سفینه جنگی فضایی یاماتو در مقابل استارشیپ اینترپرایز

توسط Duane A. Day
دوشنبه 31 آگوست 2026

جامعه ژاپن مدت هاست که با میراث جنگ جهانی دوم دست و پنجه نرم کرده است. در حالی که در آلمان بسیاری از مردم از اقدامات کشورشان در طول جنگ خجالت می‌کشیدند، در ژاپن بسیاری از باختن جنگ بیشتر از شروع آن شرم داشتند. برخلاف کشورهای متفقین، که در آن احساس و ابراز غرور از شرکت و پیروزی در جنگ جهانی دوم قابل قبول بود، ژاپن اقدامات خود را در طول جنگ جشن نگرفت و به جای تلاش برای جبران اشغال وحشیانه چین و کره، ژاپن اغلب تمرکز خود را بر قربانیان ژاپنی جنگ ترجیح داد. رهبری سیاسی ژاپن سعی کرد در دهه 1980 پس از پایان جنگ، نگرش صلح‌طلبانه را به تصویر بکشد، در حالی که کشورهایی را که ژاپن اشغال کرده بود و با امتناع از اعتراف به آنچه اتفاق افتاده بود، خشمگین کرد، مانند «زنان آرامش‌بخش» کره‌ای که مجبور به بردگی جنسی شدند.

یکی از معدود عبارات پذیرفته شده غرور زمان جنگ در جامعه ژاپن، نبرد ناو یاماتو است که چندین دهه پیش توسط یک نمایش انیمیشن علمی تخیلی جاودانه شده است. ناو جنگی فضایی یاماتو. یاماتو، برای بسیاری از ژاپنی ها، پژواک فرهنگی جنگ جهانی دوم است و به عنوان یک کشتی جنگی فضایی، یک هدف تبلیغاتی داخلی را انجام می دهد. در ایالات متحده، پیشتازان فضا کشتی فضایی اینترپرایز برای مدتی پژواک فرهنگی غرور دوران جنگ آمریکا بود. اما در حالی که پیشتازان فضا تأثیر فرهنگی بر بسیاری از آمریکایی ها از جمله برنامه فضایی آن داشت، ناو جنگی فضایی یاماتو تأثیر فرهنگی متفاوتی بر ژاپن دارد. اگرچه دو کشتی جنگی مدت ها پس از ناپدید شدن به سرگرمی کشورهای مربوطه خود ادامه دادند، اما اهداف متفاوتی داشتند. و در حالی که طنین نام Enterprise کم رنگ شده است، به نظر می رسد نام Yamato بلند شده است.

یاماتو بزرگترین کشتی جنگی بود که تا به حال ساخته شد و به محض پرتاب منسوخ شد. بعداً توسط نیروی دریایی ایالات متحده غرق شد. این کشتی هنوز هم به عنوان منبع افتخار در ژاپن عمل می کند. (اعتبار: ویکی مدیا)

از کشتی جنگی تا جنگنده فضایی

یاماتو که در دسامبر 1941 راه اندازی شد، بزرگترین کشتی جنگی بود که تا به حال ساخته شده بود. او در سال 1942 توسط کشتی خواهر موساشی دنبال شد، اما بدنه سوم به ناو هواپیمابر شینانو تبدیل شد. یاماتو به 9 اسلحه عظیم 18 اینچی (460 میلی متری) مجهز بود که قوی تر از آنهایی بود که روی جنگنده های کلاس آیووا نصب شده بودند. ناو یاماتو نیز به شدت زره پوش بود و جابجایی بیشتری نسبت به کشتی های جنگی آمریکایی داشت. او با 27 گره دریایی، شش گره کندتر از آیوواهای آمریکایی بود که “نبردناوهای سریع” در نظر گرفته می شدند و فاقد سیستم های کنترل آتش پیچیده تر از کشتی های آمریکایی بود. اما یاماتو عالی بود

جنگنده یاماتو در مقایسه با بزرگترین کشتی جنگی سطحی امروزی، کلاس کیروف دوران شوروی.

