مرکز آزمایش پرواز رامنسکویه شوروی (قسمت 2)

توسط Duane A. Day و Harry Stranger
دوشنبه 19 اکتبر 2026

در دهه‌های 1960 و 1970، ایالات متحده به پرواز ماهواره‌های شناسایی بر فراز مرکز آزمایش پرواز اتحاد جماهیر شوروی در رامنسکوی نزدیک مسکو ادامه داد و به دنبال پیشرفت‌های جدید و منحصر به فرد بود. سیا آن را به خاطر حومه ای نزدیک به آن رامنسکویه نامید، اما روس ها آن را ژوکوفسکی نامیدند. این پایگاه معادل شوروی پایگاه نیروی هوایی ادواردز بود. اگر یک جنگنده یا بمب افکن جدید – یا حتی یک هواپیمای عجیب و غریب تر – در اتحاد جماهیر شوروی ساخته می شد، به احتمال زیاد ابتدا در آنجا ظاهر می شد و ماهواره های آمریکایی از آن عکس می گرفتند، به شرطی که آسمان صاف باشد.

ماهواره های اطلاعاتی آمریکا توسط اداره ملی شناسایی (NRO) مدیریت و اداره می شدند. در دهه 1960 و نیمه اول دهه 1970، ماهواره های تصویربرداری که از رامنسکو و سایر اهداف عکس می گرفتند، از فیلم هایی استفاده می کردند که در فضاپیما جمع آوری شده و به زمین بازگردانده می شد. این بدان معناست که عکس‌های فعالیت‌های شوروی حداقل روزها تا هفته‌ها قبل از دیده شدن توسط چشمان انسان در مرکز ملی تفسیر عکاسی (NPIC، تلفظ “enpik”) بودند. اما در اواخر سال 1976، NRO راه اندازی یک ماهواره جدید به نام KH-11 KENNEN را آغاز کرد. تصاویر خود را تقریباً در زمان واقعی به زمین فرستاد. اگرچه تصاویر آن به اندازه ماهواره بازگشت فیلم GAMBIT-3 که تا سال 1984 در خدمت بود، وضوح بالایی نداشت، اما پوشش اهداف شوروی را افزایش داد. این امر ماهیت جمع آوری اطلاعات را تغییر داد. این امر مشاهده الگوهای رفتاری را در مکان‌هایی مانند رامنسکو آسان‌تر کرد.

تنها سه بمب افکن باندر در اواخر دهه 1950 تولید شد. فقط یکی در حال پرواز بود. این هواپیما، M-52، از اواخر دهه 1960 در رامنسکویه نگهداری می شود. این دو عکس بمب افکن را در سال 1979 نشان می دهد و سپس در سال 1980 از هم جدا شد (اعتبار: هری استرنجر)

جنگنده و بمب افکن

زمانی در سال 1977 – تاریخ دقیق همچنان محرمانه است – ماهواره های آمریکایی یک جنگنده دو دم بزرگ جدید را در رامنسکویه مشاهده کردند. تحلیلگران اطلاعاتی آن را با استفاده از یک سیستم تعیین‌کننده که در دهه 1960 توسعه یافت، RAM K نامیدند. RAM برای Ramenskoye و سپس یک حرف K متوالی برای یازدهمین هواپیمای جدید مشاهده شده در فرودگاه. به زودی دومین جنگنده دو دم کوچکتر در Ramenskoe عکسبرداری شد. RAM L نامگذاری شد.

در سپتامبر 1979، یک ماهواره آمریکایی که بر فراز رامنسکو پرواز می‌کرد، بال‌ها و بخش‌های بدنه دو مدل آزمایشی ناشناس یک هواپیمای با کارایی بالا را در چیزی که سازمان سیا آن را مؤسسه آیرودینامیک مرکزی رامنسکوئه (مخفف روسی TsAGI) معرفی کرد، مشاهده کرد. مدل‌های مقیاس از نظر ظاهری مشابه بودند و شامل یک بخش بدنه با نوع جدیدی از بال‌های هندسی متغیر بودند. مدل ها قبلا در فضای باز بودند. طبق یک گزارش اطلاعاتی، «دو مدل مقیاس آزمایشی احتمالاً در تونل‌های باد با سرعت بالا و پایین مؤسسه مورد آزمایش قرار گرفتند». سازمان سیا از موسسه آیرودینامیک مرکزی رامنسکویه به عنوان “تاسیسات تحقیقاتی آیرودینامیک کاربردی طراحی محور شوروی… مسئول تست های ساختاری و آیرودینامیک هواپیما” یاد کرد.

