دو آینده روی ماه

اثر الکساندر ویلیام سالتر
دوشنبه 17 آگوست 2026

در نوامبر 2023، محققان دفاعی چین و روسیه به طور مخفیانه در گوانگژو برای برنامه ریزی برای انهدام ماهواره های تجاری آمریکایی ملاقات کردند.

اسناد آن جلسات در ژوئیه امسال توسط تحقیقات مشترک فاش شد انسان درونی، اشپیگل، و لوموند، مشارکتی را برای ساخت سلاح برای مقابله با صورت فلکی Starlink ایلان ماسک توضیح دهید. هدف ترکیب تجربه میدان جنگ روسیه با قدرت صنعتی چین برای پارازیت، هک و حتی تخریب فیزیکی یک شبکه بزرگ ماهواره ای است. یکی از ارائه‌های چینی، صدها ماهواره این صورت فلکی را «محاصره فضایی» نامید و سلاح‌های ارزان‌قیمت یک در مقابل بسیاری را پیشنهاد کرد تا سریع‌تر از آن‌چه اسپیس‌ایکس بتواند جایگزین‌های آن را پرتاب کند، آنها را نابود کند.

در طرح روسی و چینی، شناخت تقریباً چاپلوس کننده ای وجود دارد: پویایی تجاری آمریکا از هر چیزی که بتواند تولید کند، پیشی می گیرد. رقبای ما نمی توانند آنچه را که ما ساخته ایم بسازند. در عوض، آنها قصد دارند آن را در هم بشکنند. به رسمیت شناختن صادقانه قصد خصمانه باید استراتژی فضایی آمریکا را برای چند دهه آینده شکل دهد.

اما استراتژی ما برای چیست؟ برتری فضایی قطعاً مطلوب است. اما وسیله ای برای رسیدن به هدف است نه خود هدف. هدف از توسعه دارایی های مداری، ساخت پایگاه در ماه و سفر به مریخ شکوفایی انسان است. فضا می تواند زندگی ما را طولانی تر، غنی تر، شادتر و خیلی بیشتر کند انسانی. این شامل هیجان محض کشف است که نیازی به توجیه اقتصادی ندارد، همراه با دستاوردهای آشکار علمی، تجاری و نظامی.

استدلال اخلاقی برای رهبری فضایی آمریکا ساده است: شخصیت رهبر تعیین می کند که آیا فضا به مرز دستاوردهای انسانی تبدیل می شود یا فقط آخرین مکان سلطه اجباری.

چهار اصل زیربنای یک برنامه فضایی انسانی است:

ایجاد قانون پیشگیرانه اولین وظیفه رهبری نوشتن قوانین بازی است. خوشبختانه، آمریکا در این زمینه بسیار خوب عمل می کند. قراردادهای آرتمیس که در سال 2020 با هشت کشور آغاز شد، در جولای امسال با امضای موریس به 70 امضا رسید. این توافقنامه ها اعضا را متعهد به استفاده صلح آمیز از فضا، شفافیت در ماموریت ها، کاهش زباله های مداری و اجتناب از تداخل مضر می کند. مهم این است که قراردادها قرارداد نیستند. آنها ائتلافی از کشورهای همفکر هستند که در فراسوی زمین درگیر تعاملات قانونی و سودمند متقابل هستند.

جای تعجب نیست که هم چین و هم روسیه از امضای قرارداد خودداری کردند. آنها چارچوب قمری جایگزین خود را می سازند، ایستگاه بین المللی تحقیقات قمری (ILRS). اصول غیر الزام آور مانند توافقنامه آرتمیس ممکن است دفاع ضعیفی در برابر دشمنان مصمم به نظر برسد. این یک نگرانی معتبر است، اما این چارچوب اهمیت آنچه توافقات می تواند به دست آورد را دست کم می گیرد.

معاهدات، از جمله معاهده فضای ماورای جو در سال 1967، اساس حقوق بین الملل فضای عمومی را تشکیل می دهد. تغییرات در قوانین رسمی مستلزم توافق بین حاکمان است. اما رقبای ما هرگز با ایجاد یک چارچوب حکومتی مشترک که به آزادی و نوآوری انسان احترام می گذارد، موافقت نمی کنند. این مزیت نسبی ماست نه آنها. راه حل این است که اصول حقوقی اغلب مبهم را هم با قوانین داخلی، مانند قانون رقابت پرتاب فضایی در سال 2015، و هم با سایر توافق نامه های بین المللی، مانند توافق نامه، تطبیق دهیم.

