کشورهای خلیج فارس استقلال تصویر را نخریدند

توسط کلویچ
دوشنبه 21 سپتامبر 2026

پر استنادترین شماره جنگ خلیج فارس در سال جاری از عکس های منتشر شده توسط دشمن گردآوری شده است. در ماه مه واشنگتن پست خسارت مستند به حداقل 228 سازه و قطعه تجهیزات در 15 تاسیسات نظامی ایالات متحده در شش کشور خلیج فارس. این کار با مکان یابی 128 تصویر ماهواره ای منتشر شده توسط رسانه های دولتی ایران و بررسی 109 مورد از آنها با فیلم Sentinel-2 از کوپرنیک انجام شد. تصاویر تبلیغاتی ایالات متحده از آوریل به درخواست دولت ایالات متحده پنهان شده است. یک برنامه غیرنظامی اروپایی به همراه عکس هایی که توسط کشوری که بمباران را انجام داده بود، به مشخص شدن آنچه در خاک عربی رخ داد کمک کرد.

من در جای دیگری استدلال کرده ام که این باید صنعت تصویربرداری تجاری را نگران کند. همچنین باید یک سوال دشوارتر را مطرح کند، و این سوالی است که در ریاض پرسیده می شود، نه در واشنگتن: یک کشور در واقع چه چیزی باید داشته باشد تا بتواند بگوید می بیند؟ پاسخی که به منطقه می رسد آن چیزی نیست که منطقه می گوید دریافت می کند.

هیچ کس موجودی را حساب نمی کند

عربستان سعودی در 7 اوت قرارداد دفاع مشترک از مکه را با ترکیه و پاکستان امضا کرد. این اعلامیه سه مزیت را برجسته کرد: دومین ارتش بزرگ ناتو، تنها زرادخانه هسته ای مسلمانان و بزرگترین صادرکننده نفت جهان. به عبارت دیگر، نیرو، کلاهک و پول.

هیچ کس ماهواره ها را نشمرده، که عجیب است، زیرا از نظر مشکل خاصی که جنگ نشان داد، کتاب مداری جالب تر از ترتیب جنگ است.

ترکیه Göktürk-1، یک دوربین تصویربرداری پانکروماتیک 0.7 متری را با یک بازدید مجدد تقریباً دو روزه بر فراز خاک ترکیه راه اندازی می کند. Göktürk-2 که تصاویر را در ارتفاع 2.5 متری ارائه می دهد و از دسامبر 2012 عملیاتی شده است و توسط نیروی هوایی از Ahlatlübel پرواز می شود. و İMECE، یک ماهواره تصویربرداری زیر متری که در فوریه 2023 پرتاب شد و در ماه مه 2025 به عنوان Göktürk-2B به موجودی فرماندهی نیروی هوایی اضافه شد. Göktürk-3، یک ماهواره رادار دیافراگم مصنوعی (SAR) که تصویربرداری زیرمتر در همه شرایط آب و هوایی را امیدوار می کند، در دست توسعه است.

رکورد پاکستان برای سرعت آن چشمگیرتر است. PRSC-EO1 در ژانویه 2025 به عنوان اولین ماهواره الکترواپتیکی تولید داخل کشور به فضا پرتاب شد. PRSS-2 در جولای 2025 به عنوان اولین پلت فرم SAR پاکستان راه اندازی شد. یک ماهواره ابرطیفی در ماه اکتبر به همراه PRSC-EO2 در فوریه 2026 و PRSC-EO3 در آوریل 2026 دنبال شد. پنج ماهواره در 16 ماه که دو مورد از آنها در طول جنگ پرتاب شدند.

دارایی های رصد زمین خود عربستان سعودی SaudiSat 5A و 5B هستند که در دسامبر 2018 از Jiuquan پرتاب شدند. KAUSTSat، یک ماهواره مکعبی 6U که تصویر ابرطیفی با وضوح 30 متر را حمل می کند، از سال 2023 به مدت 14 ماه کار می کند و دیگر در خدمت نیست. Neo Space Group، قهرمان فضای تجاری صندوق سرمایه گذاری عمومی، در سال 2024 تاسیس شد و هیچ چیز قابل مقایسه در مدار نیست.

