معمای نقشه قرون وسطایی ممکن است بالاخره حل شود

«فقط باید راه بازگشت خود را قدم به قدم در نظر بگیرید. این چیزی است که رولوف نیکولای نقشه‌بردار هلندی در سال 2014 در الف کارت های عجیب و غریب مقاله نیکولای به تازگی سال‌های دکترای خود را گذرانده بود و کشف کرده بود که نمودارهای پرتولان – آن نمودارهای باشکوه و پوشیده از گل‌های باد از خط ساحلی که به طور ناگهانی در بنادر مدیترانه در نیمه دوم قرن سیزدهم ظاهر شدند – از نظر هندسی آنقدر دقیق هستند که نمی‌توان آن‌طور که همه تصور می‌کردند ساخته شوند. اتفاق دیگری در حال وقوع بود.

دوازده سال بعد، ممکن است پاسخی داشته باشیم. توم مارلیچ، استادیار جغرافیا در دانشگاه زادار در کرواسی (و نایب رئیس فعلی گروه کاری تاریخ نقشه‌کشی در انجمن بین‌المللی نقشه‌کشی)، سال‌ها به گام به گام فکر کرده است، که نیکولای در سال 2014 تجویز کرد. با هم بخوانید، مقالات تحقیقاتی او دقیق‌ترین نمودارهای تحقیقاتی پرتولانی را نشان می‌دهد. و داستانی که آنها می گویند حتی از نظریه های رایج تر (از جمله “بیگانه ها این کار را کردند” راضی کننده تر است.

نقشه برداری از دریای مدیترانه

اول، یک تجدید سریع. نمودار پرتولان یک نمودار دریایی از سواحل مدیترانه، اروپای غربی و شمال غرب آفریقا است که با شبکه‌های شبکه‌ای رنگی متراکم، که اغلب «لوکسودروم» نامیده می‌شوند، تلاقی می‌کنند، که با نام‌های بندری که عمود بر ساحل نوشته شده‌اند (بنابراین برای خواندن نقشه باید مدام نقشه را بچرخانید). نمودارها با میله‌های مقیاس کوچک با مرواریدهایی که فاصله‌ها را مشخص می‌کنند کالیبره می‌شوند میلیا، یا به اصطلاح مایل پورتولان که ریشه‌های آن برای دهه‌ها تا زمان توضیحی که اخیراً توسط مارلیچ ارائه شد، مبهم باقی ماند. (مایل پورتولان کمی کوتاهتر از مایل قانونی مدرن است.)

قدیمی ترین نمونه باقی مانده، نمونه ناشناس نقشه پیزا، در حدود سال 1270 در ایتالیا ظاهر شد. از نظر هندسی مانند یک محصول نهایی به نظر می رسد. هیچ مرحله ناخوشایند نوجوانی در نقشه‌برداری اروپایی که قبل از آن وجود داشته باشد وجود ندارد – قبل از تلفن هوشمند، معادل تلفن تاشو قرن سیزدهمی وجود ندارد. تازه وارد شده است، کاملاً شکل گرفته است، با سواحل مدیترانه به اندازه کافی دقیق تقریبا به نظر یک کارت از امروز است

مارلیچ می‌گوید: «دقت فوق‌العاده ترسیم خط ساحلی بر روی نمودارهای پرتولان، که به طور ناگهانی در اواسط تا اواخر قرن سیزدهم ظاهر شد، هرگز به طور کامل و عینی توضیح داده نشده است.

رمانتیک و به ظاهر قابل قبول – اما اشتباه

توضیح سنتی رمانتیک و در نگاه اول قابل قبول است: نسل‌های ملوان یاتاقان‌های قطب‌نما و فواصل تقریبی خود را در دفترچه‌های ثبت ثبت کردند و نقشه‌نگاران در نهایت همه این داده‌های مرده را در یک نقشه واحد جمع‌آوری کردند. مشکل، همانطور که نیکولای اولین کسی بود که کشف کرد، این است که اعداد کار نمی کنند. موفق‌ترین ناوبری قطب‌نما و حدس‌زنی‌های یک ناخدای کشتی قرون وسطایی را شبیه‌سازی کنید، به‌اندازه کافی از این خوانش‌ها با هم استفاده کنید و نموداری ده برابر دقیق‌تر از نمودار پرتولان واقعی دریافت کنید.

