مردم آرواره های کمی بیرون زده را به نیمرخ های کاملا صاف صورت ترجیح می دهند

بر اساس یک بررسی اخیر در مورد ترجیحات زیبایی شناختی عمومی، مردم معمولاً نیمرخ های صورت را ترجیح می دهند که در آن فک بالایی کمی به سمت جلو بیرون زده باشد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که جراحان دهان و ارتودنتیست‌ها باید به جای اتکای کامل به اندازه‌گیری‌های بالینی، ذائقه زیبایی‌شناختی افراد عادی را در خود بگنجانند. این مطالعه در منتشر شد مجله جراحی فک و صورت و دهان.

چهره انسان نقش عمده ای در ارتباطات اجتماعی و سیگنال دهی بیولوژیکی ایفا می کند. در سطح تکاملی، مغز انسان مدارهای عصبی خاصی را برای خواندن و تشخیص الگوهای صورت ایجاد کرده است. جذابیت چهره اغلب به عنوان یک نشانگر بیولوژیکی تناسب تولید مثل عمل می کند، در حالی که ویژگی های ساختاری به شدت بر نحوه درک افراد توسط دیگران تأثیر می گذارد.

جذابیت همچنین به عنوان یک سازه اجتماعی عمل می کند که بر تعاملات روزمره تأثیر می گذارد. با توجه به مفاهیم روانشناختی مانند کلیشه زیبایی، افراد جذاب تمایل دارند که به عنوان افراد مطلوب و دوست داشتنی تلقی شوند. از آنجایی که ویژگی‌های صورت دارای وزن اجتماعی زیادی هستند، هدف از روش‌های بازسازی و زیبایی دستیابی به ظاهری متعادل و از نظر بصری دلپذیر است.

جراحی ارتوگناتیک، یک نوع جراحی تخصصی است که استخوان های صورت را تغییر مکان می دهد، حمایت اسکلتی زیر پوست را اصلاح می کند. جراحان فک بالا را که از نظر تشریحی به عنوان فک بالا شناخته می شود و فک پایین که به عنوان فک پایین شناخته می شود، حرکت می دهند تا مشکلات عملکردی را اصلاح کنند و هارمونی زیبایی را بهبود بخشند. بافت های نرم صورت و استخوان های زیرین ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند، به این معنی که هر تغییری در اسکلت به طور مستقیم نمای خارجی را تغییر می دهد.

برای برنامه ریزی این جراحی ها، متخصصان پزشکی به طور سنتی بر تجزیه و تحلیل سفالومتری تکیه می کنند. این فرآیند شامل اندازه‌گیری نشانه‌های مشخصی بر روی اشعه ایکس سر برای تعیین موقعیت آناتومیکی استخوان‌های صورت است. پزشکان از خطوط مرجع، مانند هواپیمای فرانکفورت، که بالای کانال گوش را به پایین حفره چشم متصل می کند، برای ایجاد یک خط پایه افقی استفاده می کنند. آنها همچنین از خط عمودی واقعی، یک خط عمودی که از پایه بینی به پایین کشیده می شود، برای قضاوت در مورد بیرون زدگی فک ها به جلو یا عقب نسبت به بقیه صورت استفاده می کنند.

ابزارهای بالینی زاویه ها و فواصل هندسی استانداردی را برای آنچه که یک نمایه هارمونیک را تشکیل می دهد ارائه می دهند. با این حال، ایده‌آل‌های ریاضی مورد علاقه متخصصان پزشکی همیشه با سلیقه‌های زیبایی‌شناختی عموم مردم همخوانی ندارد. تحقیقات قبلی در مورد جذابیت پروفایل صورت تا حد زیادی بر نظرات ارتودنتیست ها و دندانپزشکان متمرکز بوده است.

گویدو گابریله، نیکولو پینی و همکارانشان در بیمارستان دانشگاه سیه‌نا در ایتالیا این مطالعه را برای به تصویر کشیدن دیدگاه‌های مردم عادی طراحی کردند. با بررسی یک جمعیت تصادفی، هدف محققان شناسایی این بود که کدام نوع از تراز فک توسط افراد غیرمتخصص جذاب‌تر و کم‌تر جذاب‌تر است.

محققان یک نظرسنجی آنلاین ایجاد کردند که شامل هجده تصویر نمایه بود. این تصاویر متشکل از 9 سیلوئت مرد و 9 سیلوئت زن بود که به اشکال سیاه و سفید یکپارچه ارائه شده بودند. استفاده از سیلوئت ها متغیرهای خارجی مانند رنگ پوست، موهای صورت یا شکل چشم را که می توانست بر قضاوت زیبایی شناختی بیننده تأثیر بگذارد، حذف کرد.

نمایه ها روابط مختلف فک را نشان می دهند. برخی از تصاویر نمایه طبیعی صورت را نشان می دهند که به عنوان گروه کنترل پایه برای مطالعه عمل می کند. برخی دیگر ترکیبات مختلفی از ناهماهنگی فک را نشان می دهند که معمولاً در بیماران جراحی دیده می شود.

