وقتی شریک زندگی نمی خواهد عذرخواهی کند، افراد دلبسته مضطرب ممکن است عصبانیت بیشتری داشته باشند

بر اساس تحقیقات جدید منتشر شده در مجله، زمانی که یک شریک عاشقانه پس از آزار دادن او از عذرخواهی امتناع می ورزد، افراد مبتلا به اضطراب طرد تمایل بیشتری به ابراز ناراحتی، کناره گیری و امتناع از بخشش دارند. مجله روانشناسی اجتماعی. در سه مطالعه، یافته‌ها نشان می‌دهد که واکنش یک شریک بعد از یک درگیری می‌تواند نحوه واکنش افراد دلبسته مضطرب را شکل دهد، و یک آزمایش نشان داد که نادیده گرفتن کامل ممکن است برای آنها دشوار باشد.

هر رابطه عاشقانه شامل تخلفات گاه و بیگاهی است که زمانی رخ می دهد که یکی از شرکا یک قانون صریح یا ضمنی رابطه را نقض کند. اینکه چگونه زوج‌ها پس از این گام‌های اشتباه کنار می‌آیند، تا حدی به دلیل سبک دلبستگی بزرگسالان، الگوی روان‌شناختی انتظارات، و ناامنی در مورد نزدیکی و قابلیت اطمینان در روابط صمیمانه شکل می‌گیرد. روانشناسان معمولاً ناامنی دلبستگی را در دو بعد می سنجند: دلبستگی اجتنابی که شامل ناراحتی ناشی از صمیمیت و ترجیح استقلال عاطفی است و دلبستگی مضطرب که اشتیاق شدید برای نزدیکی را با ترس شدید از طرد شدن یا رها شدن ترکیب می کند.

از آنجایی که افرادی که سطح بالایی از اضطراب دلبستگی دارند اغلب به ارزش خود شک دارند و نگران این هستند که آیا همسرشان واقعاً به آنها اهمیت می دهد یا خیر، تعارضات رابطه می تواند به سرعت عمیق ترین ناامنی های آنها را تحریک کند. در سال 2005 در یک مطالعه مشاهده‌ای و دفتر خاطرات روی زوج‌ها، افرادی که دارای اضطراب دلبستگی بالاتر بودند، تعارض روابط روزانه بیشتری را درک کردند، هنگام بحث در مورد مسائل اصلی احساس اضطراب بیشتری داشتند و به جای خنثی کردن آنها، به تشدید مشاجرات تمایل داشتند. هنگامی که یک شریک مرتکب اشتباهی می شود، قربانیان ممکن است با رفتارهای سازنده ای مانند بخشش که به بازسازی اعتماد کمک می کند، یا رفتارهای مخرب مانند اجتناب از شریک، ایجاد رنجش و امتناع از بخشش پاسخ دهند که می تواند در طول زمان رابطه را تضعیف کند.

مطالعات قبلی که بررسی می‌کردند آیا دلبستگی مضطرب با واکنش‌های مخرب به دنبال اشتباه مرتبط است یا خیر، نتایج متفاوتی را به همراه داشته است. به عنوان مثال، یک متاآنالیز در سال 2019 از 26 مطالعه نشان داد که افرادی که دارای اضطراب دلبستگی بالاتر هستند، عموماً برای بخشیدن دیگران که به آنها آسیب رسانده‌اند، سخت‌تر می‌شوند. با این حال، یک مطالعه در سال 2015 توسط سی وارد استراترز، یکی از نویسندگان مقاله جدید، نشان داد که بزرگسالانی که دلبسته مضطرب شده بودند، در یک مطالعه اولیه، پس از رفتار نادرست گذشته، بیشتر از خود رنجیده بودند و اجتناب می کردند، اما این روابط به طور مداوم در مطالعه دوم که در آن سبک های دلبستگی به طور تجربی در شیوه های دلبستگی وجود داشت، تکرار نشدند.

پژوهش جدید به رهبری برایانا دیویسون، دانشجوی دکترا در آزمایشگاه عشق دانشگاه کلگری، که این تحقیق را در دانشگاه یورک، همراه با استراترز، جینگگوان سوفی لی و امی مویز انجام داد، بررسی کرد که آیا رفتار شریک خشونت آمیز پس از یک تخلف به توضیح زمانی که قربانیان دلبسته مضطرب به واکنش های مخرب روی می آورند یا خیر کمک می کند.