اینجاست که مارلیچ مداخله می کند. روش انتخاب او این است تجزیه و تحلیل کارتومتری – اندازه گیری های دقیق و با کمک کامپیوتر و محاسبات خطا. یک نمودار قدیمی را بردارید، آن را دیجیتالی کنید، چند صد نقطه قابل تشخیص (بندرها، سرچشمه ها، مصب ها، جزایر) را به مختصات واقعی مدرن خود سنجاق کنید، و اجازه دهید نرم افزار دقیقاً محاسبه کند که نمودار قدیمی چقدر با نمودار مدرن در یک طرح خاص مطابقت دارد، آن را مقیاس بندی و بچرخاند تا بهترین تناسب هندسی را به دست آورند. اندازه این اختلاف باقی مانده، که در فاصله قابل اندازه گیری بیان می شود، به شما می گوید که نمودار واقعا چقدر دقیق است، و حتی بزرگی و جهت دقیق خطاها برای هر نقطه ثابت را نشان می دهد. خطاهای نظرسنجی تصادفی باید در همه جهات پراکنده شوند. با این حال، خطاهای سیستماتیک معمولاً به بافت طرح‌ریزی نقشه پس‌زمینه اشاره می‌کنند که گاهی و به ویژه در این مورد با چشم غیرمسلح نامرئی است.

مارلیچ سال هاست که به طور دقیق در مورد این بافت پس زمینه تحقیق می کند و در این مسیر با اکتشافات پیشگامانه و پیچیده ای مواجه شده است.

یافتن شماره 1: موزاییک هایی که با روایت قرون وسطایی در تضاد است

مارلیچ تأیید و تعیین کرد که وقتی یک نمودار پرتولان را به بخش‌های منطقه‌ای – مدیترانه غربی، دریای آدریاتیک، دریای اژه و غیره – برش می‌دهید و هر بیت را به صورت جداگانه ارجاع دهید، دقت تقریباً برابر است. جفت در مقایسه با نقشه به عنوان یک کل. این همان چیزی است که شما انتظار دارید اگر یک نقشه‌بردار چندین نمودار از قبل موجود را با ظاهری کمی متفاوت در یک کل یکپارچه به هم بچسباند.

اگرچه نمودار پرتولان زیر بخش هاهمانطور که او آنها را نامید، توسط چندین محقق قبلی کشف شده بود، مارلیچ در ابتدا تخمین زد که قدیمی ترین قطعات شناخته شده – مانند آثار ناشناس پیزا، کورتونا، لوکا، و آوینیون نقشه هایی که اغلب تا حدودی ابتدایی تلقی می شوند – دارای بخش هایی از خط ساحلی هستند که تقریباً مشابه نقشه های ظاهراً بالغ تر هستند که توسط نقشه نگار جنوا پیترو وسکونته در اوایل قرن چهاردهم ساخته شده است.

حتی جالب‌تر این که مقاله دوم او نشان می‌دهد که نمودارهای وسکونت در سطح زیربخشی حداقل برای سه قرن بعدی دقیق‌تر بوده‌اند، در حالی که مقاله سوم نشان می‌دهد که اطلس‌های پرتولان چند صفحه‌ای همان الگو را نشان می‌دهند: تصاویری از دریاهایی که از نظر هندسی در زمان منجمد شده‌اند. فقط این بار اطلس‌ها موزاییک‌های درون موزاییک‌ها هستند، بخش‌های فرعی آن‌ها برش خورده و بریده شده و به‌طور دلخواه در صفحاتی با مقیاس‌ها و پوشش‌های مختلف نقشه محصور می‌شوند.

قابل توجه است که به نظر می رسد هیچ یک از این نویسندگان به طور کامل هندسه کار خود را درک نکرده اند، حتی آنهایی که اطلس های پرتولان ساخته اند، کتاب هایی که آزادی بیشتری را برای به تصویر کشیدن مناطق کوچکتر نسبت به نمودارهای تک قسمتی می دهند. یک ورق اطلس را با پرتولن ساخته شده توسط همان نقشه کش مقایسه کنید، حتی آنها کاملا موافق نیستند. اینها سازندگان مطمئنی نبودند. آنها کپی‌کننده بودند و تمام تلاش خود را با دقت اما ناقص با مطالبی که کاملاً درک نمی‌کردند انجام می‌دادند.

