خودپنداره ممکن است بیش از مهارت های اجتماعی مشاهده شده برای رفاه نوجوانان اوتیستیک مهم باشد.

نوجوانان اوتیستیک که از نظر اجتماعی شایستگی دارند و اضطراب اجتماعی کمتری را تجربه می کنند، بدون توجه به اینکه چقدر در مهارت های اجتماعی قابل مشاهده عملکرد خوبی دارند، کیفیت زندگی بهتری را گزارش می دهند. این یافته‌ها مداخلات سنتی را به چالش می‌کشند که بر آموزش رفتارهای اجتماعی خاص تمرکز می‌کنند و بر اهمیت پرداختن به تجربیات عاطفی درونی جوانان مبتلا به اوتیسم تأکید می‌کنند. این مطالعه در مجله منتشر شد تحقیقات اوتیسم.

اختلال طیف اوتیسم یک وضعیت عصبی رشدی است که شامل تفاوت در ارتباطات اجتماعی و همچنین الگوهای رفتاری تکراری یا علایق محدود است. نوجوانان اوتیستیک اغلب کیفیت کلی زندگی پایین تری را نسبت به همسالان غیر اوتیستیک خود گزارش می دهند. برای بهبود این نتایج، بسیاری از برنامه های آموزشی و بالینی به شدت بر آموزش مهارت های اجتماعی خاص به نوجوانان تمرکز می کنند. فرض محرک این برنامه ها این است که رفتار اجتماعی قابل مشاهده تر به طور طبیعی منجر به تعاملات موفق تر با همسالان و زندگی شادتر می شود.

نوجوانی یک مرحله رشدی متمایز است که با شکل گیری هویت، تغییر انتظارات اجتماعی و اتکای بیشتر به روابط همسالان مشخص می شود. داشتن دانش فنی در مورد نحوه عمل در یک موقعیت اجتماعی همیشه به احساس اعتماد به نفس در این تعاملات روزمره نوجوانان تبدیل نمی شود. نوجوانان اوتیستیک اغلب با میزان بالایی از اضطراب اجتماعی روبرو هستند. آنها ممکن است به شدت بر اعمال خود نظارت کنند تا از اشتباه کردن یا جلب توجه ناخواسته جلوگیری کنند.

تجربیات نامطلوب گذشته، مانند قلدری یا طرد همسالان، می تواند این اضطراب را تشدید کند و باعث شود نوجوانان به طور کلی از موقعیت های اجتماعی کناره گیری کنند. اگرچه کناره گیری ممکن است تسکین کوتاه مدتی را ارائه دهد، اما اغلب فرصت ها را برای ایجاد روابط معنادار با همسالان محدود می کند. این اجتناب می‌تواند منجر به انزوای اجتماعی و فقدان شبکه‌های حمایتی شود، که هر دو بر کیفیت زندگی فرد تأثیر منفی می‌گذارند.

محققان کاردرمانی Hui-Jen Shyu و Mei-Hui Tseng از دانشگاه ملی تایوان، به همراه کاردرمانگر Yu-Wei Ryan Chen از دانشگاه سیدنی، می خواستند بررسی کنند که واقعاً چه چیزی باعث بهزیستی نوجوانان مبتلا به اوتیسم می شود. تیم تحقیقاتی مشکوک است که ادراکات درونی ممکن است نقش مهم تری در کیفیت زندگی آنها نسبت به رفتار بیرونی ایفا کند. آنها تصمیم گرفتند بررسی کنند که چگونه مهارت های اجتماعی، رفتار چالش برانگیز، اضطراب اجتماعی و شایستگی اجتماعی خود ادراک شده با بهزیستی در این جمعیت مرتبط است.

