باستان شناسان ماده ای را شناسایی کرده اند که قبلاً مستند نشده بود که در مومیایی های مصر باستان استفاده می شد – و یک داروی معروف قرون وسطایی اختراع شد. از خود مومیایی ها در دانشگاه ماربورگ آلمان، محققان ردی از مواد گیاهی مرتبط با آلوئه را در جمجمه یک مومیایی 2700 ساله و یک داروخانه معروف چند صد ساله پیدا کردند. Mumia vera egyptiaca.
هیچ راه واحدی برای ساخت مومیایی وجود ندارد. روش‌های مومیایی هزاران سال در سراسر جهان، حتی در فرهنگ‌های مشابه، متفاوت بوده است. مصریان باستان فرآیندهای خود را در طول نسل‌ها به کمال رساندند و باستان‌شناسان هنوز هزاران سال از مصنوعات و متون را برای درک بهتر روش‌های نمادین پس از مرگ جستجو می‌کنند.
مصر شناسی برای اولین بار در اواخر قرن هجدهم واقعاً در اروپا توسعه یافت، اما شیفتگی مردم به مومیایی ها به زمان بسیار بیشتری برمی گردد. با این حال، تاریخچه طولانی و پیچیده پزشکی درمان های مشتق از مومیایی، که در مجموع به عنوان یک مومیایی احتمالاً به عنوان یک ترجمه اشتباه قرن دوازدهم شروع شد. داروسازان ایرانی اغلب از رزین سیاه رنگی به نام یک مومیایی در ترمیم زخم، که مترجمان لاتینی قرون وسطایی بعدی آن را با مواد تیره مشابه مورد استفاده در مومیایی سازی مصری اشتباه گرفتند. این در نهایت منجر به ایجاد یک شبکه تجاری کامل با محوریت واردات بقایای مومیایی پودری شد که توسط داروخانه ها به عنوان فروخته می شد. یک مومیایی برای قرن‌ها یک درمان همه‌چیز – و حتی گاهی اوقات یک داروی غرایز جنسی است.
باستان شناسان در حال حاضر بسیاری از مواد مومیایی را که از مواد معدنی، حیوانات و گیاهان مختلف مشتق شده اند، مستند کرده اند. اینها طیفی از تارها و لگام‌های مخروطی، روغن‌ها، چربی‌ها، موم زنبور عسل و قیر و همچنین عرقیات گیاهی منطقه‌ای کمیاب‌تر مانند دامار و المی را در بر می‌گیرد. با علم به اینکه هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری وجود دارد، تیم دانشگاه ماربورگ اخیراً 24 شی مرتبط تاریخی را که در موسسات مختلف ذخیره شده بودند، تجزیه و تحلیل کردند. اینها شامل یک جمجمه مومیایی شده مصری متعلق به قرن هشتم قبل از میلاد و همچنین یک آماده سازی تاریخی از قرن هجدهم است. یک مومیایی واقع در موزه داروسازی هایدلبرگ.
یافته های آنها اخیرا در مجله منتشر شده است مجموعه مقالات آکادمی ملی علومو اولین شواهد مولکولی از مواد مرتبط با مومیایی را ارائه می دهد که مستقیماً از آلوئه مشتق شده اند. این امر به ویژه قابل توجه است زیرا “آلوئه” اغلب از نظر تاریخی به گیاهان مختلفی مانند آگاروود در بیرون اشاره کرده است آلوئه به گفته تانیا پومرنینگ، یکی از نویسندگان این مطالعه و مدیر موسسه تاریخ داروسازی و پزشکی در دانشگاه ماربورگ، کشف آلوئه در یک مومیایی نیز به ویژه قابل توجه است. قبل از این مطالعه، بسیاری از محققین تصور می کردند که نویسندگان قرون وسطی نقاشی های خود را می کشیدند یک مومیایی دستور العمل هایی از قسمت های کتاب مقدس اینها عبارتند از یوحنا 19:39، که از “مخلوطی از مر و آلوئه” صحبت می کند.
پومرنینگ توضیح داد: «یافته‌های جدید نشان می‌دهد که این ارتباط ممکن است ریشه‌های تاریخی عمیق‌تری داشته باشد.
با این حال، از آنجایی که تنها دو مورد از 24 اثر باستانی در این مطالعه ردپای آلوئه را به همراه داشت، فراوانی استفاده از این گیاه در مومیایی کردن و یک مومیایی نامشخص باقی مانده است. ممکن است تهیه کنندگان مطالب را فقط در دوره های تاریخی خاص یا بسته به در دسترس بودن آن گنجانده باشند. با این حال، پومرنینگ و همکارانش قصد دارند تحقیقات مشابهی را در سایر مکان‌های تاریخی ادامه دهند.
رافائل رهر، یکی از نویسندگان این مطالعه و زیست شناس دانشگاه ماربورگ، افزود: “هدف ما تنها تجزیه و تحلیل ترکیب شیمیایی داروهای باستانی و مواد مومیایی کننده نیست، بلکه به دست آوردن درک عمیق تر از تولید، استفاده، انتقال تاریخی و زمینه فرهنگی آنها است.”
The post کشف آلوئه در جمجمه مومیایی مصر باستان appeared first on Popular Science.