پیمان علیه آن را بخوانید و نتیجه بدیهی است: ریاض در همان لحظه ای که متوجه شد تصاویر قرض گرفته شده می تواند خاموش شود، با دو کشور جهان اسلام با تصاویر نظامی فعال تماس گرفته است. من فکر می کنم خواندن به طور کلی درست است، اما دو چیز مهم را از دست می دهد.

کشوری که تصمیم می گیرد کشوری است که در اتاق حضور ندارد

اولین اشکال برهان ابوظبی است. صورت فلکی Foresight Space42 اکنون از پنج ماهواره SAR با وضوح 25 سانتی متر تشکیل شده است که تصاویر را در هر شرایط آب و هوایی در روز و شب ارائه می دهد. Foresight-1 در آگوست 2024 پرتاب شد، Foresight-2 در ژانویه 2025، و Foresight-3، -4 و -5 در نوامبر 2025 وارد مدارهای پایین زمین با شیب متوسط ​​شدند و در 9 ژوئن وارد سرویس کامل شدند. این تصاویر یک پلتفرم تجزیه و تحلیل هوش مصنوعی را تغذیه می کند که به گفته شرکت، داده های خام را در عرض چند دقیقه به هوش قابل استفاده تبدیل می کند. این صورت فلکی کامل قرار است در سال 2027 تکمیل شود.

این بهتر از هر چیزی است که ترکیه امروز پرواز می کند. این صورت فلکی عملیاتی ISR است که متعلق به یک کشور خلیج فارس است. اما امارات در پیمان مکه نیست.

اینجاست که داستان دیگر درباره ماهواره ها نیست. ابوظبی، با هر معیار عملیاتی، کشور خلیج فارس است که بیشترین سهم را در این جنگ دارد. وال استریت ژورنال در ماه جولای گزارش داد که امارات اطلاعات هدفمند و پوشش هوایی دفاعی برای حملات بحرین و کویت علیه ایران فراهم کرده است. بیش از هر کشور دیگری آتش ایران را جذب کرد. سفیر این کشور در واشنگتن در ماه مارس نوشت که آتش بس کافی نخواهد بود.

بنابراین تنها کشور خلیج فارس که دارای وجهه حاکمیتی است و بیشترین مشارکت عملیاتی را دارد، خارج از ترتیباتی است که سایر پایتخت های منطقه در پاسخ به همان جنگ ایجاد کردند.

شکاف تصویر در خلیج فارس یک شکاف سیاسی است، نه یک شکاف فناوری. ریاض یک شریک منطقه ای با ماهواره های رادار در 300 کیلومتری ساحل خود کم نداشت. او به جای آن آنکارا و اسلام آباد را انتخاب کرد. هرکسی که معاهده مکه را پاسخی به کمبود توانمندی می خواند، باید توضیح دهد که چرا نزدیکترین قابلیت موجود حذف شده است. توضیح آن شکاف بین ریاض، آنکارا و دوحه از یک سو و ابوظبی از سوی دیگر است که این جنگ به جای بسته شدن آن را گسترش داده است.

نمودار قابلیت های تصویربرداری ماهواره ای کشورهای منطقه. (نسخه بزرگتر)

چیزی که “حاکمیت” از تماس با آن جان سالم به در می برد

مشکل دوم کلمه ای است که همه مردم منطقه از آن استفاده می کنند. Space42 Foresight را به عنوان رصد مستقل زمین توصیف می کند. به این معنا که هر روز بیشترین اهمیت را دارد، این است: امارات صلاحیت انجام کار را دارد و هیچ کس در واشنگتن نمی تواند آنها را تعطیل کند. این یک تفاوت واقعی و به سختی با آنچه خلیج فارس در ماه مارس داشت، است.

اما ماهواره‌های Foresight با مشارکت Iceye، یک شرکت فنلاندی، در یک سرمایه‌گذاری مشترک که در دسامبر 2024 اعلام شد، تولید می‌شوند. آنچه ابوظبی بومی‌سازی کرده است، مونتاژ، یکپارچه‌سازی و آزمایش است – واقعاً مهم و اولین تأسیسات مشابه در منطقه – به جای طراحی. این شرکت قاطعانه است که بومی سازی یک مسیر تدریجی است. این هنوز یک قابلیت مستقل نیست و هلسینکی تحت رژیم کنترل صادرات اتحادیه اروپا قرار دارد، که از 13 ژوئیه قبلاً نشان داده بود که تصاویر بر فراز خلیج عمان را به تعویق می اندازد، زمانی که واشنگتن طرحی را ارائه کرد.

