افراد دارای خودشیفتگی بالا واکنش های مغزی هماهنگ کمتری به ناراحتی دیگران نشان می دهند

هنگامی که دیگران را در حال تحمل انتقادهای خشن و ناراحت کننده می دیدند، افرادی که خودشیفتگی پایینی داشتند، تمایل داشتند فعالیت مغزی را نشان دهند که در مناطقی که درگیر دیدگاه شخص دیگری است، همگام با یکدیگر افزایش و کاهش می یابد. یک مطالعه جدید تصویربرداری عصبی منتشر شده در قشر مغز نشان می دهد که این پاسخ مغزی مشترک در میان افراد دارای خودشیفتگی بزرگ ضعیف تر است. یافته‌ها حاکی از آن است که ویژگی‌های خودشیفتگی در هنگام مشاهده تهدیدهای اجتماعی که متوجه افراد دیگر می‌شوند، با پردازش عصبی متغیرتر و هماهنگ‌تر مرتبط هستند.

خودشیفتگی یک ویژگی شخصیتی است که با اشتغال بیش از حد به خود و وابستگی به تعاملات اجتماعی برای تقویت تصویر خود مشخص می شود. روانشناسان بین خودشیفتگی آسیب پذیر که شامل ناامنی و نیاز شدید به تایید است و خودشیفتگی بزرگ که با احساس برتری، استحقاق، و پیگیری موقعیت اجتماعی و تحسین تعریف می شود، تمایز قائل می شوند. هر دو شکل با مشکلاتی در همدلی همراه هستند، مفهومی که هم دربرگیرنده همدلی عاطفی، توانایی به اشتراک گذاشتن یا احساس عواطف شخص دیگر، و همدلی شناختی، توانایی درک عقلانی آنچه که شخص دیگری در حال فکر یا احساس است، می شود.

این که آیا افراد بسیار خودشیفته توانایی درک دیگران را ندارند یا صرفاً انگیزه مراقبت ندارند، یک سؤال اصلی در تحقیقات شخصیت است. در یک متاآنالیز در سال 2020 روی بیش از 32000 نفر، افراد دارای خودشیفتگی بزرگ سطوح پایین‌تری از همدلی عاطفی و شناختی را در پرسش‌نامه‌ها گزارش کردند، اما آنها در آزمون‌های رفتاری که نیاز به درک افکار و احساسات شخص دیگری دارد، عملکرد قابل اندازه‌گیری بدتری نسبت به همسالان کمتر خودشیفته نداشتند. در این آزمون ها، کسری فقط در همدلی عاطفی ظاهر شد. نویسندگان مطالعه جدید این الگو را به عنوان نشانه ای می خوانند که افراد خودشیفته بزرگ می توانند از دیدگاه شخص دیگری استفاده کنند، اما ممکن است انگیزه لازم برای انجام این کار را نداشته باشند.

در عین حال، مطالعات فیزیولوژیکی و تصویربرداری مغز نشان می‌دهد که خودشیفته‌های بزرگ زمانی که موقعیت اجتماعی آنها به چالش کشیده می‌شود، بسیار حساس هستند. به عنوان مثال، یک مطالعه تصویربرداری از مغز در سال 2015 نشان داد که وقتی افراد از بازی پرتاب مجازی کنار گذاشته می‌شوند، افرادی که نمرات خودشیفتگی بالاتری دارند، فعالیت بیشتری در شبکه‌های مغزی نشان می‌دهند که درد و ناراحتی اجتماعی را پردازش می‌کنند. به طور مشابه، یک آزمایش فیزیولوژیکی در سال 2023 توسط سه نفر از نویسندگان مشابه نشان داد که افرادی که دارای خودشیفتگی بزرگ بودند، هنگام دریافت ارزیابی منفی، فعالیت بیشتری در عضلات صورت همراه با عصبانیت و ناامیدی نشان دادند، حتی اگر در پرسشنامه‌ها احساس ناراحتی بیشتری را گزارش نکردند.

