آسیب کشتی ستاره ای به جاه طلبی های قمری آمریکا

توسط ایتان هیکس
دوشنبه 6 جولای 2026

هنگامی که ماژول فرماندهی آپولو 9 در سال 1969 به دور زمین می چرخید، ماژول قمری (LM) برای اتصال و آزمایش نزدیک شد. این آخرین سیستم مورد نیاز برای انتقال انسان به ماه فقط چند ماه بعد بود. آرتمیس 3 قرار است در سال 2027 ماموریت مشابهی را انجام دهد و سیستم فرود انسان (HLS) را در مدار زمین قبل از برنامه ریزی برای فرود آرتمیس 4 در سال 2028 آزمایش کند. با این حال، این بار یکی از وسایل نقلیه منتظر فضانوردان در مدار یک فرودگر ماه نخواهد بود، بلکه یک موشک مریخ خواهد بود. استارشیپ اسپیس ایکس که اساساً برای مأموریت به مریخ طراحی شده بود، به طور قابل توجهی برای نقش تعیین شده HLS بیش از حد طراحی شده بود و یک سال پس از قرار ملاقاتش با آرتمیس 3، هنوز آماده ماموریت نیست.

انتخاب ناسا از Starship، به دلیل محدودیت‌های بودجه و فقدان جایگزین‌های تجاری قابل‌دوام، به طور موثر اجازه داد تا “مالیات مریخ” بر آرتمیس اعمال شود و هزینه ماموریت‌های آینده اسپیس ایکس به مریخ را در برنامه‌ای گنجانده شود که فقط به یک ماه‌نورد ساده نیاز دارد. این مالیات پولی نیست. در عوض، با توجه به باری که بر روی برنامه آرتمیس توسط یک طرح HLS متمرکز بر مریخ گذاشته می‌شود، اندازه‌گیری می‌شود: خطرات ایمنی خدمه، تاخیرهای قابل توجه برنامه، و کنترل محدود ناسا بر طراحی و توسعه. این هزینه های داخلی در افزایش احتمال شکست چین در بازگشت به ماه منعکس شده است.

کشتی ستاره ای برای مریخ ساخته شده است

هدف اعلام شده اسپیس ایکس از زمان تأسیس آن در سال 2002، مستعمره کردن سیاره سرخ بوده است و Starship به عنوان وسیله ای که این هدف را محقق می کند، تبلیغ می شود. ایلان ماسک، بنیانگذار و مدیر عامل اسپیس ایکس در ژانویه 2025 در توییتی به صراحت اعلام کرد:[W]من مستقیم به مریخ می روم. ماه حواسش را پرت می کند.» ماسک از آن زمان این ادعا را رد کرده است، اما اسپیس ایکس همچنان در برابر تغییرات اساسی برنامه که آن را به یک HLS موثرتر تبدیل می کند، مقاومت می کند.

اگرچه اسپیس ایکس یک نسخه تغییر یافته «قمری» از استارشیپ را ارائه خواهد کرد، اما بیشتر اجزای اصلی آن را با پایه، طراحی مریخ محور، از جمله اندازه خیره‌کننده آن، با ارتفاع 171 فوت (52 متر) روی سطح ماه، به اشتراک خواهد گذاشت. فرود آرتمیس از این نظر به اندازه یک پرواز آزمایشی در ماه یک پرواز آزمایشی در مریخ است: Starship HLS به ایجاد تجربه عملیاتی مورد نیاز SpaceX برای سیاره سرخ کمک خواهد کرد. این منجر به انتخاب‌های طراحی غیربهینه شد، از جمله یک آسانسور خارجی ۱۱ طبقه که برای کاهش طول مخازن سوخت عظیم در نظر گرفته شده برای بلند کردن مریخ لازم است.

