چگونه شبکه های سلول های مغز با شکل گیری عادات کوکائین منبسط و منقبض می شوند

همانطور که موش ها یاد می گیرند که خودشان کوکائین مصرف کنند، دسته ای از سلول های مغزی که این رفتار را کنترل می کنند، در ابتدا گسترش می یابند و با سخت شدن این عادت کاهش می یابد. این یافته نشان میدهد که شبکههای مغزی حاکم بر اعتیاد به طور مداوم در حال تغییر سلولهای فردی هستند، حتی زمانی که اعمال خارجی ثابت میمانند. این یافته ها در یک مطالعه کوچک در منتشر شد مجله نورولوژی.
ایجاد یک اختلال مصرف مواد معمولاً به دنبال یک توالی قابل پیش بینی از تغییرات رفتاری است. با مرحله یادگیری اولیه برای به دست آوردن دارو شروع می شود، پس از آن دوره ای که روال مصرف دارو تثبیت می شود و در نهایت مرحله نگهداری که در آن عادت به طور خودکار تبدیل می شود، شروع می شود.
محققان می خواستند بفهمند که در طول این انتقالات رفتاری دقیقاً چه اتفاقی در مدار سلولی مغز می افتد. برای پاسخ به این سوال، محققان بر ساختار کوچکی در عمق مغز به نام هسته اکومبنس تمرکز کردند. این منطقه به عنوان مرکز پردازش اولیه برای انگیزه، پاداش و حرکت فیزیکی عمل می کند.
بیشتر سلول های این ناحیه نورون های خاردار متوسط نامیده می شوند. این نورون ها سیگنال هایی را از قسمت های مختلف مغز دریافت می کنند و به عنوان دروازه عمل می کنند. آنها تصمیم می گیرند که آیا حیوان باید اقدام خاصی برای دریافت جایزه انجام دهد یا خیر.
خبرنامه رایگان روزانه
کشف بزرگ روانشناسی بعدی را از دست ندهید
هر روز صبح، PsyPost خلاصهای کوتاه درباره جالبترین تحقیقات جدید در زمینه روانشناسی و عصبشناسی ارسال میکند.
تیمی از دانشمندان به رهبری دانشمندان علوم اعصاب Linjie Jin، Xiguang Qi و Yan Dong از دانشگاه پیتسبورگ آزمایشی را برای نظارت بر این سلول ها در زمان واقعی طراحی کردند. هدف آنها ترسیم نحوه انطباق شبکه با یادگیری فعالانه جستجوی کوکائین در یک دوره زمانی طولانی بود.
این تیم تحقیقاتی به موشهای نر آموزش دادند تا با فشار دادن یک اهرم در محفظهای تخصصی، کوکائین مصرف کنند. به مدت 11 روز، موش ها هر روز دو ساعت را در اتاق سپری کردند.
موشها در یک پنجره چهار ساعته در روز در اتاقکها قرار گرفتند تا تفاوتهای رفتاری ناشی از چرخههای طبیعی خواب و بیداری را به حداقل برسانند. اگر موش اهرم فعال را فشار می داد، مقدار کمی کوکائین دریافت می کرد که همراه با نور چشمک زن و صدای شنوایی بود. یک اهرم دوم غیرفعال نیز در محفظه وجود داشت، اما فشار دادن آن هیچ تاثیری نداشت.
برای ردیابی فعالیت مغز، این تیم از تکنیکی به نام تصویربرداری از کلسیم استفاده کردند. آنها ویروس خاصی را به هسته اکومبنس تزریق کردند که باعث می شود نورون های خاردار متوسط هنگام شلیک یک سیگنال الکتریکی، نور فلورسنت ساطع کنند.
محققان با جراحی یک استوانه شیشه ای کوچک را در بافت مغز کاشته و میکروسکوپ های مینیاتوری را به سر حیوانات متصل کردند. این تجهیزات به آنها اجازه میداد تا سلولهای درخشان مغز را در زمان واقعی ضبط کنند، زیرا موشها در حال حرکت بودند و اهرمی را برای توزیع دارو فشار میدادند.