آنچه در چند سال آینده به تدریج آشکار خواهد شد این است که این مدل های آزمایشی برای یک بمب افکن استراتژیک جدید و بزرگ با بال چرخشی هستند.

یک گزارش گسترده NPIC به تاریخ می 1981 فعالیت های مشاهده شده در Ramenskoe را خلاصه کرد. یکی از هواپیماهای مذکور اولین بار در اواخر دهه 1950 مشاهده شد. اعتقاد بر این بود که این یک بمب افکن میان برد با پیکربندی جدید و غیرعادی است و سیا آن را Bounder نامید. تنها سه هواپیما ساخته شد و تنها یکی پرواز کرد. طراحی یک شکست بود. اولین وسیله نقلیه که توسط شوروی M-50 نامیده شد، در اواخر دهه 1960 به موزه هواپیماهای شوروی فرستاده شد. سومین وسیله نقلیه با نام M-51 بدون سرنشین بود و در اواخر دهه 1960 از بین رفت.

دومین وسیله نقلیه سرنشین دار، با نام M-52 و از جهات مختلف با M-50 متفاوت بود، در بیشتر دهه 1960 در فرودگاه فیلی در خارج از مسکو قرار داشت تا اینکه در اواخر این دهه برچیده شد و به رامنسکویه منتقل شد و سپس در منطقه ای که توسط شرکت طراحی آن اشغال شده بود دوباره مونتاژ شد. این هواپیما در دهه 1970 روی صفحه نمایش ثابت نشست – هرگز یک بار هم پرواز نکرد. گزارش 1981 اشاره کرد که ” [M-52] Bounder که معمولاً در منطقه Myasishchev دیده می شود، برچیده شده است. تا مارس 1980 موتورها حذف شده بودند و تا [deleted] جداسازی قطعات کامل شد (به “مرزها و حافظه رم: ماهواره ها بمب افکن منحصر به فرد را در مرکز آزمایش پرواز رامنسکویه شوروی (قسمت 1) ردیابی می کنند”، The Space Review، 12 اکتبر 2026 مراجعه کنید.)

اما در ماه مه 1981، فعالیت های بسیار جالب تری نسبت به جداسازی یک بمب افکن شکست خورده در رامنسکویه انجام شد. این هواپیمای رهگیر بزرگ به نام RAM K تحت آزمایش های بیشتری قرار گرفت. در این گزارش آمده است که “در دو سال گذشته سطح بالایی از فعالیت RAM K را شاهد بوده ایم.” هواپیمای دیگری در حال یدک‌کشیدن به فرودگاه مرکزی مسکو دیده شد. یک نسخه احتمالی دو نفره در پیست دیده شد. دو هواپیمای دیگر مشاهده شد و دیگری به منطقه آزمایش منتقل شد، احتمالاً برای آزمایش استاتیک.

جنگنده دیگر، کوچکتر، که سیا آن را RAM L معرفی کرده است، در عکسبرداری های ماهواره ای نیز دیده می شود. اما همیشه زیر یک برزنت پنهان بود. ماهواره ای هواپیما را گرفته بود که به سمت پارکینگ شرق می رفت.

در اواخر سال 1981، یک ماهواره آمریکایی یک بمب افکن بزرگ بالدار را در Ramenskoe مشاهده کرد. این هواپیما شبیه به بمب افکن آمریکایی راکول B-1 آمریکای شمالی بود، اگرچه بسیار بزرگتر بود. این یک کشف بزرگ بود. در ماه نوامبر، یک مسافر هواپیمایی در رامنسکوئه از بمب‌گذار در باند فرودگاه عکس گرفت و این موضوع به اطلاع عموم رسید. اولین پرواز خود را در دسامبر انجام داد. این هواپیما توسط NPIC RAM P تعیین شده است.

