ترسناک ترین چیز در جهان چیست؟

آه، پاییز برگ ها می ریزند، روزها کوتاه تر می شوند و سرمایی در هوا موج می زند.

اما آیا این فقط نتیجه نزدیک شدن به زمستان است که محور شمالی زمین شروع به انحراف از خورشید می کند؟ یا این که ناشی از یک وحشت کیهانی دیگر است، انگشت سردی از ترس که روی ستون فقرات شما می چرخد، در حالی که به لژیون کابوس هایی که در سراسر جهان در کمین هستند فکر می کنید؟

فضا مکان ترسناکی است. البته اشیاء زیادی در آن وجود دارد ظاهر شود برای مغز انسان ما ترسناک هستند و ما شکل آنها را به عنوان جادوگر، جمجمه و فانوس های شعله ور تعبیر می کنیم. اینها در واقع توهمات نسبتاً بی ضرری هستند که ساختارهای خاص آنها فقط ما را به یاد چشم اندازهای وحشتناک می اندازد.

حمایت از روزنامه نگاری علمی

اگر این مقاله را دوست دارید، لطفاً از روزنامه نگاری برنده جوایز ما حمایت کنید مشترک شوید. با خرید اشتراک، به اطمینان از آینده داستان‌های تاثیرگذار درباره اکتشافات و ایده‌هایی که دنیای امروز ما را شکل می‌دهند کمک می‌کنید.

اما وجود دارند واقعی اشیاء وحشتناک در فضا، موجوداتی که در مقیاسی عمل می کنند که ذهن ما را خرد می کند و تجربه انسانی ما را به ذره ای از غبار که در تاریکی می چرخد، تقلیل می دهد.

من یک ستاره شناس هستم و چندین دهه در مورد بسیاری از این اجرام مطالعه و نوشته ام. شاید تعجب کنید که در این کیهان وسیع چه چیزی می ترسد من؟

در واقع یک لیست کاملا وجود دارد.

(اما اول، یک نکته: در حالی که کیهان هراسی – ترس از فضا – یک وضعیت پزشکی رسمی شناخته شده نیست، من افرادی را می شناسم که برای آنها یک ترس واقعی است. من به هیچ وجه سعی نمی کنم وحشت واقعی کسی را برانگیزم، بنابراین اجازه دهید به صراحت بگویم: در حالی که واقعی است، اشیا و وقایع زیر یا آنقدر دور هستند که حتی قدرتمندترین آنها تأثیری ناگوارتر از ما بر ما می گذارد. احتمال وقوع آنها، که در طول عمر – یا حتی در طی چندین سال – اتفاق می‌افتد، آنقدر کوچک است که اساساً صفر است، بالاخره چند نفر را می‌شناسید که در اثر ادغام سیاه‌چاله‌های بزرگ کشته شده‌اند؟)

پس اجازه دهید به شما نشان دهم چه چیزی باعث ایجاد لرز غیرطبیعی در ستون فقراتم می شود.

ستاره های Wolf-Rayet

حتی کوچکترین ستاره در مقیاس انسانی فروتن است. TRAPPIST-1، یک کوتوله قرمز فوق سرد که به سختی به اندازه کافی جرم دارد که همجوشی هسته ای را در هسته خود مشتعل کند، همچنان انرژی معادل انفجار را آزاد می کند. بیش از 50 میلیون بمب هسته ای یک مگاتونی در هر ثانیه.

حالا درخشان ترین ستاره ها را تصور کنید.

آنها ستارگان Wolf-Rayet نامیده می شوند و به قدری عظیم هستند که درک فشار و دما در هسته آنها تقریباً غیرممکن است. آنها هیدروژن و هلیوم را با سرعت فوق العاده ای به عناصر سنگین تر تبدیل می کنند که انرژی واقعاً روح خوار را از بین می برند.