با این حال، هنگامی که ناراحتی عاطفی برای شخص دیگری اتفاق می افتد، تصویر عصبی تغییر می کند. در یک مطالعه تصویربرداری عصبی در سال 2024 که در آن به شرکت‌کنندگان دستور داده شد تا با ویدیوهایی از افرادی که از دست دادن یا تهدیدهای شخصی خود را بازگو می‌کنند همدلی کنند، افرادی که دارای خودشیفتگی بزرگ بودند، در طول لحظات دلسوزی، فعالیت خاموشی در مناطق مرتبط با احساسات مغز نشان دادند. با این حال، زندگی اجتماعی روزمره به ندرت با دستورالعمل های صریح برای همدلی همراه است و اغلب شامل مشاهده نحوه ارزیابی یا انتقاد اشخاص ثالث از شخص دیگری است.

در تعاملات روزمره، افراد دائماً آنچه را که ایروینگ گافمن جامعه شناس «چهره» نامید، مدیریت می کنند، تصویر اجتماعی مثبتی از شایستگی یا قابل اعتماد بودن که فرد هنگام صحبت با دیگران بیان می کند. «تهدید چهره» زمانی اتفاق می‌افتد که تصویر ارائه‌شده شخصی به چالش کشیده شود یا بی‌اعتبار شود، و گافمن استدلال می‌کند که چنین لحظاتی نه تنها فردی را که تصویر او تهدید می‌شود، بلکه ناظرانی را که شاهد آن هستند نیز شرمنده می‌کند.

برای بررسی اینکه چگونه صفات خودشیفتگی با واکنش‌ها در این لحظات ارتباط دارد، ماتیاس پیژسپانن، نویسنده اصلی مطالعه و همکارانش مطالعه جدید را به عنوان بخشی از پروژه مواجهه با خودشیفتگی، همکاری بین دانشگاه آلتو و دانشگاه هلسینکی انجام دادند. پیسپانن دانشجوی دکترا در گروه علوم اعصاب و مهندسی زیست پزشکی در دانشگاه آلتو و در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه هلسینکی است.

پیسپانن به PsyPost گفت: «افراد با ویژگی‌های خودشیفتگی قوی، ارزش بالایی برای حفظ تصویر مثبت از خود قائل هستند و به بازخورد منفی حساس هستند. ما می‌خواستیم بفهمیم که آنها چه واکنشی نشان می‌دهند وقتی که شاهد تهدیدی برای تصویر شخص دیگری هستند.»

او توضیح داد: «تحقیقات قبلی در مورد خودشیفتگی و همدلی اغلب بر محرک‌های نسبتاً ساده، مانند عکس‌هایی از حالات عاطفی چهره، یا دستور صریح به شرکت‌کنندگان برای همدردی تکیه کرده‌اند. درعوض، ما از شرکت‌کنندگان خواستیم ببینند که شخص دیگری بازخورد منفی درباره داستان‌های شخصی‌اش را در یک محیط پیچیده‌تر و طبیعی‌تر دریافت می‌کند، بدون اینکه صریحاً از آنها همدلی بخواهیم. این به ما امکان داد تا بررسی کنیم که چگونه ویژگی‌های خودشیفتگی در واکنش‌های مغزی زمانی که افراد به‌طور خودجوش موقعیت‌های اجتماعی پیچیده‌ای را مشاهده و تفسیر می‌کنند که در طول زمان آشکار می‌شوند و بیشتر شبیه به تعاملات زندگی واقعی هستند، منعکس می‌شوند.»

برای بررسی این سوال در یک مطالعه از پیش ثبت‌شده (با داده‌هایی که در صورت درخواست از نویسنده مربوطه در دسترس است)، محققان 935 بزرگسال را به‌صورت آنلاین با استفاده از فهرست شخصیت خودشیفته، که ویژگی‌های بزرگی مانند نمایش‌گرایی، استحقاق و میل به قدرت را اندازه‌گیری می‌کند، غربالگری کردند. از آن گروه، این تیم از بزرگسالان راست دست بدون تشخیص های روانپزشکی یا عصبی که نمرات آنها تقریباً در 20 درصد بالا یا 30 درصد پایین گروه غربالگری شده بود، دعوت کرد تا تحت تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی قرار گیرند، که جریان خون در مغز را برای اندازه گیری فعالیت عصبی ردیابی می کند.

