پیامدهای اجتماعی کار در کنار یک معتاد به کار اداری

کار کردن در کنار یک همکار که به طور مداوم ساعات طولانی را صرف می کند و زمان شخصی خود را فدا می کند، می تواند باعث شود که همکاران در حالی که به طور خصوصی از دستاوردها شکایت می کنند، بهره وری خود را افزایش دهند. مقاله جدید منتشر شده در مجله رفتار سازمانی نشان می دهد که صرف حضور یک همتای معتاد به کار، فشار را برای عملکرد افزایش می دهد، و دیگران را به سختی کار کردن و همچنین بدنام کردن همکارشان ترغیب می کند. این اثر موج دار به ویژه زمانی قوی می شود که ناظران تصور می کنند که فرد معتاد به کار به جای تمایل به کمک به تیم، با جاه طلبی شخصی هدایت می شود.

روانشناسان اعتیاد به کار را نیاز اجباری و بیش از حد به کار تعریف می کنند. برای چندین دهه، تحقیقات آکادمیک در مورد این موضوع بر این موضوع متمرکز شده است که چگونه این تمایل به فرد آسیب می رساند و اغلب به فرسودگی شغلی، مشکلات سلامتی و مختل شدن زندگی شخصی اشاره می کند. تحقیقات بسیار کمی بررسی کرده است که چگونه اعتیاد به کار یک فرد به تجربیات روزمره افرادی که در کنار آنها کار می کنند شکل می دهد.

نویسندگان اصلی Jun Gu از دانشگاه Macquarie و Zhuolin She از دانشگاه Renmin در چین، همراه با همکاران خود، می خواستند تأثیر اجتماعی عادات کاری شدید را درک کنند. در یک محیط اداری مشترک، کارمندان به طور طبیعی خروجی خود را با همکارانشان مقایسه می کنند، مفهومی که به عنوان نظریه مقایسه اجتماعی شناخته می شود. از آنجایی که یک همکار معتاد به کار معیاری غیرمعمول بالا را تعیین می کند، ناظران اغلب احساس می کنند که تقاضای ضمنی برای ادامه دادن سرعت دارند.

تیم تحقیقاتی مشکوک بودند که مشاهده یک معتاد به کار در عمل باعث ایجاد فشار عملکرد در بین تماشاگران می شود. آنها همچنین با استناد به نظریه اسناد، که به بررسی چگونگی توضیح افراد دلایل رفتار دیگران می پردازد، پیشنهاد کردند که قصد پشت ساعت های طولانی اهمیت دارد. اگر یک همکار تا دیر وقت کار کند تا ترفیع یا پاداشی را به دست آورد، که محققان آن را انگیزه شخصی می نامند، این رفتار می تواند تهدیدکننده باشد.

برعکس، اگر تلاش اضافی برای کمک به موفقیت کل بخش باشد، یک انگیزه اجتماعی، رفتار ممکن است مطلوبتر دیده شود. هنگامی که تطبیق با معیار عملکرد جدید ناپایدار به نظر می رسد، کارکنان اغلب از تاکتیک های دفاعی استفاده می کنند. محققان این فرضیه را مطرح کردند که همکاران ناامید با بدگویی نسبت به افراد معتاد به کار و استفاده از انتقاد برای جبران فشاری که احساس می کنند، تحقیر خود را ابراز می کنند.

برای آزمایش این ایده ها، محققان مجموعه ای از سه مطالعه را بر اساس چهار نمونه طراحی کردند. اولین مورد طی چهار هفته برگزار شد و 316 نماینده خدمات مالی و 56 ناظر بانک در چین شرکت داشتند. در شروع مطالعه، نمایندگان استرس و تمایل عمومی محل کار خود را به همکاران بد دهان گزارش کردند و یک خط پایه را ایجاد کردند.

یک هفته بعد، هر نماینده عادات کاری یک همکار به طور تصادفی انتخاب شده را ارزیابی کرد. آنها میزان اعتیاد به کار همکاران را ارزیابی کردند و ارزیابی کردند که آیا انگیزه اصلی آنها شخصی است یا اجتماعی. در هفته سوم، نمایندگان گزارش دادند که در هنگام تعامل با آن همکار خاص، چه فشار عملکردی را احساس می‌کنند.

در نهایت، در هفته چهارم، سرپرستان عملکرد تکرارها را ارزیابی کردند، در حالی که تکرارها گزارش دادند که هر چند وقت یک بار به همکار اصلی بدگویی می کنند. نتایج نشان می‌دهد که تکرارها هنگام جفت شدن با یک همکار معتاد به کار، فشار بیشتری را برای عملکرد تجربه می‌کنند. این فشار به تلاش کاری با رتبه بالاتر توسط سرپرست و افزایش غیبت تبدیل شد.

تأثیرات به شدت به نحوه نگاه نماینده به نیات همتای خود بستگی داشت. زمانی که معتاد به کار ناشی از منفعت شخصی تلقی می شد، فشار حاصل بر کارایی قوی بود. وقتی کار اضافی به عنوان تلاشی برای کمک به تیم در نظر گرفته شد، رابطه بین اعتیاد به کار همکار و فشار عملکرد ناظر از نظر آماری معنی‌دار نبود.

