تنها در فاصله 63 سال نوری از زمین، ساختار عظیمی قرار دارد که وسعتی در حدود 1000 واحد نجومی (یا 93 میلیارد مایل) دارد با نام مستعار احساسی “دم گربه”.
این سازه که تصور می‌شود بیشتر از غبار ساخته شده است، در منظومه ستاره‌ای بتا پیکتوریس قرار دارد و اولین بار مستقیماً توسط تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا در نور مادون قرمز مشاهده شد.
اکنون، به لطف تصاویر جدیدی که توسط تلسکوپ فضایی هابل گرفته شده است، می‌توانیم دم را در نور مرئی نیز ببینیم و برآمدگی دم‌مانند عجیبی را نمایان می‌کند که از صفحه گرد و غبار کیهانی غول‌پیکر و قرص مانند بیرون زده است.
همانطور که در مقاله منتشر شده در ماه گذشته در نامه های مجله اخترفیزیکی، تیمی به سرپرستی محققان دانشگاه آریزونا، مشتاق شدند تا با استفاده از هابل، نگاه دقیق تری به این سازه بیندازند.
آرین آوسار، رهبر مطالعه و دانشجوی دکترای دانشگاه آریزونا در بیانیه ای گفت: «به طرز عجیبی، این ویژگی قبلا فقط با تلسکوپ فضایی جیمز وب، که نور مادون قرمز را تشخیص می دهد، مشاهده شده بود، اما در طول موج های کوتاه تر نامرئی باقی ماند و برای مدتی جامعه را متحیر کرد. ما فکر می کنیم که دم گربه به دلیل اینکه از چه چیزی ساخته شده است، از مشاهدات ما در نور مرئی دور مانده است.
او افزود: «تقریباً به طور کامل از مواد به اصطلاح نسوز آلی تشکیل شده است که بسیار بر پایه کربن است. این زنجیره‌های بلند اتم‌های کربن نور مرئی را جذب می‌کنند، بنابراین کاملاً سیاه هستند.»
دانشمندان بر این باورند که دم گربه نتیجه برخورد اجسام سیاره ای بزرگ شبیه به پلوتو است که مقادیر عظیمی از غبار را در فواصل وسیع پراکنده می کند. این برخوردها ممکن است حرارت کافی برای تبخیر کربن قبل از سرد کردن مواد به دانه‌های غبار کرکی و متخلخل ایجاد کرده باشند.
آوسار و همکارانش برای مطالعه خود تصویربرداری مادون قرمز و نور مرئی را برای محاسبه هندسه برآمدگی به صورت سه بعدی ترکیب کردند.
او توضیح داد: “ما متوجه شدیم که به جای امتداد 1000 واحد نجومی در پشت ستاره، دم گربه می تواند مستقیماً از ما امتداد یابد و بعد سومی برای آن وجود ندارد.” اساساً در همان صفحه آسمان با ستاره قرار دارد و احتمالاً کمی پشت آن امتداد دارد.»
این تیم همچنین تغییر شکل عجیبی را در هاله گرد و غبار اطراف Beta Pictoris مشاهده کردند که به اعتقاد آنها ممکن است نتیجه حداقل سه سیاره شناخته شده در منظومه باشد که تأثیرات گرانشی قابل توجهی را اعمال می کنند.
این یافته‌ها می‌توانند نگاهی اجمالی به ما نشان دهند که منظومه شمسی خودمان دقیقاً پس از شکل‌گیری چه شکلی بوده است. Beta Pictoris در مقایسه با سیستم ما 4.6 تنها 23 میلیون سال قدمت دارد میلیارد سال سن چنین فعل و انفعالاتی حتی ممکن است بر شکل گیری سیارات منظومه ما به گونه ای که امروزه آنها را می شناسیم، تأثیر داشته باشد.
اطلاعات بیشتر در مورد سازه های فضایی: دانشمندان در حال اسکن ساختار غول پیکری هستند که در پشت کهکشان ما پنهان شده است