علاوه بر این، برنامه Starship شامل عناصر غیر ضروری برای برد Artemis 4، از جمله قابلیت استفاده مجدد کامل، ظرفیت بار 100 متری و سوخت گیری در مدار خواهد بود. اگرچه آنها گزینه‌های ضروری برای حضور طولانی در ماه و مریخ هستند، اما برای فرود روی ماه، که برای اولین بار نیم قرن پیش انجام شد، استثنایی هستند. محموله‌های کشتی ستاره‌ای برای استعمار مریخ طراحی شده‌اند، جایی که نزدیک‌ترین ذخیره‌سازی ماه‌ها با آن فاصله دارد. برای Artemis 4، HLS دو فضانورد، تجهیزات، لباس‌های EVA و تجهیزات علمی را حمل خواهد کرد – کسری از این ظرفیت.

با توجه به اندازه استارشیپ، سوخت‌گیری در مدار برای دستیابی به دلتا-V ثابت مورد نیاز برای تزریق در سطح ماه ضروری است، اما این راه‌حل چالش‌های بیشتری را ایجاد می‌کند. با فرض اینکه اسپیس ایکس بتواند سوخت‌گیری کشتی به کشتی را با موفقیت نشان دهد، پرتاب‌های استارشیپ اضافی برای سوخت کافی فقط برای یک کشتی ستاره‌ای که به ماه سفر می‌کند، مورد نیاز است و این خطر و پیچیدگی را افزایش می‌دهد. برآوردها بر اساس پیش‌بینی‌های جوشش متفاوت است، اما مقامات ناسا این عدد را «در نوجوانان» قرار داده‌اند، در حالی که در سال 2024، جسیکا جنسن، معاون رئیس اسپیس‌ایکس گفت که پروازهای سوخت‌گیری «دهم» مورد نیاز است. در واقع، ناسا بر اساس مشخصات و زمان‌بندی اسپیس‌ایکس، قراردادی را برای مشتقی از مریخ‌نورد منعقد کرد، نه یک کاوشگر ماه‌نما. در حالی که این امر می تواند سرعت ماموریت مریخ را مطابق با ابتکار اعلام شده ماه به مریخ ناسا افزایش دهد، اما هزینه بالایی دارد، زیرا مالیات مریخ تاخیر و خطراتی را برای ایمنی برنامه آرتمیس ایجاد می کند.

نگرانی های ناسا

به عنوان بخشی از قرارداد خود، اسپیس ایکس باید قبل از فرود در سال 2028 یک استارشیپ بدون خدمه بر روی ماه فرود بیاورد. موانع فنی که قرار است در دو سال آینده برطرف شوند، قابل توجه هستند و برخی از آنها به دلیل خواسته های مریخ تحمیل شده است. اسپیس‌ایکس باید بتواند به‌طور قابل‌اطمینانی از مرحله فوقانی استارشیپ بازگشته، آن را به‌سرعت بازسازی کند، انتقال سوخت برودتی را در پرتاب‌های متعدد انجام دهد، و تغییرات نوع ماه را قبل از فرود و برخاستن موفقیت‌آمیز از ماه یکپارچه کند. در حال حاضر هیچ یک از این مراحل آزمایش یا برنامه ریزی نشده است.

در مارس 2026، دفتر بازرس کل ناسا گزارشی با عنوان “مدیریت قراردادهای سیستم فرود انسانی ناسا” منتشر کرد که نگاهی صریح به ارزیابی خطر ناسا از HLS ارائه کرد. OIG با شک و تردید در مورد آماده شدن Starship به موقع، گفت که SpaceX “برای تکمیل نقاط عطف لازم قبل از ماموریت Artemis III به چالش کشیده خواهد شد.” (این گزارش زمانی نوشته شد که آرتمیس 3 قرار بود اولین فرود روی ماه باشد؛ درست قبل از انتشار گزارش، ناسا یک آزمایش مداری در مدار پایین زمین از فرودگرها را اضافه کرد که اکنون آرتمیس 3 نامگذاری شده است، و فرود از قبل برای آرتمیس 4 برنامه ریزی شده است.) ناسا بیشتر این چالش را به قابلیت تاخیر انتقال سوخت برودتی جدید نسبت می دهد، که برای خود آزمایشی بیش از یک سال اعلام نشده است. OIG گفت: «ناسا در حال ردیابی بزرگ‌ترین خطر است که برخی از فناوری‌ها و قابلیت‌های برودتی که اسپیس‌ایکس در حال توسعه آن‌ها است، به اندازه کافی قبل از مأموریت آرتمیس III به بلوغ نرسند… که منجر به پتانسیل تاخیر در مأموریت می‌شود».

