|
یک مدل نیمه مقیاس از ماهواره FARRAH اکنون در موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان در واشنگتن دی سی آویزان است. FARRAH توسط لاکهید ساخته شد و در سال 1982 به مدار قطبی پایین پرتاب شد، جایی که رادار و سایر انتشارات الکترونیکی از اتحاد جماهیر شوروی و سایر کشورها را شناسایی کرد. بعداً ماهواره‌های فراه تا سال 2008 کار کردند (اعتبار: D. Day) |
توسط Duane A. Day
دوشنبه 20 جولای 2026
در اوایل ژوئیه، موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان چندین گالری را که برای سال‌ها به دلیل بازسازی بسته شده بودند، بازگشایی کرد. در یکی از گالری‌های تازه بازگشایی شده از سقف، مدل نیمه‌مقیاسی از ماهواره‌های اطلاعاتی سیگنال‌های فوق سری جنگ سرد معروف به FARRAH از سقف آویزان است. این نام به افتخار هنرپیشه فارا فاوست گرفته شده است که در اواخر دهه 1970 پس از ظاهر شدن در پوستر لباس شنا و سپس انتخاب شدن به عنوان یکی از فرشتگان در برنامه تلویزیونی محبوب فرشتگان چارلی به شهرت رسید.
دو تا از این ماهواره‌های فراه در اوایل دهه 1980 ساخته شدند و سه ماهواره دیگر با طراحی بسیار بزرگتر نیز نام FARRAH را دریافت کردند. آنها از آخرین ماهواره های خانواده برنامه 989 بودند که در مدار پایین زمین کار می کردند و در درجه اول سیگنال های ساطع شده توسط رادارهای زمینی شوروی را شناسایی می کردند. برنامه 989 در اوایل دهه 1960 با نام دیگری آغاز شد و ماهواره ها تا سال 2008 به کار خود ادامه دادند و حدود 32 ماهواره در طی 30 سال پرتاب شدند. بیشتر ماهواره ها به اندازه یک چمدان بزرگ با چندین آنتن در کناره ها بودند. آنها بلافاصله پس از رسیدن آن ماهواره ها به مدار عملیاتی خود از سایر ماهواره ها پرتاب شدند. چند ماهواره آخر FARRAH بسیار بزرگتر بودند، به شکل قوطی ماهی تن بودند و در ابتدا برای پرتاب توسط شاتل فضایی برنامه ریزی شده بودند، اما بعداً برای چندین پرتاب Titan II قبل از پایان برنامه در اوایل دهه 1990 برنامه ریزی شد.
ماهواره FARRAH با سرعت 60 دور در دقیقه می چرخد. جهت چرخش خارج از این نقطه دید بود، بنابراین آنتن های ظرف روی زمین را جاروب کردند. (اعتبار: D. Day) |
تعداد ماهواره‌های P-989 که در سال پرتاب می‌شوند هرگز زیاد نبوده است و در سال 1968 به چهار ماهواره و در سال 1969 به چهار ماهواره دیگر رسید. پس از آن، پرتاب‌ها به میزان قابل توجهی کاهش یافت. یکی در سال 1971، دو مورد در سال 1972، یکی در سال 1973، دو مورد در سال 1974 و سپس هر کدام یکی در سال‌های 1976، 1978 و 1979 پرتاب شد. نام‌های رمز این ماهواره‌ها MABELI، RAQUEL، و URSALA بود (به Big Bird, Little Bird, Anti-Berallsing, Sovyet: بررسی فضایی، 14 دسامبر 2020) هنگامی که برای اولین بار توسعه یافت، آنها سیگنال های جمع آوری شده خود را بر روی ضبط صوت ذخیره کردند و آنها را از طریق ایستگاه های زمینی ایالات متحده پخش کردند.
در اوایل دهه 1970، URSALA اصلاح شد تا برای نیروهای تاکتیکی مفیدتر باشد، و ماهواره‌های بعدی مانند FARRAH قابلیت اتصال مستقیم به پایین را در خود جای دادند تا مجبور نباشند سیگنال‌های خود را برای پخش بعدی ضبط کنند. آنها به دارایی‌های اطلاعاتی تبدیل شدند که می‌توانستند اطلاعاتی در زمان واقعی برای نیروهای زمینی فراهم کنند (به «Space Shuttle Jupiter and Titan II: The FARRAH Signals Reconnaissance Satellites»، The Space Review، 16 مارس 2026 مراجعه کنید.
