فاصله بین افراد در معرض خطر ژنتیکی بالا و پایین را کاهش می دهد. یافته ها، منتشر شده در PNAS، نشان می دهد که سیاست های آموزشی می تواند آسیب پذیری های ژنتیکی را در برابر بیماری های عصبی تغییر دهد.
زوال عقل یک اصطلاح کلی برای شرایط عصبی است که با زوال تدریجی حافظه، استدلال و توانایی انجام فعالیت های روزانه مشخص می شود و بیماری آلزایمر بیشتر موارد را تشکیل می دهد. با افزایش امید به زندگی در سراسر جهان، انتظار می‌رود تعداد افراد مبتلا به آلزایمر و زوال عقل‌های مرتبط تا سال 2050 از 130 میلیون نفر فراتر رود. از آنجایی که درمان‌های پزشکی معدودی می‌توانند این کاهش را متوقف کنند، محققان بهداشت عمومی به دنبال شناسایی تجربیات قابل تغییر زندگی هستند که می‌توانند شروع بیماری را به تاخیر بیاندازند یا از آن جلوگیری کنند.
آموزش رسمی علاقه گسترده ای را به عنوان یک نامزد به خود جلب کرده است، اگرچه یک بررسی سیستماتیک در سال 2011 از 71 مطالعه نشان داد که بیش از نیمی از جمعیت مورد مطالعه خطر بالاتری از زوال عقل را در میان افراد با تحصیلات کمتر نشان دادند. مطالعات مشاهده‌ای همچنین تلاش می‌کنند تأثیر واقعی یادگیری کلاس درس را از عوامل مخدوش‌کننده مانند فقر دوران کودکی، سلامت اولیه یا ویژگی‌های ارثی که بر پیشرفت تحصیلی و پیری مغز تأثیر می‌گذارند، جدا کنند.
همچنین سوالاتی در مورد اینکه چگونه آموزش مغز پیر را شکل می دهد باقی می ماند. تجزیه و تحلیل قبلی از حافظه و حجم مغز در بزرگسالی نشان داد که تحصیلات عالی با حافظه پایه بهتر و اندازه مغز بزرگتر همراه است، اما نه با نرخ کندتر کاهش حافظه طبیعی مرتبط با سن یا کوچک شدن مغز، که با تشخیص های بالینی زوال عقل متفاوت است.
محققان برای آزمایش اینکه آیا تحصیل مستقیماً در برابر زوال عقل بالینی محافظت می کند یا خیر، به قوانین آموزش اجباری روی آوردند که طبق آن نسل های کامل بدون توجه به پیشینه خانوادگی، باید مدت بیشتری در مدرسه بمانند. هنگامی که یک مطالعه در سال 2020 بر روی 1.3 میلیون شهروند سالخورده سوئدی اصلاحی را بررسی کرد که یک سال اضافی به مدرسه ابتدایی اجباری اضافه کرد، نویسندگان تقریباً هیچ تأثیری بر تشخیص‌های بعدی زوال عقل پیدا نکردند، اگرچه این اصلاح همچنین تأثیر محدودی بر درآمد بزرگسالان داشت. در مقابل، یک مطالعه در سال 2018 توسط سه نویسنده مشابه پشت این مقاله جدید، با تجزیه و تحلیل همان مجموعه داده‌های Biobank بریتانیا، نشان داد که اصلاح مدرسه متوسطه بریتانیا در سال 1972، شکاف در اندازه بدن ناسالم را بین افراد در معرض خطر ژنتیکی بالا و پایین چاقی کاهش داد.
آن کار قبلی این سوال را مطرح کرد که آیا سیاست آموزشی می تواند به طور مشابه با خطر ژنتیکی زوال عقل مقابله کند، وضعیتی که وراثت آن در مطالعات دوقلوها تا 80 درصد تخمین زده می شود. پژوهش جدید به رهبری سیلویا هلنا بارسلوس، دانشیار علوم بهداشت جمعیت و امور عمومی در دانشگاه ویسکانسین-مدیسون و پژوهشگر در دفتر ملی تحقیقات اقتصادی، پروفایل های ژنتیکی را با سوابق پزشکی ملی ترکیب کرد تا آزمایش کند که آیا اصلاحات مدارس بریتانیا در سال 1972 تشخیص های بالینی زوال عقل و بلونس را کاهش می دهد.