یاماتو علیرغم توانایی های چشمگیرش، در واقع آخرین دایناسورها بود، و در همان زمانی وارد خدمت شد که نیروی دریایی امپراتوری ژاپن نشان داد که نیروی هوایی ناو هواپیمابر آینده جنگ دریایی است. می‌توان گفت که یاماتو و کشتی‌های خواهرش با استفاده از مقادیر زیادی فولاد که می‌توانست به ناوهای هواپیمابر، هواپیماها و زیردریایی‌های مفیدتر نظامی برسد، به تلاش‌های جنگی ژاپن آسیب رساندند. یاماتو هرگز نبردهای اسلحه ای را که برای آن طراحی شده بود ندید و در آوریل 1945 در حالی که در ماموریت کامیکازه به اوکیناوا بود غرق شد. فرهنگ ژاپنی در آن زمان عمل از خودگذشتگی را گرامی می داشت. اگرچه کشتی یاماتو بدون سوخت کافی برای بازگشت حرکت کرد، خدمه او در حالی که شجاعانه برای دفاع از سرزمین مادری می جنگیدند جاودانه شدند.

ج ناو جنگی فضایی یاماتو، زمین ویران شده و در اثر تشعشعات در حال مرگ است، موضوعی که در سرگرمی های ژاپنی پس از جنگ رایج است. (اعتبار: آکادمی اداری)

در سال 1974، تقریبا یک دهه بعد پیشتازان فضا برای اولین بار در ایالات متحده، تلویزیون ژاپن این مجموعه انیمیشنی را آغاز کرد ناو جنگی فضایی یاماتو. این سریال در 26 قسمت برای فصل اول پخش شد. داستان سریال در سال 2199 اتفاق می افتد، زمانی که زمین توسط یک دشمن مرموز به نام گامیلون ها ویران می شود. سطح زمین یک زمین بایر رادیواکتیو خالی از سکنه است و بشریت در زیر زمین عقب نشینی کرده است. اما تشعشعات به تدریج در شهرهای زیرزمینی نفوذ می کند و نسل بشر در عرض یک سال ناپدید می شود. مانند اولین فیلم گودزیلا در دهه 1950، بیست سال بعد ناو جنگی فضایی یاماتو فرضیه ای که در مضامین فرهنگی قوی ویرانی و مسمومیت با تشعشع جاسازی شده است.

Yamato توسط یک موتور موج حرکتی که توسط یک بیگانه اسرارآمیز به انسان داده شده است. (اعتبار: آکادمی اداری)

در قسمت آزمایشی، انسان‌ها پیامی از ستاره‌ای دور دریافت می‌کنند که قول می‌دهد اگر بیایند و آن را بازیابی کنند، درمان آن را برای تهدید تشعشعات دریافت می‌کنند. این پیام همچنین شامل دستورالعمل هایی در مورد نحوه ساخت موتور قدرتمند برای سفرهای فضایی بود، موتوری که می تواند به سلاح تخریب نیز تبدیل شود. سپس انسان‌ها جسد کشتی جنگی یاماتو را زنده می‌کنند، مخفیانه یک سفینه فضایی درون آن می‌سازند و با حمله گامیلون‌ها به فضا منفجر می‌شوند. یاماتو سپس در فضا سفر می کند و قبل از بازیابی دستگاهی که نسل بشر را نجات می دهد، با تهدیدات متعددی مواجه می شود.

این برنامه در نهایت به انگلیسی ترجمه شد و در سال 1979 در ایالات متحده پخش شد و نام آن تغییر کرد. ستاره بلیزر، و به شدت برای مخاطبان آمریکایی ویرایش شده است. ویرایش‌ها برخی از خشونت‌ها و مرگ‌ها و همچنین اشاره‌هایی به آبجوی که پزشک کشتی از آن لذت می‌برد را حذف کرد – به «آب چشمه» تغییر یافت.

کاپیتان یاماتو، بر خلاف کاپیتان کرک، خسته از جنگ و در حال مرگ است. در پایان سری اول، او می میرد و کشتی و ماموریتش را به دست پرورده اش می سپارد، مضامین مست کننده ای برای مخاطب کودک. (اعتبار: آکادمی اداری)