سالن زندگی در فضا در موزه ملی هوا و فضا حاوی موشک‌ها و فضاپیماهای زیادی است، از جمله ماهواره شناسایی GAMBIT (سمت چپ وسط) و یک مورد آزمایش مهندسی تلسکوپ فضایی هابل (در سمت راست قابل مشاهده نیست). (اعتبار: D. Day) |
استراق سمع
FARRAH I در سال 1982 به فضا پرتاب شد و از کنار یک ماهواره اکتشافی عکس عظیم HEXAGON مستقر شد و توسط یک موتور موشک کوچک به مدار بالاتری فرستاده شد. با بیش از 50 دور در دقیقه می چرخید و آنتن های خود را بر روی زمین می برد. FARRAH II در سال 1984 در کنار نوزدهمین ماهواره HEXAGON پرتاب شد، آخرین HEXAGON که به مدار رسید (به «جادوگران کوچک: ماهواره‌های شناسایی سیگنال‌ها در جنگ سرد»، The Space Review، 2 اوت 2021 مراجعه کنید.
در اواخر دهه 1970، ارتش ایالات متحده از آنها به عنوان بخشی از یک برنامه نسبتاً جدید به نام TENCAP برای بهره برداری تاکتیکی از قابلیت های ملی استفاده می کرد. برنامه ارتش خاص به عنوان سیستم پایانه پردازشگر/واحد تاکتیکی تاکتیکی ELINT یا TEP/TUT شناخته می‌شد که دارای آرم واحدی بود که پادشاه توت عنخ آمون را نشان می‌داد. TEP/TUT یک سیستم سوار بر ون و تریلر بود که می‌توانست با واحدهای ارتش در مکان‌هایی مانند آلمان غربی و کره جنوبی مستقر شود. فراه و سایر ماهواره ها می توانند پرتاب کننده های رادار دفاع هوایی متحرک شوروی را شناسایی کنند. رادارهای متحرک، موشک های سوار بر خودرو را برای سرنگونی هواپیماها و هلیکوپترهای آمریکایی هدایت می کنند. داده های ماهواره ای توسط سیستم زمینی پردازش و به فرماندهان ارتش ارسال می شود.
TENCAP تلاشی گران‌تر برای آوردن سیستم‌های جمع‌آوری اطلاعات «در سطح ملی» بود، که قبلاً به رهبرانی مانند رئیس‌جمهور، پنتاگون و مقامات اطلاعاتی خدمت می‌کردند تا مستقیماً از سربازان در میدان پشتیبانی کنند (نگاه کنید به از آسمان تا گل: TENCAP و تطبیق سیستم‌های اطلاعاتی ملی برای عملیات‌های تاکتیکی، The Space Review، FRA2، ماهواره‌های شرقی، 19 ژوئن و مکان‌های مشابه FRA2). و تقریباً فوراً اطلاعات قابل استفاده در اختیار واحدهای ارتش در آلمان قرار می دهد.
RAQUEL، URSALA، و FARRAH به نام بازیگران زن نامگذاری شدند (اگرچه ظاهراً URSALA یک غلط املایی بود.) بلافاصله پس از اینکه رونالد ریگان رئیس جمهور شد، یک مقام به او در ماهواره های اطلاعاتی ایالات متحده اطلاعات داد. مسئول برنامه 989 نگران بود که در صورت مخالفت ریگان مجبور شود نام ماهواره ها را تغییر دهد – این امر گران تمام می شود زیرا نام ها در برنامه های رایانه ای نصب شده بودند. اما وقتی ریگان این نام‌ها را دید، خندید و گفت که آن بازیگران زن را می‌شناسد، نام‌ها خوب هستند (به «ستاره‌های آسمان: ماهواره‌های فوق سری URSALA، RAQUEL و FARRAH از دهه 1970 تا قرن 21 مراجعه کنید،» The Space Review، 10 مارس 2025)
این مدل در موزه RTX Living in the Space Age Hall در بالای یک ماهواره شناسایی GAMBIT و نزدیک چندین ماکت ماهواره نظامی دیگر آویزان است. نگاه کن ببینش
توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.