R136a1 دقیقاً چنین ستاره ای است، پرجرم ترین ستاره شناخته شده، با حجمی چند صد برابر خورشید. یه جورایی شبیهه هفت میلیون بار درخشان تر از خورشید، عددی که من را تا حدودی از نظر ذهنی فلج می کند. خورشید ما را با R136a1 جایگزین کنید و می ترسم زمین به عنوان یک جسم جامد دوام نیاورد. خوشبختانه، این ستاره در واقع در کهکشان دیگری قرار دارد، آنقدر دور که حتی با چشم غیرمسلح نیز قابل مشاهده نیست. و اگرچه تعداد زیادی ستارگان Wolf-Rayet در کهکشان راه شیری ما وجود دارد، اما همه آنها هنوز برای آسیب رساندن به ما بسیار دور هستند و مطالعه آنها در واقع سرگرم کننده است و نمایش های دیدنی و باشکوهی را در حالی که زندگی می کنند ایجاد می کنند – به طور خطرناکی.

آهنرباها

ستارگان نوترونی به تنهایی اجسام را بیهوش می کنند. یک ستاره نوترونی هسته باقی مانده از یک ستاره عظیم است که به عنوان یک ابرنواختر منفجر شد و تمام ویژگی های آن مانند یک عنوان کتاب کمیک خوانده می شود. آنها حاوی جرم ستاره ای هستند که در توپی به اندازه یک شهر فشرده شده اند، آنقدر چگال هستند که یک سانتی متر مکعب وزنی چند صد میلیون تنی دارد، که معادل تمام اتومبیل های ایالات متحده است که به اندازه یک حبه قند فشرده شده اند. گرانش سطحی می تواند چندین میلیارد برابر زمین باشد و میدان مغناطیسی معمولی یک ستاره نوترونی نیز میلیاردها بار قوی تر از زمین است.

اما زیرگروهی از ستارگان نوترونی وجود دارد که حتی قدرتمندتر هستند: مگنتارهایی که به درستی نامگذاری شده اند، با میدان های مغناطیسی که می توانند بیش از کوادریلیون بار قوی تر از سیاره ما میدان مغناطیسی آنها به پوسته آنها مربوط می شود، پوسته نازکی از ماده “عادی” که فضای داخلی عجیب و غریب تر را احاطه کرده است. اگر یک ستاره لرزه، یک جابجایی ناگهانی در پوسته ستاره نوترونی رخ دهد، میدان مغناطیسی به شدت تکان می خورد. این یک انفجار واقعاً عظیم انرژی ایجاد می کند که مانند یک سونامی در سراسر کهکشان جریان دارد.

در دسامبر 2004، چنین موجی زمین را سیل کرد و باعث ایجاد هرج و مرج شد. با چنان نیرویی برخورد کرد که مغناطیس کره سیاره ما را فشرده کرد، ماهواره ها را بیش از حد بارگذاری کرد و حتی تا حدی جو ما را یونیزه کرد. اگرچه این آسیب جزئی بود، اما همه آن توسط مغناطیس SGR 1806-20 ایجاد شد که 50000 سال نوری از ما فاصله دارد. در وسط کهکشان ما.

خوشبختانه، مگنتارها نادر هستند و تنها تعداد کمی از آن‌ها به ما نزدیک‌تر هستند که همگی از SGR 1806-20 قدرت کمتری دارند. من دوست ندارم فکر کنم یکی دیگر آنجا وجود دارد، اما نزدیک‌تر به ما، فقط منتظر است تا مقداری بخار مغناطیسی منفجر شود.

اشعه گامای کوتاه

وقتی صحبت از ستاره های نوترونی شد، اگر یکی می تواند مشکل داشته باشد، اگر وجود داشته باشد چه اتفاقی می افتد دو آنها به دور یکدیگر می چرخند؟

هیچ چیز خوبی نیست.

با گذشت زمان، مدار این جفت ممکن است از هم بپاشد و این دو به آرامی به یکدیگر نزدیک‌تر شوند. در نهایت، گریزناپذیری گرانش آن‌ها را به اندازه‌ای نزدیک می‌کند که ناگهان با هم ادغام شوند، و انفجار عظیمی از ماده و انرژی را به بیرون می‌فرستد که می‌تواند میلیاردها از خورشید پیشی بگیرد، حتی برای کوتاه‌ترین کسری از ثانیه. به دلیل فوتون های پرانرژی که از خود ساطع می کنند و مدت میلی ثانیه آنها، آنها را پرتوهای گامای کوتاه می نامند.