اگرچه مخاطبان جوان را هدف قرار داده است، ناو جنگی فضایی یاماتو شامل بسیاری از مضامین بزرگسالان بود و شبیه هیچ کارتون دیگری بود که در آن زمان از تلویزیون آمریکا پخش می شد. در حالی که کودکان آمریکایی در دهه 1970 به تماشای کارتون هایی با خرگوش های باهوش یا دعوای موش و گربه عادت داشتند. ستاره بلیزر سیاره ای در حال مرگ و شخصیت هایی را به تصویر می کشد که فقدان و تنهایی را تجربه کرده اند. یکی از شخصیت‌های اصلی، برادرش را در جنگ در قسمت ابتدایی از دست می‌دهد و بعداً با کاپیتان خود که یک پسر را نیز از دست داده است، رابطه برقرار می‌کند. در طول سریال، مشخص می شود که کاپیتان در حال مرگ است و او در نهایت کشتی را به دستیار جوان خود می سپارد. برای بچه هایی که تکرارهای بی پایانی را تماشا کرده اند پیشتازان فضا در سال 1970، ستاره بلیزر از برخی جهات آشنا بود – برای مخاطبانش خوشایند نبود – اما از جهاتی کاملاً جدید بود و موضوعاتی را که به ندرت در داستان‌های علمی تخیلی سریالی آمریکایی به آن اشاره می‌شد، بررسی می‌کرد. یک تفاوت آشکار این بود که اپیزود به اپیزود کشتی مورد اصابت دشمن قرار می‌گرفت تا تعمیر شود و حتی پس از مرگ ناخدا به ماموریت خود ادامه دهد. کودکان ممکن است نماد این تاب آوری را از دست داده باشند، اما در نگاه به گذشته آشکار است و در زمانی که کشور به طور کامل از جنگ بهبود یافته و به یک نیروگاه اقتصادی تبدیل شده بود، در ژاپن طنین انداز بسیار بیشتری داشت.

نسخه آمریکایی نمایش نام کشتی را از یاماتو به آرگو تغییر داد، احتمالاً برای حذف هرگونه معانی منفی احتمالی برای آمریکایی ها. اما در ژاپن، یاماتو میراث خود را حفظ کرد و حتی در دهه 1970 و پس از آن بر روی آن ساخته شد.

مدل اصلی استودیو USS Enterprise. طراحی بی نظیر بود. (اعتبار: موزه ملی هوا و فضا)

از ناو هواپیمابر تا فضاپیما

زمانی که جین رودنبری برای اولین بار حامله شد پیشتازان فضا در سال 1964 خدمه کشتی را در حال سفر به کهکشان در حال ماجراجویی تصور کرد. او آن را به‌عنوان «قطار به سوی ستاره‌ها» توصیف کرد و سعی کرد نه تنها از محبوبیت نمایش تلویزیونی معروف قطار واگن استفاده کند، بلکه همچنین پیش‌فرض‌هایی را توصیف کند که شخصیت‌ها در آن ظاهر می‌شوند و سپس هر هفته آنجا را ترک می‌کنند. این پیش فرض به زودی به نفع آنچه رودنبری آن را مدل هوراسیو هورنبلور نامید، رها شد و بر کاپیتان جیمز تی کرک، اولین افسر او، ولکان آقای اسپاک، و دکتر کشتی، لئونارد “بونز” مک کوی تمرکز کرد.

اگرچه این سریال به شدت از وسترن ها وام گرفته شده بود – که در برخی از قسمت های اولیه مانند همسران ماد مشهود بود – رودنبری و بسیاری از افرادی که او استخدام کرد در جنگ جهانی دوم خدمت کردند و تجربیات نظامی آنها الهام بخش کار آنها بود. رودنبری و مت جفریس، مدیر هنری نمایش، هر دو خلبانان جنگ بودند. سایرین درگیر در سایر شاخه های نظامی خدمت کردند. آنها درک ذاتی سازمان، سلسله مراتب و تجهیزات نظامی را به ارمغان آوردند. آنها فضاپیمای نمایش را از روی یک کشتی جنگی الگوبرداری کردند و سعی کردند با یک پل، خلیج بیمارستان، عرشه مهندسی و حتی یک آشیانه شاتل، آن را به محیطی قابل باور برای شخصیت ها تبدیل کنند.

