تحریک مغز باعث می‌شود که افراد کمتر شبیه افراد آزمایش‌کننده، زنان جنسی را ببینند

به نظر می رسد اعمال تحریک الکتریکی خفیف روی پیشانی، نحوه پردازش بصری تصاویر زنان جنسی شده را تغییر می دهد و الگوهای تشخیص را از الگوهایی که معمولاً با مشاهده اشیاء بی جان مرتبط هستند، تغییر می دهد. در یک آزمایش دوسوکور جدید منتشر شده در علوم اعصاب اجتماعیشرکت‌کنندگانی که تحریک مغزی غیرتهاجمی دریافت کردند، عکس‌های عمودی زنان با لباس زیر را با دقت بیشتری نسبت به شرکت‌کنندگانی که تحریک دارونما دریافت کردند، تشخیص دادند. یافته‌ها شواهد اولیه‌ای را ارائه می‌دهند که سوگیری‌های بصری مرتبط با عینیت‌سازی جنسی انعطاف‌پذیر هستند و می‌توانند با تحریک مغز جابجا شوند.

شیئی سازی جنسی زمانی اتفاق می افتد که یک فرد، اغلب یک زن، در درجه اول به عنوان یک بدن فیزیکی یا مجموعه ای از اجزای جنسی در نظر گرفته شود و ارزش گذاری شود، نه به عنوان یک انسان کامل با افکار، احساسات و شخصیت. فراتر از شکل‌دهی نگرش‌های اجتماعی و تصویرسازی‌های رسانه‌ای، عینیت‌سازی به تفاوت‌های اساسی در نحوه پردازش چهره و بدن توسط سیستم بینایی انسان مربوط می‌شود.

به طور معمول، وقتی افراد به شخص دیگری نگاه می کنند، به پردازش پیکربندی تکیه می کنند، که به معنای درک طرح فضایی و تناسبات بین ویژگی های صورت و بدن به عنوان یک کل یکپارچه است. هنگامی که به اشیاء بی جان روزمره مانند کفش یا صندلی نگاه می کنیم، افراد بیشتر به پردازش عملکردی متکی هستند که شامل بازرسی یک به یک قسمت های جدا شده است.

سیرو سیویل، دانشیار، معاون روانشناسی و مدیر تحقیقات روانشناسی و تأثیر آن در دانشکده بهداشت و علوم زندگی در دانشگاه اکستر، می گوید: «این همه جا در تبلیغات، فیلم و رسانه های اجتماعی وجود دارد و با آسیب های واقعی، از تحمل بیشتر خشونت جنسی گرفته تا تصویر بدنی ضعیف تر و سلامت روان در زنان مرتبط است. ما در مورد این پیامدها چیزهای زیادی می دانیم، اما در مورد ماشین ذهنی پشت شیئی سازی بسیار کمتر می دانیم.

دانشمندان علوم شناختی اغلب این تفاوت بین ادراک شخص و ادراک شی را با استفاده از پارادایم وارونگی اندازه گیری می کنند، آزمونی که در آن تصاویر هم سمت راست به بالا و هم وارونه ارائه می شوند. از آنجایی که پردازش پیکربندی به دیدن یک صورت یا بدن در جهت عمودی معمولی آن بستگی دارد، وارونه کردن عکس یک شخص تشخیص را بسیار دشوارتر می کند، یعنی کاهش دقت که به عنوان اثر وارونگی شناخته می شود.

وارونه کردن یک جسم بی‌جان دشواری بسیار کمتری را ایجاد می‌کند، زیرا هنوز هم می‌توان ویژگی‌های فردی آن را بدون توجه به جهت‌گیری شناسایی کرد. با بسط این مفهوم به ادراک اجتماعی، آزمایشی در سال 2012 نشان داد که ناظران یک اثر وارونگی قابل اعتماد برای تصاویر مردان جنسی شده نشان دادند، اما یک اثر وارونگی قابل اعتماد برای تصاویر زنان جنسی شده نشان ندادند، که نشان می‌دهد زنان به صورت تکه‌ای و شی‌مانند به صورت بصری پردازش می‌شوند.