این گزارش همچنین بیان کرد که «اسپیس ایکس هنوز چرخش 12 تا 24 روزه مورد نیاز سکوی پرتاب خود را نشان نداده است، نرخ چرخش مورد نیاز برای حفظ 10 یا بیشتر پرتاب Starship مورد نیاز است. در حالی که فضای کمی برای خطا باقی مانده است، “اگر اسپیس ایکس با هر یک از مشکلات فنی که معمولاً در طول توسعه و آزمایش فناوری های جدید با آن مواجه می شود یا هر گونه اشتباه اضافی در آزمایش پرواز مواجه شود، تاخیرهای برنامه می تواند بر تاریخ پرتاب Artemis III تأثیر بگذارد.”

فراتر از تاخیر، OIG نگرانی های ایمنی قابل توجهی را برای خدمه Starship توضیح داد. به عنوان مثال، آسانسور فوق، یک خطر ایمنی بزرگ برای ناسا است. همانطور که اکنون وجود دارد، “هیچ روش دیگری برای ورود خدمه به وسیله نقلیه از سطح ماه در صورت خرابی آسانسور وجود ندارد” و به طور بالقوه خدمه را از ماژول فرود قفل می کند. این یک نقطه خطر قابل توجه برای ناسا است که به “تحمل خطای واحد” یا “توانایی سیستم برای حفظ یک خطا بدون تاثیر بر هدف طراحی” نیاز دارد. آسانسور در شکل پیشنهادی خود این الزام را برآورده نمی کند، و اگرچه اسپیس ایکس متعهد به ساخت یک سیستم آسانسور “محکم” است، ناسا همچنان نگران است.

یکی دیگر از مسائل ایمنی مهم در کنترل های دستی قابل دسترسی خدمه برای ماژول فرود است. OIG توضیح داد: “گواهی رتبه بندی انسانی ناسا مستلزم آن است که وسایل نقلیه این توانایی را برای خدمه فراهم کنند که کنترل دستی را در تمام مراحل پرواز به عهده بگیرند.” ناسا و اسپیس ایکس در مورد اینکه آیا استارشیپ دارای گزینه های کنترل دستی کافی برای خدمه است یا خیر، اختلاف نظر دارند. OIG خاطرنشان کرد که علیرغم وعده‌های SpaceX، «ردیابی خطر ناسا از کنترل‌های دستی SpaceX روند بدتری را نشان می‌دهد» که می‌تواند با روش‌های خودکار بیشتری نسبت به تیم‌های ایمنی ناسا خاتمه یابد. این می تواند “بر توانایی خدمه برای مداخله تاثیر منفی بگذارد و به طور بالقوه منجر به از دست دادن خدمه یا ماموریت شود.”

دفتر پاسخگویی دولت (GAO) در گزارشی در سال 2025 به کنگره در مورد پروژه های بزرگ ناسا، نگرانی های متعددی را با OIG مطرح کرد، و همچنین این نگرانی را مبنی بر اینکه فضانوردان آرتمیس زمان یا امکانات لازم برای آموزش کافی برای کار با HLS را به دلیل تأخیرهای Starship ندارند. در بدترین حالت، “این می تواند منجر به افزایش احتمال از دست دادن وسیله نقلیه، خدمه و ماموریت در مرحله فرود شود.”