یو اس اس انترپرایز لوکس ترین ناو هواپیمابر آمریکایی در جنگ جهانی دوم بود. هنگامی که Star Trek در سال 1966 به نمایش درآمد، بسیاری از بزرگسالان آمریکایی جنگ جهانی دوم را به یاد می آوردند و ناو هواپیمابر معروف USS Enterprise را می دانستند. نام آشنا و معنی دار خواهد بود. با گذشت زمان این شناخت از جنگ و معنای آن کم رنگ شد. (اعتبار: نیروی دریایی ایالات متحده)

در حین توسعه نمایش، آنها سعی کردند به بسیاری از سؤالات مطرح شده توسط فرضیه آن پاسخ دهند. در اولین یادداشت های رودنبری، کشتی قرار بود به نام یک ناو هواپیمابر جنگ جهانی دوم، USS Yorktown نامگذاری شود. اما او به زودی این نام را به نفع یک ناو هواپیمابر دیگر و مشهورترین کشتی نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ، USS Enterprise، کنار گذاشت. اینترپرایز در طول جنگ بیش از هر ناو هواپیمابر دیگری ستاره های نبرد به دست آورد. نیروی دریایی ژاپن مدعی شد که او را چندین بار غرق کرده است. بلافاصله پس از جنگ بازنشسته شد، تلاش ها برای نجات او به عنوان یک کشتی موزه شکست خورد و او در اواخر دهه 1950 از بین رفت. در اوایل دهه 1960، یک کشتی جدید این نام را داشت. ناو هواپیمابر هسته ای USS Enterprise در بسیاری از مقالات مجلات و اخبار تلویزیونی به نمایش درآمده است. این موضوع جذابیت فرهنگی را به خود اختصاص داد و البته بحث در مورد حامل جدید بدون توجه به این که نام آن به نام سلف نظامی معروف خود گرفته شده است غیرممکن بود.

کشتی فضایی اینترپرایز در نوع خود نمادین شد و از جهاتی انترپرایز جنگ جهانی دوم را تحت الشعاع قرار داد. این مدل در دهه 1970 به اسمیتسونیان اهدا شد. (اعتبار: موزه ملی هوا و فضا)

انتخاب نام اینترپرایز عمدی و ظاهرا بر اساس قضاوت تاریخ نیروی دریایی بوده است. کشتی‌های ستاره‌ای دیگری نیز در این نمایشگاه ظاهر شده‌اند که نام کشتی‌های جنگی معروف دیگری مانند لکسینگتون، هود، اینترپید و حتی پوتمکین را در خود دارند. در اوایل، سازندگان فهرستی از نام‌های احتمالی کشتی‌های فضایی، از جمله USS Kongo، به نام یک کشتی جنگی ژاپنی تهیه کردند، اگرچه این فهرست شامل یاماتو یا هیچ یک از ناوهای هواپیمابر معروفی که به پرل هاربر حمله کردند، نبود.

در ذهن رودنبری، و بعدها توسط نویسندگان و سردبیران سریال تقویت شد، اینترپرایز تبدیل به شخصیت، بیشتر به عنوان یکی از عشق های واقعی جیمز کرک. در چند نقطه در همه جا پیشتازان فضا کرک به گونه‌ای در مورد کشتی‌اش صحبت می‌کرد که گویی این – او – چیزی است که برای او مهم‌تر است. این ارتباط در هیچ کجا به اندازه فیلم 1979 شناخته نشده است پیشتازان فضا: فیلم، که صحنه ای شش دقیقه ای از فیلم تازه بازسازی شده Enterprise را به نمایش می گذاشت، جایی که کرک با محبت به آن نگاه می کرد، همراه با موسیقی کلاسیک تکان دهنده توسط آهنگساز جری گلد اسمیت. شاید این لحظه اوج عشق به کشتی، برای نویسندگان و طرفداران بود. از آن لحظه تاکنون، اینترپرایز هرگز با چنین فداکاری و احترامی برخورد نکرده است.

یکی از موضوعات ناو جنگی فضایی یاماتو، استقامت و رستاخیز بود که در ژاپن طنین انداز شد، ژاپنی که در اثر جنگ ویران شده بود اما تقریباً در اواسط دهه 1970 بازسازی شد. (اعتبار: آکادمی اداری)