محققان تغییرات مختلفی را در اعمال حیوانات با پیشرفت دوره 11 روزه مشاهده کردند. آنها از یک برنامه هوش مصنوعی برای ردیابی نقاط خاصی در بدن حیوانات استفاده کردند و مسیرهای دقیق پیاده روی آنها را ترسیم کردند.
در ابتدای تمرین، موشها قبل از یافتن و فشار دادن اهرم فعال، بهطور تصادفی سرگردان شدند. مسیر آنها نامنظم و غیرقابل پیش بینی بود.
در پایان آزمایش، موشها الگوهای حرکتی بسیار کلیشهای داشتند. آنها یک مسیر مستقیم و کارآمد را به سمت اهرم در پیش گرفتند و آن را در فواصل منظم فشار دادند و بین دوزهای مصرفی، حرکات دایره ای مکرر در اطراف محفظه انجام دادند.
محققان دریافتند که فواصل بین فشار دادن اهرم ها با گذشت روزها کوتاه تر و ثابت تر می شود.
یک گروه کنترل از موش ها آموزش دیدند تا به جای کوکائین به دنبال آب قند باشند. این موشهای کنترل یاد گرفتند که اهرم را فشار دهند، اما الگوهای بیشفعالی و تکراری حرکات دایرهای که در گروه دارو دیده میشد را ایجاد نکردند.
دادههای تصویربرداری مغز، تغییر مشابهی را در فعالیت سلولی نشان داد. دانشمندان از یک ابزار آماری به نام اطلاعات متقابل برای فیلتر کردن فعالیت های تصادفی پس زمینه مغز استفاده کردند. این تجزیه و تحلیل ریاضی، نورونهایی را که دقیقاً در عرض پنج ثانیه پس از فشار دادن اهرم توسط ماوس شلیک میشوند، جدا کرد.
فرمول ریاضی روابط خطی و غیرخطی بین سلول های درخشان و عمل فیزیکی را تخمین می زند. برای اطمینان از دقت، دانشمندان دادههای زمانبندی را هزار بار برای هر سلول تصادفی کردند تا ثابت کنند شلیک واقعاً مربوط به فشار اهرم است و نه فقط یک رویداد تصادفی.
در چند روز اول تمرین، تعداد سلول های مغزی که در پاسخ به فشار دادن اهرم شلیک می شوند، به سرعت افزایش می یابد. با یادگیری این کار جدید، شبکه عصبی مصرف کننده دارو بزرگ شد.
این گسترش منطقی بیولوژیکی است زیرا یادگیری اولیه به تلاش شناختی عظیم نیاز دارد. حیوان باید محیط را پردازش کند، قوانین را درک کند و یک عمل فیزیکی خاص را با تحویل دارو مرتبط کند.
سپس، هنگامی که در حدود روز هفتم جستجوی مواد مخدر به یک عادت ریشهدار تبدیل شد، این روند معکوس شد. تعداد کل سلول های فعال به تدریج به سطح پایه مشاهده شده در روز اول کاهش یافت.
دانشمندان خاطرنشان کردند که شدت تک تک سلول های درخشان در طول آزمایش ثابت مانده است. این شبکه با جذب سلولهای بیشتر و سپس دور انداختن آنها، به جای اینکه سلولهای موجود با قدرت بیشتری شلیک کنند، تکامل مییابد.
این فرآیند گسترش و اصلاح شبیه نحوه یادگیری سیستم های هوش مصنوعی است. شبکههای عصبی اغلب به قدرت محاسباتی عظیم و مسیرهای فعال زیادی برای یادگیری اولیه یک کار نیاز دارند. هنگامی که آموزش کامل شد، سیستم می تواند اتصالات غیر ضروری را حذف کند تا همان کار را با کارایی بیشتری انجام دهد.
