در واقع چه چیزی می خرید؟

توسط ریچارد دی گریس
دوشنبه 28 سپتامبر 2026

استرالیا ممکن است به زودی تصمیم بگیرد که آیا ارسال یکی از فضانوردان خود به ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) حدود 100 میلیون دلار استرالیا (70 میلیون دلار آمریکا) هزینه دارد یا خیر.

همانطور که گفته شد، پاسخ سریع ممکن است واضح به نظر برسد. یکصد میلیون دلار برای کشوری با بودجه فضای شهری نسبتاً کم مبلغ قابل توجهی است. یک پرواز فضانوردی به راحتی می تواند به عنوان یک پروژه گران قیمت ملی رد شود.

اما ممکن است این سوال اشتباه باشد. سؤال واقعی صرفاً این نیست که آیا استرالیا باید برای فرستادن یک فضانورد به مدار هزینه کند یا خیر، بلکه این است که در ازای آن چه توانایی های ملی به دست خواهد آورد.

کاترین بنل پگ یک گردشگر فضایی نیست. او یک کارمند آژانس فضایی استرالیا است که 13 ماه آموزش اولیه فضانوردی را با آژانس فضایی اروپا (ESA) گذرانده است و در آوریل 2024 به عنوان اولین فضانورد واجد شرایط با پرچم استرالیا فارغ التحصیل شد. او اکنون واجد شرایط انتصاب در ماموریت های آینده فضایی انسانی، از جمله به ایستگاه فضایی بین المللی است.

استرالیا اکنون این فرصت را دارد که این صلاحیت را از طریق افزایش همکاری با ESA به یک ماموریت عملیاتی تبدیل کند. با نزدیک شدن به بازنشستگی ایستگاه فضایی بین‌المللی در حدود سال 2030 و فرصت‌های ماموریتی که خیلی قبل از آن زمان تخصیص داده شده است، پنجره تبدیل این صلاحیت به پرواز در حال محدود شدن است.

این کمپین در ماه سپتامبر زمانی که غول استخراج معدن BHP یک میلیون دلار استرالیا را به شرط دریافت حمایت دولت فدرال متعهد شد، تقویت شد. بودجه از آموزش و توسعه حمایت می کند و این ماموریت را به مدارس و جوامع منطقه ای متصل می کند. شرکت فضایی و دفاعی استرالیایی Nova Systems به طور جداگانه یک میلیون دلار استرالیا به صورت نقدی و غیر نقدی از جمله دسترسی به هواپیما برای توسعه آزمایش‌های ریزگرانشی و تخصص در مهندسی سیستم‌ها، ادغام ماموریت و ایمنی پرتاب متعهد شده است.

این تعهدات به طور قابل توجهی پیشنهاد را تغییر می دهد. آنها همچنین سوالی را که کانبرا باید به آن پاسخ دهد، تشدید می کند: اگر استرالیا نزدیک به 100 میلیون دلار استرالیا هزینه کند، دقیقاً چه چیزی را خریداری خواهد کرد؟

نه فقط بلیط

اولین عارضه این است که رقم گسترده 100 میلیون دلار استرالیا یک تخمین است، نه هزینه توافق شده ماموریت.

پارامترهای هر ماموریت و مشارکت استرالیایی باید مورد توافق قرار گیرند. طرفداران این ماموریت استدلال می کنند که توصیف هزینه به عنوان خرید یک “بلیت” فضانورد، فرض مدل مورد بررسی را از دست می دهد.

در عوض، این پیشنهاد برای چارچوب همکاری دولت با ESA است که می‌تواند تحقیقات، صنعت و فناوری استرالیا را در خود مأموریت قرار دهد. کمک‌ها به‌طور بالقوه می‌تواند شامل بودجه، فناوری، زیرساخت‌ها یا خدمات باشد، نه صرفاً برای فضا.