این تفسیر باعث ایجاد بحث در میان روانشناسان شد و برخی از محققان استدلال کردند که تفاوت در تقارن بدن یا وضعیت بدنی بین عکس‌های مرد و زن می‌تواند نتایج را توضیح دهد و برخی از تلاش‌ها برای استفاده از تصاویر با تطابق بهتر نتوانستند این اثر را تکرار کنند. با این حال، یک متاآنالیز در سال 2022 از بیش از 40 مطالعه به این نتیجه رسید که بدن های زنانه جنسی شده به طور مداوم اثر وارونگی کمتری نسبت به بدن مردان در طیف وسیعی از تنظیمات تجربی ایجاد می کند.

کار مرتبط بررسی می‌کند که چه چیزی باعث تحریک یا تعدیل این الگوی بصری می‌شود: آزمایش قبلی که واکنش‌های مغز به تصاویر بدن را بررسی می‌کرد، نشان داد که حالت‌های تحریک‌کننده جنسی، نه پوست برهنه یا لباس‌های آشکار، پردازش پیکربندی کل بدن را کاهش می‌دهند. مطالعات دیگر نشان داده‌اند که ارائه اطلاعات شخصی به زنان یا کاهش حس قدرت اجتماعی ناظران به بازیابی وضعیت عادی افراد کمک می‌کند.

سیویل به PsyPost گفت: “کارهای قبلی، از جمله کارهای من در مورد قدرت، نشان داده است که با بافت اجتماعی تغییر می کند.” “آنچه که هیچ کس آزمایش نکرده است این است که آیا می توان آن را با عمل مستقیم بر روی ادراک تغییر داد.”

همراه با نشانه‌های اجتماعی، محققان بررسی کردند که آیا سوگیری‌های تشخیص بصری را می‌توان مستقیماً با تحریک جریان مستقیم بین جمجمه‌ای تغییر داد، تکنیکی غیرتهاجمی که جریان الکتریکی ضعیفی را از طریق پدهای اسفنجی که روی پوست سر قرار داده می‌شود برای تغییر موقت سرعت شلیک سلول‌های مغز ایجاد می‌کند. برای چهره‌های معمولی، اعمال این تحریک در پیشانی چپ باعث اختلال در تشخیص چهره‌های عمودی و کاهش اثر وارونگی می‌شود، اما مجموعه‌ای از آزمایش‌های قبلی به رهبری سیویل، الگوی مخالفی را در هنگام تحریف چهره‌ها با استفاده از توهم تاچر نشان داد، که در آن چشم‌ها و دهان وارونه هستند.

در گزارش محققان، این چشم‌ها و دهان‌های رو به بالا به‌عنوان ویژگی‌های مشترک غیرمعمول همه چهره‌های تغییر یافته برجسته می‌شوند، که در حالت عمودی، ادراک طبیعی کل صورت را مختل می‌کنند. اعمال تحریک الکتریکی، تشخیص عمودی این چهره های اعوجاج را بازیابی کرد و اثر وارونگی را به سطوح معمولی برگرداند.

سیویل و آرون استیونز از دانشگاه اکستر استدلال کردند که پرتره‌های جنسی زنان می‌توانند ادراک طبیعی انسان را به روشی مشابه مختل کنند و توجه بینندگان را به ویژگی‌های جنسی مشترک و برجسته به قیمت نشانه‌های فضایی متمایز که فرد را شناسایی می‌کنند، جلب کنند. اگر جنسی‌سازی با ترویج تماشای جزئی و مبتنی بر ویژگی‌ها، تشخیص عمودی را مختل می‌کند، پس همان تحریک پیشانی که تشخیص چهره‌های مخدوش را بازیابی می‌کند، باید تشخیص عمودی را افزایش دهد و اثر وارونگی را برای زنان جنسی شده افزایش دهد.