یافته شماره 2: قطب نما دارای حقایقی است

یکی از جالب‌ترین جنبه‌های نمودارهای پورتولان این است که تمام خطوط ساحلی آنها تقریباً -10 درجه از شمال واقعی کج شده‌اند. توضیح اصلی همیشه انحراف مغناطیسی بوده است: ملوانان قرون وسطایی به قطب نماهای خود اعتماد می کردند بدون اینکه متوجه شوند شمال مغناطیسی و شمال واقعی کاملاً یکسان نیستند – بنابراین ناخواسته این خطا را در هر نمودار پرتولان وارد می کردند.

داستان خوبی است، اما همانطور که مارلیچ کشف کرد، آب را در خود نگه نمی دارد. او این نظریه را در برابر یک مدل دیرینه مغناطیسی از نحوه رفتار میدان مغناطیسی زمین در منطقه مدیترانه بین اواخر قرن سیزدهم و اواخر قرن شانزدهم آزمایش کرد. و شیب نقشه کشی با واقعیت مغناطیسی آن دوران مطابقت ندارد – نه در درجه، نه در جغرافیا و نه در زمان. هرچه در ابتدا این سواحل را تغییر داد، سوزن قطب نما قرن سیزدهم نبود. در واقع، یافته‌های او به یک علت ریشه‌ای کاملاً متفاوت اشاره می‌کند: یک مصالحه گرافیکی اواخر قرون وسطی بین دو طرح نقشه‌کشی با ظاهری بسیار متفاوت، که هر دو حدود یک هزاره و نیم پیش توسعه یافته‌اند و مدت‌ها فراموش شده‌اند، اما بیشتر در مورد آن بعداً.

یافته شماره 3: محققان قرون وسطی به یونان باستان اشاره می کنند

مارلیچ با کنکاش در منابع تاریخی، سه شاهد قرون وسطایی را یافت که همگی، به قول خودشان و مستقل از یکدیگر، یک چیز عجیب را می گفتند: اینکه این نمودارها از زمان های قدیمی تر آمده اند.

• محقق ایرانی قطب الدین شیرازی که در سال 1282 – درست ده سال پس از آن نوشته است. نقشه پیزا سطوح – یک نقشه ناهموار شبکه را توصیف می کند که از نظر هندسی تقریباً یکسان است نقشه پیزا و در کورتونا نموداری که او به «دانایان یونان و هندسه‌دانان باستانی» نسبت داد.
• نمودار مربوط به سال 1360 دارای کتیبه‌ای است که چهره‌ای در سایه به نام رکس بطلمیوس را نشان می‌دهد – احتمالاً ترکیبی درهم از “شاه” و “بطلمیوس” – که قرار است مدت‌ها پیش “جهان را اندازه‌گیری” کرده باشد، زیرا او نویسنده داده‌های منبع بوده است.
• یک کتابچه راهنمای ناوبری در سال 1464 توسط تاجر راگوزایی Benedetto Cotrugli می گوید که بطلمیوس نقشه ای از جهان تهیه کرد که “ما از روی آن یک نمودار ناوبری ترسیم کرده ایم” و دریانوردان زمان او “بسیار مدیون او هستند زیرا ما سرگردان نیستیم.” [across the sea] امروز.»

یافته شماره 4: مایل مشکوک خاص

هر نمودار پرتولان از واحد اصلی فاصله استفاده می کند مژه، یک مایل معمولاً حدود 1.25 کیلومتر در نظر گرفته می شود. هیچ کس هرگز به طور رضایت بخش توضیح نداده است که این عدد خاص از کجا آمده است. مارلیچ فکر می کند آن را پیدا کرده است و آن را به گردن یک اشتباه می اندازد.

کلودیوس بطلمیوس، ستاره شناس قرن دوم که جغرافیا در دوران رنسانس بر نقشه کشی غربی تسلط داشت، محیط زمین را حدود 29 درصد دست کم گرفت. با استفاده از زمین بسیار کوچک بطلمیوس، دو درجه طول جغرافیایی در عرض جغرافیایی میانی مدیترانه اندازه گیری کنید، و تقریباً دقیقاً 125 کیلومتر به دست می آورید – که اتفاقاً 100 مایل پورتولان است، طول یک مربع شبکه ای در این نمودارها.

به عبارت دیگر: The مژه اصلاً یک مایل دریایی قرون وسطایی تازه اندازه گیری نشده است. این یک فسیل است، سایه خطای محاسباتی یک ستاره شناس باستانی، که بیش از هزار سال قاچاق شده و در هر حاکم پرتولانی جاسازی شده است.

