بازاندیشی رویدادهای زباله چین در سال 2026

توسط کریستوفر استون
دوشنبه 28 سپتامبر 2026

ترفند باستانی چینی عبور از دریا با فریب آسمان، اولین مورد سی و شش استراتژی، بر یک اصل ساده استوار است: پنهان کردن یک هدف واقعی در دید آشکار با قرار دادن آن در چیزی معمولی، تکراری یا ظاهراً خوش خیم. هنگامی که یک فعالیت عادی می شود، حریف دیگر آن را به عنوان یک هشدار تلقی نمی کند. فریب نه به این دلیل که عمل نامرئی است، بلکه به این دلیل که همه آن را می بینند و تصور می کنند به معنای چیزی بی ضرر است، موفق می شود.

عملیات مدرن چین در منطقه خاکستری نشان می دهد که چرا این موضوع همچنان مرتبط است. شبه نظامیان دریایی چین از کشتی های ماهیگیری ظاهرا غیرنظامی برای ایجاد حضور دائمی در آب های مورد مناقشه استفاده می کنند. کشتی های تحقیقاتی می توانند فعالیت های ظاهراً صلح آمیزی را انجام دهند و در عین حال دسترسی و اطلاعات استراتژیک را فراهم کنند. برخوردهای گارد ساحلی را می توان به عنوان اجرای قانون معمول توصیف کرد و در عین حال یک حضور اجباری تر را عادی می کند. هدف لزوماً پنهان کردن عمل نیست، بلکه پنهان کردن هدف استراتژیک آن است. این تمایز در زمینه‌های مختلف به‌ویژه فضا تأثیراتی دارد.

زباله های مداری به عنوان یک نیرنگ؟

توضیح سنتی برای خاموشی های مکرر مرحله فوقانی و ماهواره ها در چین، خرابی مهندسی، غیرفعال سازی ناکافی یا مدیریت ضعیف زباله است. این توضیح ممکن است درست باشد. اما سوال دیگری قابل تامل است: آیا چین می‌تواند از اثرات تصادفات ظاهری مکرر به عنوان بخشی از استراتژی ضدفضای گسترده‌تر استفاده کند؟

محققان چینی به صراحت درباره نیاز به “کشتن” استارلینک بحث کرده اند. گزارشی در سال 2022 توسط محققان وابسته به مؤسسه فناوری ردیابی و مخابرات پکن PLA، اهمیت نظامی Starlink را بررسی می‌کند و ترکیب رویکردهای «کشت نرم» و «کشتن سخت» را پیشنهاد می‌کند. تحقیقات بعدی چین به بررسی استارلینک به عنوان سیستمی ادامه داد که قابلیت های اطلاعاتی، ارتباطاتی و شبکه ای آن می تواند به “زنجیره کشتار” ارتش ایالات متحده کمک کند.

یک تحلیل متعارف ضد فضایی غربی می پرسد: چین چگونه می تواند یک ماهواره را نابود کند؟ یک تحلیل چینی مبتنی بر تخریب سیستم می پرسد: چگونه چین می تواند تأثیرات کافی را بر یک صورت فلکی تحمیل کند تا دیگر نتواند عملکرد استراتژیک خود را انجام دهد؟ اینها اساساً مشکلات متفاوتی هستند.

تحلیلگران چینی از نمایش‌های جنبشی ASAT در سال‌های 2007 و 2014 دریافتند که تخریب فیزیکی ماهواره‌ها می‌تواند زباله‌هایی ایجاد کند که فضاپیمای خود چین را تهدید می‌کند. در نتیجه، نوشته‌های چینی به طور فزاینده‌ای جنگ الکترونیک، عملیات سایبری، انرژی هدایت‌شده و دیگر رویکردهای «کشتن نرم» را به‌عنوان جایگزینی برای تخریب فیزیکی در نظر می‌گیرند. قابلیت‌های تخریب نرم می‌توانند اثرات عملیاتی را در عین کاهش خطرات تشدید و انتساب اعمال کنند. به همین دلیل، چین می‌داند که زباله‌ها می‌توانند هم هزینه جنگ فضایی باشند و هم منبع عملیاتی بالقوه اثر استراتژیک.

وقایع سال 2026

فروپاشی Zhuque-2E در ژوئن 2026 زباله هایی را در ارتفاع تقریباً 335 تا 423 کیلومتری از سطح دریا ایجاد کرد و حدود 100 تا 150 قطعه را در قسمتی از LEO که به شدت قاچاق می شود و شامل بخش قابل توجهی از صورت فلکی استارلینک است، ایجاد کرد.