جیم برایدنستین، مدیر سابق ناسا، در جلسه استماع سنا در سپتامبر گذشته، به صراحت در مورد مشکلات Starship HLS صحبت کرد. علیرغم اینکه منصوب جمهوری خواه بود و از تصمیمی که در یک دولت دموکرات گرفته شده بود انتقاد کرد، اما بسیاری از همان انتقادات ناظران مستقل ناسا را ​​در مورد پیچیدگی بیش از حد قبل از اینکه آنها را یک قدم فراتر بردارد تکرار کرد. او انتخاب ناسا استارشیپ برای سال 2021 را “مشکلی که باید حل شود” خواند و افزود که “به جای خرید یک فرودگر ماه، ما یک موشک بزرگ می‌خریم.” وی سپس توضیح داد که این “ما را به عنوان یک ملت در معرض خطر” در مورد جاه طلبی های چین در ماه قرار می دهد: “بعید است که ما قبل از چین روی ماه فرود بیاییم.”

هزینه ژئوپلیتیک تاخیر

برایدنستاین تنها کسی نیست که نگرانی های امنیت ملی را در مورد فرود چین بر ماه مطرح می کند. تأخیر آرتمیس که توسط کشتی ستاره‌ای اداره می‌شود و OIG و GAO به آن اشاره می‌کنند، اگر فرود آینده چینی برای سال 2030 نبود، چیزی بیش از خشم در کنگره ایجاد نمی‌کرد. در گزارشی در سال 2025 به کنگره، کمیسیون بازنگری اقتصادی و امنیتی ایالات متحده و چین به این نتیجه رسید که چین کاملا متعهد به تبدیل شدن به “قدرت مین جهان” است. این کمیسیون هشدار داد که «عقب ماندن در فضا نه تنها موقعیت ایالات متحده را کاهش خواهد داد. [but] همچنین امنیت ملی ایالات متحده، نفوذ جهانی، تسلط تکنولوژیکی و رقابت تجاری در اقتصاد فضایی رو به رشد را تهدید خواهد کرد. آرتمیس وظیفه سیاسی حیاتی جلوگیری از چنین سناریویی را بر عهده دارد، اما تنها با یک HLS تکمیل شده می‌تواند این کار را انجام دهد، که در حال حاضر زیر بار رانش ماموریت ذاتی مالیات مریخ است.

در همین حال، چین رویکرد محتاطانه تری برای کاوشگر ماه خود در پیش گرفته است. پکن به‌جای شرط‌بندی بر روی یک فناوری اثبات‌نشده، یک ماژول فرود قابل مقایسه با آپولو LM را انتخاب می‌کند. Lanyue یک فرودگر ماه دو مرحله‌ای خواهد بود که با یک موشک Long March 10 پرتاب می‌شود و به جای سوخت‌گیری در مدار، به پیشرانه هایپرگولیک ذخیره شده متکی خواهد بود. به عنوان گواهی بر سادگی نسبی آن، Lanyue در آگوست 2025 مورد آزمایش اولیه قرار گرفت، از جمله اعتبارسنجی قابلیت های برخاست و فرود آن. Lanyue اولین وسیله نقلیه تماس است و ایالات متحده در حال حاضر هیچ پاسخی برای آن ندارد، زیرا فناوری جدید را بر آمادگی ماموریت در اولویت قرار داده است.

کنگره و مناطق تجاری

خطرات مرتبط با Starship HLS در هنگام انتخاب ناسا ناشناخته نبود، اما از بسیاری جهات احتمالاً دست ناسا مجبور شده بود. آژانس فضایی 3.4 میلیارد دلار برای HLS در سال مالی 2021 درخواست کرده است، اما کنگره تنها 850 میلیون دلار – 25 درصد از آنچه مورد نیاز است – اختصاص داده است. وقتی اسپیس ایکس در نهایت در سال 2021 قرارداد منعقد شد، در مقایسه با پیشنهادات Blue Origin و Dynetics، هزینه شاید مهم‌ترین مورد بود. ناسا معمولا قراردادهایی را برای توسعه اولیه در این مرحله از فرآیند تدارکات به دو شرکت اعطا می کند. با این حال، محدودیت های بودجه اعمال شده توسط کنگره، پول کافی برای تنها یک برنده باقی می گذارد. اگرچه شان دافی، سرپرست وقت، قرارداد را در اکتبر 2025 تمدید کرد تا احتمالاً به توسعه سریع‌تر یا محافظت در برابر شکست احتمالی استارشیپ کمک کند، اسپیس ایکس قبلاً چهار سال توسعه HLS را در اختیار داشت.