یافته شماره 5: بالاخره یک نام

آخرین مقاله مارلیچ جسورانه ترین مقاله او است: تلاشی برای بازسازی دقیق گام به گام چگونه نمودار خاص – کاغذ ریکاردیاناکه احتمالاً توسط پیترو وسکونته بین سالهای 1300 و 1325 نقاشی شده است – ممکن است در واقع مونتاژ شده باشد.

مارلیخ پیشنهاد می‌کند که وسکونت کار خود را بر اساس نقشه‌های منطقه‌ای قدیمی‌تر که به سبک Marinus of Tire (یک جغرافی‌دان یونانی-رومی قرن یکم که اطلس گمشده‌اش تأثیر زیادی بر بطلمیوس داشت) ترسیم شده است. به گفته مارلیخ، وسکونت سعی کرد این نقشه‌های مجزا را با بزرگ‌کردن برخی قسمت‌ها، تغییر زوایا و موقعیت‌ها و پیوستن به آنها در یک نقشه ترکیب کند. نتیجه تلاشی ناقص برای تقلید از پیش بینی نقشه پیشرفته تر بطلمیوس بود: یک نقشه منحنی منفرد با مرکز جبل الطارق.

به موازات آن، این کشف علت اصلی “اثر مرکاتور” را شناسایی می کند – ظهور یک الگوی هندسی در هر نمودار پرتولانی از مناطق مدیترانه و دریای سیاه که شبیه طرح مرکاتور است، مدت ها قبل از ایجاد آن در سال 1569. این اثر ناشی از کنار هم قرار دادن نقشه های محلی مرکب است که با روش های مشابه طراحی شده اند. که با این وجود می تواند شبیه به این طرح بعدی در هنگام دوختن باشد. این پارادوکس ظاهری «طرح مرکاتور قبل از مرکاتور» را برطرف می‌کند، که قبلاً برخی از محققان – حتی خود مارلیچ را در مراحل اولیه تحقیقاتش متحیر کرده بود.

تمام مطالعات مارلیچ را به پایان برسانید و یک تصویر واحد ظاهر می شود. نمودار پورتولان لحظه یورکای دریانوردی ایتالیایی قرن سیزدهم نبود. این یک کپی بسیار خوب – یا بهتر بگوییم کپی‌های متفاوت – از دانش نقشه‌کشی بود که حتی قبل از قرون وسطی باستانی بود، دست‌کم یک دست گیج اما وظیفه‌شناس قرون وسطایی را فیلتر کرد و در نهایت با گل‌های قطب‌نما و میله‌های مقیاس پوشانده شد تا آن را شبیه یک کشتی برای عصر جدید دریانوردی کند.

ملوانان قرون وسطی این نمودارهای دقیق را نمی ساختند. هنگامی که آنها در آبهای دنیای مدیترانه خود حرکت می کردند، ناخودآگاه روی شانه های غول ها ایستادند.

در سال 2014، نیکولای با خنده این ایده را رد کرد که تمدن های گمشده اولین نمودار پرتولان را پشت سر گذاشته اند، راهی که ممکن است یک نظریه پرداز توطئه را در یک مهمانی شام اخراج کنید. پنج برگ مارلیچ، به یک معنا، غذای اصلی آن مهمانی شام است که مدت ها به تأخیر افتاده است.

اکتشافات او نه به سفینه فضایی نیاز داشت و نه به یک ابرتمدن گمشده. فقط دانش باستانی که به طور ناقص توسط کاتبان قرون وسطایی منتقل شده است، به اندازه کافی جذاب است که مردم مدرن را متحیر کند.

گاهی اوقات رضایت‌بخش‌ترین نتیجه برای یک پرونده سرد، یک پیچ و تاب و افشاگری نیست. این گردآوری دقیق تمام شواهد پنهان در منبع منبع است – هر بار یک مایل پورتولان.