اگرچه ماهواره‌های اطلاعاتی آمریکا در اوایل دهه 1960 پرواز بر فراز مسکو را آغاز کردند، اما تنها یک پرواز شناسایی U-2 بر فراز شهر در سال 1956 انجام شد. دینو بروجیونی، که از تلاش‌های تفسیر عکس در NPIC در دهه 1950 و بعد از آن حمایت کرد و از آن زمان به یک مورخ پرکار تبدیل شد، در کتاب خود می‌نویسد. چشم در آسمان ما تعجب کردیم که چگونه روس ها می توانند یک بمب افکن بیستون را از کارخانه فیلی بیرون بیاورند، زیرا باند فرودگاه برای بلند کردن چنین هواپیمای بزرگی بسیار کوتاه بود. ماموریت U-2 این معما را حل کرد. ما پاسخ خود را زمانی دریافت کردیم که تصاویر یک بارج بزرگ را در رودخانه مسکوا در کنار کارخانه نشان می‌داد. ثابت شد که بارج ها یک قطعه کلیدی از پازل برای هواپیمای جدیدی هستند که در آنجا ظاهر شد.

منطقه در مرکز تصویر در این تصویر ماهواره ای ژوئیه 1980 از رامنسکو در حال پاکسازی برای فعالیت جدید بود. (اعتبار: هری استرنجر)

“اجزای فضایی”

در سال 1981، تحلیلگران اطلاعاتی ساختار بزرگی متشکل از دو تیر افقی با یک رابط مرکزی را در رامنسکویه مشاهده کردند. این یک دستگاه بالابر بود، یک جرثقیل که قادر به بلند کردن یک جسم بزرگ بود و دارای پایه ای به اندازه کافی پهن بود که می توانست هواپیما را از پایین حرکت داده و جسم را از بالا به آن متصل کرد. این کشف به تحلیلگران اطلاعاتی دستگاه مشابهی را یادآوری می‌کند که توسط ناسا ساخته شده است تا به یک مدارگرد اجازه دهد تا در پشت هواپیمای حامل 747 خود قرار گیرد. یک ساختار تقریباً یکسان نیز در حال ساخت در بایکونور در لبه باند فرودگاه اصلی که در سال 1979 آغاز شد، عکس‌برداری شد. مشخص نیست چه کسی در جامعه اطلاعاتی اولین بار این ارتباط را برقرار کرد، اما نتیجه واضح بود: چیزی که در رامنسکوئه آزمایش می‌شود، به بایکونور منتقل می‌شود.

در نوامبر 1980، ماهواره‌های ایالات متحده آنچه را که مفسران نوری NPIC «اجزای هوافضا» نامیدند، مشاهده کردند. این اجزا در نهایت در رامنسکوئه، در کارخانه تولید هوافضای کوبیشف 1 و فرودگاه تیوراتام 3 – سایت فضایی وسیع شوروی معروف به بایکونور – شناسایی شدند. یک جرثقیل دروازه ای مشابه در کارخانه تولید و دیگری در Tyuratham ساخته می شود و باند فرودگاه کارخانه تولید نیز در حال توسعه است.

در پاییز سال 1982، NPIC گزارش داد که “عملکرد دقیق این اجزای هوافضا مشخص نیست؛ با این حال، آنها احتمالا اجزای یک وسیله پرتاب فضایی هستند.” این جزء که برای اولین بار در نوامبر 1980 مشاهده شد، به عنوان حفاظت از محیط زیست برای یک شی بزرگ گلوله ای شکل “از نظر ظاهری بسیار شبیه به مخزن سوخت خارجی شاتل فضایی ایالات متحده” تعیین شد.