کشتی جنگی به عنوان نماد فرهنگی و بدخواهی

الکساندر اولی، افسر سابق نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا، نویسنده این کتاب است Battleship Yamato: The Ship، The Myth، The Legend. وولی در این کتاب به بررسی چگونگی توسعه و تغییر داستان یاماتو در دوران پس از جنگ می پردازد. همانطور که وولی توضیح می دهد، یاماتو به یک “نماد فرهنگی” تبدیل شده است که اکنون در رمان ها، فیلم های محبوب و همچنین به نمایش در می آید. ناو جنگی فضایی یاماتو. درست مثل اصل پیشتازان فضا این مجموعه در نهایت با نام Star Trek: The Next Generation در سال 1980 احیا شد. ناو جنگی فضایی یاماتو به عنوان یک فیلم بسیار محبوب در سال 2010 احیا شد و چند سال بعد به عنوان یک مجموعه انیمیشنی که هنوز قسمت های جدید تولید می کند. در ژاپن ناو جنگی فضایی یاماتو میراثی تقریباً به همان اندازه دارد پیشتازان فضا در ایالات متحده آمریکا

موزه یاماتو در کوره به طور رسمی بر میراث دریایی منطقه متمرکز است، اما در واقع درباره کشتی جنگی است. این به عنوان یک منبع غرور معرفی می شود که برای ژاپن غیرمعمول است، زیرا هنوز در تلاش است تا اقدامات خود را از جنگ جهانی دوم جبران کند. (اعتبار: ویکی مدیا)

اولی می‌گوید غیرممکن است که بتوان دید ژاپنی‌ها به یاماتو را از دیدگاه‌های پیچیده‌شان درباره نقش کشورشان در جنگ جهانی دوم جدا کرد. همانطور که اخیراً در یک کامنت نوشته است واشنگتن پست: در ژاپن، “محافظه کاران فاجعه را تصدیق می کنند، اما همچنین به مزایای فنی و اقتصادی حاصل از جنگ اشاره می کنند. لیبرال ها اغلب فکر نمی کنند که دستاوردهای تکنولوژیک اصلاً نباید جشن گرفته شوند – یا حداقل بدون زمینه مناسب.” یاماتو بخشی از این مبارزه ایدئولوژیک شد. اولی توضیح داد که جنگ همچنان یک موضوع دشوار و سیاسی در ژاپن است، بسیار بیشتر از ایالات متحده:

یکی از نتایج این است که موزه‌های او اغلب «صلح» را در نام‌های خود درج می‌کنند. بنابراین این کلمه تبدیل به یک پاسپارتو خسته کننده شده است که کمتر کسی می تواند با آن مخالفت کند و زیر پرچم آن طیف وسیعی از چیزها را می توان توصیف کرد. چنین مؤسساتی تا حد زیادی موفق می شوند از جنجال در داخل – و همچنین با همسایگانی مانند چین و کره جنوبی – جلوگیری کنند، اما در نهایت ارتباط کمی دارند. برای مثال، یک رهگذر معمولی، بدیهی است که نمی تواند بگوید که موزه های صلح در چیران و هیروشیما به ترتیب برای خلبانان کامیکازه و خلبانان بمب اتمی هستند.

در سال 2005، موزه‌ای در کوره ژاپن افتتاح شد که ظاهراً موزه دریایی کوره بود و رسماً به صنعت دریایی منطقه که Yamato را ساخته بود اختصاص داده شد. اما موزه بیشتر بر روی Yamato متمرکز است. وقتی افتتاح شد، گروه های صلح محلی اعتراض کردند، اما به مرور زمان محبوبیت پیدا کرد. این شامل یک مدل بزرگ در مقیاس 1:10 از کشتی جنگی است، و اخیراً یک مدل در مقیاس یک میلیونی که آنقدر کوچک است که فقط با یک ذره بین قابل مشاهده است. در حالی که بیشتر موزه‌های «جنگ» ژاپن بر قربانیان جنگ تمرکز می‌کنند، موزه یاماتو به کشتی و خدمه آن احترام می‌گذارد. ایالات متحده بسیاری از کشتی های موزه و موزه های دریایی دارد، اما در ژاپن تعداد بسیار کمی از آنها وجود دارد و موزه یاماتو منحصر به فرد است.