بارسلوس به PsyPost گفت: «ما می‌خواستیم بفهمیم که آیا آموزش واقعاً از زوال عقل محافظت می‌کند و آیا می‌تواند خطر مرتبط با استعداد ژنتیکی این بیماری را کاهش دهد یا خیر. این مهم است زیرا سیاست ها و مداخلات بالقوه ای را هدایت می کند که می تواند بار این بیماری وحشتناک را کاهش دهد.»
این تیم داده‌های UK Biobank را تجزیه و تحلیل کرد، یک مطالعه بهداشتی بزرگ که شامل بیش از 500000 بزرگسال بریتانیایی 40 تا 69 ساله از سال 2006 تا 2010 بود. نویسندگان به جای تکیه بر مطالعات بعدی، که در آن شرکت‌کنندگانی که اغلب دچار مشکلات حافظه می‌شوند، تحصیل را ترک می‌کنند، 2 مورد تشخیص بیماری زوال عقل را با استفاده از 2 پرونده پزشکی مرگ‌ومیر تا دسامبر پیگیری کردند. تاریخچه ها آزمایش های اعتبار سنجی اولیه در این پایگاه داده نشان می دهد که حداقل 84.5 درصد از موارد زوال عقل شناسایی شده از طریق این سوابق اداری، مثبت واقعی هستند.
برای جداسازی تأثیر علی آموزش، محققان آزمایشی طبیعی ایجاد شده توسط قانون افزایش سن ترک تحصیل در سال 1972 در انگلستان، اسکاتلند و ولز را بررسی کردند که حداقل سن ترک تحصیل را از 15 به 16 افزایش داد. به دلیل وقفه در سال تحصیلی، نوجوانانی که در 31 اوت 1957 یا قبل از آن متولد شده بودند، در حالی که متولدین 31 اوت 1951 یا بعد از مدرسه می توانستند قانونی را ترک کنند. 1957، باید حداقل تا 16 سالگی باقی می ماند.
نویسندگان از یک روش آماری به نام طراحی رگرسیون برش استفاده کردند که در آن افراد متولد شده در چند سال در هر دو طرف آن در 1 سپتامبر 1957 مقایسه کردند. شرکت‌کنندگانی که درست قبل و اندکی بعد از آن تاریخ متولد شده‌اند، امتیازات خطر ژنتیکی مشابهی داشتند و والدینی با سطوح مشابهی از زوال عقل داشتند، بنابراین هر تغییر شدید درست در نقطه برش را می‌توان به تحصیل اجباری نسبت داد. بسته به تجزیه و تحلیل خاص و پنجره تاریخ تولد در اطراف مرز، نمونه کار شامل 25738 تا 112752 شرکت کننده بود که در انگلستان، اسکاتلند یا ولز به دنیا آمدند یا تا سن 14 سالگی به بریتانیا مهاجرت کردند.
برای آنالیزهای ژنتیکی، محققان شرکت‌کنندگان اجداد ژنتیکی اروپایی را مورد بررسی قرار دادند و یک شاخص چند ژنی ساختند، یک امتیاز ترکیبی که مستعد ارثی هر فرد به زوال عقل را بر اساس یک مطالعه بزرگ قبلی در ارتباط ژنومی خلاصه می‌کند. این نتیجه تعداد بسیار زیادی از تغییرات متداول DNA تک حرفی را با انواع ژن آپولیپوپروتئین E که به نام APOE شناخته می شود، ترکیب می کند، جایی که حمل نسخه پرخطر APOE4 به طور قابل توجهی خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می دهد. از آنجایی که APOE تأثیر بسیار زیادی بر زوال عقل دارد، قرار گرفتن در نیمه بالایی توزیع خطر ژنتیکی عمدتاً به معنای حمل نوع APOE4 است: 58 درصد از گروه پرخطر حداقل یک نسخه از APOE4 داشتند، در مقایسه با 0.02 درصد از گروه کم خطر.
اصلاحات سال 1972 نسبت دانش آموزانی را که تا سن 16 سالگی در مدرسه ماندند، 14 درصد افزایش داد و به طور متوسط 0.19 سال به تحصیل اضافه کرد. تا دسامبر 2022، زمانی که اولین گروه مبتلا به 65 سالگی رسید، 0.49 درصد از کسانی که قبل از قطع شدن به دنیا آمده بودند، تشخیص زوال عقل داشتند. کسانی که تحت اصلاحات متولد شده‌اند، 0.20 درصد کمتر احتمال دارد که این مورد را داشته باشند و این کاهش برای مردان و زنان یکسان است.