این تمایز بسیار مهم است. استرالیا می تواند برای کاشت پرچم خود بر روی لباس فضایی فضانوردان هزینه گزافی کند و پس از پایان ماموریت از مزایای ماندگار کمی برخوردار شود. یا می‌تواند از این زمینه به‌عنوان هسته مرکزی یک توافق گسترده‌تر استفاده کند که به محققان، شرکت‌ها و مهندسان استرالیایی امکان دسترسی به برنامه‌ها و تخصص‌های بین‌المللی را می‌دهد که برای به دست آوردن آنها به طور مستقل تلاش می‌کنند. بنابراین، خود پرواز کم جذاب ترین بخش پیشنهاد است.

استرالیا قبلاً اولین سرمایه گذاری را انجام داده است

استرالیا قبلاً پول عمومی را برای ایجاد این قابلیت خرج کرده است. آژانس فضایی استرالیا حدود 466000 دلار استرالیا (330000 دلار آمریکا) برای آموزش اولیه فضانوردان ESA بنل-پگ پرداخت کرد. این سرمایه گذاری آموزش هایی را در زمینه هایی مانند سیستم های فضاپیما، روباتیک، پشتیبانی از زندگی، پیاده روی فضایی، بقا و عملیات پزشکی ارائه کرد.

در آن زمان، سوال واضح این بود که اگر گزینه پرواز وجود نداشته باشد، استرالیا با یک فضانورد آموزش دیده چه خواهد کرد. دو سال بعد این سوال عینی شد.

استرالیا نیز به طور پیوسته در حال تعمیق روابط خود با ESA است. در سال 2025، دولت استرالیا از مذاکره برای یک توافقنامه همکاری رسمی خبر داد. ESA یک زیرساخت ارتباطات فضای عمیق در نیو نورویچ در استرالیای غربی را اداره می کند، در حالی که محققان و شرکت های استرالیایی در حال حاضر با برنامه های فضایی اروپا تعامل دارند.

بنابراین، یک ماموریت فضانوردی را می توان به عنوان یک رویداد ملی منزوی در نظر گرفت یا برای تعمیق رابطه ای که از قبل وجود دارد استفاده کرد. این مدل دوم است که شایسته توجه جدی است.

استرالیا چه چیزی را می تواند در این ماموریت شامل شود؟

بازده علمی یک آزمون واضح را ارائه می دهد. استرالیا در حال حاضر محققانی دارد که آزمایش‌های ریزگرانشی را توسعه می‌دهند. تحقیقات پزشکی و بیوتکنولوژیکی به‌ویژه امیدوارکننده است زیرا سلول‌ها، بافت‌ها و سیستم‌های بیولوژیکی می‌توانند در ریزگرانش رفتار متفاوتی داشته باشند و شرایط تجربی را فراهم کنند که نمی‌توانند مستقیماً روی زمین تکرار شوند.

محققان استرالیایی در حال حاضر روی پروژه‌های ریزگرانشی شامل زیست‌شناسی سرطان، پزشکی احیاکننده و علوم گیاهی کار می‌کنند. پروفسور فیونا وود، که در سطح بین‌المللی به دلیل کارش در مورد درمان سوختگی شهرت دارد، با پیشنهادهایی برای استفاده از مأموریت بنل-پگ برای مطالعه فرآیندهای ترمیمی با ارتباط بالقوه با بهبود زخم مرتبط شده است.

پیوندهای طبیعی مشابهی با مناطقی وجود دارد که صنعت استرالیا دارای نقاط قوت غیرعادی است.

استخراج معدن استرالیا را به یک رهبر جهانی در کنترل از راه دور ماشین آلات پیچیده در فواصل وسیع تبدیل کرده است. حمل و نقل خودمختار، رباتیک صحرایی، ارتباطات، مدیریت دارایی از راه دور، و بهره برداری از تجهیزات در محیط های خطرناک مشابه های آشکاری در اکتشافات ماه و سیاره دارند. بنابراین مشارکت BHP جالب تر از آن چیزی است که یک اعلامیه حمایت مالی شرکتی ممکن است نشان دهد.