مرکز این عکس که در سال 1982 گرفته شده است، اکنون یک جرثقیل دروازه ای بزرگ و یک شی گلوله ای شکل را در زیر نشان می دهد. از این جرثقیل برای بلند کردن اجزای یک مخزن سوخت بزرگ استفاده می شد تا بتوان آنها را بالای هواپیمای حامل قرار داد. جرثقیل های مشابه هم در کارخانه تولید و هم در سایت پرتاب بایکونور ظاهر شدند و به تحلیلگران اطلاعاتی ایالات متحده اجازه دادند تا هر سه تاسیسات را به هم مرتبط کنند. (اعتبار: هری استرنجر)

NPIC به این نتیجه رسید که سازه ها به قدری بزرگ هستند که فقط می توانند از طریق هوا تحویل داده شوند. دو بمب افکن Bison برای حمل آنها اصلاح شدند. هواپیمای اصلاح شده با حرکت در زیر یک جرثقیل دروازه ای که قطعه را نگه می داشت بارگیری می شد، عملیاتی که ظاهراً توسط ماهواره ضبط شده بود. انتهای نوک تیز قطعه به عقب چرخانده شد تا اختلال گردابی در عقب هواپیما کاهش یابد. در یک نقطه، یک ماهواره از یک براکت V که در بالای یک هواپیمای Bison نصب شده بود، عکس گرفته بود، اما مشخص نبود که آیا این برای نصب تانک بزرگ است یا چیز دیگری، چیزی که هنوز دیده نشده است.

جرثقیل دروازه ای برای بلند کردن اجزای مخزن استفاده می شود. (اعتبار: Myasishtev M-4 و 3M: اولین جت بمب افکن استراتژیک شوروی، پیتر گورین و دیمیتری کومیساروف)

تحلیلگران اطلاعاتی حدس می زنند که جرثقیل و عملیات در رامنسکو فقط برای آزمایش عملکرد پروازی هواپیما با مخزن بزرگ نصب شده در بالا بوده و در نهایت تجهیزات تولیدی مستقیماً از کارخانه به Tyuratam ارسال می شود “جایی که برداشته می شود و با نوار نقاله به مناطق مونتاژ تعیین شده آنها منتقل می شود”.

یک جرثقیل دروازه ای بزرگ در بایکونور ساخته شد تا مخازن را بتوان از هواپیمای حامل آنها خارج کرد. سپس آنها را روی وسایل نقلیه زمینی قرار دادند تا به مرکز پردازش منتقل شوند. (اعتبار: هری استرنجر)

اولین پرواز آزمایشی هر مورد اصلی در مرکز آزمایش پرواز رامنسکوئه مرتبط با برنامه موشکی جدید در ژانویه 1982 انجام شد، در زمانی که مسکو تقریباً به طور قطع در ابرها پوشیده شده بود. اولین حمل و نقل یک آیتم بزرگ از رامنسکوئه به بایکونور در دسامبر 1982 انجام شد. این شامل درب جلو و عقب مخزن هیدروژن مایع غول پیکر موشک، متصل به هم و روی یک بمب افکن Bison بود. مشخص نیست که آیا ماهواره های آمریکایی این رویداد را مشاهده کرده اند یا خیر، اما سرزمین شوروی در طول زمستان بسیار بیشتر از ابرها پوشیده شده بود و فرصت های عکاسی ماهواره ای نادر بود.

Su-27 Flanker اولین بار در اواخر دهه 1970 در Ramenskoe مشاهده شد. در اوایل دهه 1980، ماهواره های آمریکایی تعداد زیادی هواپیمای فلانکر را که در Ramenskoye آزمایش می شدند، ضبط کردند. Flanker یک هواپیمای رهگیر خط مقدم بود که تقریباً معادل F-15 Eagle نیروی هوایی ایالات متحده بود. انواع متعددی هنوز در حال پرواز و تولید هستند. (اعتبار: Duane Day)

فلانکر و تکیه گاه

در اکتبر 1983، NPIC گزارش مفصل دیگری در مورد فعالیت های Ramenskoe ارائه کرد. در آن زمان، جنگنده های RAM K و RAM L به ترتیب به عنوان Flanker و Fulcrum تعیین شدند. نام شوروی فلانکر سوخوی سو-27 بود. نام Fulcrum MiG-29 است. هر دو از اواخر دهه 1980 و پس از آن به هواپیماهای خط مقدم مهمی برای نیروی هوایی شوروی تبدیل شدند و به سراسر جهان صادر شدند و انواع مختلفی را تولید کردند. میگ 29 یک جنگنده بسیار قابل مانور اما بسیار کوچک بود. Su-27 یک رهگیر بسیار بزرگتر بود. آنها از نظر اندازه و مأموریت تقریباً مشابه اف-16 وایپر و اف-15 عقاب نیروی هوایی ایالات متحده بودند.