چنین انفجارهایی نادر هستند زیرا ستاره های نوترونی دوتایی نادر هستند. اگرچه هیچ انفجاری در کهکشان ما مشاهده نشده است، تعداد انگشت شماری از سیستم های دوتایی محلی شناخته شده است. خبر خوب این است که آنها احتمالا خیلی دور هستند تا در ادغام نهایی خود به ما آسیب برسانند. آنها به من مربوط نمی شوند.

با این حال، آنچه اهمیت دارد این است که یک جفت ستاره نوترونی بسیار نزدیک به ما، که به دلیل سن بسیار زیادشان از دید پنهان شده بودند، در طول قرن ها سرد شدند تا آنقدر سرد شوند که برای تلسکوپ های ما نامرئی شوند. عظیم، تاریک و در چرخشی دیوانه‌وار به دور یکدیگر، آن‌ها عذاب خود را با انفجار انرژی به اندازه‌ای قدرتمند اعلام می‌کنند که اثرات مگنتار را محو کند.

احتمال وقوع آن بسیار کم است، بنابراین من این کار را نمی کنم من فکر می کنم افراد نزدیک زیادی هستند من کاملا مطمئن هستم. احتمالا.

ادغام سیاهچاله های کلان پرجرم

اما اگر بخواهم یک چیز را از میان خانه‌های کیهانی انتخاب کنم که هیبی-جیبی‌های نجومی را به من می‌دهد، آن ادغام سیاه‌چاله‌های عظیم است.

این سیاهچاله ها در مقیاس کهکشانی، میلیون ها یا میلیاردها برابر خورشید جرم دارند. آنها می توانند به صورت جفت بیایند، پس از برخورد دو کهکشان به هم متصل شوند، هیولاهای قلب آنها در ادغام با هم جمع شوند. در طول میلیاردها سال، آنها به هم نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شوند تا اینکه در نهایت یکدیگر را می‌خورند و یک جانور واحد برابدینگناگی را تشکیل می‌دهند.

اما همه توده‌های آن‌ها برای تشکیل رئیس نهایی سیاه‌چاله به هم نمی‌پیوندند. در عوض، کسر قابل توجهی به شکل امواج گرانشی به انرژی تبدیل می‌شود که به معنای واقعی کلمه تار و پود کیهان را تکان می‌دهد و امواج قدرتمندی غیرقابل درک مانند خدای خشمگینی که خرده‌های سفره المپیک را تکان می‌دهد، می‌فرستد.

چقدر قدرتمند غرش گرانشی این ادغام در کسری از ثانیه معادل مقدار انرژی است که خورشید ما در بیش از یک میلیارد تریلیون سال ساطع می کند. از قدرت ترکیبی قدرتمندتر است از تک تک ستاره های جهان قابل مشاهده.

به طرز شگفت انگیزی، انفجار کاملاً تاریک است. حتی یک فوتون نور تولید نمی شود – تمام انرژی به امواج گرانشی نامرئی می رود. همچنین، آنها به طور متوسط ​​در فاصله میلیاردها سال نوری از ما رخ می دهند، بنابراین انرژی بسیار کمتر از برخورد بال خفاش به زمین تلف می شود. انفجار گرانشی بسیار زیاد است، اما فاصله زیاد بین ما برنده است.

هنوز خودش یک ایده چنین چیزی مغزم را منجمد می‌کند و آن را در یک حلقه بازخورد ذهنی قفل می‌کند که معادل دویدن در یک دایره تنگ، تکان دادن بازوهایم و جیغ زدن است. هیچ چیز نباید آنقدر پر انرژی باشد. هیچ چیز هنوز، تا آنجا که ما می دانیم، جهان همیشه آنها را می سازد.

همین است چیزی که یک ستاره شناس را می ترساند

بنابراین در حالی که در این تعطیلات سرگرم هستید، ایمن باشید. مراقب ترافیک و سایر خوش‌گذرانی‌های لباس باشید، اما مقداری از توجه خود را به سمت آسمان نگه دارید. اون بالا هم خیلی ترسناکه