برای آزمایش این فرضیه، سیویل و استیونز 76 دانشجوی راست دست را در دانشگاه اکستر استخدام کردند که شامل 54 زن و 22 مرد با میانگین سنی حدود 22 سال بود. یک محاسبه اولیه قدرت آماری نشان داد که حداقل 68 شرکت‌کننده برای 90 درصد شانس تشخیص تفاوت کوچک تا متوسط ​​بین گروه‌ها مورد نیاز است و نمونه نهایی 76 نفری، شانس 93 درصد را ارائه می‌دهد. اگرچه تجزیه و تحلیل های آماری از قبل ثبت نشده بود، محققان طرح تحلیلی را که در مطالعات قبلی تحریک مغز آنها ایجاد شده بود دنبال کردند و داده های شرکت کنندگان ناشناس و اسکریپت های تجزیه و تحلیل خود را به صورت آنلاین در دسترس عموم قرار دادند.

شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی به تعداد مساوی در یک گروه تحریک مغز فعال یا یک گروه تحریک دارونما با استفاده از یک سیستم رایانه‌ای دوسوکور تقسیم شدند، به این معنی که نه شرکت‌کنندگان و نه محققانی که جلسات را انجام می‌دادند نمی‌دانستند که فرد در کدام وضعیت قرار دارد. هر شرکت کننده دو الکترود اسفنجی آغشته به نمک را به سر خود متصل کرده بود که الکترود مثبت در سمت چپ پیشانی بالای ابروی چپ و الکترود مخالف درست بالای ابروی راست قرار می‌گرفت.

این محل در ابتدا در تحقیقات شناختی برای هدف قرار دادن قشر جلوی پیشانی پشتی سمت چپ، ناحیه ای از مغز درگیر در یادگیری الگوهای بصری و دسته بندی ها، انتخاب شد. با این حال، از آنجایی که جریان الکتریکی از پدهای اسفنجی به طور گسترده پخش می شود، محققان این روش را به جای این که فرض کنند به یک ناحیه مغز برخورد می کنند، با جایی که پدها روی سر قرار می گیرند، توصیف می کنند.

سیویل می خواست مستقیماً به این تکنیک بپردازد “زیرا “تحریک مغز” می تواند هشدار دهنده به نظر برسد. وی گفت: “تحریک جریان مستقیم جمجمه ای (tDCS) غیر تهاجمی است: چیزی وارد بدن نمی شود. “بیشتر مردم حداکثر احساس سوزن سوزن شدن خفیف می کنند. این ربطی به شوک الکتریکی ندارد و درمان تشنج الکتریکی نیست که از جریان های بسیار قوی تری تحت بیهوشی عمومی استفاده می کند.”

او افزود: «tDCS باعث شلیک سلول‌های مغزی نمی‌شود، فقط کمی تغییر می‌دهد که چگونه به راحتی واکنش نشان می‌دهند. شرکت‌کنندگان ما قبلاً غربالگری شدند و هیچ‌یک عوارض جانبی گزارش نکردند.»

در گروه فعال، جریان ضعیف 1.5 میلی آمپر به مدت 5 ثانیه افزایش می یابد، به مدت 10 دقیقه به طور مداوم کار می کند و برای 5 ثانیه کاهش می یابد. در گروه دارونما، جریان به همان ترتیب افزایش و کاهش یافت، اما در ابتدا تنها 30 ثانیه طول کشید، و شبیه به احساس سوزن سوزن شدن اولیه پوست بدون ایجاد تحریک قابل توجه در طول کار بود.

بلافاصله پس از شروع محرک، شرکت کنندگان یک تست تشخیص دو قسمتی را آغاز کردند که شامل 64 عکس رنگی استاندارد شده از مدل های مرد و زن سفیدپوست بود که لباس زیر مشکی بر روی پس زمینه سفید پوشیده بودند و در حالت های باز رو به دوربین ایستاده بودند. شرکت‌کنندگان ابتدا 32 تصویر عمودی و وارونه را تماشا کردند که در یک مرحله مطالعه چهار دقیقه‌ای ظاهر می‌شدند و سپس یک مرحله آزمایشی هشت دقیقه‌ای را تکمیل کردند که در آن این 32 تصویر با 32 تصویر جدید ترکیب شدند و شرکت‌کنندگان تا 3 ثانیه در هر تصویر فرصت داشتند تا کلیدی را فشار دهند که نشان می‌دهد آیا قبلاً الگو را دیده‌اند یا خیر.