NPIC آنچه را که به عنوان Flanker A و Flanker A MOD تعیین کرد، شناسایی کرد. فلانکرهای اولیه – Flanker As – در پرواز با مشکلاتی روبرو شدند و دوباره طراحی شدند و تبدیل به چیزی شدند که NPIC آن را نسخه MOD می نامد. Flanker A در این مدت چندان فعال نبود، اما Flanker A MOD تحت آزمایشات پروازی گسترده ای قرار گرفت. در اواخر مارس 1983، پنج بدنه در منطقه سوخوی مرکز آزمایش شناسایی شد. تعداد زیاد بدنه نشان می‌دهد که هواپیما احتمالاً در مرحله پیش تولید بوده است، اگرچه غیرعادی است که آنها به‌جای آزمایش پرواز در مرکز تولید کومسومولسک، مونتاژ شده به رامنسکوئه تحویل داده شده باشند. نویسندگان این گزارش حدس می زنند که این نیروگاه ممکن است به طور کامل برای انجام آزمایش های پروازی مجهز نباشد.

برنامه آزمایش تسلیحات هوانوردی حداقل از اوایل سپتامبر 1982 در آختوبینسک فعال بود. این نیز غیرعادی بود زیرا معمولاً آزمایش های آیرودینامیکی در رامنسکوی قبل از شروع آزمایش تسلیحات تکمیل می شد، اما این ممکن است تلاشی برای تسریع برنامه به وضعیت عملیاتی باشد.

بمب‌افکن استراتژیک Tu-160 Blackjack اولین بار در اواخر سال 1981 در رامنسکوئه مشاهده شد، اگرچه بخش‌هایی از مدل تونل باد توسط ماهواره‌های ایالات متحده در سال 1979 عکس‌برداری شد. ابتدا توسط جامعه اطلاعاتی ایالات متحده RAM P تعیین شد و سپس به Blackjack تغییر نام داد. این بمب افکن هنوز در خدمت است، اگرچه کمتر از 20 فروند در حال پرواز هستند. این اثر هنری در اواخر دهه 1980 توسط وزارت دفاع تولید شد. (اعتبار: وزارت دفاع)

علاوه بر هواپیمای Flanker A MOD، هواپیماهای Fulcrum A نیز گهگاه در رامنسکوئه «عمدتاً در پناهگاه‌هایی در منطقه پارکینگ در شرق» دیده می‌شوند. اما تمرکز برنامه آزمایشی ظاهراً از رامنسکوئه به کارخانه هواپیماسازی لوخوویتسی، جایی که از شش هواپیمای پیش‌تولید عکسبرداری شده است، و به آختوبینسک، جایی که 9 فروند توسط ماهواره‌ها رصد شدند، تغییر کرده است.

این گزارش نشان داد که در اوایل دهه 1980، NPIC و جامعه اطلاعاتی ایده خوبی از نحوه و مکان آزمایش هواپیماهای شوروی و چگونگی پیشرفت مراحل آزمایش داشتند. حداقل بخشی از این احتمالاً به دلیل تصویربرداری بسیار پربارتر ارائه شده توسط KH-11 KENNEN است.

یک هواپیمای RAM P که در سال 1981 رهگیری شد توسط سیا به عنوان بلک جک شناسایی شد. در سال 1982، ماهواره ای از هواپیما در زمینی که توسط کامیون های پشتیبانی احاطه شده بود، عکس گرفت. بلک جک هنوز در سال 1983 در Ramenskoye آزمایش می شد. ماهواره ها از بمب افکن عکس گرفتند و نشان دادند که پیکربندی آن تغییر کرده است. تثبیت کننده افقی احتمالاً در تابستان 1982 اصلاح شد. برد تثبیت کننده کاهش یافت و وتر بالایی افزایش یافت – همه از ماهواره های آمریکایی قابل مشاهده بودند. در این گزارش اشاره شده است که “مشاهده بلک جک A نادر بوده است و هیچ مدرکی مبنی بر وجود دو مدل بلک جک وجود ندارد.” در اوایل ژانویه 1983، سیا پیش‌بینی کرد که شوروی تا سال 1990 50 تا 75 فروند از این هواپیماها را در اختیار خواهد داشت.