هنگامی که محققان این اعداد را برای تخمین تأثیر یک سال تحصیلی اضافی در میان شرکت‌کنندگانی که در سن 18 سالگی یا کمتر از مدرسه خارج شده‌اند، مقیاس کردند، کاهش 0.88 درصدی در موارد زوال عقل را محاسبه کردند. از آنجایی که این گروه در پایان سال 2022 تنها حدود 65 نفر بود، تنها 0.61 درصد از آن زیرگروه متولد شده قبل از قطع، تشخیص زوال عقل داشتند، بنابراین نویسندگان اذعان دارند که کاهش 0.88 امتیازی غیرقابل قبول است. نویسندگان خاطرنشان می کنند که برآورد نتایج نادر در برش شامل تنوع نمونه قابل توجهی است، با طیفی از مقادیر قابل قبول (فاصله اطمینان 95 درصد) که از 0.15 تا 1.76 درصد کاهش می یابد. اگرچه داده ها نمی توانند بزرگی دقیق را تعیین کنند، این محدودیت های آماری کاهش کمتر از 24 درصد نرخ پایه را حذف می کند.
بارسلوس با اشاره به اینکه زوال عقل در بین افراد 65 سال و کمتر غیرمعمول باقی می ماند، توضیح داد: «با این حال، من نسبت به تمرکز بیش از حد روی اندازه دقیق اثر هشدار می دهم. “آنچه به ما اطمینان می دهد طراحی مطالعه است، که شواهدی را ارائه می دهد که خود تحصیلات، و نه فقط سایر ویژگی های افراد تحصیلکرده تر، می تواند بروز زوال عقل را کاهش دهد. با افزایش سن این افراد، ما قادر خواهیم بود میزان تأثیرات را با دقت بیشتری تخمین بزنیم.”
سپس نویسندگان شرکت کنندگان را در نیمه بالایی و پایینی توزیع خطر ژنتیکی مقایسه کردند، جایی که قانون 1972 میزان ماندن در مدرسه را تا سن 16 سالگی 14 درصد در هر دو گروه افزایش داد. در میان افرادی که قبل از 1 سپتامبر 1957 متولد شده بودند، آنهایی که در گروه پرخطر ژنتیکی بودند، نرخ بروز زوال عقل 0.18 درصد بیشتر از افراد در گروه کم خطر ژنتیکی داشتند، این تفاوت در بین متولدین پس از قطع به 0.02 درصد کاهش یافت.
در مدل های رگرسیونی، کاهش تخمین زده شده در زوال عقل در گروه با خطر ژنتیکی بالا تقریباً دو برابر بیشتر از گروه کم خطر بود، و تنها تخمین گروه پرخطر به اهمیت آماری رسید، البته فقط محدود. آزمون رسمی مقایسه دو گروه از نظر آماری معنی دار نبود، که نویسندگان پیشنهاد می کنند که ممکن است قدرت آماری محدودی را منعکس کند.
بارسلو گفت: «یکی از شگفت‌انگیزترین یافته‌ها این بود که به نظر می‌رسد آموزش ارتباط بین استعداد ژنتیکی و زوال عقل را تعدیل می‌کند. “به نظر می رسد افرادی که خطر ژنتیکی بالاتری دارند به طور ویژه از آموزش اضافی سود برده اند. این به ویژه جالب است زیرا خطر ژنتیکی اغلب به عنوان چیزی ثابت تصور می شود. اگرچه ما نمی توانیم ژن هایی را که به ارث می بریم تغییر دهیم، یافته های ما نشان می دهد که عواقب آن ژن ها می تواند تحت تاثیر محیط و تجربیات ما باشد.”
او افزود: “من فکر می کنم این یک پیام امیدوارکننده است: ژن های ما لزوماً سرنوشت ما را تعیین نمی کنند.” حتی برای بیماری‌هایی مانند آلزایمر، که ژنتیک می‌تواند نقش مهمی ایفا کند، تجربیات و شرایطی که می‌توان آنها را تغییر داد، مانند تحصیلات، می‌تواند بر ابتلای فردی به این بیماری تأثیر بگذارد.
یافته‌ها مبنی بر اینکه تحصیل طولانی‌مدت ممکن است از زوال عقل محافظت کند، با مطالعه قبلی روی افراد مسن‌تر که دوره‌های کالج را می‌گذرانند، مطابقت دارد، که نشان می‌دهد 92 درصد از سالمندانی که حداقل یک سال از کلاس‌های دانشگاه را گذرانده‌اند، در مقایسه با 56 درصد از گروه کنترل، در ظرفیت شناختی بهبود یافته‌اند. با این حال، این مطالعه قبلی دستاوردهای کوتاه‌مدت در آزمون‌های شناختی درسی را در پایان زندگی بررسی کرد، نه تشخیص‌های بالینی زوال عقل را دهه‌ها پس از دبیرستان.