محققان 117 نوجوان اوتیسمی را در تایوان بین سنین 10 تا 16 سال که در کلاس های معمولی مدرسه شرکت می کردند و هیچ ناتوانی ذهنی نداشتند، انتخاب کردند. برای به دست آوردن تصویری کلی از سلامتی آنها، تیم از نوجوانان خواست تا چندین پرسشنامه خود-گزارشی را تکمیل کنند. یک ارزیابی اولیه کیفیت کلی زندگی آنها را در زمینه های فیزیکی، عاطفی، اجتماعی و مدرسه اندازه گیری می کند. مؤلفه دیگر کیفیت زندگی آنها را جدا می کند که به طور خاص مربوط به عملکرد اجتماعی است، مانند احساس تنهایی و ارتباط با همسالان.

نوجوانان همچنین یک مقیاس اضطراب اجتماعی و یک نمایه ادراک از خود را تکمیل کردند. در تحقیقات روان‌شناختی، شایستگی اجتماعی ادراک‌شده به باور خود فرد به توانایی خود در دوست‌یابی، دوست داشتن همسالان و درک موقعیت‌های اجتماعی اشاره دارد. اندازه‌گیری این باور درونی به محققان این امکان را داد تا آن را با دیدگاه‌های بیرونی والدین نوجوانان مقایسه کنند.

برای اندازه گیری رفتار مشاهده شده، محققان با مراقبان شرکت کنندگان تماس گرفتند. والدین ارزیابی هایی را برای ارزیابی مهارت های اجتماعی عملی فرزندشان، از جمله ویژگی هایی مانند همکاری، ارتباط، قاطعیت و خودکنترلی تکمیل کردند. والدین همچنین فراوانی رفتار چالش برانگیز را ارزیابی کردند. این رفتارهای چالش برانگیز شامل رفتار کردن، بیش فعالی یا بی توجهی است که اغلب به عنوان مکانیسم های مقابله ای در پاسخ به استرس محیطی عمل می کنند.

محققان از مدل های آماری برای تعیین اینکه کدام یک از این متغیرها کیفیت زندگی نوجوانان را بهتر پیش بینی می کند، استفاده کردند. مدل‌ها متغیرهایی مانند سن، جنس، و شدت ویژگی‌های اوتیسمی را برای جلوگیری از کج شدن نتایج در نظر گرفتند. یافته ها نشان داد که سطوح بالاتر اضطراب اجتماعی به شدت با کیفیت کلی پایین تر زندگی مرتبط است. نوجوانانی که رفتار چالش برانگیز تری را که توسط والدینشان گزارش شده از خود نشان دادند، نمرات بهزیستی کلی پایین تری داشتند.

برعکس، نوجوانانی که خود را از نظر اجتماعی شایسته می دانند، کیفیت کلی زندگی بالاتری را گزارش می دهند. هنگامی که به طور خاص به کیفیت زندگی اجتماعی نگاه می کنیم، الگوهای مشابهی ظاهر می شوند. اضطراب اجتماعی بالاتر و شایستگی اجتماعی کمتر درک شده، رفاه اجتماعی ضعیف‌تری را پیش‌بینی می‌کرد. رفتار چالش برانگیز گزارش شده توسط مراقب کیفیت زندگی اجتماعی را تحت تأثیر قرار نمی دهد، و نشان می دهد که این رفتارها اغلب به جای عدم مشارکت اجتماعی واقعی، پاسخ به عوامل استرس زای محیطی را منعکس می کنند.

محققان هیچ رابطه آماری بین مهارت های اجتماعی عملی مشاهده شده توسط والدین و کیفیت زندگی نوجوانان پیدا نکردند. نوجوانانی که دارای مهارت‌های اجتماعی مکانیکی مورد انتظار از آنها بودند، لزوماً از رفاه عمومی یا اجتماعی بهتری برخوردار نبودند. نویسندگان خاطرنشان می کنند که آموزش مهارت های اجتماعی سنتی اغلب در محیط های انتزاعی با فرصت های محدود برای کاربرد در دنیای واقعی رخ می دهد. در نتیجه، نوجوانان ممکن است بدانند که از آنها چه انتظاری می رود، اما هنوز اعتماد به نفس لازم برای شرکت در تعاملات معنادار را ندارند.