شاتل فضایی شوروی در رامنسکو ظاهر شد

در اوایل سال 1983، هواپیمای بزرگ دیگری در رامنسکو ظاهر شد و توسط یک ماهواره شناسایی عکسبرداری شد: شاتل فضایی اتحاد جماهیر شوروی. در گزارشی آمده است که “یک شاتل فضایی برای سیستم حمل و نقل فضایی شوروی قابل استفاده مجدد” برای اولین بار مشاهده شد. نام موقت RAM R به آن داده شد. از آن در یک بمب افکن Bison B در منطقه Myasishchev در Ramenskoe عکس گرفته شد. دومین اصلاح شده نیز وجود داشت. Bison B با 44 متر “جزء هوافضا”.

این گزارش آن را «از نظر اندازه و طرح کلی بسیار شبیه به مدارگرد شاتل فضایی آمریکا» توصیف کرد و اشاره کرد که «ابعاد اولیه RAM R بسیار نزدیک به مدارگرد شاتل فضایی ایالات متحده است». وی افزود که “نوع سیستم حفاظت حرارتی، در صورت وجود، قابل تعیین نیست.”

در این گزارش آمده است که این وسیله نقلیه “احتمالاً در کارخانه موشک های هدایت شونده توشینو 82 مسکو تولید شده و برای مونتاژ به رامنسکوئه منتقل شده است. اجزای مختلف ناشناس که قبلا در رامنسکوئه دیده شده اند ممکن است بخشی از برنامه RAM R بوده باشند.” اینها سازه های بزرگ تانک مانند بودند که برای اولین بار در سال 1980 مشاهده شدند.

تا آن زمان، سیا احتمالاً مشکوک بود که اتحاد جماهیر شوروی چندین سال در حال ساخت یک شاتل فضایی بوده است. هفته فناوری های هوانوردی و فضایی گزارش‌ها حاکی از آن است که روس‌ها در حال انجام آزمایش‌های تونل باد یک وسیله نقلیه فضایی بزرگ با بال مثلثی هستند و حدس می‌زنند که روس‌ها در حال شروع یک برنامه شاتل هستند. در نهایت، روس ها طرحی بسیار نزدیک به شاتل آمریکایی را انتخاب کردند.

در سال‌های 1979-1980، ماهواره‌های آمریکایی از گسترش باند سکوی پرتاب بزرگ شوروی در بایکونور، که سیا آن را تیوراتام نامید، عکس‌برداری کردند. این احتمالاً نشانه ای از برنامه ریزی برای فرود یک وسیله فضایی در آنجا بود.

ماهواره‌های ایالات متحده همچنین از شیئی بر روی پیش‌بند منطقه آزمایش پرواز عکس‌برداری کردند که “به شدت شبیه قسمت جلوی بدنه هواپیما، عمدتاً منطقه کابین خلبان” است. ظاهراً پنجره ها وجود داشت. این امکان وجود دارد که به دلیل سایر فعالیت‌های مربوط به فضا در منطقه آزمایش پرواز، این شی به فضا نیز مرتبط باشد. از نظر اندازه یا پیکربندی با هیچ هواپیمای شناخته شده شوروی قابل مقایسه نیست.»

اگرچه تصاویر ماهواره‌ای گرفته‌شده توسط ماهواره‌های KH-11 KENNEN و KH-8 GAMBIT-3 ایالات متحده همچنان طبقه‌بندی شده باقی می‌مانند، گزارش‌های طبقه‌بندی‌شده نشان می‌دهند که تحلیل‌گران اطلاعاتی اطلاعات قابل توجهی برای کار با برنامه‌های شاتل فضایی شوروی در اختیار داشتند. آنها گزارش های آزمایش تونل باد، ارتباط رامنسکویه و محل پرتاب در بایکونور و جسمی که شبیه بدنه رو به جلو بود را داشتند. زمانی که شاتل فضایی شوروی در تصاویر ماهواره‌ای آمریکایی ظاهر شد، تنها آخرین قطعه از پازل و آغاز پازل دیگری بود.