فروپاشی Long March 6C در آگوست 2026 به دنبال استقرار یک مأموریت شاتل هفت همراه بود. زباله‌ها در فاصله 396 تا 482 کیلومتری پراکنده شدند، دوباره در یک حالت مداری که به‌شدت توسط استارلینک و فضاپیماهای دیگر استفاده می‌شد.

فروپاشی سپتامبر 2026 شامل Yaogan-50 (02)، یک ماهواره شناسایی/ سنجش از دور چینی بود که در مارس 2026 به فضا پرتاب شد. این ماهواره در حدود 952 کیلومتر در مداری به شدت وارونه با شیب 142 درجه کار می کرد. در اوایل سپتامبر، فضاپیما تکه تکه شد و با ردیابی حداقل 43 جرم مرتبط با زباله که در فاصله تقریباً 600 تا 1100 کیلومتری پراکنده شده بودند، در یک حالت بسیار رتروگراد در ارتفاع بالا که زباله‌ها می‌توانند به میزان قابل توجهی بیشتر باقی بمانند، تکه تکه شد.

جمعیت زباله نیازی به ایجاد یک برخورد برای ایجاد اثرات جنگی ندارد. می‌تواند تخمین‌های اتصال را افزایش دهد، به مانورهای گریزان نیاز داشته باشد، سوخت مصرف کند، اپراتورها را بار کند، برنامه‌ریزی مداری را پیچیده کند، عدم قطعیت را افزایش دهد و به طور بالقوه عمر فضاپیما را کاهش دهد. بنابراین ممکن است اثر به جای دیدنی، تجمعی باشد – و از نظر سیاسی مبهم باقی بماند.

چین در حال ساخت رقیب Starlink خود، صورت فلکی هزار بادبان است. با این حال، توزیع مداری صورت فلکی آن هنوز منعکس کننده حضور عظیم استارلینک در LEO نیست. بنابراین، یک میدان زباله لزوماً هزینه های فوری یکسانی را به هر دو طرف تحمیل نمی کند. یک میدان مین نیازی به غرق کردن یک کشتی برای تأثیرگذاری بر عملیات دریایی ندارد. وجود آن مسیر، سرعت، احتیاط و تخصیص منابع را تغییر می دهد. به طور مشابه، یک میدان زباله مداری مجبور نیست یک ماهواره را برای تأثیرگذاری بر یک صورت فلکی از بین ببرد. این می تواند عملیات را محتاط تر، کمتر قابل پیش بینی یا از نظر عملیاتی کمتر کارآمد کند.

طرز تفکر متفاوت در مورد رویدادها

این سوال پیش می‌آید: “اگر این رویدادها تصادفی بودند، آیا هنوز اثرات استراتژیک مهمی ایجاد می‌کردند – و آیا یک استراتژیست ضدفضای پیشرفته می‌توانست این اثرات را تشخیص دهد و از آنها بهره‌برداری کند؟” پاسخ ممکن است در نهایت منفی باشد. خطاهای مهندسی اتفاق می افتد. مراحل فوق با شکست مواجه می شوند. خرابی ماهواره ها فضا به طور فزاینده ای شلوغ می شود. اما اگر پرتاب‌های مکرر چین و نارسایی‌های فضاپیما، زباله‌هایی را در حالت‌های مداری که به طور نامتناسبی توسط سیستم‌های تجاری، نظامی یا اطلاعاتی ایالات متحده اشغال شده است، تولید کند. اگر این رویدادها بار عملیاتی بیشتری را به ایالات متحده نسبت به چین تحمیل کند. و اگر ادبیات نظامی چین به طور همزمان علاقه به شکست استارلینک را در یک سطح سیستمی نشان دهد، پس رویدادهای اخیر سزاوار آن هستند که بیش از حوادث فنی مجزا دیده شوند.

بنابراین، پیشرفته ترین کاربرد “عبور از دریا با فریب آسمان” ممکن است انهدام عمدی ماهواره های دشمن نباشد. می‌تواند شرایطی ایجاد کند یا از آن استفاده کند که در آن زباله‌ها تصادفی به نظر می‌رسند، اثرات آن تصادفی، انتساب آن نامشخص است، و هزینه‌های استراتژیک در طول زمان افزایش می‌یابد.

کریستوفر استون قبلا به عنوان دستیار ویژه معاون دستیار وزیر دفاع در امور سیاست فضایی (2018-2019) خدمت می کرد. بینش و نظرات او منعکس کننده یک تحلیل مستقل از چالش های بازدارندگی فضایی است و دیدگاه های وزارت جنگ، دولت ایالات متحده یا کارفرمای او را منعکس نمی کند. دیدگاه نویسنده مربوط به خودش است.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.