به طور مشابه، شواهدی مبنی بر اینکه آموزش می‌تواند حساسیت ارثی را از بین ببرد، با مطالعه بزرگسالان میانسال مطابقت دارد که نشان می‌دهد سرگرمی‌های محرک فکری مانند سفر و موسیقی با نتایج شناختی بهتری در افراد در معرض خطر ژنتیکی بالا برای بیماری آلزایمر مرتبط است. این کار به جای آموزش اجباری نوجوانان و تشخیص‌های بالینی، فعالیت‌های میانسال و تست‌های تفکر را در بزرگسالان سالم ارزیابی می‌کند.
برای بررسی اینکه چگونه ماندن در مدرسه تا سن 16 سالگی ممکن است نیم قرن بعد به تشخیص کمتر زوال عقل منجر شود، محققان به بررسی این موضوع پرداختند که آیا این اصلاحات باعث تغییر درآمد خانوار میانسال و شرایط پزشکی مرتبط با سلامت مغز شده است یا خیر. از آنجایی که قانون 1972 تنها یک منبع برای تغییر خط مشی ارائه می دهد، نویسندگان هشدار می دهند که تجزیه و تحلیل آنها نمی تواند میزان کمک یک مسیر خاص به کاهش زوال عقل را تعیین کند، فقط اینکه آیا سیاست بر این پیامدهای میانی تأثیر گذاشته است یا خیر.
شرکت‌کنندگانی که در جریان اصلاحات مدرسه متولد شده‌اند، 2.3 درصد بیشتر احتمال دارد که درآمد سالانه حداقل 31000 پوند داشته باشند و 0.64 درصد کمتر احتمال دارد که دچار سکته مغزی یا حمله قلبی شوند، با کاهش سکته‌های مغزی و حملات قلبی در گروه پرخطر ژنتیکی متمرکز شده است. کاهش دیابت و چاقی از نظر آماری معنی‌دار نبود و افرادی که تحت تأثیر این اصلاحات قرار گرفتند نیز بیشتر در معرض ابتلا به فشار خون بالا مرحله 1 بودند.
هنگام تفسیر این نتایج باید چندین نکته را در نظر داشت که از سن نسبتاً جوان افراد مورد مطالعه شروع می شود. اولین گروهی که تحت تأثیر اصلاحات مدارس در سال 1972 قرار گرفتند، در پایان دوره پیگیری مطالعه در دسامبر 2022، تنها به سن 65 سالگی رسیده بودند، سنی که در آن کمتر از 1٪ از شرکت کنندگان مبتلا به زوال عقل تشخیص داده شدند. از آنجایی که زوال عقل در این سن غیر معمول است، تخمین ها دارای حاشیه های بزرگی از خطا هستند. مطالعه سوئدی، که هیچ تاثیری نداشت، شرکت‌کنندگان را تا سن 79 تا 96 سالگی دنبال کرد، بنابراین محققان باید در ادامه زندگی گروه بریتانیایی را دنبال کنند تا ببینند آیا اثر محافظتی ادامه دارد یا خیر.
بارسلوس خاطرنشان کرد: “ما هنوز نمی دانیم که آیا آموزش اضافی به طور کلی از زوال عقل جلوگیری می کند یا اینکه می تواند شروع آن را به تاخیر بیندازد.” “هر دو احتمال مهم هستند، اما تمایز بین آنها مستلزم دنبال کردن این افراد با افزایش سن است.”
علاوه بر این، یافته ها منعکس کننده زمینه تاریخی خاص نگه داشتن دانش آموزان 15 ساله بریتانیایی در مدرسه برای یک سال اضافی در دهه 1970 است. کار قبلی همان تیم نشان داد که ماندن تا 16 سالگی منجر به مدارک تحصیلی بیشتر، درآمد بیشتر و مشاغل بهتر می شود. نویسندگان پیشنهاد می کنند که این ممکن است توضیح دهد که چرا اصلاحات بریتانیا نرخ زوال عقل را کاهش داد، در حالی که اصلاحات آموزشی قبلی سوئد، که تأثیر محدودی بر درآمد داشت، هیچ تأثیر قابل اندازه گیری نشان نداد. بنابراین، این یافته‌ها در مورد آموزش ابتدایی دبیرستان در میان دانش‌آموزانی که در غیر این صورت زودتر ترک تحصیل می‌کنند، اعمال می‌شود و مشخص نمی‌کند که آیا سال‌های اضافی کالج یا آموزش عالی حمایت مشابهی را به همراه خواهد داشت.