قوانین انتظارات را شکل می دهند و انتظارات رفتار را شکل می دهند. رهبری یک ائتلاف فضایی به ایالات متحده این فرصت را می دهد که رویه ها و هنجارهایی را در جایی که قوانین رسمی مبهم هستند ایجاد کند. برتری کیهانی به ما قدرت می دهد تا در خدمت اهداف صلح، ثروت و رفاه عمومی بشر باشیم. زمانی که موریس توافقنامه را امضا کرد، نماینده آن گفت که این کشور برای اطمینان از اینکه فضا “با حفاظت از اقیانوس ها و سواحل ما به بشریت خدمت می کند” به آن پیوسته است. یک کشور جزیره ای کوچک این ایده را بهتر از چندین قدرت بزرگ درک کرد: قوانینی که امروز می نویسیم تعیین می کند که توسعه فضایی فردا در خدمت چه کسانی خواهد بود. اجازه دادن به مسکو و پکن، نادیده گرفتن منافع ملی و وظیفه ما در قبال شکوفایی بشر است.

منافع واقعی و مسئولیت پذیری. فعالیت فضایی آمریکا باید در خدمت منافع مشروع آمریکایی ها باشد. این واضح به نظر می رسد. اما این امر به طور مرتب در عمل رد می‌شود و دلارهای عمومی به پروژه‌هایی اختصاص می‌یابد که برای مالیات دهندگان بسیار بیشتر از درآمد آنها هزینه دارد. سیاست فضایی، مانند هر سیاست دیگری، باید منافعی ایجاد کند که به ذینفعان نهایی آن تعلق گیرد: ما، مردم.

توجه کنید گفتم مشروع منافع اهداف تجاری، علمی و نظامی ما به ما این حق را نمی دهد که حقوق افراد غیرشهروندی را زیر پا بگذاریم. در واقع، ما با همکاری با سایر کشورها برای توسعه چشم‌اندازی مشترک، به بهترین وجه به منافع خود خدمت می‌کنیم – چشم‌اندازی که در آن فضل فضا به طور گسترده در اختیار کشورهای آزاده با حسن نیت باشد.

پیگیری منافع آمریکا به معنای مقاومت در برابر وسوسه بوروکراسی ها و پیمانکاران قدیمی برای اشتباه گرفتن وسایل اکتشاف فضا با اهداف است. برای ذکر یک مثال، یک موشک پرتاب 4 میلیارد دلاری هیچ ادعای قانونی برای حمایت مداوم مالیات دهندگان ندارد. علایق محلی در صنایع دستی «فضای قدیمی» جایگزینی برای دستاوردهای واقعی انسانی نیست.

حاکمیت به درستی درک شده به این معناست که مردم اصل هستند و دولت عامل آنها. ناسا حدود 25 میلیارد دلار در سال هزینه می کند. کاخ سفید اخیراً 71 میلیارد دلار بودجه برای نیروی فضایی درخواست کرده است. این پول هزینه فرصت زیادی دارد. این متعهد است که ارزش را به شهروندانی که آن را ارائه کرده اند بازگرداند. همچنین ما را ملزم می کند که منافع شهروندان آینده را در نظر بگیریم. افق های طولانی به طور طبیعی سیاست فضایی را مشخص می کند. گشایش آخرین مرز برای فرزندان ما سود زیادی خواهد داشت. همچنین به این معنی است که اقدامات اشتباه هزینه قابل توجهی برای آنها خواهد داشت.

البته، بسیاری از فعالیت‌های فضایی به طور قابل قبولی مزایای غیررقابتی و غیرقابل استثنا ایجاد می‌کنند. ماهواره‌های جی‌پی‌اس، نظارت بر طوفان‌های خورشیدی، و دفاع از سیارک‌های سیاره‌ای فراتر از منافع محدود هستند. بر این اساس، چارچوب بندی استراتژی فضایی در شرایط ملی ممکن است نامناسب به نظر برسد. با این حال، کسی باید زیرساخت ایجاد کند و خطرات عملیات را تحمل کند. عدم وجود تغییرات اساسی در قوانین فضای عمومی بین‌المللی (نتیجه‌ای بعید)، که «کسی» بدنه عمومی یک کشور مستقل خواهد بود که در برابر شهروندانش پاسخگو خواهد بود. مزایای کلی برای بشریت واقعی است، اما آنها در پایین دست سرمایه گذاری متمرکز توسط رهبران پروازهای فضایی مانند ایالات متحده است. “برای همه بشریت” یک آرزوی اخلاقی شایسته است. اما این یک مکانیسم پاسخگویی ثابت نیست. تظاهر به غیر این است که چگونه منابع عمومی بدون هیچ پاسخگویی هدر می رود.