ناسا به جای اینکه بتواند به طور مشترک یک فرودگر مانند دوران آپولو طراحی کند، به پیشنهادات ارائه شده محدود بود. اگرچه تمام الزامات ماموریت خود را روشن کرد، اما تنوع گسترده بین فرودگرهای پیشنهادی، انعطاف پذیری مجاز را نشان می دهد. تحت این رویکرد تدارکات با قیمت ثابت، ناسا مجبور بود برای ارائه بهترین فرودگر برای این برنامه بر رقابت تکیه کند. با این حال، هیچ یک از پیشنهادات HLS دیگر نتوانستند با پیشنهاد Starship در سال 2021 به دلیل هزینه، توانایی فنی یا مسائل تدارکاتی رقابت کنند. برای مثال، پیشنهاد Blue Origin طرح ماه آبی آنقدر طراحی خوبی داشت که برای ماموریت‌های آرتمیس آتی انتخاب شود، اما هزینه‌های بالاتر و «خطرات توسعه و برنامه‌ریزی» آن را از در نظر گرفتن آن قرارداد حذف کرد. اگرچه مرجع انتخاب منبع، خطرات قابل توجهی را که در ارتفاع و پیچیدگی طراحی شده استارشیپ برای مریخ وجود دارد، تشخیص می دهد، این وسیله نقلیه بار و ظرفیت سوخت برتر را با کمترین هزینه از یک شرکت معتبر ارائه می دهد.

با ورود به انتخاب، اعتبار SpaceX بسیار قوی بود. او تجربه گسترده ای در کار با برنامه پروازهای فضایی انسان با هزینه ثابت ناسا از طریق Crew Dragon و همچنین سابقه پیشرفت های فناوری پیشگام در استفاده مجدد از Falcon 9 داشت. با این حال، بیش از اعتقاد به شرکت هزینه بود. Starship در طول مدت قرارداد فقط 2.9 میلیارد دلار برای مالیات دهندگان هزینه خواهد داشت که علیرغم پیچیدگی برنامه بسیار کمتر از هر پیشنهاد دیگری است. دلیل آن این است که اسپیس ایکس بیشتر توسعه Starship را به صورت شخصی تامین مالی کرده است. هزینه کل پروژه Starship اکنون با سالها پیشرفت از 15 میلیارد دلار فراتر رفته است. این بدان معناست که ناسا کمتر از 20 درصد از بلوغ استارشیپ را پرداخت خواهد کرد و این سازمان فضایی را به یک بازیگر اقلیت در توسعه HLS خود تبدیل می کند.

این واقعیت اقتصادی، انتخاب طراحی سازش ناپذیر اسپیس ایکس را زمینه‌سازی می‌کند و اساساً دولت را به‌عنوان منبع مالی به جای شریک مأموریت معرفی می‌کند. دلارهای قراردادی ناسا به طور ناخواسته به برنامه مریخ کمک می کند که توانایی آژانس را برای تصمیم گیری محدود می کند. در حالی که برخی از این امر در قراردادهای قیمت ثابت ذاتی است، توانایی اسپیس ایکس برای مقاومت در برابر فشار دولت تا حد زیادی تابعی از تامین مالی استقلال و اهداف مختلف است.

مزایای مالیاتی

اگر ایالات متحده در مورد شکست چین به ماه جدی است، نیاز به ترتیب مجدد اولویت است. پنی دلار از کنگره و پروژه بلندپروازانه مریخ جایگزینی برای فرودگر هدفمند مبتنی بر فناوری اثبات شده مانند Lanyue نخواهد بود. رویکرد جدیدی که HLS را از مالیات مریخ معاف می‌کند، به آن انعطاف‌پذیری و سهولت در رقابت می‌دهد.