استرالیا نه پرتابگرهای درجه بندی شده انسانی می سازد و نه ایستگاه فضایی خود را راه اندازی می کند. اما در فن‌آوری‌هایی که اهمیت فزاینده‌ای دارند، زیرا اکتشافات فضایی از بازدیدهای کوتاه به عملیات طولانی‌مدت حرکت می‌کنند: روباتیک، سیستم‌های خودمختار، پردازش منابع، پزشکی از راه دور و ارتباطات.

یک آرایش خوب طراحی شده می تواند از یک ماموریت فضانورد برای اتصال برخی از این قابلیت ها به اکوسیستم تحقیقاتی بسیار بزرگتر ESA استفاده کند.

بحث اقتصادی نیاز به توجه بیشتری دارد

اینجاست که مدافعان باید محتاط باشند. سرمایه‌گذاری‌های فضایی اغلب با ادعاهای چشمگیر در مورد ضرایب اقتصادی همراه است. برخی از آنها به خوبی نگهداری می شوند. دیگران از شرایطی که آنها را به وجود آورده است جدا می شوند.

یک ارزیابی عمده دولت بریتانیا که در سال 2025 منتشر شد، تخمین زد که هر 1 پوند سرمایه گذاری عمومی بریتانیا در ESA، 7.49 پوند سود مستقیم برای اقتصاد بریتانیا ایجاد می کند. شرکت‌هایی که قراردادهای ESA را دریافت می‌کنند، در گردش مالی، اشتغال، بهره‌وری و تحقیق و توسعه خصوصی پیشرفت‌هایی داشته‌اند. این مطالعه همچنین تکثیر در بخش‌های غیرفضایی را شناسایی کرد.

این شواهد قابل توجهی است که نشان می دهد مشارکت در یک سازمان فضایی بین المللی بزرگ می تواند مزایای اقتصادی بسیار فراتر از مشارکت اولیه دولت ایجاد کند. با این حال، این دلیلی بر این نیست که استرالیا می تواند 100 میلیون دلار استرالیا برای یک ماموریت فضانورد هزینه کند و به طور خودکار 749 میلیون دلار استرالیا را پس بگیرد.

بریتانیا یکی از اعضای قدیمی ESA با پایگاه صنعتی تثبیت شده، مشارکت گسترده در برنامه ها و مکانیسم های ESA است که از طریق آن کمک های ملی در قالب قراردادها و تحقیقات بازگردانده می شود. استرالیا هنوز رابطه ای معادل ندارد.

این تفاوت باید در قلب تصمیم کانبرا باشد. سوال مربوطه این نیست که آیا مشارکت ESA در جاهای دیگر بازده اقتصادی ایجاد کرده است یا خیر. بدیهی است که وجود دارد. در عوض، سوال این است که چه مقدار از کمک استرالیا مسیرهای قابل مقایسه ای را برای سازمان های استرالیایی ایجاد می کند. و این بستگی به توافق دارد.

قبل از امضای چک شرایط را تنظیم کنید

بنابراین، تصمیم برای حمایت از ماموریت باید با انتظارات قابل اندازه گیری همراه باشد:

• تحقیقات استرالیا چقدر پرواز خواهد کرد؟
• به چند شرکت استرالیایی قرارداد اعطا یا در زنجیره تامین ESA ادغام می شود؟
• آیا مهندسان استرالیایی در آماده سازی ماموریت و عملیات مشارکت خواهند داشت؟
• آیا این مشارکت پس از بازگشت بنل-پگ به زمین، دسترسی دائمی به امکانات، برنامه‌ها یا قابلیت‌های تحقیقاتی ESA ایجاد می‌کند؟
• آیا فناوری‌های توسعه‌یافته برای این مأموریت برای شرکت‌های استرالیایی در معدن، پزشکی، رباتیک، تولید پیشرفته یا سایر بخش‌ها مفید خواهند بود؟
• و شاید مهمتر از همه، آیا این آغاز یک رابطه پایدار استرالیا با پرواز و اکتشاف فضایی انسان است یا یک ماموریت خارق العاده که ممکن است تکرار نشود؟

این سؤالات مفیدتر از تلاش برای نسبت دادن ارزش پولی انتزاعی به الهام ملی است.

