یک عصب روانشناس اهمیت ورزش را در مبارزه با زوال عقل توضیح می دهد

میلیاردها دلار صرف تحقیقات برای یافتن مولکولی می شود که بیماری آلزایمر را درمان می کند. با این حال، همانطور که دکتر لوئیس برر توضیح می دهد، اتخاذ برخی عادات سبک زندگی می تواند به طور قابل توجهی خطر ابتلا به علائم را کاهش دهد، در برخی موارد تا نصف.

Bherer استاد دپارتمان پزشکی در دانشگاه مونترال و محقق و مدیر مرکز EPIC، مرکز طب پیشگیری و فعالیت بدنی در انستیتو قلب و عروق مونترال (موسسه قلب مونترال) است. کار او بر تأثیر سبک زندگی، ورزش و تحریک شناختی بر سلامت مغز در افراد مسن و بیماران مبتلا به بیماری قلبی عروقی متمرکز است.

Bherer و تیمش در آزمایشگاه خود در مونترال برنامه هایی را برای تمرینات فیزیکی و شناختی توسعه می دهند. نتایج مطالعه آنها آنچه را که سایر مطالعات در مورد اهمیت سبک زندگی در پیشگیری از زوال عقل دریافته اند تأیید می کند. بهرر که همچنین مدیر آزمایشگاهی در l’Institut universitaire de gériatrie de Montréal (موسسه سالمندان دانشگاه مونترال) است، توضیح می دهد که این عامل توسط مقامات بهداشت عمومی نادیده گرفته شده است. مکالمه کانادا اخیراً با دکتر بهرر صحبت کرد.

یک مطالعه جدید توسط Statistics Canada نشان می دهد که امید به زندگی سالم در کانادا به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. در سال 2023، 66.9 سال بود که 3.5 سال نسبت به اوج 70.4 سال بین سال های 2010 تا 2012 کاهش داشت. شگفت زده شدید؟

بهرر: بله و خیر. اما آنچه می دانیم این است که شکاف بین امید به سلامت و امید به زندگی – تفاوت بین امید به زندگی و امید به زندگی سالم – در حال افزایش است. برای مثال، از هر 10 نفر، 9 نفر حداقل یک عامل خطر برای بیماری های قلبی عروقی بعد از 65 سالگی دارند: اضافه وزن، کم خوابی، کم تحرکی، فشار خون بالا، و غیره.

سبک زندگی ما بهینه نیست. استرس و اضطراب افزایش می یابد. این یک بلا است. علاوه بر این، افراد غیر فعال هستند، مشکل خواب دارند، از رژیم غذایی خود غافل می شوند. ما سریع می خوریم و فست فود یا غذاهای فوق فرآوری شده می خوریم. حتی اگر اطلاعات موجود و در دسترس است، ما همیشه آن را اعمال نمی کنیم. این را به فرزندانمان نمی آموزیم. تربیت بدنی باید جزو برنامه درسی روزانه مدرسه باشد و اصول تغذیه نیز باید آموزش داده شود.

در این موضوع مردم به سرعت به سراغ راه حل های دارویی می روند. محبوبیت Ozempic یک مثال است. ما می خواهیم لاغر شویم، اما با علل اضافه وزن سروکار نداریم. ما کار زیادی برای تشویق مردم به تغییر سبک زندگی خود انجام نمی دهیم. تخمین زده می شود که تقریباً نیمی از موارد زوال عقل (45 درصد) با یک سبک زندگی سالم قابل پیشگیری است. چهارده عامل خطر قابل اصلاح (FRMs) شناسایی شده است.

بسیاری از مردم با خود می گویند: من 65 یا 70 ساله هستم، بنابراین برای تغییر عادات خیلی دیر شده است. باید زودتر شروع می کردم

بهرر: هیچ وقت دیر نیست، اگرچه می دانیم که آموزش (یک عامل کاهش دهنده زوال عقل) معمولاً در سنین پایین به دست می آید. این برخلاف کاهش شنوایی است که در مراحل بعدی زندگی رخ می دهد. بسیاری از مردم آن را جدی نمی‌گیرند یا پنهان نمی‌کنند، اما همچنان عاملی است که با افزایش خطر ابتلا به اختلالات شناختی شدید یا زوال عقل مرتبط است. و البته، سلامت روانی نقش اصلی را ایفا می کند: ممکن است یک فرد غیرفعال باشد، زیرا کمی احساس افسردگی می کند یا انگیزه کمتری دارد، اما این خطرات را افزایش می دهد. ما متوجه نیستیم که عوامل سلامت کلی به هم مرتبط هستند. سلامت قلب و مغز دست به دست هم می دهند. آنچه برای قلب مفید است برای مغز نیز مفید است.