+ + +

ما این فرصت را داشتیم تا از خود پروفسور مارلیچ در مورد انگیزه تحقیق و اهمیت یافته هایش بپرسیم. سوالات و پاسخ های زیر برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

اولین بار چه چیزی شما را به نمودارهای پرتولان جذب کرد؟

“به طور خلاصه، این راز منشأ آنهاست که یکی از بزرگترین سوالات حل نشده در تاریخ نقشه برداری است. آنها مصنوعات بی ربط هستند، معادل نقشه کشی مکانیسم آنتی کیترا“

من اولین بار در مورد نمودارهای پرتولان از چارلز هاپگود یاد گرفتم نقشه های پادشاهان دریای باستان زمانی که من هنوز در دبستان بودم، در اواخر دهه 90. موضوع برای من در کودکی پیچیده تر از آن بود که بتوانم آن را درک کنم، اما تصاویر روی آن نمودارهای قدیمی که با دقت ترسیم شده بودند بسیار تحت تأثیر قرار گرفتم.

«این راز تا دهه‌ها بعد از دوران تحصیل در مقطع دکترا، تا زمانی که دقت تصاویر دریای آدریاتیک را بر روی نقشه‌های پورتولان به صورت کارتومتری بررسی کردم، نهفته بود. من متوجه شدم که نظریه هاپگود در مورد تمدن های گمشده باستانی به عنوان خالق نقشه های منبع غیر قابل قبول است. بسیاری از مورخان نقشه کشی کتاب او را شبه علم می دانند. من کاملاً با این دیدگاه منفی موافق نیستم: معتقدم کنجکاوی او خالص بود و جسارت پیشگامانه او را در استفاده از تجزیه و تحلیل کمی نمودارها تحسین می کنم، حتی اگر آنها با دقت لازم انجام نشده باشند.

سپس شروع کردم به اعمال رویکرد تحلیلی خود در کل منطقه تحت پوشش نمودارهای پورتولان، از اقیانوس اطلس تا دریای سیاه.

“دو منبع تاثیرگذار برای کار من، پایان‌نامه‌های دکترای اسکات آلن لومر از سال 1987 و رول نیکولای از سال 2014 هستند. مطالعات آنها از گسترده‌ترین و پیچیده‌ترین مطالعات کارتومتری نمودارهای پرتولان است. چیزی که مرا در ادامه کار نگه داشت، ناقص بودن نتایج آنها و تصادفی بودن روش‌های Overcom آنها بود.”

“این ناقصی در تحقیقات علمی بسیار عادی است، و قابل درک است، زیرا آنها هیچ مدرک تاریخی دال بر منشأ پیش از قرون وسطی نداشته اند. در مقابل، من در آغاز تحقیقات دکترای خود به ارجاع بندتو کوترولی به خاستگاه دوران باستان کلاسیک در سال 1464 پی بردم، و این به باور من مبنی بر وجود منابع دیگری از این دست دامن زد. خوشبختانه، این موضوع خوب بود.”

“علاوه بر این، به تدریج به این فکر رسیدم که پیچیدگی بیش از حد برخی از روش‌های موجود به جایی نمی‌رسد. فکر می‌کردم اگر این نمودارها توسط تصویرگران اواخر قرون وسطی ساخته شده باشند که نقشه‌ها را درک نمی‌کردند، جایی در تاریکی باید توضیحی به ظاهر ساده برای هندسه آنها وجود داشته باشد. این سوء ظن در نهایت احتمالاً من را به این سمت سوق داد که طول و کاستی‌ها و مفهوم‌زدایی‌ها به چه چیزی مربوط می‌شود. از نصب نمودار پرتولان.”

کار شما بین نقشه برداری، تاریخ علم و تاریخ ناوبری است. در طول مسیر چه چیزهایی باید یاد می گرفتی؟

مدارک پیش دکتری من در جغرافیا بود، رشته‌ای که محیط و خود جهان را به روشی جامع بررسی می‌کند. همچنین قبل از دکتری، مهارت‌های مناسبی را در نرم‌افزار GIS و درک سیستم‌های مختصات مختلف پیش‌بینی‌شده در محیط GIS و کاربردهای آن‌ها توسعه دادم. همراه با کنجکاوی من در مورد تاریخچه فناوری و علم، می‌توان پایه‌ای را برای این مطالعات کلاسی تشکیل داد. علوم انسانی دیجیتال“

کوتروگلی، یکی از شاهدان کلیدی شما، یک راگوزا (یعنی اهل دوبرونیک) بود، بنابراین اساساً همسایه شما. آیا این خویشاوندی جغرافیایی به کارهای شما جنبه شخصی بخشیده است؟

کوتروگلی که در کرواتی با نام بندیکت کوترولویچ نیز شناخته می شود، بیشتر به خاطر کتابش شناخته می شود. از تجارت و تاجر کامل، که حاوی اولین شرح حسابداری دوبار در تاریخ است. در حالی که در سطح شخصی، اشتراک وطن با چنین شخصیت مهمی بسیار عالی است، در سطح حرفه ای، من نوشته های او را عینی تفسیر می کنم، مانند نوشته های قطب الدین شیرازی، فارسی شناس که نوشته هایش در همان اردوگاه کوترگلی قرار می گیرد.