این مجموعه انیمه ژاپنی در سال 2010 به یک فیلم لایو اکشن بسیار موفق تبدیل شد. بعداً به عنوان یک نمایش تلویزیونی انیمه احیا شد و هنوز در مرحله تولید است. (اعتبار: توهو)

این موزه در همان سال با فیلم لایو اکشن موفق افتتاح شد. مردان یاماتو. در نسخه زنده 2010 ناو جنگی فضایی یاماتو همچنین در باکس آفیس ژاپن بازدهی بسیار خوبی را تجربه کرد. کارگردان این فیلم، تاکاشی یامازاکی، بعدها فیلم 2019 را کارگردانی کرد جنگ بزرگ ارشمیدس برای ساخت یاماتو اگرچه یامازاکی قبلاً در ژاپن به خوبی شناخته شده بود، فیلم 2023 او گودزیلا منهای یک برای او یک صحنه ملی و این فیلم اسکار بهترین جلوه های بصری را به ارمغان آورد. جیمز کامرون کارگردان کانادایی یکی از طرفداران خودخوانده یامازاکی است و به او پیشنهاد همکاری داده است که یامازاکی به شوخی به دلیل نگرانی از اینکه کامرون تولید را برعهده بگیرد رد کرد.

برخلاف پیشتازان فضا، که در آن موضوع مشترک غلبه بر ماهیت ویرانگر بشریت است، بسیاری از داستان‌های Space Battleship Yamato بر نبردهای فضایی تمرکز دارند. در اینجا نبرد ناو فضایی جدید آندرومدا است که با توپ تزئین شده است. (اعتبار: آکادمی اداری)

بدخواهی عمیق یاماتو

یاماتو در فرهنگ ژاپنی جایگاه متفاوتی نسبت به اینترپرایز در فرهنگ آمریکایی دارد – و در عین حال جایگاهی فعال تر. به گفته اولی، “برای برخی، مأموریت انتحاری یاماتو با افسانه های عامیانه باستانی قهرمان نجیب که در جوانی می میرد، و از دستیابی به پتانسیل کامل خود انکار می شود، مطابقت دارد. برخی ژاپنی ها به این کشتی به عنوان یک دستاورد صرفاً تکنولوژیکی افتخار می کنند – این دیدگاه که آخرین ماموریت آن سکوی پرتاب به سمت یک ژاپن پر رونق پس از جنگ بود.”

فرضیه نمایش این بود که یک سفینه فضایی در بدنه کشتی جنگی غرق شده یاماتو ساخته شده بود که اکنون بر روی سطح بایر زمین قرار گرفته است. در سال 2011، سری انیمیشن دوباره احیا شد. این نقاشی برای تبلیغ سری جدید خلق شده است.

اولی همچنین اشاره کرد که در سال 2015، روزنامه نگار هیرویوکی اوتا مجموعه ای به نام «به دنبال کشتی جنگی فضایی یاماتو» را نوشت. اوتا نوشت: “ما هنوز به طور کامل از درد غرق شدن یاماتو در آوریل 1945 بهبود نیافته ایم.” “با “ناو جنگی فضایی یاماتو” یک جنبه تخیلی وجود دارد که با بیان داستان از دست دادن IJN Yamato درد را التیام می بخشد. در مصاحبه ای برای آساهی شیمبون روزنامه، کارگردان یامازاکی گفت که “برای مردم ژاپن، هیچ نمادی از جنگ اقیانوس آرام بزرگتر از یاماتو وجود ندارد.” وی افزود که «در ناو جنگی فضایی یاماتو، رنج عمیقی از IJN Yamato دارد و میل به رویایی دارد که برآورده نمی شود.

برخلاف Star Trek که اغلب آرمان‌های آرمان‌شهری داشت، Space Battleship Yamato بیشتر نظامی بود و فرض اصلی آن بقا بود. (اعتبار: آکادمی اداری)

در حالی که اینترپرایز یک کشتی فضایی است، یاماتو یک “ناو جنگی فضایی” است. در حالی که اینترپرایز، به ویژه اینترپرایز بازطراحی شده، شیک و براق است، یاماتو با سلاح‌هایی تزئین شده است. و در حالی که پیشتازان فضا الهام بخش میلیون ها نفر از مردم برای تبدیل شدن به دانشمند و مهندس و تلاش برای تحقق آرمان های نمایش، ناو جنگی فضایی یاماتو به ژاپنی ها انگیزه داد که به انعطاف پذیری و فرهنگ خود افتخار کنند، اما احتمالاً دانشمند و فضانورد نشوند.