در مجموع 73 شرکت‌کننده جلسه اسکن را به پایان رساندند و پس از حذف 15 نفر با حرکت بیش از حد سر، نمونه تصویربرداری مغز نهایی شامل 28 بزرگسال با خودشیفتگی بزرگ و 30 نفر با خودشیفتگی بزرگ کم بود که زنان حدود 70 درصد نمونه را تشکیل می‌دادند.

به عنوان بخشی از مطالعه غربالگری آنلاین، شرکت‌کنندگان شاخص مختصر واکنش‌پذیری بین‌فردی را تکمیل کردند، پرسشنامه‌ای که چهار جنبه همدلی را ارزیابی می‌کند: نگرانی همدلانه (گرمی و شفقت نسبت به دیگران)، دیدگاه‌گیری (پذیرش دیدگاه دیگران)، ناراحتی شخصی (پریشانی هنگام مشاهده رنج دیگران)، و فانتزی (همذات پنداری با شخصیت‌های خیالی). در داخل اسکنر، شرکت‌کنندگان ویدئوهایی از یک بازیگر با بازی یک بازیگر تماشا کردند که چهار داستان شخصی درباره احساس تحسین یا طرد شدن از نظر اجتماعی در دوران جوانی و در گذشته نزدیک تعریف می‌کرد. پس از هر داستان، ویدیویی از یک ارزیاب ارائه می‌شد که به داستان‌نویس بازخورد می‌داد، و به شرکت‌کنندگان دستور داده شد که بازخورد دریافت‌شده را تماشا کنند.

در نیمی از ویدیوها، ارزیاب بازخورد تأیید چهره ارائه می‌کرد که از حساب راوی پشتیبانی و تأیید می‌کرد. در نیمه دیگر، ارزیاب بازخورد تهدیدآمیز ارائه کرد و با انتقاد از داستان به عنوان ناکافی یا غیرقابل قبول، تصویر خود راوی را به چالش کشید. پس از هر کلیپ بازخورد، شرکت کنندگان میزان لذت عاطفی، شدت عاطفی، احساس کنترل و غرور خود را در مقیاس 1 تا 9 ارزیابی کردند.

محققان تجزیه و تحلیل مغز خود را بر روی سه ساختار درگیر در جنبه های مختلف همدلی متمرکز کردند. یکی اینسولا قدامی بود، ناحیه‌ای که عمیقاً در شکاف بین لوب پیشانی و گیجگاهی فرو رفته و به ایجاد احساسات عاطفی غریزی و به اشتراک گذاشتن رنج دیگران کمک می‌کند. دو مورد دیگر قشر جلوی پیشانی پشتی جانبی، ناحیه ای در سطح بیرونی فوقانی جلوی مغز که در تنظیم احساسات و پرسپکتیو نقش دارد، و قشر دندانه ای خلفی، ساختاری نزدیک به پشت خط میانی داخلی مغز بود که به ارتباط موقعیت فرد دیگر با خاطرات شخصی خود کمک می کند. محققان با استفاده از یک اطلس مغزی استاندارد، این سه منطقه را به 16 زیر منطقه کوچکتر تقسیم کردند و هر کدام را جداگانه تجزیه و تحلیل کردند.

برای بررسی نحوه پردازش تقریباً چهار دقیقه ویدیوهای بازخورد منفی توسط شرکت‌کنندگان، تیم از تکنیکی به نام همبستگی بین موضوعی استفاده کرد که افزایش و کاهش فعالیت مغز را لحظه به لحظه بین هر جفت شرکت‌کننده در یک گروه مقایسه می‌کند. وقتی دو نفر صحنه ای را به روشی مشابه پردازش می کنند، فعالیت مغز آنها به اوج می رسد و همزمان کاهش می یابد و همبستگی بالایی ایجاد می کند. تحقیقات قبلی تصویربرداری عصبی با استفاده از این رویکرد نشان داد که افرادی با ویژگی‌های شخصیتی مشابه، در هنگام تماشای ویدیوهای واقعی، فعالیت مغزی هماهنگ‌تری را نشان می‌دهند.