یک دریانورد اواخر قرون وسطی دقیقاً چه کاری می توانست با نمودار پرتولان انجام دهد که بدون آن نمی توانست انجام دهد؟ به عبارت دیگر، چه چیزی این کارت ها را اینقدر ارزشمند کرده است؟

نمودارها از نظر توپولوژیکی یک نمایش نسبتاً دقیق هستند، بنابراین یک تصویر بزرگ خوب از زیرحوضه‌های مدیترانه و سایر مناطق ارائه می‌دهند. بنابراین حداقل، می‌توانند به عنوان تأیید گرافیکی توپولوژی که ملوانان به خاطر سپرده بودند، عمل کنند.»

“با این حال، برعکس کار نمی کند: توپولوژی های ذهنی به خاطر سپرده شده توسط ناوبرها نمی توانند به تنهایی نمودارهایی با چنین دقتی ایجاد کنند – مناطق بسیار بزرگ هستند و انحنای زمین باید در نظر گرفته شود. به عبارت دیگر: شما باید با یک بررسی مناسب شروع کنید. و این بررسی را نمی توان با یک محاسبه مرده انجام داد، زیرا این روش اشتباه بزرگتر از آن خطای انحرافی را پیدا می کند. هندسه.”

برخلاف کاربرد محدود آنها، نمودارهای پرتولان تعدادی ویژگی دارند که می تواند آنها را به تله مرگ برای ناوبرانی تبدیل کند که کورکورانه به آنها اعتماد دارند.

“اول، بیشتر مناطق نقشه‌برداری شده با انحراف مغناطیسی غالب در هنگام ساخت همسو نبودند. این کار مفید بودن آنها را برای ناوبری قطب نما محدود کرد، و این مشکل با گذشت زمان افزایش یافت زیرا انحراف (شرق) کاهش یافت در حالی که تصویر نقشه بدون تغییر باقی ماند.”

مقیاس‌ها از نظر منطقه‌ای متفاوت بودند، انتقال‌های متعدد در هندسه خط ساحلی دقت را کاهش داد، و مقیاس عموماً کوچک آنها – اغلب حدود 1:5،000،000 – آنها را برای ناوبری در امتداد سواحل پر از جزایر نامناسب کرد. مانند کوه اتنا که می‌توانست از کشتی‌ها قبل از بنادر در پایگاه خود قابل مشاهده باشد، کاربرد ناوبری را کاهش می‌دهد و استدلال دیگری علیه منشا قرون وسطایی است.

به بیان ساده، مهمترین چیزی که تحقیقات شما در مورد این نمودارها نشان داده است که قبلاً هیچ کس نمی دانست چیست؟

“اگر من مجبور به انتخاب یک کشف شوم، آن مکانیک مونتاژ نمودار پرتولان است که در آخرین مقاله من پیشنهاد شده است. اما این کار مقالات قبلی من را نادیده می گیرد، زیرا هر کدام قطعات مهمی را به پازل اضافه می کنند.”

اولین مقاله نشان داد که اولین نمودارهای ناشناس، که کمتر پیشرفته تلقی می شوند، دارای خطوط ساحلی تقریباً مشابه با نمودارهای پیترو وسکونته هستند که بالغ تر در نظر گرفته می شوند. این نشان می دهد که همه آنها از یک منبع منبع کپی کرده اند.”

«مقاله دوم نشان داد که نمودارهای وسکونت دقیق‌ترین نمودارها در سطح منطقه‌ای در طول سه قرن بود. او همچنین برای اولین بار سه مدرک تاریخی را گرد هم آورد که ادعا می کند نمودارهای پرتولان به دوران باستان کلاسیک باز می گردد.