نمادگرایی از ناو جنگی فضایی یاماتو واضح است: سلاح جنگی سابق، کشتی انتحاریغرور نیروی دریایی امپراتوری ژاپن که توسط آمریکایی ها غرق شده است، دوباره زنده می شود تا زمین را نه تنها از دست بیگانگان، بلکه از تشعشعاتی که باعث فروپاشی اکولوژیکی می شود، نجات دهد. با وجود اینکه در چندین نوبت توسط گامیلون ها تقریباً نابود شدند، خدمه دوباره جمع می شوند، یاماتو را تعمیر می کنند و به ماموریت خود ادامه می دهند. “Japan” را با “Yamato” جایگزین کنید و نمادگرایی نمی تواند واضح تر باشد.

در سری اصلی پیشتازان فضا، اینترپرایز تنها عشق واقعی کاپیتان کرک بود. اما در دهه‌های اخیر، داستان‌نویسان بیشتر با کشتی به عنوان یک توطئه برخورد کرده و بارها آن را تخریب کرده‌اند. کشتی فضایی اینترپرایز در طول شصت سال بارها تکرار شده است. نسخه فیلمش بهترین بود (اعتبار: پارامونت)

تاریخ نام Enterprise را فراموش می کند

پیشتازان فضا تأثیر فرهنگی زیادی بر ایالات متحده و همچنین سایر نقاط جهان داشته است. بسیاری از مردم گفته اند که به خاطر این نمایش الهام گرفته شده اند تا حرفه ای را در علم و فناوری دنبال کنند، حتی فضانورد شوند. دیگران به پیام های مثبت آن در مورد تنوع و تفاهم، و همچنین به تصویر کشیدن آینده ای الهام بخش اشاره کردند. اما این الهام به خاطر شخصیت ها و داستان هاست، نه Enterprise.

در سال 1964، جین رودنبری تصمیم گرفت نام سفینه فضایی خیالی خود را Enterprise بگذارد، زیرا این سفینه فضایی معروف بود و تنها بیست سال قبل در جنگ جهانی دوم پیروز شده بود. اما چندین دهه بعد، جنگ به طور فزاینده ای از خاطره ها محو شده است و امروزه افراد بسیار کمتری نام Enterprise را با ناو هواپیمابر جنگ جهانی دوم نسبت به یک فضاپیمای خیالی مرتبط می دانند. متفاوت است پیشتازان فضا نویسندگانی که مدت‌ها پس از جنگ جهانی دوم متولد شده‌اند و هیچ خاطره‌ای از ناو هواپیمابر اینترپرایز ندارند، دلیلی برای ارج نهادن به آن ندارند. با گذشت زمان، این در تصویرهای کشتی آنها منعکس شد، که کمتر به نماد آمریکایی و بیشتر به یک وسیله داستان سرایی تبدیل شد.

در فیلم 1983 Star Trek III: The Search for Spockکاپیتان کرک اینترپرایز را نابود می کند و کشتی محبوبش را رها می کند تا دوستش اسپاک و خدمه وفادارش را نجات دهد. پس از آن، اینترپرایز دیگر هرگز به عنوان برجسته در هیچ یک از نمایش‌ها و فیلم‌های متعدد نمایش داده نشد. کرک قبلاً تا این حد به یک کشتی فضایی وابسته نشده بود. به طور نمادین در پیشتازان فضا: نسل ها، کرک نه بر روی پل اینترپرایز، بلکه با سقوط از یک می میرد پل عابر پیاده در یک سیاره خارجی ج Star Trek: The Next Generationکاپیتان ژان لوک پیکارد که در سال 1987 برای اولین بار پخش شد و هفت فصل و چندین فیلم بعد از آن پخش شد، هرگز آنطور که کرک از خود صحبت کرد، از Enterprise خود با محبت صحبت نکرد. خط معروف پیکارد “بیایید مطمئن شویم که تاریخ هرگز نام Enterprise را فراموش نمی کند” در واقع در یک جدول زمانی جایگزین ارائه شد. در حالی که جیمز کرک یک بار کشتی خود را قربانی کرد، در سال 1990، پیکارد کشتی خود را نابود کرد نسل ها، و سپس جایگزین را شکست Star Trek: Nemesis، و به نظر نمی رسید که او هم از این موضوع ناراحت باشد. اگرچه Picard’s Enterprise – یا آنچه از آن باقی مانده است – در سری 2024 بازگشت، Picard همیشه با Enterprise مانند خودش رفتار می کرد، نه او.