محققان همچنین در پیش ثبت نام خود پیش بینی کردند که گروه با خودشیفتگی بالا در این مناطق فعالیت کلی کمتری نشان خواهد داد. برای آزمایش این، آن‌ها تحلیل سنتی‌تری انجام دادند که قدرت فعال‌سازی مغز را در شش لحظه ۱۵ ثانیه‌ای اندازه‌گیری کردند، زمانی که رتبه‌دهنده به شدت روایت راوی را رد کرد.

در پرسشنامه همدلی، شرکت کنندگان در گروه خودشیفتگی بالا در سه مقیاس از چهار مقیاس همدلی کمتری را نسبت به افراد گروه خودشیفتگی کم گزارش کردند. به طور خاص، گروه خودشیفتگی بالا در دیدگاه‌گیری (میانگین 11.4 در مقابل 14.4) و نگرانی همدلانه (13.0 در مقابل 15.5) و همچنین ناراحتی شخصی امتیاز کمتری کسب کردند، در حالی که تفاوت در مقیاس فانتزی از نظر آماری معنی‌دار نبود.

در رتبه‌بندی پس از ویدیوی تمام ۷۳ شرکت‌کننده اسکن شده، مشاهده بازخورد منفی باعث کاهش لذت عاطفی شد (به طور متوسط ۵.۰۳ از ۹، در مقایسه با ۶.۲۶ پس از بازخورد حمایتی)، شدت عاطفی را افزایش داد و احساس غرور را کمی کاهش داد. مشاهده بازخورد حمایتی پس از یک داستان تحسین، احساسات خوشایند را برای شرکت کنندگان در گروه کم خودشیفتگی افزایش داد، افزایشی که در گروه با خودشیفتگی بالا از نظر آماری معنی دار نبود.

در آنالیزهای تصویربرداری مغزی ویدیوهای بازخورد منفی و تهدیدکننده چهره، شرکت‌کنندگان با خودشیفتگی بزرگ همگام‌سازی عصبی ضعیف‌تری با یکدیگر نسبت به گروه خودشیفتگی کم در پنج ناحیه قشر جلوی پیشانی پشتی جانبی و قشر کمربندی خلفی نشان دادند. پس از تنظیم برای مقایسه‌های چندگانه در تمام 16 زیر منطقه، تفاوت در دو ناحیه از نظر آماری معنی‌دار باقی ماند: قسمت تحتانی قشر جلوی مغزی خلفی چپ و قسمت خلفی قشر کمربندی خلفی راست. هنگامی که محققان ویدئوهای بازخورد حمایتی را تجزیه و تحلیل کردند، تفاوت در همگام سازی مغز بین دو گروه در هیچ یک از مناطق آزمایش شده از نظر آماری معنی دار نبود.

برخلاف پیش‌بینی‌های اولیه محققان، همگام‌سازی مغز در جزیره قدامی به میزان آماری معنی‌داری بین گروه‌های خودشیفتگی بالا و پایین در هنگام تماشای ویدیوهای بازخورد منفی تفاوت نداشت، اگرچه یک منطقه در سمت چپ قبل از اصلاح برای مقایسه‌های متعدد به آستانه آماری نزدیک شد. علاوه بر این، یک تجزیه و تحلیل سنتی که قدرت کل فعال‌سازی را در شش لحظه بحرانی اوج 15 ثانیه‌ای بررسی می‌کرد، هیچ تفاوت گروهی آماری معنی‌داری در هیچ یک از سه ناحیه مغز پیدا نکرد، به این معنی که پیش‌بینی نیز پشتیبانی نشد.