ناهماهنگی ها شامل فک بالا رتروگناتیک است که در آن فک بالا توسعه نیافته و به سمت عقب جابجا شده است و فک بالا که در آن فک بالا بیش از حد توسعه یافته و به جلو بیرون زده است. محققان همچنین تصاویری از فک پایین، بیرون زدگی فک پایین، و شرایط دوفکی که در آن هر دو فک با هم بیرون زده یا جمع شده بودند، اضافه کردند.

گروهی متشکل از 135 نفر مطالعه را تکمیل کردند. شرکت کنندگان شامل 95 مرد و 35 زن بین سنین هجده تا پنجاه سال بودند. شرکت کنندگان هر پروفایل را در مقیاسی از یک به معنی غیرجذاب تا پنج به معنی فوق العاده جذاب رتبه بندی کردند.

برای جلوگیری از تأثیر حافظه بصری یک تصویر بر پاسخ بیننده به تصویر بعدی، این مطالعه یک صفحه سیاه را به مدت پنج ثانیه بین هر شبح قرار داد. سپس محققان نمرات هر پروفایل تغییر یافته را با نمرات داده شده به پروفایل های عادی مقایسه کردند.

شرکت کنندگان در مطالعه پروفایل های معمولی صورت را نسبتاً جذاب ارزیابی کردند و به آنها امتیاز کلی سه از پنج را داد. پروفیل هایی با فک بالایی بیرون زده نیز از نظر جذابیت امتیاز بالایی دریافت کردند. بیش از 30 درصد از شرکت کنندگان، فک فوقانی برجسته را چهار از پنج برای سیلوئت های مرد و زن ارزیابی کردند.

برعکس، شرکت‌کنندگان چندین تناقض را بسیار غیرجذاب ارزیابی کردند. پروفیل هایی با فک پایین بیرون زده، که اغلب به عنوان آندربایت بالینی شناخته می شود، اکثراً امتیاز یک یا دو از پنج را دریافت می کنند. تصاویری که فک‌های ناهماهنگ را نشان می‌دهند، مانند فک بالا که به عقب جابجا شده و فک پایینی بیرون زده است، همچنین کمترین امتیاز را از بین یک یا دو نفر از مخاطبان دریافت کرد.

پاسخ زیبایی شناختی فک فوقانی در حال عقب نشینی به جنسیت سیلوئت بستگی دارد. بینندگان نمایه زنانه با فک بالا را بسیار غیرجذاب ارزیابی کردند و شصت و شش درصد کمترین امتیاز ممکن را به آن دادند. وقتی نسخه مردانه دقیقاً همان خط فک را رتبه‌بندی می‌کردند، بینندگان به آن رتبه‌بندی جذابیت متوسط ​​دادند و آن را به عنوان یک ویژگی خنثی در نظر گرفتند.

برخی از پروفایل های تغییر یافته امتیازاتی را ایجاد کردند که از نظر آماری با خط پایه نرمال تفاوتی نداشتند. شرکت‌کنندگان پروفایل‌هایی را که فک پایین جمع شده بودند، نسبتاً خنثی مشاهده کردند. سیلوئت هایی با هر دو فک بیرون زده به عقب نیز از اکثر سوژه ها نمره متوسط ​​سه از پنج را دریافت کردند.

این ترجیحات پیامدهای مستقیمی برای برنامه ریزی جراحی دارند. روش‌های رایج مانند استئوتومی Le Fort I شامل بریدن فک بالا بالای دندان‌ها برای حرکت به جلو یا عقب است. استئوتومی ساژیتال به طور مشابه فک پایین را برای تغییر موقعیت چانه و گاز گرفتن تقسیم می کند.

از آنجایی که این جابجایی‌های استخوانی وضعیت استراحت نهایی لب‌ها و چانه را تعیین می‌کنند، جراحان باید دقیقاً تصمیم بگیرند که چند میلی‌متر اسکلت را حرکت دهند. این مطالعه نشان می دهد که رها کردن یک بیمار با فک بالا کمی بیرون زده ممکن است نتیجه اجتماعی مطلوب تری نسبت به تحمیل نیمرخ کاملا صاف داشته باشد.

مجموعه شرکت کنندگان شامل 135 نفر بود که بخش نسبتاً محدودی از جمعیت عمومی را نشان می دادند. از آنجایی که نمونه تقریباً سه برابر زنان شامل مردان بود، نتایج کلی زیبایی شناختی ممکن است به سمت ترجیحات مردانه منحرف شود.

تعداد محدود شرکت کنندگان بین سنین سی و پنج تا پنجاه سال، نتیجه گیری قطعی در مورد نحوه درک افراد مسن از زیبایی صورت را دشوار می کند. سن افراد می تواند به شدت بر ارزیابی شناختی چهره ها تأثیر بگذارد. تحقیقات آینده باید شامل گروه های بزرگتر و متعادل از شرکت کنندگان در گروه های سنی وسیع تر باشد. جمع آوری داده ها از جمعیت شناسی گسترده تر به جراحان کمک می کند تا با استانداردهای تغییر ظاهر فیزیکی سازگار شوند.

این مطالعه با عنوان “جذابیت پروفایل صورت: یک مطالعه جمعیتی تصادفی بر روی رابطه فک ها” توسط Guido Gabriele، Niccolò Pini، Simone Ciccorella، Flavia Caschino، Valerio Ramieri و Paolo Gennaro تالیف شد.