نمایش‌ها و فیلم‌های بعدی معمولاً با Enterprise ساده برخورد می‌کنند من دارم رانندگی میکنم برای شخصیت ها و امکان یک نمایش انفجاری به جای یک شخصیت محترم. در سه پیشتازان فضا فیلم در سال های 2009، 2013 و 2016. اینترپرایز سه بار نابود شد. در 13 پیشتازان فضا فیلم، Enterprise پنج بار نابود شده است. در سال 2000، سفینه فضایی Enterprise به وضوح یکبار مصرف بود و دیگر نماد یا نمادی مقدس برای غرور آمریکایی نبود.

در حالی که بسیاری از کسانی که در ایجاد پیشتازان فضا در دهه 1960 او در ارتش بود و در جنگ شرکت کرد، با گذشت زمان و بلوغ صنعت تلویزیون، نویسندگان تلویزیون و فیلم بیشتر و بیشتری از خود صنعت آمدند و به ندرت تجربه نظامی داشتند. رودنبری بعداً – به شیوه‌های نسبتاً بدی – نسبت به نویسندگان تلویزیونی که تجربه اولیه زندگی آنها تماشای تلویزیون بود، نه پرواز با هواپیما یا جنگیدن در جنگ، تحقیر کرد. بنابراین جای تعجب نیست که در دهه 1990 و پس از آن، افراد درگیر در پیشتازان فضا آنها هیچ احترامی به ناو هواپیمابر جنگ جهانی دوم که کشتی از آن نامگذاری شده بود، نداشتند، اگر اصلاً آن را می دانستند.

در سال 2012، ناو هواپیمابر هسته‌ای اینترپرایز پس از 50 سال خدمت از رده خارج شد و از آن زمان به آرامی در اسکله‌ای در ویرجینیا در حال زنگ زدن است، در حالی که نیروی دریایی ایالات متحده تلاش می‌کرد تا دریابد که چگونه کشتی و 8 محفظه راکتور رادیواکتیو آن را از بین ببرد. هزینه اسقاط این کارخانه بیشتر از ساخت آن است. کشتی بعدی نیروی دریایی ایالات متحده به نام Enterprise، نهمین، در حال حاضر برنامه ریزی شده است که در سال 2031 وارد خدمت شود، به این معنی که ایالات متحده تقریباً 20 سال بدون اینترپرایز در ناوگان خواهد بود.

نماد اینترپرایز در فرهنگ آمریکایی آشکار است: هرچه آمریکایی ها از جنگ جهانی دوم بیشتر می گذشتند، مردم کمتر ناو هواپیمابر معروف را به یاد می آوردند. اینترپرایز کمتر و کمتر به عنوان یک کشتی معروف در نیروی دریایی ایالات متحده و بیشتر و بیشتر به عنوان نماد تلویزیون و فیلم وجود داشت. نویسندگان فیلم که مدت‌ها پس از جنگ به دنیا آمده‌اند و هیچ تجربه نظامی ندارند، دلیلی برای بت کردن کشتی ندارند و در عوض تصمیم می‌گیرند بارها و بارها و بارها آن را منفجر کنند.

در همین حین، کشتی جنگی فضایی یاماتو می ایستد و به مبارزه ادامه می دهد.

با هم آواز بخوانید!

ستاره بلیزر متون:
ما به فضا می رویم
ما مادر زمین را ترک می کنیم
برای نجات نسل بشر
بلیزرهای ستاره ای ما

در جستجوی ستاره ای دور
عازم اسکندر
پشت سر گذاشتن هر چیزی که دوست داریم
چه کسی می‌داند چه خطراتی خواهیم داشت

ما باید قوی و شجاع باشیم
خانه مان را باید نجات دهیم
اگر این کار را فقط در یک سال انجام ندهیم
مادر زمین ناپدید خواهد شد

مبارزه با گامالون ها
تا پیروز نشویم متوقف نمی شویم
پس از رسیدن به آنجا برمی گردیم

زمین با زنده خواهد ماند
استار بلیزر ما

اگرچه Duane Day فکر می کند که جنگنده فضایی یاماتو بسیار جالب است، اما او جنگنده فضایی آندرومدا را بیشتر دوست دارد. اما هیچ یک از آنها شمعی را به اینترپرایز نگه نمی دارند. می توان با او در zirconic1@cox.net تماس گرفت.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.