محققان عملکرد را با محاسبه حساسیت تشخیص هر شرکت‌کننده ارزیابی کردند، معیار استانداردی از حافظه که تعداد دفعات تشخیص دقیق تصویر قبلی را در مقابل تعداد دفعاتی که اشتباهاً تصویر جدید را آشنا می‌دانند، اندازه می‌گیرد. در کل آزمایش، تفاوت در دقت کلی حافظه بین گروه تحریک فعال و گروه دارونما از نظر آماری معنی‌دار نبود، و این نشان می‌دهد که جریان الکتریکی فقط افراد را در به خاطر سپردن تصاویر به طور کلی بهتر یا بدتر نمی‌کند.

با این حال، در گروه دارونما، الگوی کلاسیک مرتبط با عینیت‌سازی جنسی ظاهر شد: اثر وارونگی، که به صورت افت حساسیت از عکس‌های عمودی به عکس‌های وارونه اندازه‌گیری می‌شود، بیش از دو برابر برای مدل‌های مرد (0.69) نسبت به مدل‌های زن (0.27) بود. آزمون اصلی مطالعه نشان داد که این تفاوت بین مردان و زنان بین دو گروه به میزان قابل توجهی از نظر آماری متفاوت است، اگرچه تأثیر آن کم بود و اندازه مورد انتظار آن با حاشیه عدم قطعیت زیادی همراه بود.

در میان شرکت‌کنندگانی که 10 دقیقه تحریک فعال مغزی دریافت کردند، تفاوت بین مدل‌های مرد و زن دیگر از نظر آماری معنی‌دار نبود. در گروه فعال، اثر وارونگی برای مدل‌های زن جنسی شده 0.87 بود، که بیش از سه برابر گروه دارونما بود، در حالی که اثر وارونگی برای مدل‌های مرد مشابه بود (0.75 در مقابل 0.69 برای دارونما). یک آزمون آماری بیزی بعدی نشان داد که داده‌ها در گروه فعال تقریباً شش برابر بیشتر با فقدان سوگیری عینیت‌سازی مطابقت دارند تا با سوگیری که معمولاً در کار قبلی مشاهده می‌شد، اگرچه نویسندگان خاطرنشان کردند که این نشان نمی‌دهد که اثرات وارونگی زن و مرد یکسان هستند.

نگاه دقیق تر به نتایج نشان داد که اثر وارونگی بزرگتر برای زنان در گروه تحریک فعال به طور خاص با تشخیص دقیق تر مدل های زن قائم همراه بود. شرکت‌کنندگانی که تحریک فعال دریافت کردند، 74 درصد از تصاویر زنان ایستاده را که قبلاً مشاهده کرده بودند، در مقایسه با 67 درصد در گروه دارونما به درستی شناسایی کردند، در حالی که هشدارهای کاذب کمتری ایجاد کردند. در مقابل، دقت تشخیص برای تصاویر زنانه معکوس به صورت آماری معنی‌داری بین گروه‌های فعال و دارونما، و اثر وارونگی برای مدل‌های مرد بین گروه‌ها به‌صورت آماری معنی‌داری تفاوت نداشت.

سیویل گفت: «شیوه ای که ما تصاویر جنسی زنان را می بینیم سختگیرانه نیست. “در مطالعه ما، ده دقیقه جریان کم به پیشانی باعث شد که مردم بهتر زنان جنسی شده را در عکس های سمت راست تشخیص دهند. سپس آنها زنان را به روشی که مردان را می شناختند، که معمولاً افراد را تشخیص می دهیم، نه اشیاء را می شناسیم.”

او ادامه داد: «مطالعات قبلی نشان داده‌اند که زمانی که افراد احساس قدرت یا ناتوانی می‌کنند یا اطلاعات انسانی درباره زنان داده می‌شود، همین الگو تغییر می‌کند». این یافته‌ها در کنار هم نشان می‌دهند که شیئی‌سازی تا حدی یک عادت آموخته‌شده برای ادراک است، و عادت‌ها را می‌توان تغییر داد. همچنین ارزش این را دارد که بدانیم این کاری نیست که فقط مردان انجام می‌دهند. در مطالعات قبلی، زنان همین الگو را در مورد زنان جنسی نشان دادند.»