در حالی که مطالعه میدانی پویایی های دنیای واقعی را به تصویر می کشد، محققان نیاز به انجام آزمایش های کنترل شده برای ایجاد علت و معلول مستقیم داشتند. در مطالعه دوم خود، آنها 228 بزرگسال شاغل در ایالات متحده را برای خواندن یک سناریوی فرضی محل کار استخدام کردند.

از شرکت کنندگان خواسته شد تصور کنند که با یک همکار به نام پت کار می کنند. بسته به گروه آزمایشی، پت یا به‌عنوان اعتیاد شدید به کار یا داشتن تعادل کار و زندگی سالم توصیف شد. فیلمنامه همچنین انگیزه اصلی پت را خودسرانه تعریف می‌کند و همکار خیالی را به‌عنوان به‌دنبال پاداش شخصی یا تلاش سخت برای تضمین موفقیت جمعی شرکت به تصویر می‌کشد.

پس از خواندن دستور، شرکت کنندگان به سؤالاتی در مورد اینکه در این شرایط چقدر فشار عملکرد را احساس می کنند، چقدر سخت کار می کنند و چقدر احتمال دارد پت بد دهن کنند، پاسخ دادند. یافته ها منعکس کننده مطالعه میدانی است. اعتیاد به کار زیاد باعث ایجاد فشار قوی برای انجام کار، افزایش تلاش و بدگویی بیشتر شد، اما تنها زمانی که انگیزه های پت به عنوان خودخواهانه در نظر گرفته شد.

برای اطمینان از اینکه این نتایج تجربی به افراد واقعی و نه فقط شخصیت‌های تخیلی ترجمه شده است، تیم تحقیقاتی دو آزمایش یادآوری را با دانشجویان بازرگانی استخدام شده انجام داد. در اولین آزمایش یادآوری، به 372 شرکت‌کننده آموزش داده شد که به یک همکار واقعی فکر کنند که در ماه گذشته با او تعامل داشته‌اند.

شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی برای یادآوری یک همکار که با یکی از چهار نمایه خاص مطابقت داشت، تخصیص داده شدند، که اعتیاد به کار زیاد یا کم را با جاه‌طلبی شخصی یا موفقیت تیمی ترکیب می‌کرد. پس از نوشتن یک مقاله کوتاه در مورد این شخص، شرکت کنندگان تنشی را که در همکاری با آنها احساس می کردند ارزیابی کردند. یک بار دیگر، یادآوری یک همکار به شدت معتاد به کار که با انگیزه نفع شخصی بود، منجر به افزایش سطح فشار برای انجام کار شد.

آزمایش نهایی اثرات خود فشار بر عملکرد را جدا کرد. محققان از 142 دانشجوی بازرگانی خواستند که یک همکار واقعی را به خاطر بیاورند که باعث شده بود برای عملکرد خوب، فشار بسیار بالا یا بسیار کم را احساس کنند.

پس از بیان جزئیات تجربه خود با این فرد، شرکت کنندگان تلاش خود در محل کار و تمایل خود را به بدگویی این همکار خاص ارزیابی کردند. شرکت‌کنندگانی که همکارشان را تحت فشار بالا به خاطر می‌آوردند، گزارش دادند که تلاش بسیار بیشتری در کار انجام داده‌اند. آنها همچنین سطوح بالاتری از بد دهنی فردی که باعث فشار شده است را گزارش کردند.

یافته‌ها نشان می‌دهد که عادات کاری افراطی بر محیط اجتماعی گسترده‌تر اداره تأثیر می‌گذارد. با این حال، محققان خاطرنشان می کنند که مطالعات آنها به شدت بر واکنش های فوری همکاران متمرکز شده است. در یک افق زمانی طولانی تر، پویایی مقایسه اجتماعی ممکن است تغییر کند.

با آشکار شدن مشکلات مرتبط با اعتیاد به کار، مانند فرسودگی شغلی، وضعیت معتادان به کار به عنوان معیار ممکن است محو شود. این تحقیق همچنین هنجارهای مختلف فرهنگی یا صنعتی را در مورد ساعات اوج مصرف در نظر نمی‌گیرد. در محیط هایی که کار بیش از حد به شدت عادی شده یا به طور آشکار توسط مدیریت درخواست می شود، همکاران ممکن است انگیزه های اجتماعی و اجتماعی را متفاوت تفسیر کنند.

علاوه بر این، مطالعات نقش ویژگی های شخصیتی فردی را در نظر نگرفتند. کارمندانی که دارای مرکزیت شغلی بالایی هستند، به این معنی که هر دو کار خود را بیش از هر چیز دیگری اولویت می‌دهند، ممکن است درک متقابلی ایجاد کنند. در این موارد، یک معتاد به کار می تواند به جای رنجش، همکاری را القا کند.

این مطالعه با عنوان “معتقدان به کار گمنام؟ خود اسناد اعتیاد به کار تلاش و غیبت همکاران را افزایش می دهد” توسط جون گو، ژولین شی، کوان لی، آنا کارملا جی. اوکامپو، ربکا میچل و لانگ دبلیو لام نوشته شده است.