الهام قطعا مهم است. Bennell-Pegg در حال حاضر به یک مدافع کاملاً آشکار برای آموزش علم و فناوری تبدیل شده است، و مشارکت BHP به طور خاص برای گسترش این مأموریت در مدارس و جوامع منطقه ای طراحی شده است. استرالیا با نگرانی های مداوم در مورد نیروی کار STEM خود مواجه است و فضانوردان در معرض دید عموم هستند که تعداد کمی از دانشمندان یا مهندسان دیگر می توانند با آن برابری کنند.

اما الهام به تنهایی نمی تواند سرمایه گذاری به این بزرگی را توجیه کند. این ماموریت باید زیرساخت ها، مهارت ها، روابط و قابلیت ها را پشت سر بگذارد.

یک کشور کوچک نیازی به جاه طلبی کوچک ندارد

استرالیا با یک معضل آشنا در سیاست فضایی مواجه است. نه منابع و نه دلیل قانع‌کننده‌ای برای تکرار زیرساخت کامل پروازهای فضایی انسان در ایالات متحده، چین یا اروپا دارد. ساخت یک سپاه فضانوردان مستقل، سیستم پرتاب و تاسیسات مداری چندان منطقی به نظر اقتصادی نخواهد بود.

مشارکت بین المللی راه دیگری را ارائه می دهد. کشورها می‌توانند با مشارکت در زمینه‌هایی که در آن‌ها تخصص واقعی دارند در برنامه‌های مشارکتی بسیار بزرگ‌تر، توانایی‌ها را کسب کنند. کمک رباتیک کانادا به پروازهای فضایی انسان یک نمونه کلاسیک است. ژاپن کمک های عمده زیرساختی و فناوری را نقشی دائمی در عرشه ایستگاه فضایی بین المللی قرار داده است.

استرالیا کانادا یا ژاپن نیست. بخش فضایی آن کوچکتر است و رابطه آن با ESA بسیار کمتر بالغ است. اما این باعث می‌شود که ساختار این مأموریت آینده مهم‌تر باشد، نه کمتر.

قوی ترین استدلال برای پرواز بنل-پگ این نیست که استرالیا شایسته فضانوردی در مدار است. همچنین 100 میلیون دلار استرالیا بهای ناچیزی برای پرستیژ ملی نیست. این نیست.

این است که استرالیا در حال حاضر یک فضانورد واجد شرایط دارد، روابط مهم فزاینده‌ای با ESA دارد و دارای قابلیت‌های علمی و صنعتی داخلی است که می‌تواند از مشارکت عمیق‌تر در پروازهای فضایی بین‌المللی انسان سود ببرد.

فرصت واقعی است، اما هزینه آن نیز وجود دارد. بنابراین وظیفه دولت باید این باشد که از میراثی که می خواهد مذاکره کند.

اگر استرالیا بتواند این مأموریت را به دسترسی تحقیقاتی، قراردادهای صنعتی، تخصص عملیاتی، مشارکت‌های بین‌المللی و قابلیت‌هایی تبدیل کند که مدت‌ها پس از فرود بنل-پگ مفید باقی می‌مانند، پس هزینه آن باید به عنوان سرمایه‌گذاری در اکوسیستم فضایی گسترده‌تر تلقی شود.

اگر نتواند، 100 میلیون دلار استرالیا خیلی بیشتر شبیه قیمت یک مکان بسیار گران می شود.

ریچارد دی گریس، استاد فیزیک و نجوم در دانشگاه مک کواری (سیدنی، استرالیا) و مدیر اجرایی سابق موسسه بین المللی علوم فضایی در پکن است.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.