مقاله سوم اولین تحلیل کارتومتری اطلس های پورتولان را ارائه کرد. این نشان داد که آنها اساساً نمایشی از نمودارهای پورتولان هستند که به طور خودسرانه به بخش های فیزیکی متمایز تقسیم شده اند و شواهد گسترده ای علیه منشا قرون وسطایی ارائه می دهند.

مقاله چهارم تغییری به شواهد مثبت برای منشأ از دوران باستان کلاسیک را نشان می‌دهد. او توصیف قطب‌الدین شیرازی از نقشه‌ای را که توسط حکیمان یونانی و هندسه‌سنجان باستانی ساخته شده بود، به‌طور کمی تحلیل کرد و شواهد عددی برای حمایت از ادعای او شناسایی کرد. او همچنین پیشنهاد کرد که مایل مرموز پرتولان یک محصول غیرقابل‌مطالعه‌ای است که در اواخر دوران قرون وسطی انجام شده است. فواصل و استفاده از آنها برای نمایش هندسی نسبتا دقیق دریای مدیترانه.

در نهایت، مقاله پنجم برای اولین بار اثر انگشت هندسی Marinus of Tire و مجموعه دیگری از اثر انگشت بطلمیوس را در هندسه نمودار پورتولان شناسایی می کند. همچنین ساده‌ترین مدلی را برای نحوه چیدمان نمودارهای پرتولان ارائه می‌کند که با توسعه تاریخی پیش‌بینی‌های نقشه سازگار است و دلیل اصلی به اصطلاح «اثر مرکاتور» در مدیترانه را توضیح می‌دهد.»

بعد از چندین مقاله و سالها کار، شگفت انگیزترین نتیجه برای شما چه بود؟

“دو نتیجه به ذهن می رسد. اولین مورد درک این موضوع است که 50 مایل پرتولان – یک فاصله معمولی از نوارهای سنگی در نمودار پرتولان – مطابق با اندازه نادرست فرض شده زمین توسط بطلمیوس، با یک درجه طول جغرافیایی در امتداد موازی متوسط ​​دریای مدیترانه مطابقت دارد. دوم این است که هندسه نمودار پرتولان معمولی، از جمله به اصطلاح “اثر Mercator” را می توان با بزرگ کردن جزئی برخی از نقشه های منبع و چرخش آنها به اندازه نیمی از قدر نسبت به طرح فضایی طرح ریزی بطلمیوس، حرکت به سمت شرق از جبل الطارق به دست آورد.

“از آنجایی که این یافته‌ها بر پایه ریاضیات، استدلال یا منطق ساده و سرراست است – هر چه می‌خواهید اسمش را بگذارید – نمی‌توانم متعجب و متعجب نباشم که هیچ‌کس قبلاً به این موضوع فکر نکرده بود. و به همین دلیل، این که زودتر به ذهنم خطور نکرده بود.”

شاید هرگز نتوانیم منبع دقیق را با اطمینان مشخص کنیم، اما اگر مجبور بودید پول خود را روی آن بگذارید: فکر می‌کنید نقشه‌های گمشده در پشت نمودارهای پورتولان برای اولین بار از کجا، چه زمانی و از چه کسی آمده‌اند؟

“در واقع! اگرچه داستان منشأ نمودار پرتولان با پیشرفت تحقیقات من منسجم تر و کمتر نابهنگام شده است – احتمالاً برای کسانی که به دنبال سرچشمه های عجیب و غریب تر تمدن های قدیمی هستند – یافته های من هنوز پاسخ های قطعی ارائه نمی کند. دعوت به تحقیقات بیشتر می کند.”

“اگر بخواهم روی محتمل‌ترین مکان و زمان مبدأ شرط ببندم، می‌توانم بگویم امپراتوری روم در بزرگ‌ترین گستره سرزمینی‌اش، در زمان ترایان، در حدود سال 100 بعد از میلاد. چرا؟ دو دلیل. یکی این که مرزهای امپراتوری در آن زمان تقریباً کاملاً با پوشش معمولی نقشه‌های پورتولان مطابقت دارد. دیگری این که این تنها زمانی بود که این منطقه‌ای در تاریخ تحت پوشش نقشه‌های سیاسی نبود. قلمرو و ابزار و دانش انجام این کار با همان استاندارد بالای دقت در هیچ دوره ای از قبل یا بعد از آن وجود ندارد.

کارت های عجیب و غریب شماره 1204

کارت عجیبی دارید؟ به من بگویید در [email protected].

Strange Maps را در X و Facebook دنبال کنید.