همین آزمایش را در جای دیگری اعمال کنید و الگو ثابت می ماند. Göktürk-1، ماهواره اپتیکی با بالاترین وضوح ترکیه، توسط Telespazio و Thales Alenia Space، با محموله ای که از ماهواره های تصویربرداری با وضوح بالا Pléiades مشتق شده است، ساخته شد. Göktürk-2 یک پلت فرم TÜBİTAK UZAY و TAI است، اما تصویر چند طیفی اصلی آن از ابتکار Satrec در کره جنوبی می آید. ماهواره‌های پاکستان توسط سوپارکو ساخته شده و توسط چین پرتاب شده‌اند. PRSS-1، سلف 2018، به طور کامل توسط CAST چین ساخته شده است. عربستان سعودی SaudiSat 3 از تصاویری از SUNspace در آفریقای جنوبی استفاده می کند. DubaiSat-1 و DubaiSat-2 امارات متحده عربی توسط Satrec Initiative ساخته شده اند. مدارگرد هوپ مریخ با آزمایشگاه فیزیک جوی و فضایی دانشگاه کلرادو، دانشگاه ایالتی آریزونا و دانشگاه کالیفرنیا، برکلی توسعه یافت و بر روی یک H-2A ژاپنی پرتاب شد.

این قابل درک است. تقریباً هر برنامه فضایی در تاریخ بر اساس اجزای شخص دیگری ساخته شده است و توانایی خرید این فرصت را آغاز می کند. اما این بدان معناست که داستانی که منطقه برای خود تعریف می‌کند – که جنگ وابستگی را آشکار کرد و منطقه اکنون در حال اصلاح آن است – نیمه اول فرآیند را توصیف می‌کند اما دومی را از دست می‌دهد.

آنچه خلیج فارس انجام داده تغییر طلبکاران است. سیاست صادرات فنلاند، دسترسی چین به پرتاب و اولویت وظایف ترکیه جایگزین مدیریت زندان آمریکا شده یا در حال جایگزینی است. اینها شرط‌بندی‌های بهتری هستند زیرا علاقه‌ها کمتر و کمتر از هم جدا می‌شوند. با این حال، آنها چیزی شبیه به استقلال نیستند.

یک استثنا واضح وجود دارد و دقیقاً به این دلیل که بسیار نادر است جای بحث دارد. دوربین الکترواپتیکی İMECE در ترکیه و در آزمایشگاه سیستم های نوری TÜBİTAK طراحی و ساخته شده است: یک تلسکوپ از نوع کورش با سنسورهای CMOS TDI که در این کشور توسعه یافته است. اپتیک درجه یک فضایی آستانه است. اتوبوس‌ها را می‌توان خرید، ادغام را می‌توان آموخت، استارت‌آپ‌ها را می‌توان مذاکره کرد، اما دوربین زیرمتری که خودتان طراحی کرده‌اید نقطه‌ای است که هیچ‌کس نمی‌تواند بی‌صدا جلوی فروش شما را بگیرد. اینگونه است که حاکمیت در این منطقه و در سراسر منطقه در حال حاضر به یک ابزار در یک ماهواره کاهش می یابد.

چرا تمایز آکادمیک نیست

به راحتی می توان با این موضوع به عنوان اعتراض یک پاک اندیش برخورد کرد. اینطور نیست و جنگ نشان داد که چرا. آنچه را که واقعاً بین مارس و جولای کاهش یافت، در نظر بگیرید. پدافند هوایی در خلیج فارس ارائه شده است: امارات به تنهایی تا اوایل آوریل 537 موشک بالستیک و 2256 پهپاد را رهگیری کرده است. رهگیری مشکل نبود. مشکل پس از آن به وجود آمد که شش کشور دریافتند که نمی توانند آنچه را که در قلمروشان زده شده است را مشخص کنند، نمی توانند حملات را نسبت دهند، نمی توانند ادعاهای نادرست را مورد مناقشه قرار دهند و نمی توانند تأثیر اقدامات تلافی جویانه خود را ارزیابی کنند.

تک تک این عملکردها برون سپاری شد و فروشنده در میانه درگیری بدون اطلاع قبلی از آن خارج شد. آنچه این امکان را فراهم کرد، نبود ماهواره در آسمان نبود، بلکه وجود یک نقطه تصمیم گیری در خارج از منطقه بود.