این تحقیق نشان می دهد که وقتی نوجوانان از نظر اجتماعی شایستگی احساس می کنند، به احتمال زیاد به طور فعال با همسالان درگیر می شوند، احساس تنهایی کمتری می کنند و استرس اجتماعی را به طور موثر مدیریت می کنند. در مقابل، وقتی نوجوانان اضطراب اجتماعی شدیدی را تجربه می کنند، ممکن است از تعامل برای مقابله با ناراحتی اجتناب کنند. افزایش اضطراب اجتماعی در مبتلایان به اوتیسم نیز اغلب با افزایش انتقاد از خود و کاهش عزت نفس همراه است. چنین برداشت های منفی از خود می تواند بهزیستی روانی را بیشتر تضعیف کند.

این مطالعه بر داده‌های جمع‌آوری‌شده در یک مقطع زمانی تکیه داشت، به این معنی که محققان نمی‌توانند به طور قطعی بگویند که اضطراب اجتماعی یا درک پایین شایستگی باعث کاهش کیفیت زندگی می‌شود. این امکان وجود دارد که اتصال در جهت مخالف کار کند. کیفیت پایین‌تر زندگی می‌تواند باعث شود نوجوانان احساس اضطراب و شایستگی کمتری کنند. برای تعیین توالی دقیق این اثرات، مطالعات طولانی مدتی که افراد را طی چندین سال دنبال می کنند، مورد نیاز است.

شرکت‌کنندگان در این مطالعه، نوجوانان مبتلا به اوتیسم با توانایی ذهنی بودند که در کلاس‌های معمول شرکت می‌کردند. نتایج ممکن است برای نوجوانان اوتیستیک با ناتوانی های ذهنی همزمان یا کسانی که به حمایت آموزشی تخصصی نیاز دارند اعمال نشود. نمونه مورد مطالعه نیز عمدتاً مرد بودند. این توزیع نابرابر در تحقیقات اوتیسم رایج است، اما میزانی را که ممکن است یافته ها منعکس کننده تجارب دختران مبتلا به اوتیسم باشند، محدود می کند.

پرسشنامه های مورد استفاده در این مطالعه در اصل به طور خاص برای جمعیت های اوتیستیک طراحی نشده بودند. برخی از رفتارهای معمول تعامل اجتماعی اوتیستیک ممکن است توسط ابزارهای ارزیابی رایج به عنوان اضطراب اجتماعی یا رفتار چالش برانگیز طبقه بندی شده باشند. محققان پیشنهاد می‌کنند که تحقیقات آینده باید ابزارهای ارزیابی را به‌طور خاص برای جمعیت‌های اوتیستیک طراحی کنند تا تجربیات آنها را با دقت بیشتری ثبت کنند.

نویسندگان توصیه می کنند که حمایت بالینی و آموزشی فراتر از آموزش رفتار اجتماعی مشاهده شده است. درعوض، پزشکان باید رویکردهایی را که به نوجوانان مبتلا به اوتیسم کمک می کند تا پریشانی عاطفی را مدیریت کنند و اعتماد اجتماعی ایجاد کنند، اولویت بندی کنند. یک رویکرد مبتنی بر نقاط قوت که درک مثبت از خود را تقویت می کند و فرصت های زندگی واقعی را برای مشارکت اجتماعی موفق فراهم می کند، ممکن است برای ارتقای بهبود پایدار در رفاه ضروری باشد.

مطالعه کیفیت زندگی در نوجوانان مبتلا به اوتیسم: شایستگی اجتماعی ادراک شده و اضطراب اجتماعی به عنوان کلید، توسط Hui-Jen Shyu، Yu-Wei Ryan Chen، Daphne Yih Ng، Anita Bundy، Mei-Hui Tseng و Reinie Cordier تالیف شده است.