به عبارت دیگر، تفاوت‌های گروهی در مطالعه فعلی نشان داد که فعالیت مغزی شرکت‌کنندگان در طول فیلم‌ها چقدر با یکدیگر مطابقت دارد، و در مورد شدت واکنش این نواحی در بدترین لحظات یافت نشد. مطالعه تصویربرداری عصبی در سال 2024 که قبلاً شرح داده شد، به طور مشابه هیچ ارتباط آماری معنی‌داری بین خودشیفتگی بزرگ و فعال‌سازی سینگولیت خلفی با استفاده از تحلیل فعال‌سازی سنتی پیدا نکرد.

از آنجایی که قشر جلوی پیشانی پشتی جانبی و قشر کمربندی خلفی ارتباط نزدیکی با همدلی شناختی و دیدگاه‌گیری دارند، نویسندگان این فرضیه را مطرح کردند که کاهش هماهنگی در این نواحی ممکن است منعکس‌کننده درگیری متغیرتر و کمتر منسجم‌تر با مخمصه فرد مقابل در میان ناظران بسیار خودشیفته باشد.

پیسپانن گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که افراد با ویژگی‌های خودشیفتگی قوی ممکن است نسبت به سایر افراد به موقعیت‌هایی واکنش متفاوتی نشان دهند که در آن تصویر فرد دیگری از خود تهدید می‌شود، که به طور بالقوه منعکس‌کننده تفاوت‌هایی در آنچه آنها به آن توجه می‌کنند یا نحوه تفسیر آنها از موقعیت است.» “در پرسشنامه همدلی ما، آنها همچنین گزارش دادند که کمتر احتمال دارد نظرات دیگران را در نظر بگیرند. این ممکن است ایجاد ارتباط واقعی با دیگران را دشوارتر کند و به توضیح برخی از مشکلات و سوء تفاهم هایی که افراد با ویژگی های خودشیفتگی قوی در تعاملات اجتماعی تجربه می کنند کمک کند.”

پیسپانن خاطرنشان کرد: «یک چیزی که ما را شگفت‌زده کرد این بود که تفاوت آماری معنی‌داری در اینسولای قدامی، ناحیه‌ای از مغز مرتبط با همدلی عاطفی، که به معنای به اشتراک گذاشتن احساسات فرد دیگر است، پیدا نکردیم». “یک توضیح احتمالی این است که محیط تجربی ما شامل مشاهده و تفسیر تعاملات اجتماعی پیچیده، به جای پاسخ به نشانه های احساسی ساده، مانند حالت چهره یا ناراحتی فرد دیگر است. این ممکن است به توضیح اینکه چرا این تفاوت ها در مناطق مغز مرتبط با تفسیر و درک موقعیت های اجتماعی آشکارتر بود، به جای مناطقی که بیشتر با طنین عاطفی با دیگران مرتبط است، آشکارتر بود.”

محققان همچنین خاطرنشان می‌کنند که مطالعات قبلی که نشان‌دهنده کاهش فعالیت در جزیره قدامی بود، اغلب به طور خاص به شرکت‌کنندگان دستور می‌داد تا با افراد روی صفحه همدردی کنند، در حالی که شرکت‌کنندگان در مطالعه کنونی این تعامل را بدون دستورالعمل‌هایی در مورد چگونگی احساس مشاهده کردند. با این حال، نویسندگان اضافه می‌کنند که دستورالعمل‌ها به تنهایی احتمالاً تمام تفاوت‌های بین مطالعات را در نظر نمی‌گیرند.

پیسپانن افزود: «مطالعه ما ارزش بررسی خودشیفتگی و همدلی را در موقعیت‌های مرتبط اجتماعی که شباهت بیشتری به زندگی روزمره دارند، برجسته می‌کند. درک اینکه چگونه صفات خودشیفتگی با پاسخ های مغز در مناطق مرتبط با همدلی در طول تعاملات اجتماعی مرتبط است، بینش جدیدی را در مورد نحوه بیان این ویژگی ها در تعاملات دنیای واقعی ارائه می دهد و ممکن است به ما در درک اینکه چرا تعاملات اجتماعی گاهی منجر به سوء تفاهم یا پاسخ های غیرمنتظره می شود، کمک کند.

