مطالعه دو جامعه متفاوت، حس مشترک عدالت را آشکار می کند

هنگامی که فردی مرتکب اشتباه می شود، مردم در بسیاری از فرهنگ های مختلف تمایلی دوگانه برای جبران خسارت قربانی و جلوگیری از آسیب های بعدی دارند. تحقیقات اخیر نشان می‌دهد که تلاش ما برای مجازات مجرمان این دو نیاز را متعادل می‌کند و از قانون شکنان می‌خواهد آنچه را که گرفته‌اند جایگزین کنند و در عین حال جریمه‌ای اضافی برای جلوگیری از تکرار تخلف بپردازند. یافته ها در مجله منتشر شده است علم روانشناسی.

زیست‌شناسان تکاملی و روانشناسان مدت‌هاست بحث کرده‌اند که چرا انسان‌ها نیاز به تنبیه رفتار بد را احساس می‌کنند. مدل‌های تکاملی استاندارد نشان می‌دهند که میل به تنبیه عمدتاً برای تقویت همکاری با بازدارندگی از اعمال بد آینده شکل گرفته است. اگر رفتار ضداجتماعی هزینه بالایی داشته باشد، افراد کمتر ممکن است بد رفتار کنند.

با این حال تحقیقات روانشناختی اغلب نشان می دهد که احساسات تنبیهی انسان به طور کامل با بازدارندگی خالص مطابقت ندارد. در عوض، مردم اغلب به عنوان تلافی جویان شهودی عمل می کنند. آنها می خواهند که متخلفان دقیقاً به نسبت آسیبی که به بار آورده اند، رنج ببرند، صرف نظر از اینکه آیا این مجازات واقعاً از تخلفات بعدی جلوگیری می کند یا خیر.

لئو فیتوچی از دانشکده اقتصاد تولوز و مانور سینگ از دانشگاه کالیفرنیا، دیویس، پروژه ای را برای آزمایش یک نظریه جدیدتر توسعه دادند که این تنش را حل می کند. این مدل فرض می کند که مجازات تعادل سودمند متقابل بین قربانی و مجرم را باز می گرداند.

در این مدل، خشم اخلاقی قربانیان را تشویق می‌کند تا برای دو هزینه متفاوت به دنبال غرامت باشند. اولی ضرر مستقیم مادی است، به عنوان مثال یک حیوان دزدیده شده. دوم آسیب شهرت ناشی از به نظر رسیدن آسان برای بهره برداری است، که باعث سرقت در آینده می شود. برای جبران توازن، مجازات باید مجرم را وادار کند که خسارت مادی قربانی را جبران کند و در عین حال جریمه اضافی برای جلوگیری از استثمار آینده بپردازد.

فیتوچی و سینگ اولین بار این ایده را در میان منتاوای ها، جمعیتی از باغبانان در جنگل های بارانی اندونزی، آزمایش کردند. جامعه منتاوای از نظر سیاسی غیرمتمرکز است، به این معنی که عدالت اغلب مستقیماً بین خانواده ها اجرا می شود نه توسط دولت. هنگامی که شخصی قانون را زیر پا می گذارد یا به دارایی آسیب می رساند، معمولاً مجرم جریمه ای به نام tulou را با استفاده از منابعی مانند خوک، مرغ یا درختان میوه می پردازد.

محققان به 74 شرکت کننده در منتاوای 9 سناریو مربوط به آسیب اموال ارائه کردند. سناریوها هزینه های قربانی را در حالی که منافع مجرم را ثابت نگه می داشتند، و همچنین اینکه آیا این عمل یک حادثه بوده و آیا مجرم یک مجرم تکراری بوده است، متفاوت بود. نیمی از شرکت کنندگان جریمه مناسبی را برای این تخلف تعیین کردند، در حالی که نیمی دیگر سناریوها را بر اساس میزان خشم این عمل رتبه بندی کردند.

یک سناریو شامل شرایط آسیب جانبی بود که در آن مجرم یک خوک را می دزدد، اما در انجام این کار به طور تصادفی باعث مرگ خوکچه های قربانی می شود. دزد همان سود یک سرقت معمولی را به دست می آورد، اما قربانی هزینه بسیار بیشتری را متحمل می شود.