آزمایشگاه شما، که بر سلامت شناختی تمرکز دارد، در انستیتو کاردیولوژی مونترال واقع شده است. دقیقا اونجا چیکار میکنی؟

بهرر: ما از برنامه های تشویقی برای ارزیابی تأثیر ورزش بر سلامت جسمانی و شناختی استفاده می کنیم. شرکت کنندگان ما در محدوده سنی 50 تا 95، با میانگین سنی بین 68 تا 70 سال قرار دارند. ما آنها را برای دوره های سه ماهه تا یک ساله دنبال می کنیم. آن‌ها ممکن است نقص‌های شناختی خفیفی داشته باشند که اطرافیانشان متوجه آن شده‌اند، و گاهی اوقات از اضطراب رنج می‌برند، وضعیتی که می‌تواند بر حافظه تأثیر بگذارد و پیش‌بینی‌کننده زوال عقل باشد. سایر شرکت کنندگان هیچ مشکل شناختی ندارند اما به دلیل فشار خون بالا، دیابت و غیره در معرض خطر هستند. برنامه های ما شامل بازی های حافظه روی تلفن است، به عنوان مثال، که عملکردهای شناختی، به ویژه سرعت روانی حرکتی را بهبود می بخشد و همچنین تمرینات بدنی: دوچرخه ثابت، تردمیل، تقویت عضلات و غیره. بهترین رویکرد ترکیبی از هر دو است.

چه چیزی را مشاهده کرده اید؟

بهرر: ما شاهد پیشرفت های بالینی قابل توجهی هستیم. شرکت کنندگان با اختلال شناختی خفیف می توانند پس از شش ماه تمرین، با تفاوت در توجه، هوشیاری و سرعت واکنش، بهبودهایی را مشاهده کنند. آنها تنها پس از چند هفته هوشیارتر می شوند. ما همچنین تأثیری بر حافظه می بینیم، اگرچه این مدت زمان بیشتری طول می کشد. با استفاده از نشانگرهای زیستی، پژوهش ما تلاش می‌کند تا پارامترهایی را که هم از نظر فیزیکی و هم از نظر شناختی تغییر می‌کنند، با تأثیرات روی مغز مرتبط کند. با تصویربرداری از مغز، می‌توانیم بهبود جریان خون و ساختارهای مغز مانند هیپوکامپ را که نقش کلیدی در حافظه دارد، اندازه‌گیری کنیم.

تمرین بدنی که شرکت کنندگان سه بار در هفته انجام دادند، تولید پروتئین هایی را تحریک کرد که باعث افزایش انعطاف پذیری عصبی می شوند. هنگامی که عضلات کار می کنند، میوکین ها و سایر اگزرکین ها را تولید و آزاد می کنند. این مولکول ها نقش مهمی در متابولیسم، التهاب، سلامت استخوان ها و حتی خلق و خو ایفا می کنند. همانطور که اغلب می گوییم، ورزش نوشدارویی برای سلامت کلی است.

بسیاری از مردم تغییرات عمیقی در سبک زندگی ایجاد می کنند، اما نیت خوب همیشه پایدار نیست.

بهرر: بله، و این مایه تاسف است، زیرا اثرات مثبت تمرین در عرض یک ماه یا یک ماه و نیم از بین می رود. و هر چه سن ما بالاتر می رود، سریعتر اتفاق می افتد. در حالت ایده آل، شما باید فعالیت هایی را انتخاب کنید که به راحتی در برنامه روزانه شما ادغام شوند. به عنوان مثال به دویدن فکر می کنم که ورزش بسیار کاملی است، انجام آن بسیار آسان و ارزان است. پیاده روی سریع نیز خوب است، اما ایده این است که کمی عرق کنید. و آن را با برخی از تمرینات برای افزایش قدرت عضلانی و برخی دیگر برای بهبود وضعیت و تحرک تکمیل کنید. این یک عامل مهم در حفظ استقلال با افزایش سن است. ترس از زمین خوردن مشکل بسیاری از افراد مسن است. تمرینات تعادل و کنترل وضعیت بدن مانند یوگا واقعاً می تواند تفاوت بزرگی در سلامت و سبک زندگی افراد مسن ایجاد کند.

این مقاله توسط گفتگو تحت مجوز Creative Commons. مقاله اصلی را بخوانید.

تصویر اصلی: Harbucks / Shutterstock