هنگام تفسیر این نتایج باید به چند نکته توجه داشت. همگام سازی کمتر به این معنی است که پاسخ های مغزی شرکت کنندگان با خودشیفتگی بالا بیشتر با یکدیگر متفاوت است. همزمانی خود معیار مستقیمی برای همدلی نیست. همانطور که نویسندگان اشاره می‌کنند، همسویی ضعیف‌تر بین شرکت‌کنندگان ممکن است ناشی از توجه سرگردان، بی‌تفاوتی، یا روش‌های مختلف تفسیر صحنه باشد، مانند برخی از بینندگان بسیار خودشیفته که به جای راوی خجالت‌زده، با ارزیاب خشن همذات پنداری می‌کنند.

این مطالعه همچنین حس همدلی یا خجالت را در حین تماشای شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری نکرد، بنابراین ارتباط با چشم‌انداز بر روی کاری است که این دو ناحیه مغز معمولاً انجام می‌دهند. هر دو منطقه همچنین از عملکردهای دیگری مانند توجه و تفکر مستقل پشتیبانی می کنند.

وی تاکید کرد: یک توضیح مهم این است که ما خودشیفتگی را به عنوان یک ویژگی شخصیتی بررسی کردیم نه اختلال شخصیت خودشیفته که یک تشخیص بالینی است. “هدف ما شناسایی یا تشخیص خودشیفتگی در افراد نبود، بلکه درک بهتر اینکه چگونه ویژگی‌های خودشیفتگی با تفاوت‌های پاسخ‌های مغز در موقعیت‌های اجتماعی طبیعت‌گرایانه مرتبط است. علاوه بر این، از آنجا که شرکت‌کنندگان بر اساس ویژگی‌های خودشیفتگی بزرگی که مردم معمولاً با خودشیفتگی مرتبط هستند، انتخاب شدند، یافته‌های ما را نمی‌توان به حساسیت‌پذیری، که به‌طور قوی‌تر با خودشیفتگی آسیب‌پذیر مرتبط است، تعمیم داد. کشف اینکه چگونه صفات خودشیفتگی بزرگ و آسیب پذیر در پاسخ های عصبی آنها به شرایط مشابه در آینده متفاوت است، جالب خواهد بود.

نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که مطالعات آینده با نمونه‌های بزرگ‌تر و متنوع‌تر برای اطمینان از قدرت آماری بیشتر و اندازه‌گیری مستقیم احساسات اجتماعی مانند شرمساری و تحقیر در طول تعاملات بلادرنگ مورد نیاز است.

پیسپانن گفت: «هدف گسترده‌تر ما این است که با بررسی چگونگی بیان ویژگی‌های خودشیفتگی در تعاملات اجتماعی، به جای تمرکز صرف بر روی فرد، دیدگاه جدیدی در مورد خودشیفتگی ارائه کنیم. در مطالعه بعدی، ما بررسی می‌کنیم که چگونه ویژگی‌های خودشیفتگی با حالات صورت مرتبط است، زمانی که مردم درباره داستان‌های شخصی خود بازخورد دریافت می‌کنند.»

او در پایان گفت: «خودشیفتگی اغلب با عبارات انگ زنی مورد بحث قرار می گیرد، حتی اگر صفات خودشیفتگی در یک پیوستار وجود داشته باشد و به درجات متفاوتی در همه وجود دارد». اگرچه این ویژگی‌ها نسبتاً پایدار هستند، نحوه بیان آنها ممکن است بسته به زمینه اجتماعی متفاوت باشد. درک اینکه چه زمانی و چرا رفتارهای خودشیفته در تعاملات اجتماعی ظاهر می‌شوند ممکن است درک دقیق‌تری از چگونگی بروز مشکلات بین فردی ارائه دهد.

این مطالعه با عنوان “کاهش پیوند مغز اجتماعی با تهدیدات علیه دیگران در خودشیفتگی” توسط Matias Piispanen، Jarno Tuominen، Mariel Vuolio، Penti Hentonen، Ville J. Harjunen، Emi Koskinen، Elisabeth Krusemark، Enrico Glerean، Samekolla Rykolakis، انریکو گلرین، میلکولا و میلکولا نوشته شده است.