این مقاله برای منعکس کردن برنامه به روز شده ناسا برای PROMISE بازبینی شده است تا ترکیبی بین تست های مهندسی پشتکار و کنجکاوی باشد، نه صرفاً بستر آزمایش استقامت. برآورد هزینه بدون تغییر است.
جرد ایزاکمن، مدیر ناسا، در اطلاعیه‌ای غافلگیرکننده در 30 ژوئن 2026 گفت که آژانس می‌تواند یک نسخه مهندسی شده از یک مریخ نورد را به ماه بفرستد.
ایزاکمن گفت: «ما این سخت افزار را داریم که مالیات دهندگان در آن سرمایه گذاری زیادی کردند. پس این سوال پرسیده شد که اگر آن را به ماه بفرستیم چه؟
ناسا با توجه به کاهش 46 درصدی که در حال حاضر به اداره ماموریت علمی آژانس پیشنهاد شده است، مشخص نکرده است که این پروژه به کدام اولویت های علمی می پردازد یا چگونه بودجه آن را تامین می کند.
آزمایشگاه رانش جت ناسا (JPL) دو نمونه مهندسی از مریخ نوردهای کنجکاوی و استقامت را در محوطه دانشگاه کالیفرنیای جنوبی خود نگهداری می کند.
این مفهوم که PROMISE (مریخ نورد قطبی برای مشاهده، نقشه برداری و تحقیقات در محل) نام دارد، یک مریخ نورد را از بدنه و بخش هایی از این موارد آزمایش مهندسی برای استفاده در ماه جمع می کند.
PROMISE به عنوان یک تلاش معقول و مقرون به صرفه برای استفاده مجدد از سخت افزار موجود برای اکتشاف ماه ارائه شده است. مطمئناً آزمایش ارزشمندی است، اما نتیجه آن قطعی نیست. واجد شرایط بودن یک مریخ نورد آزمایشی برای سختی‌های پرواز فضایی زمان و هزینه قابل توجهی می‌طلبد، به‌ویژه از آنجایی که ناسا PROMISE را به عنوان استفاده از قطعاتی که ممکن است بیش از 17 سال عمر کنند توصیف می‌کند. با توجه به این پیچیدگی ها، اگر ناسا تصمیم بگیرد این پروژه را ادامه دهد، PROMISE احتمالاً بین 700 میلیون تا 1.3 میلیارد دلار هزینه برای آژانس خواهد داشت و تا اوایل دهه 2030 راه اندازی نخواهد شد.
برای رسیدن به این نتیجه، من هزینه‌های تاریخی مأموریت‌های قبلی، الزامات رویه‌ای ناسا و تخمین‌های دقیق هزینه ماه‌نوردان با انرژی هسته‌ای را که برای آخرین بررسی دهه‌ای علوم سیاره‌ای انجام شده بود، تحلیل کردم.
این است که، به طور قطع، نه جایگزینی برای برآورد دقیق هزینه مهندسی. این تلاش در حال حاضر در آزمایشگاه رانش جت ناسا در حال انجام است. در عوض، این برآورد تلاش می‌کند تا محدوده هزینه معقولی را بر اساس الزامات شناخته شده تعیین کند: هزینه‌های پرتاب، پردازش و مونتاژ فضاپیما، عملیات ماموریت، انطباق هسته‌ای و توسعه محموله علمی. آنها به سرعت صدها میلیون را قبل از در نظر گرفتن هرگونه ارتقای سخت افزاری اضافه می کنند. اگر هیچ چیز دیگری نباشد، PROMISE نشان دهنده هزینه فرصت قابل توجهی است که باید با کاهش بودجه علمی کلی و کاهش سرمایه گذاری در مریخ و فراتر از آن سنجیده شود.
صرف نظر از اینکه آیا کسی با هر ارزیابی زیر موافق است، یک چیز واضح است: PROMISE به دور از “رایگان” است. این امر منابع قابل توجهی را مصرف می کند که در غیر این صورت برای پیگیری اولویت های علمی تثبیت شده در مجموعه علمی ناسا در دسترس خواهد بود.