تجاری و ارزش های غیر تجاری مزیت قاطع آمریکا در فضا، بخش تجاری آن است. نمودار Starlink آن را نشان می دهد. دو دولت اقتدارگرا که هوشیارانه سرمایه فیزیکی، مالی و انسانی در اختیار خود را ارزیابی می کردند، به این نتیجه رسیدند که به برنامه ای برای خنثی کردن ماهواره های تجاری نیاز دارند وگرنه در ضرر همیشگی باقی می مانند. ترس آنها گویای همه چیز است.

فضا راه های جدید هیجان انگیزی برای تجارت ایجاد می کند. اقتصاد جهانی فضایی در سال 2025 به 686 میلیارد دلار خواهد رسید که فعالیت تجاری 544 میلیارد دلار از آن – نزدیک به 80 درصد است. برخی از سریع‌ترین رشدها ناشی از فرصت‌های تجاری جدید، از جمله تولید، استخراج منابع و زیرساخت‌های قمری است. آمریکا موقعیت منحصر به فردی برای پیشرفت در این محیط دارد. ما قدرت برتر سرمایه داری هستیم. سیاست باید با واقعیت جدید عملیات فضایی سازگار شود. ما نمی توانیم با تأخیرهای نظارتی از خود مالیات بگیریم.

فرآیند تأیید نظارتی را در نظر بگیرید که مأموریت‌های جدید را از طریق هزارتویی از آژانس‌ها وادار می‌کند که در آن هر کسی می‌تواند نه بگوید یا به سادگی چیزی نگوید. در 30 جولای، FAA قانونی را برای ساده‌سازی بررسی محیط‌زیست برای پرتاب‌های تجاری پیشنهاد کرد تا نمایه‌های پرتاب معمولی و کاملاً درک شده از گران‌ترین سطح ارزیابی مجبور نشوند. مدیر FAA گفت: “ما با این رشد سریع همراه نخواهیم شد، مگر اینکه رویکرد نظارتی خود را ساده، مدرن و تقویت کنیم.” او حق دارد.

با این حال ارزش تجاری تنها مورد توجه نیست. پرتاب موشک و ورود مجدد ماهواره ها هزینه های زیست محیطی دارد. تحقیقات بررسی شده نشان می‌دهد که ماهواره‌هایی که با ورود مجدد آلومینا و سایر فلزات در استراتوسفر می‌سوزند، جایی که می‌توانند فرآیند شیمیایی را که لایه ازن را نازک می‌کند، کاتالیز کنند. در حال حاضر، به نظر می رسد اثرات کوچک است. اما آنها جمع می شوند. با رشد ابرصورت های فلکی، مدل سازی نشان می دهد که بار فلزی می تواند به ده ها هزار تن در سال برسد. این یک مشکل واقعی است. هر کسی که به شکوفایی انسان علاقه دارد باید آن را جدی بگیرد.

اما توجه داشته باشید که سیستم نظارتی فعلی ما چقدر ضعیف با این مشکل برخورد می کند. این یک شرکت را مجبور می کند تا گران ترین بررسی محیطی را انجام دهد محلی اثرات سایت پرتاب (مثلاً تأثیرات بر باتلاق ها و تالاب ها) در حالی که در واقع جهانی است مشکل مورد توجه قرار نمی گیرد زیرا هیچ کس از کاری که ورود مجدد به اتمسفر بالایی انجام می دهد قدردانی نمی کند. این فرآیند هم برای مورد آشنا خیلی سخت است و هم برای افراد ناآشنا خیلی ملایم است. در همین حال، فقدان قوانین واضح و قابل پیش بینی، عدم اطمینان غیرضروری ایجاد می کند.