بارسلو گفت: “یک نکته مهم این است که مطالعه ما اثرات تحصیل اضافی در دوران نوجوانی را بررسی کرده است، نه اثرات بازگشت به مدرسه در اواخر زندگی.” بنابراین، ما نمی‌توانیم نتیجه بگیریم که برگزاری کلاس‌های اضافی در بزرگسالی همان اثر محافظتی را داشته باشد، اگرچه یادگیری مادام‌العمر ممکن است مزایای دیگری داشته باشد.»
نویسندگان همچنین بررسی کردند که آیا افراد تحصیل‌کرده‌تر ممکن است به سادگی کمتر با سطح معینی از زوال شناختی تشخیص داده شوند، اما فکر می‌کنند که این بعید است، زیرا مطالعات تجربی نشان می‌دهند که افراد تحصیلکرده مبتلا به زوال عقل بالینی حداقل به همان اندازه احتمال دارد که تشخیص رسمی دریافت کنند.
نمونه مطالعه از Biobank بریتانیا، گروهی از داوطلبان که شرکت‌کنندگان آن سالم‌تر، ثروتمندتر و تحصیل‌کرده‌تر از جمعیت عمومی بریتانیا بودند، انتخاب شد. آنالیزهای ژنتیکی نیز محدود به افراد اروپایی تبار بود، زیرا مطالعات اصلی ژنومی که برای محاسبه امتیاز خطر ژنتیکی استفاده می‌شد، عمدتاً در نمونه‌های اروپایی انجام شد و به طور دقیق به جمعیت‌های دیگر منتقل نشد. برای تعیین اینکه چگونه سیاست های آموزشی گسترده می تواند از خطرات ارثی زوال عقل جلوگیری کند، به تحقیقات آینده در گروه های متنوع تری از نظر اقتصادی- اجتماعی و نژادی نیاز خواهد بود.
بارسلوس گفت: “ما در حال گسترش این تحقیق به سایر کشورها از جمله فنلاند و هلند هستیم تا بفهمیم آیا اثرات آموزش بر زوال عقل در بین جمعیت ها و سیستم های آموزشی مشابه است.” ما همچنین می‌خواهیم مکانیسم‌های پشت این اثرات را بهتر درک کنیم. آیا آموزش از طریق بهبود فرصت‌های اقتصادی، تغییر رفتارهای بهداشتی، کاهش خطرات قلبی عروقی یا از طریق مسیرهای دیگر در برابر زوال عقل محافظت می‌کند؟
وی افزود: یکی دیگر از جهت گیری های مهم تحقیق من درک پیامدهای اقتصادی زوال عقل نه تنها برای بیماران بلکه برای خانواده های آنهاست. زوال عقل می‌تواند تأثیر عمیقی بر اشتغال، درآمد، ثروت و مسئولیت‌های مراقبت داشته باشد. درک بهتر این پیامدها برای توسعه سیاست‌هایی که از افراد مبتلا به زوال عقل و خانواده‌هایشان حمایت می‌کند، ضروری است.
بارسلوس در پایان گفت: «من فکر می‌کنم یافته‌های ما اهمیت نگاه کردن به آموزش را نه تنها به عنوان یک سرمایه‌گذاری در فرصت‌های اقتصادی، بلکه به عنوان یک سرمایه‌گذاری بالقوه در سلامت بلندمدت نشان می‌دهد. “سیاست‌های آموزشی اجرا شده در سنین پایین می‌تواند پیامدهایی داشته باشد که دهه‌ها در آینده گسترش می‌یابد. این مطالعه همچنین نشان می‌دهد که چگونه سیاست‌های اجتماعی می‌توانند به ما در درک و کاهش بالقوه خطرات سلامتی که اغلب عمدتاً بیولوژیکی یا ژنتیکی در نظر گرفته می‌شوند کمک کنند.”
این مطالعه با عنوان آموزش کاهش بروز زوال عقل و کاهش خطر ژنتیکی توسط سیلویا اچ. بارسلوس، لئاندرو اس. کاروالیو، کنت ام. لانگا، اسنها نیماگادا و پاتریک تورلی نوشته شده است.