گزارش اکتبر 1983 NPIC در مورد شاتل فضایی شوروی که در اوایل سال کشف شده بود، چیزهای زیادی برای گفتن داشت: “رم R با یک تثبیت کننده عمودی دیده نشده است، که باید قبل از پرواز شاتل با Bison برای آزمایش پرواز آزاد به آن متصل شود. این احتمال وجود دارد که Bison در هنگام پرواز ناپایدار باشد، زمانی که شاتل را نمی تواند حمل کند، به احتمال زیاد شاتل را با تثبیت کننده عمودی متصل تر، ثابت کننده عمودی متصل تر یا ثابت کننده عمودی تر متصل کرده است. پل هایی بر روی رودخانه مسکوا بین رامنسکوئه و کارخانه موشک های هدایت شونده توشینو، جایی که احتمالاً تثبیت کننده عمودی متصل می شود.

یکی دیگر از رویدادهای مهم دیگر توسط ماهواره های ایالات متحده در اوایل سال مشاهده شد: شاتل و هواپیمای حامل آن بایسون خارج از مسیر بودند. گاومیش کوهان دار امریکایی ظاهراً از باند منحرف شد و در قسمت داخلی بین باند فرودگاه طولانی و تاکسی وی قرار گرفت. شیارهای ناشی از گاومیش کوهان دار قابل مشاهده بود، اما هیچ آسیب شاتل مشاهده نشد. گاومیش کوهان دار امریکایی با بال چپ تقریباً روی زمین و دماغه آن نزدیک به زمین در گل و لای بود.

بلافاصله پس از آن، عملیات برای خارج کردن هواپیما آغاز شد. گاومیش کوهان دار امریکایی، یا به دلیل گرفتگی بسیار عمیق و یا به دلیل اینکه ارابه فرود بسیار آسیب دیده بود، با شاتل متصل قابل جابجایی نبود. دو مسیر بلوک بتنی از باند فرودگاه تا بیستون کشیده شد و دو جرثقیل برای برداشتن شاتل حضور داشتند.» اندکی بعد، ماهواره دیگری از منطقه تصویربرداری کرد و شاتل و بیستون هر دو ناپدید شدند، احتمالاً در آشیانه‌ها.

شاتل احتمالا با بارج به توشینو بازگردانده شده است. یک ماهواره از یک بارج خالی در اسکله رامنسکو تصویربرداری کرد و بعداً یک بارج خالی در تأسیسات انتقال زمین به آب توشینو بود. یا شاتل را نمی‌توان در مرکز آزمایش پرواز تعمیر کرد، یا انتظار می‌رود که تعمیرات بیسون زمان قابل توجهی داشته باشد و بنابراین شاتل به توشینو بازگردانده شد.»

در گزارش اکتبر 1983 همچنین به “اجزای هوافضا” اشاره شده و بیان شده است که “برنامه توسعه پاکت پرواز و ویژگی های کنترل ترکیب بایسون/جزء احتمالاً کامل شده است و بعید است که هیچ یک از اجزاء به مرکز آزمایش پرواز بازگردانده شود.”

ادغام اجزای مختلف فضایی چندین سال به طول انجامید و در نهایت برای تحلیلگران اطلاعاتی آمریکا مشخص شد که شوروی در حال توسعه یک موشک قدرتمند است که می تواند یک شاتل فضایی یا یک کانتینر بار جداگانه را حمل کند. اولین پرتاب موشک سنگین به نام Energia از بایکونور در می 1987 انجام شد. اولین و تنها پرتاب شاتل فضایی بوران شوروی که توسط طرف انرژیا حمل می شد در نوامبر 1988 انجام شد. این پرواز شامل خدمه نبود و برنامه به زودی زمین گیر شد و در نهایت به دلیل هزینه آن لغو شد. این رویدادها نیز توسط جامعه اطلاعاتی آمریکا رصد می شد.

وب سایت هری استرنجر https://spacefromspace.com/ است. می توانید به روز Duane در zirconic1@cox.net دسترسی پیدا کنید.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.