ما نمی‌توانیم در زمانی که چین از امتیاز اول استفاده می‌کند، ثابت بمانیم، اما همچنین نمی‌توانیم نگرانی‌های زیست‌محیطی را فوراً نادیده بگیریم. پاسخ این است که بررسی را با آسیب تطبیق دهیم: ساده‌سازی ارزیابی‌های محلی بیش از حد سنگین و در عین حال ساختن یک چارچوب علمی و جدی برای اثرات جوی که می‌تواند دنیای خانه ما را تهدید کند. قطعیت نظارتی می تواند هر دو را انجام دهد. ما می‌توانیم پیش‌بینی‌پذیری مورد نیاز شرکت‌های فضایی تجاری را ایجاد کنیم و در عین حال انگیزه استفاده مسئولانه از منابع جوی را فراهم کنیم.

این چه ربطی به تجارت دارد؟ همانطور که یک شرکت خصوصی انقلابی در پرتاب برای دستیابی به اهداف عمومی ایجاد کرد، تعریف گسترده ای از تجارت فضایی باید شامل اکوسیستم موجودیت های تجاری باشد که می توانند با مدیریت منابع طبیعی زمین سود به دست آورند. کشوری که در تجارت پیشتاز است، همچنین کشوری است که بهترین موقعیت را برای رهبری تلاش‌های حفاظتی دارد. ما داده ها، مهندسان و زیرساخت ها را داریم. زمان آن رسیده است که این افسانه را که پایداری مالی و پایداری زیست محیطی ذاتاً در تضاد هستند، از بین ببریم.

آشفتگی را در آغوش بگیرید. وقتی از شرکت خصوصی برای مقاصد عمومی استفاده می کنیم، باید به استقلال کسب و کارها و محققانی که کل شرکت را کار می کنند احترام بگذاریم. مقاومت در برابر وسوسه کنترل سلسله مراتبی بسیار مهم است. ما نمی توانیم با اتخاذ روش های روسی و چینی بر جاه طلبی های فضایی روسیه و چین غلبه کنیم.

رقبای ما از بالا به پایین عمل می کنند و منابع را از مرکز به اهداف دولتی هدایت می کنند. به عنوان مثال، بخش فضای تجاری چین به بهترین شکل به عنوان یک مقررات دولتی شناخته می شود که از انگیزه های محدود سود و زیان برای خدمت به اهداف حزب کمونیست چین استفاده می کند. زمانی که با یک تهدید جدی مواجه می شویم، ملی کردن، هدایت و کنترل آن طبیعی به نظر می رسد. اما این رژیم بزرگترین قدرت ما را سرکوب خواهد کرد. ماهیت تجربی و اغلب آشفته بخش فضای تجاری آمریکا منشأ مزیت نامتقارن ماست. مخالفان ما از آن می ترسند زیرا نمی توانند آن را تکرار کنند. علاوه بر این، این بنیاد اقتصادی است که از منافع علمی، تجاری و نظامی ما حمایت می کند.

این امر تعیین نقش مناسب دولت را بیش از پیش مهم می کند. برخی از وظایف دارای اجزای عمومی ذاتی هستند. پرتاب امنیت ملی، علم و کاوش در اعماق فضا، و “قوانین جاده” اساسی برای یکپارچگی مداری نیاز به اقدام عمومی دارد. البته کسب و کارها می توانند به عنوان پیمانکار به این اهداف کمک کنند. جایی که بنگاه خصوصی می تواند کار را انجام دهد، این وظیفه دولت است که آن را توانمند کرده و راه را باز کند. روابط عمومی و خصوصی در فضا باید همکاری و هماهنگی باشد و دولت نقش هدایت کننده را به جای کنترل کننده حفظ کند.

قول ما برای رهبری رهبری فضایی آمریکا ارزش پیگیری بدون قید و شرط یا عذرخواهی را دارد. دشمنان ما از فضا به عنوان ابزاری برای تسلط بر زمین استفاده خواهند کرد. ما باید از آن برای حفظ آزادی، یک پیش نیاز ضروری برای یک زندگی انسانی استفاده کنیم. برتری فضایی یک افتخار نظامی نیست، بلکه یک وظیفه اخلاقی است. بیایید مرز نهایی را برای همه کسانی که بعد از ما خواهند آمد، باز، قانونی و رایگان نگه داریم.

الکساندر ویلیام سالتر، استاد اقتصاد در دانشکده بازرگانی دانشگاه فناوری تگزاس، تفسیری درباره سیاست فضایی در وال استریت ژورنال، در واشنگتن پست، بررسی ملی، تپه، اسپیس نیوزو همچنین چندین موسسه تجاری دیگر. او نویسنده است اقتصاد فضا: قابلیت‌های تولید برای مرز نهایی.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.