چگونه مغز شما می تواند بازتاب خود را به چیزی غیرقابل تشخیص تبدیل کند

شب هالووین است. یک نفر شما را به چالش کشیده است که چراغ ها را خاموش کنید و جلوی آینه بایستید. قوانین ساده هستند، به بازتاب خود نگاه کنید و نام او را سه بار بگویید.

ماری خونین. ماری خونین. ماری خونین.

طبق افسانه شهری وحشتناک، یک چهره وحشتناک در جام ظاهر می شود. بسته به اینکه کدام نسخه از داستان را دنبال می کنید، او می تواند یک زن خون آلود، یک جادوگر یا یک روح به دنبال انتقام باشد. گاهی اوقات او فقط پشت سر شما ظاهر می شود. در نسخه های شوم تر، او از آینه می رسد.

حمایت از روزنامه نگاری علمی

اگر این مقاله را دوست دارید، لطفاً از روزنامه نگاری برنده جوایز ما حمایت کنید مشترک شوید. با خرید اشتراک، به اطمینان از آینده داستان‌های تاثیرگذار درباره اکتشافات و ایده‌هایی که دنیای امروز ما را شکل می‌دهند کمک می‌کنید.

بسیاری از ما در دوران کودکی با تغییراتی در این داستان مواجه شدیم. کسانی که به اندازه کافی شجاع هستند که آن را امتحان کنند، حتی می توانند قسم بخورند که چهره ای هیولایی را در آینه روبروی خود دیده اند.

به همان اندازه که وسوسه انگیز است که باور کنید هیولایی که در آینه دیدید چیزی فراطبیعی است، توضیح واقعی ممکن است عجیب تر باشد. مغز شما کاملاً قادر است انعکاس خود را به چیزی که به سختی تشخیص می دهید تبدیل کند.

هیولا در آینه

در سال 2010، روان‌شناس ایتالیایی، جیوانی کاپوتو، مطالعه‌ای را با عنوان توهم عجیب چهره در آینه منتشر کرد. او از 66 داوطلب خواست تا حدود 40 سانتی متر از آینه در اتاقی با نور کم بنشینند و به مدت یک دقیقه به چهره خود نگاه کنند.

حدود دو سوم انحرافات قابل توجه صورت را گزارش کردند. بیش از یک چهارم از دیدن یک غریبه توصیف کردند، در حالی که دیگران از موجودات، حیوانات یا چهره اقوام خارق العاده – گاهی اوقات مرده – گزارش کردند. برخی تغییرات در کمتر از یک دقیقه شروع شد.

از شرکت کنندگان خواسته نشد که ارواح را احضار کنند. آنها فقط به خودشان نگاه می کردند. پس چرا چیزی به آشنای صورت خودمان ناگهان عجیب می شود؟

بخشی از توضیح در کار سال 1804 توسط پزشک سوئیسی ایگناتیوس پل ویتال تروکسلر نهفته است که یک پدیده عجیب را توصیف کرد. هنگامی که نگاه خود را به یک نقطه خیره می کنیم، اشیاء در جای دیگری از میدان دید ما می توانند به تدریج از آگاهی محو شوند. این در حال حاضر به عنوان اثر Troxler یا Troxler Damping شناخته می شود.

این تأثیر تا حدی به این دلیل رخ می دهد که نورون های حسی که اطلاعات مربوط به آنچه را که می بینیم شناسایی و منتقل می کنند با تحریک نسبتاً ثابت سازگار می شوند. سیستم بینایی ما به ویژه به تغییر علاقه مند است: حرکت، تغییر کنتراست و هر چیزی که ممکن است توجه ما را بخواهد.

معمولا ما به سختی متوجه این روند می شویم. حتی زمانی که فکر می کنیم به طور پیوسته خیره می شویم، چشمانمان حرکات کوچکی انجام می دهد که به طور مداوم اطلاعات بصری را تازه می کند. اما تثبیت طولانی مدت می تواند باعث شود که ویژگی های نسبتاً پایدار، به ویژه آنهایی که از مرکز نگاه ما دور هستند، کمتر متمایز شوند.

حالا تصور کنید این را روی صورت خود اعمال کنید. وقتی در آینه به چشمان خود خیره می شوید، عناصر اطراف نسبتاً ساکن می مانند. خطوط گونه‌ها، لبه‌های بینی و طرح‌ریزی دهان شما الگوی نسبتاً ثابتی از اطلاعات را ارائه می‌دهند.