تیم تحقیقاتی همچنین نورون های فردی خاص را هر روز بر اساس شکل دقیق و موقعیت فیزیکی آنها ردیابی کردند. برای دههها، دانشمندان این نظریه را مطرح کردهاند که خاطرات و عادتها در گروههای ثابت و بدون تغییر نورونها به نام انگرام ذخیره میشوند.
تصویربرداری میکروسکوپی روزانه نشان داد که شبکه هسته اکومبنس در واقع بسیار پویا است. ترکیب دقیق شبکه فعال از یک جلسه به جلسه دیگر تغییر می کند.
حدود نیمی از سلول های مغزی که در یک روز در پاسخ به فشار دادن اهرم نقش دارند تا جلسه تصویربرداری بعدی از شبکه خارج می شوند. این سلولهای غیرفعال با دستهای کاملاً تازه از نورونهای تازه استخدامشده جایگزین شدند.
این چرخش مداوم نشان میدهد که مغز میتواند رفتار خارجی بسیار پایدار و تکراری را با استفاده از یک استخر در حال تغییر نورونها حفظ کند. رفتار اعتیادآور حتی زمانی که سخت افزار بیولوژیکی که آن را اجرا می کند، اجزای آن را تعویض می کند، پایدار می ماند.
اگرچه این یافتهها بینش دقیقی را در مورد مدارهای مغز ارائه میدهند، مدلهای حیوانی مصرف مواد مخدر به طور کامل اعتیاد انسان را نشان نمیدهند. موش هایی که با فشار دادن اهرم برای پاداش، ویژگی های عصبی زیستی اساسی را با انسان ها به اشتراک می گذارند، اما اختلالات مصرف مواد در انسان شامل عوامل اجتماعی و روانی مختلفی است که یک اتاق آزمایشگاهی نمی تواند آنها را بازتولید کند.
این مطالعه فقط موشهای نر را مورد بررسی قرار داد زیرا محققان دریافتند که نرها نسبت به میکروسکوپهای کوچک متصل به سرشان تحمل بیشتری دارند. آزمایشهای آینده باید شامل موشهای ماده باشد تا مشخص شود که آیا این پویاییهای شبکه مغز در جنسهای مختلف متفاوت عمل میکنند یا خیر.
جایگزینی مداوم سلول های مغزی در شبکه ممکن است کاملاً منحصر به کوکائین یا اعتیاد نباشد. این چرخش سلولی ممکن است منعکس کننده مکانیسم وسیع تری باشد که مغز برای به روز رسانی خاطرات و اصلاح هر مهارت فیزیکی تازه آموخته شده استفاده می کند و با تغییر محیط، ذهن را انعطاف پذیر نگه می دارد.
نتایج آماری در این مطالعه توسط تعداد نسبتاً کمی از نورونهایی که میتوانستند بهطور کامل طی چند روز ردیابی شوند، محدود شد. ردیابی سلول های فردی در یک حیوان متحرک از نظر فنی دشوار است، به این معنی که دانشمندان فقط می توانند همپوشانی سلولی را بین جلسات تصویربرداری مجاور مقایسه کنند، نه در کل دوره 11 روزه.
مطالعات آینده باید بررسی کند که آیا گسترش و انقباضات شبکه مشابه با مواد اعتیادآور مختلف مانند مواد افیونی یا الکل رخ می دهد یا خیر. محققان همچنین قصد دارند نحوه ارتباط سایر نواحی مرتبط مغز با هسته اکومبنس را در طول این مراحل شکل گیری عادت مطالعه کنند.
این مطالعه با عنوان “تقویت دینامیک عصبی هسته اکومبنس در طی آموزش خودگردانی کوکائین” توسط لینجی جین، ژیگوانگ چی، جیانوی لیو، ویلیام جی رایت، ترا آ. شال، کینگ-لون لی، بو زنگ، چارلز وانگ، لیرونگ وانگ و یان تالیف شده است.