نویسندگان برای توضیح اینکه چرا تحریک مغز با تشخیص بهتر زنان جنسی راست‌گرا مرتبط است، در حالی که همان روش به طور معمول تشخیص چهره‌های معمولی راست را مختل می‌کند، به یک چارچوب نظری یادگیری ادراکی اشاره کردند. به گفته محققان، سال‌ها تجربه روزانه با چهره‌های عادی و راست به مغز آموزش می‌دهد تا ویژگی‌های مشترک همه چهره‌ها را تنظیم کند و در عوض روی ویژگی‌های ظریف و متمایزی تمرکز کند که یک فرد را از دیگری متمایز می‌کند. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که وقتی مردم زنان جنسی را مشاهده می‌کنند، ممکن است توجه آن‌ها به ویژگی‌های برجسته‌ای که در تصاویر به اشتراک گذاشته می‌شود، جلب شود، مانند قسمت‌های آشکار بدن یا نشانه‌های کلیشه‌ای جذابیت جنسی، که باعث می‌شود زنان مختلف با هم در حافظه محو شوند و دقت تشخیص ایستاده را کاهش دهند.

با توجه به خواندن نویسندگان، اعمال تحریک الکتریکی خفیف در پیشانی این تمایل به ویژگی های برجسته وزن را کاهش داد، و به ناظران اجازه داد تا پیکربندی فضایی متمایز صورت و بدن هر زن را درک کنند و افراد راست قامت را با دقت بیشتری تشخیص دهند. با این حال، محققان هشدار می‌دهند که آزمایش آنها فقط دقت تشخیص را اندازه‌گیری می‌کند و به طور مستقیم توجه به قسمت‌های خاص بدن یا پردازش پیکربندی را اندازه‌گیری نمی‌کند. در نتیجه، توضیح یادگیری ادراکی آنها یک فرضیه کاری باقی می ماند، و دقت تشخیص بالاتر نیز ممکن است منعکس کننده تفاوت در توجه بصری، رمزگذاری حافظه، یا تصمیم گیری در آزمون باشد.

در مطالعات قبلی، سیویل و همکارانش همان تحریک پیشانی را روی تمایل افراد به تشخیص آسان‌تر چهره‌های نژاد یا گروه سنی خود نسبت به سایر گروه‌ها آزمایش کردند. سیویل گفت: «ما نتیجه را پیش‌بینی کرده بودیم، اما مسیر هنوز قابل توجه است. “در مطالعات قبلی ما، همین تحریک باعث می‌شد که افراد در تشخیص درست چهره‌های نژاد یا گروه سنی خود بدتر شوند و مزیتی را که تجربه به ما می‌دهد از بین ببرد. در اینجا، باعث می‌شود افراد در تشخیص زنان جنسی شده بهتر عمل کنند.”

او توضیح داد: «همان جریانی که عملکرد را در جهت‌های مخالف سوق می‌دهد به ما می‌گوید که فقط تشخیص را تقویت یا کاهش نمی‌دهد». “به نظر می رسد که هر گونه عادات ادراکی را که تجربه ایجاد کرده، مفید یا غیر مفید کاهش می دهد. این اثر نیز خاص بود: الگوی مردان تغییر نکرد.”

هنگام تفسیر این یافته ها باید چندین نکته را در نظر داشت. اول، این آزمایش به جای مقایسه آنها با مردان و زنان کاملاً لباس پوشیده، فقط عکس‌های مدل‌های لباس زیرشان را آزمایش کرد و عکس‌های زنان و مردان ممکن است در خطوط بدن، ژست یا پیچیدگی بصری متفاوت باشد. بنابراین، تفاوت بین مردان و زنان در گروه دارونما را نمی توان به طور خاص به جنسیت نسبت داد، اگرچه تفاوت های تصویری به تنهایی نمی تواند توضیح دهد که چرا گروه تحریک فعال در تصاویر زنان ایستاده بهتر از گروه دارونما عمل کرد. علاوه بر این، اثر وارونگی یک نشانگر بصری غیرمستقیم است، نه معیار مستقیمی برای اینکه آیا مردم نگرش‌های عینی دارند یا با زنان در زندگی روزمره متفاوت رفتار می‌کنند.