اما در نور کم، تشخیص این ویژگی‌ها در حال حاضر سخت‌تر است – بنابراین اثر Troxler به تنهایی نمی‌تواند توضیح دهد که چرا ممکن است فردی چهره کاملاً متفاوتی ببیند. برای انجام این کار، باید در نظر بگیریم که مغز چگونه چهره ها را تشخیص می دهد.

انسان به شدت به چهره حساس است. ما می توانیم افراد آشنا را از اطلاعات بصری اندک تشخیص دهیم و تغییرات ظریف در بیان را تشخیص دهیم.

این توانایی شامل شبکه ای از نواحی مغز، از جمله ناحیه صورت دوکی است که به شدت به چهره ها پاسخ می دهد. به جای تجزیه و تحلیل هر یک از ویژگی ها به صورت جداگانه، سیستم بینایی ما روابط بین آنها را پردازش می کند – از جمله فاصله بین چشم ها، موقعیت بینی و ترتیب ویژگی های صورت.

وقتی در آینه نگاه می کنید، مغز شما فقط آنچه را که در مقابل شماست ثبت نمی کند. این اطلاعات بصری را با استفاده از تجربه و انتظارات قبلی تفسیر می کند – و شاید هیچ چهره ای وجود نداشته باشد که بهتر از چهره خود بشناسید. اما در نور کم، اطلاعاتی که از چشمان شما می آید کمتر قابل اعتماد می شود. سایه‌ها ویژگی‌ها را محو می‌کنند، کنتراست کاهش می‌یابد، و ارتباط بین قسمت‌های صورت سخت‌تر می‌شود.

مغز باید به تفسیر این اطلاعات مبهم فزاینده ادامه دهد. گاهی اوقات نتیجه یک نسخه تحریف شده از چهره شماست. گاهی اوقات او یک شخص کاملاً متفاوت به نظر می رسد.

مکانیسم های پشت این توهمات هنوز در حال بررسی است. اما چیزی که این تجربه را ناراحت‌کننده می‌کند این است که بازتاب به‌طور قابل تشخیصی انسانی باقی می‌ماند، در حالی که دیگر متعلق به شما نیست.

آینه های ارواح

مدت ها قبل از اینکه کودکان شروع به فراخوانی مری خونی کنند، سطوح بازتابنده با ارواح، پیشگویی ها و مردگان مرتبط بود.

روش باستانی کاتوپترومانسی شامل پیشگویی با استفاده از آینه بود. سنت‌های مرتبط مشاهده شامل خیره شدن به سطوح بازتابنده به امید دیدن رؤیاها یا پیام‌هایی است که از دید آشکار پنهان هستند.

آینه ها نیز در سنت های عزاداری اهمیت پیدا کردند. در برخی جوامع، آنها را پس از مرگ می‌پوشانند، زیرا معتقد بودند که می‌توانند روح را بگیرند یا مرده را آشکار کنند. روایات دیگر برای پوشاندن آینه توضیحات متفاوتی دارند – از جمله کنار گذاشتن نگرانی در مورد ظاهر شخصی در هنگام عزاداری.

ما نمی توانیم نتیجه بگیریم که توهمات نوری باعث ایجاد این رسوم شده است. اما جالب است که خیره شدن طولانی مدت، نور کم، و انتظار برای دیدن چیزی غیرعادی به طور برجسته در آیین های آینه ای فراطبیعی و آزمایش های اعوجاج ادراکی به چشم می خورد.

مراسم ماری خونین یک عنصر دیگر را اضافه می کند: انتظار. شما انتظار چیزی ترسناک را دارید و این انتظار می تواند بر نحوه تفسیر سایه های مبهم و ویژگی های ناآشنا تأثیر بگذارد.

به این ترتیب، این آیین همان شرایطی را ایجاد می کند که در آن چیزی ناراحت کننده ممکن است رخ دهد. افسانه به شما می گوید که انتظار چه چیزی را داشته باشید، و سیستم بصری شما می تواند چیزی را ارائه دهد که به نظر می رسد آن را تأیید می کند. بنابراین، در این هالووین به یاد داشته باشید که برای اینکه اتفاق عجیبی بیفتد، لازم نیست به ارواح اعتقاد داشته باشید.

این مقاله اولین بار توسط The Conversation منتشر شد. ادامه مطلب مقاله اصلی اینجا.