فیتوچی و سینگ دریافتند که خشم اخلاقی گزارش شده توسط یک گروه از شرکت کنندگان، شدت جریمه های درخواست شده توسط گروه دیگر را پیش بینی می کند. شرکت‌کنندگان در منتاوای خواستار جبران خسارت قربانیان به ارز دقیق خسارت‌هایشان بودند و از خوک‌ها برای جایگزینی خوک‌های دزدیده شده و نارگیل برای جایگزینی درختان قطع شده خواستند. هنگامی که سناریویی شامل آسیب بیشتر به قربانی بدون منفعت اضافی برای مجرم بود، شرکت کنندگان خشم بیشتری را گزارش کردند و خواستار جریمه های بیشتر شدند.

محققان همچنین مولفه بازدارنده متفاوتی را در پاسخ های شرکت کنندگان شناسایی کردند. جریمه ها تقریباً همیشه شامل یک جریمه اضافی فراتر از جایگزینی ساده اموال از دست رفته است. تکرار جرایم که نشان می‌دهد قربانی در برابر استثمار آتی بسیار آسیب‌پذیر است، خشم بیشتر و جریمه‌های بزرگ‌تری ایجاد می‌کند. تخلفات اتفاقی که نشان دهنده خطر کمتر بهره برداری در آینده است، خشم کمتری ایجاد می کند و جریمه های کمتری را به همراه دارد.

برای اینکه ببینند آیا این الگوها در یک جامعه صنعتی در مقیاس بزرگ کاربرد دارند یا خیر، محققان این آزمایش را با 600 شرکت کننده در ایالات متحده تکرار کردند. آنها این سناریوها را با شرایط روستایی آمریکا تطبیق دادند و اختلافات بین دو کشاورز بر سر گاوها، خوک ها و باغات سبزیجات را توصیف کردند. هر تصویر ارزش منبع آسیب‌دیده را به دلار آمریکا نشان می‌داد و یک گاو را 1500 دلار و یک خوک را 500 دلار تعیین می‌کرد. شرکت کنندگان جریمه های دلاری را تجویز کردند و خشم خود را در مقیاس عددی ارزیابی کردند.

نتایج شرکت‌کنندگان آمریکایی کاملاً با نتایج شرکت‌کنندگان منتاوای مطابقت داشت. خشم اخلاقی مجدداً میزان جریمه های تجویز شده را پیش بینی کرد و سناریوهای مربوط به آسیب اضافی منجر به مجازات های مالی شدیدتر شد. شرکت کنندگان آمریکایی همچنین خواستار مجازات اضافی فراتر از بازپرداخت شدید برای اکثر تخلفات شدند.

مانند شرکت کنندگان منتاوای، پاسخ دهندگان آمریکایی واکنش شدیدتری به متخلفان تکراری نشان دادند و خواهان جریمه های بالاتر برای متخلفان تکراری شدند. در مقابل، تقریباً نیمی از شرکت‌کنندگان آمریکایی به این نتیجه رسیدند که آسیب‌های اتفاقی به هیچ وجه مستلزم مجازات اضافی نیست. آنها فقط خواستند که متخلف ارزش دقیق اموال تخریب شده را جایگزین کند.

این تحقیق به طور انحصاری بر شکایات خصوصی بین افراد، مانند آسیب اموال یا سرقت متمرکز است. مردم در بسیاری از جوامع با تعارضات بین فردی متفاوت از جنایات گسترده تر که به کل جامعه آسیب می زند، برخورد می کنند. این یافته ها ممکن است در مورد مجازات جرایم در سراسر جامعه اعمال نشود.

سناریوهای آزمایشی نیز عمداً شامل قربانیان و مجرمان با موقعیت اجتماعی برابر می‌شد. این طرح، پویایی قدرت را که معمولاً بر نحوه تجویز مجازات‌ها تأثیر می‌گذارد، حذف کرد. جمع‌آوری داده‌های میدانی در اندونزی نیز به دلیل محدودیت‌های لجستیکی محدود بود که منجر به تعداد کمی از شرکت‌کنندگان برای این بخش از پروژه شد.

علاوه بر این، این پروژه تنها دو جمعیت خاص را مورد مطالعه قرار داد. جوامع بشری طیف وسیعی از نظام‌های عدالت را حفظ می‌کنند که احتمالاً با طیف متفاوتی از نگرش‌ها در مورد مجازات و جبران خسارت مطابقت دارد. تحقیقات آتی که به فرهنگ‌های دیگر گسترش می‌یابد، به روشن شدن مرزهای جهانی روان‌شناسی جنایی انسان کمک می‌کند.

مطالعه «احساسات تلافی‌جویانه نگرانی‌های بازدارنده و جبران‌کننده را در جامعه‌ای در مقیاس کوچک و نمونه‌های عجیب دنبال می‌کند» توسط لئو فیتوچی و مانویر سینگ تألیف شده است.