کار برای حکومت؟ | در تاریکی

در حالی که ما منتظر تایید اعتصاب 24 ساعته بعدی هستیم که برای پنجشنبه 12 نوامبر برنامه ریزی شده است، من در حال انجام برنامه های اضطراری برای تدریس هستم. مقاله اخیر در آیریش تایمز بیان می کند که ارزش پیشنهادی دولت در مدت 20 ماه حدود 7.75 درصد است که بسیار کمتر از افزایش هزینه های ضروری زندگی است که توهین آمیز است. با توجه به تفاوت دو طرف، فکر می کنم احتمال ادامه اعتصاب زیاد است. بر همین اساس به انتظار ایستادن در صف سرد بیرون رفتم و لباس زیر حرارتی خریدم.

اتحادیه های بخش دولتی در مورد تشدید کار به قانون (با نام مستعار کار به قرارداد) صحبت می کنند که برخی از اتحادیه ها، به عنوان مثال. آنهایی که معلمان را درگیر می کنند از ابتدای اختلاف اجرا می شوند. اتحادیه خود من، فدراسیون معلمان دانشگاه ایرلند (IFUT)، به دلیل بسیار عملی که قراردادهای آکادمیک در مورد ساعات کاری یا وظایف بسیار کم توضیح می دهند، در کار قراردادی شرکت نکرده است. اگر قوانینی نداشته باشی، انجام کار قانون سخت است! کادر فنی و اداری ما به دلیل اینکه ساعت کاری آنها ثابت است وضعیت متفاوتی دارند اما باز هم قاعدتاً در کار شرکت نمی کنند.

مدیر منابع انسانی دانشگاه مینوت اخیراً به همه کارکنان نامه نوشت و خواستار آن شد که اعلام کنند که آیا در آخرین روز اعتصاب (11 اکتبر) قبل از “تعطیلی مشاغل” امروز کار کرده اند یا خیر. از آنجایی که نمی دانستم قرار است کار دانشگاه کی تمام شود، توضیح خواستم و به من گفتند که منظور ساعت 5 بعد از ظهر است. این باید زمانی باشد که کارکنان اداری به خانه بروند، اما این پایان کار برای هیات علمی نیست. در واقع هر روز برای ساعت 5 بعد از ظهر برنامه ریزی شده است. در واقع من به ندرت قبل از ساعت 6.30 دفتر را ترک می کنم. در حالی که من جنبه‌های مثبت قراردادهای انعطاف‌پذیر را می‌شناسم، خود را موظف می‌دانم تا به برخی از راه‌هایی که مدیریت دانشگاه از حسن نیت کارکنان دانشگاهی بهره‌برداری می‌کند اشاره کنم.

چند هفته آینده را در نظر بگیرید. هفته آینده، هفته علم (8 تا 13 نوامبر) در دانشگاه مینوت است، که شامل چندین رویداد شبانه از جمله شب علم است، که در جمعه 13 نوامبر از ساعت 6 تا 8.30، بسیار پس از “بستن” است. اگر ما (منظورم دانشگاهیان، تکنسین ها و غیره است) برای حکومت کار می کردیم، همه این اتفاقات لغو می شد. هفته آینده دو روز باز داریم. اولی در روز جمعه 20 در ساعات کاری عادی است، اما دومی در روز شنبه 21 نوامبر است. کار قراردادی نیز این امر را رد می کند. همچنین می‌توانید رویداد هفته فضایی ما را در عصر چهارشنبه 9 اکتبر اضافه کنید.

رهبری دانشگاه چنین رویدادهایی را به عنوان تمرین‌های استخدام ضروری می‌داند، زیرا دانشگاه باید تعداد زیادی دانشجو را استخدام کند تا بتواند از درآمدی که آنها به دست می‌آورند برای تاکسی لوکس وی آی‌پی رئیس‌جمهور و سایر امتیازات و همچنین گروهی از معاونان رئیس‌جمهور در حال گسترش استفاده کند. همه این رویدادها به کارکنان عادی متکی است که آزادانه وقت خود را برای انجام این فعالیت ها علاوه بر تدریس و تحقیق عادی و بدون دستمزد صرف می کنند، چه رسد به پرداخت هزینه های غیر اجتماعی.

با این حال، همه اینها در مقایسه با استثمار وحشتناک کارکنان در طول همه‌گیری کووید-19، که طی آن کارکنان آموزشی مجبور به تغییر روش‌های کاری خود، ساعت‌های بی‌شماری اضافه کاری بدون حقوق و تحمل دوره‌های طولانی انزوا و استرس بودند، کمرنگ است. آنها این کار را انجام دادند زیرا می دانستند که یک وضعیت اضطراری وجود دارد و به این دلیل که واقعاً انجام دادند مراقبت. در ازای این فداکاری، آنها چیزی جز سخنان نادرست دریافت نکردند.

در طول سال‌هایی که در دانشگاه‌ها کار کرده‌ام، دیده‌ام که آنها به‌طور سیستماتیک توسط افرادی که واقعاً اصلاً به کارهای مهم دانشگاه‌ها اهمیت نمی‌دهند، تصاحب شده‌اند. تدریس و تحقیق. تأثیر آن بر کارکنان عادی، خستگی ناشی از کار بیش از حد مورد نیاز برای برآورده کردن معیارهای عملکرد دلخواه است که توسط یک طبقه مدیریتی منزوی و بی‌توجه تحمیل شده است. به این ترتیب، دانشگاه‌ها یک عالم کوچک از جامعه نئولیبرال به‌عنوان یک کل هستند، با مدیریت طبقه‌ی مالک، دانشگاهیان، کارگران و دانشجویان صرفاً یک کالا.

در حالی که بیشتر کارکنان دانشگاهی از قراردادهای منعطف برخوردار بودند، فقدان وظایف و مسئولیت‌های تعریف‌شده به مدیران اجازه می‌داد تا به طور سیستماتیک از آنها برای بهره‌برداری از ما استفاده کنند. حالا من قطعاً بر این عقیده هستم که باید قراردادهای واقعی داشته باشیم، برخلاف آنچه که الان داریم که اساساً می گوید “کاری را که رئیس بخش به شما می گوید انجام دهید”. اگر ما قراردادهای درستی داشتیم، منظورم قراردادهایی بود که واقعاً می توانستیم تحت آن کار کنیم، این کار منجر به تغییر اساسی در موازنه قدرت در آموزش عالی شد.