قابلیت نقطه تصمیم خارجی این آسیب پذیری را برطرف نکرده است. آن را جابجا کرده است. اگر سوال مربوطه این است که “چه کسی می تواند من را از دیدن منصرف کند؟”، پاسخ صادقانه برای خلیج فارس در سال 2026 کمتر از ماه مارس است، نه صفر. برای آینده‌نگری، پاسخ از طریق فنلاند و در نتیجه، بروکسل است. برای صورت فلکی پاکستان، از پکن می گذرد که مانیفست پرتاب را کنترل می کند. همه چیزهایی که پیمان مکه در نهایت به اشتراک می گذارد، از طریق صف وظایف خود آنکارا می گذرد، که در خاک ترکیه محاسبه می شود و اولویت های خاص خود را در سوریه، عراق و دریای اژه دارد.

احتمالا هیچ کدام از این زنجیر کشیده نخواهد شد. مدیریت زندان های آمریکا نیز تا 9 مارس محتمل نبود.

چه چیزی را تماشا کنم؟

سه چیز نشان می دهد که منطقه در حال ایجاد قابلیت یا حاکمیت است و همه آنها ظرف یک سال قابل رصد هستند.

اول این که آیا قرارداد مکه یک برنامه تصویری ایجاد می کند یا خیر. متن منتشر شده چیزی در مورد فضا نمی گوید. مقامات ترکیه یک کمیته وزیران و دبیرخانه مستقر در عربستان سعودی را تشریح کردند. در عوض، اگر این توانایی در روابط موجود با پایگاه ترکیه – طارق بن زیاد در دوحه، هر آنچه در سوریه توافق شده باشد- بی سر و صدا پیش می رود، این به شما می گوید که این ترتیب به شکل محبت های دوجانبه است، نه توانایی های جمعی.

دوم این است که آیا کسی در خلیج فارس از اپتیک داخلی حمایت مالی می کند یا خیر. این به معنای امکانات یکپارچه سازی، مجموعه های فلکی خریداری شده به عنوان خدمات یا سرمایه گذاری مشترک نیست، بلکه به معنای برنامه ای ملی برای طراحی و ساخت یک دوربین فضایی زیر متر است. عربستان سعودی همچنین دارای پول در KACST است، موسسه ای که چهار دهه کار ماهواره ای پشت آن است. اینکه آیا صندوق سرمایه گذاری عمومی در حال سرمایه گذاری در یک برنامه ابزاری است یا خرید صور فلکی بیشتر، واضح ترین سیگنالی است که ریاض فکر می کند با چه مشکلی روبرو است.

سوم شامل موقعیت یابی، ناوبری و زمان (PNT) است. تصاویر مربوط به آنچه اتفاق افتاده است، در حالی که PNT مربوط به جایی است که شما هستید. هیچ سیستم تقویت منطقه ای در هیچ کجای خلیج فارس وجود ندارد، اگرچه برنامه فضایی ملی ترکیه شامل جاه طلبی برای موقعیت یابی منطقه ای است. اگر منطقه در مورد مشاهده بدون مجوز جدی است، موقعیت یابی نیمه دوم مشکل است، اما هیچکس با آن شروع نکرده است.

بای این جنگ را سپری کرد تا بداند چشمانش متعلق به شخص دیگری است. پاسخ سریع، پرهزینه و در شرایط خاص خود موثر بود. ریاض در سال 2027 تصاویر بهتری نسبت به ماه فوریه خواهد داشت و از طرف شرکای احتمالی کمتری برای پس گرفتن آنها خواهد بود.

اما سوالی که جنگ واقعاً مطرح کرد این نبود که آیا منطقه می‌تواند تصاویری دریافت کند یا خیر. در عوض، این بود که آیا کسی از خارج از منطقه می تواند آن را از بین ببرد. پاسخ به این سوال فقط به تدریج تغییر کرده است. تفاوت بین داشتن یک قابلیت و داشتن اشتراک در آن، تفاوت بین وضعیتی است که می تواند ببیند و وضعیتی که در حال حاضر مجاز است.

کلویچ در مورد سیاست فضایی و امنیت خلیج فارس می نویسد که از منابع اولیه عربی و ترکی کار می کند. افشا: نویسنده هیچ رابطه تجاری یا قراردادی با اپراتورهای ماهواره ای، ارائه دهندگان تصاویر یا دولتی که در این مقاله ذکر شده است ندارد.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.