سیویل تاکید کرد: “این درمان جنسیت گرایی نیست و راهی برای تغییر افکار مردم نیست.” ما در حال اندازه‌گیری این بودیم که مردم چگونه عکس‌ها را در آزمایشگاه تشخیص می‌دهند، نه نگرش‌هایشان یا رفتارشان با زنان».

او افزود: “اهمیت عملی در مورد درک است، نه درمان.” او خاطرنشان کرد که تیم “مدت طول مدت تغییر را ردیابی نکردند، اما تصور می‌شود که اثرات یک جلسه از این نوع تحریک تا چند ساعت ادامه خواهد داشت. آنچه مهم است اثبات اصل است: سوگیری ادراکی مرتبط با عینیت‌سازی را می‌توان با عمل مستقیم بر ادراک معکوس کرد.”

نحوه انجام تحریک مغز نیز چندین سؤال عملی را باز می گذارد. از آنجایی که جریان الکتریکی از پدهای اسفنجی استاندارد به طور گسترده در سراسر جمجمه پخش می‌شود و با آناتومی سر متفاوت است، آزمایش نمی‌تواند تعیین کند که کدام ساختار مغز درگیر است یا اینکه آیا تحریک در زمانی که شرکت‌کنندگان برای اولین بار تصاویر را مشاهده کرده‌اند یا زمانی که آن‌ها آن‌ها را چند دقیقه بعد به خاطر می‌آورند، کار می‌کند یا خیر.

علاوه بر این، تحریک فعال به مدت 10 دقیقه ادامه داشت، در حالی که جریان دارونما تنها 30 ثانیه به طول انجامید، و محققان پس از آن به طور رسمی از شرکت کنندگان نظرسنجی نکردند تا بررسی کنند که آیا آنها تکلیف گروهی خود را می دانند یا خیر. اگرچه یک مطالعه قبلی توسط Civile با استفاده از همان تنظیمات نشان داد که رتبه‌بندی شرکت‌کنندگان از نحوه تحریک بین گروه‌های فعال و دارونما تفاوتی ندارد، نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که آزمایش‌های آینده باید مستقیماً احساسات و انتظارات شرکت‌کنندگان را اندازه‌گیری کنند.

نمونه همچنین افراد مبتلا به بیماری‌های روانپزشکی یا عصبی یا کسانی که دارو مصرف می‌کنند حذف شدند، بنابراین نتایج ممکن است برای این گروه‌ها صدق نکند. و از آنجایی که شامل 54 زن و 22 مرد بدون تجزیه و تحلیل جداگانه بر اساس جنسیت شرکت‌کننده بود، تحقیقات آینده می‌تواند تعداد مساوی از زن و مرد را برای آزمایش اینکه آیا جنسیت ناظر نقشی دارد یا خیر، به‌کار گیرد. مطالعات آتی همچنین می‌توانند تصاویر پوشیده و جنسی را در کنار معیارهای مستقیم نگرش‌های اجتماعی مقایسه کنند، به طور مستقیم طرح فضایی تصاویر بدن را دستکاری کنند و از مدل‌های رایانه‌ای جریان الکتریکی در مغز برای شناسایی مسیرهای عصبی درگیر استفاده کنند.

سیویل گفت: «گام دیگر تغییر مستقیم تصاویر بدن، با دستکاری به سبک تاچر، برای آزمایش اینکه آیا اختلال در پردازش کل بدن تأثیر را توضیح می دهد یا خیر است. “درازمدت، من می‌خواهم بفهمم که چگونه تجربیات و زمینه‌های اجتماعی، مانند قدرت، نحوه درک ما از گروه‌های دیگر را شکل می‌دهند. این شامل جنسیت، نژاد و سن و در نهایت چگونه می‌توان با چنین سوگیری‌هایی مقابله کرد.”

این مطالعه، مختل کردن شیء سازی: تحریک جریان مستقیم ترانس کرانیال (tDCS) اثر وارونگی را در زنان دارای جنسیت افزایش می دهد، توسط Ciro Civile و Arwen Stephens نوشته شده است.