گروهی از شرکت‌های فضایی سنتی «میراث» به ناسا گفته‌اند که می‌توانند ظرف 30 ماه یک فرودگر ساده شبیه به آپولو بسازند، رقمی که اگرچه تأیید نشده است، اما منعکس‌کننده قابلیت پیش‌بینی نسبی توسعه فرودگر با استفاده از فناوری قدیمی است. در بیانیه‌ای، یکی از مقامات لاکهید مارتین گفت که این شرکت در حال انجام «تحلیل‌های فنی و برنامه‌ای قابل‌توجهی برای فرودگرهای ماه انسانی است… تا در صورت تماس ناسا، انسان‌ها را در اسرع وقت به ماه بازگرداند». قراردادی با هزینه به اضافه که این امر تحمیل می کند، در حالی که به طور قابل توجهی گران تر از Starship است، می تواند به طور موثر قدرت طراحی ناسا را ​​بازیابی کند، که تا حدی توسط جاه طلبی های مریخ کاهش یافته است.

علاوه بر این، با توجه به احتمال فزاینده فرود چینی که اکنون قریب‌الوقوع‌تر از سال 2021 است، کنگره ممکن است تمایل بیشتری به تأمین بودجه یک فرودگر گران‌تر داشته باشد. اگرچه فرود ماهری ساده‌شده که اکنون به فضا پرتاب می‌شود، همچنان فرود خدمه‌ای را به عقب می‌اندازد، یک مسیر مطمئن‌تر به سطح ماه به عدم قطعیت پیرامون برنامه توسعه Starship ترجیح داده می‌شود. این گزینه از حمایت آژانس، از جمله آمیت کشاتریا، معاون مدیر، که قبلاً برنامه ماه به مریخ ناسا را ​​رهبری می کرد، برخوردار بود. این واقعیت که شخصی به اندازه کشاتریا در رؤیای مریخ سرمایه‌گذاری کرده است، یک فرودگر ساده‌تر را به یک استارشیپ ترجیح می‌دهد، نشان می‌دهد که مالیات مریخ چقدر بر این آژانس سنگینی کرده است.

در این سناریو، قراردادهای Starship و Blue Moon می‌توانند برای استفاده نهایی از آنها به عنوان فرودگرهای با بار بالا و بادوام در ساخت پایگاه ناسا در ماه دست نخورده باقی بمانند، اما زمانی که توسعه آنها به یک ضرب‌الاجل ژئوپلیتیکی گره نخورده باشد، این استفاده سال‌ها باقی خواهد ماند.

کنگره هنوز این فرصت را دارد که در سال 2021 کمبود را جبران کند و محافظی در برابر شکست استارشیپ ایجاد کند، اما با نزدیک شدن چین به هدف خود در سال 2030، این پنجره در حال کاهش است.

کشتی ستاره ای غیرقابل انکار یک شگفتی مهندسی است که در نهایت حمل و نقل به مریخ، ماه و مدار پایین زمین را دوباره تعریف می کند. با این حال، هیچ مقدار از مهارت فنی نمی تواند کاوشگر دوم را جبران کند. اگر Lanyue در حالی که Starship هنوز در حال تکمیل سوخت‌گیری برودتی است فرود بیاید، تلفات مریخ به سرعت بیش از آن چیزی خواهد شد که ناسا مایل به پرداخت آن است – ممکن است قبلاً هم باشد. کشتی ستاره ای HLS ممکن است سفر به سیاره سرخ را سرعت بخشد، اما این کار را به قیمت بازگشت به موقع و ایمن آمریکایی ها به ماه انجام می دهد، زمانی که رهبری ایالات متحده در فضا در تعادل است. ناسا مجبور نیست 100 تن متریک را قبل از چین به سطح ماه برساند. فقط باید مردم را زمین گیر کند. در این مرحله از آرتمیس، ناسا نیازی به کشتی ستاره ای ندارد – به یک فرودگر نیاز دارد.

اتان هیکس دانشجوی علوم سیاسی در دانشگاه ایالتی فلوریدا است که علاقه زیادی به پرواز فضایی و دولت دارد.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.