به جای عذرخواهی صادقانه، شرکای متخلف اغلب سعی می کنند با «عذرخواهی نکردن» از تصویر خود محافظت کنند. در چارچوب پژوهشگران، عذرخواهی نکردن صرفاً شکست در عذرخواهی نیست، بلکه یک واکنش فعال و دفاعی است که امتناع از عذرخواهی را با رفتارهایی مانند عذرخواهی، انکار سرزنش، مقصر دانستن قربانی یا حمله ترکیب می‌کند. از آنجایی که افراد دلبسته مضطرب به علائمی توجه می کنند که آیا شریک زندگی آنها از نظر عاطفی در دسترس است و به نیازهای آنها پاسخ می دهد، دیویسون و همکارانش فرض کردند که عدم عذرخواهی شریک زندگی نشان دهنده کمبود است و قربانیان دلبسته مضطرب را وادار به واکنش مخرب می کند.

دیویسون به PsyPost گفت: «تحقیقات قبلی به ما می‌گویند که دلبستگی بزرگسالان نقش مهمی در نحوه واکنش افراد و مدیریت اشتباهات رابطه‌ای در روابط عاشقانه‌شان دارد؛ با این حال، در مورد اینکه چگونه دلبستگی بزرگسالان واکنش‌های طولانی‌مدت افراد را پس از ظلم شریک عاشقانه‌شان به آنها شکل می‌دهد، بسیار کمتر شناخته شده است. “تحقیق ما این شکاف را با بررسی اینکه آیا افراد دلبسته مضطرب بیشتر خشمگین می شوند، از شریک زندگی خود دوری می کنند یا بعد از اشتباه رابطه ای برای بخشش تلاش می کنند یا خیر و اینکه آیا این پاسخ های طولانی مدت به دلیل امتناع شریک زندگی آنها از عذرخواهی شکل می گیرد یا نه. درک اینکه چگونه افراد دلبسته مضطرب به رفتارهای نادرست رابطه پاسخ می دهند بسیار مهم است، زیرا این واکنش بالقوه می تواند برای آنها کیفیت پاسخ دهد. روابط نزدیک و امنی را که می خواهند حفظ کنند.”

برای آزمایش این ایده‌ها، محققان سه مطالعه از پیش ثبت‌شده را انجام دادند و داده‌ها، مواد مطالعه و کد تجزیه و تحلیل خود را در دسترس عموم قرار دادند، اگرچه تجزیه و تحلیل اصلی در مطالعه 1 از طراحی از پیش ثبت‌شده خود منحرف شد که فقط به همبستگی‌های ساده نیاز داشت. در اولین مطالعه، این تیم 242 بزرگسال، از جمله 121 زوج عاشقانه را که حداقل شش ماه با هم بودند، با میانگین سنی 36 سال و متوسط ​​طول رابطه تقریباً 12.6 سال مورد بررسی قرار دادند.

هر شرکت کننده یک پرسشنامه 12 سوالی را تکمیل کرد که سبک دلبستگی مضطرب و اجتنابی خود را در مقیاس 1 تا 7 رتبه بندی کرد و سپس در مورد یک تعارض حل نشده اخیر نوشت که در آن شریک زندگی آنها به آنها صدمه زده بود. اگرچه هر دو عضو هر زوج درگیر بودند، اما هر یک از افراد درگیری را به یاد می آورد که شخصاً برای آنها برجسته بود، نه اینکه هر دو طرف در مورد یک رویداد گزارش دهند.

پس از نوشتن در مورد تعارض، شرکت‌کنندگان به میزان پاسخی که شریکشان بدون عذرخواهی می‌کرد، ارزیابی کردند، مثلاً تقصیر را به گردن آنها انداختند. آنها همچنین واکنش های مخرب خود را در مقیاس های 1 تا 7 در سه حوزه ارزیابی کردند: خودداری از رنجش با تحقیر و تحقیر، اجتناب یا کناره گیری از شریک زندگی خود، و خودداری از بخشش. محققان این سه امتیاز را در یک نمره کل واحد برای واکنش‌های مخرب ترکیب کردند و برای اجتناب از دلبستگی در تمام تحلیل‌های اولیه به طور آماری تنظیم کردند تا نقش خاص اضطراب دلبستگی را جدا کنند.

در مطالعه 1، بررسی همبستگی های ساده به تنهایی نشان داد که افراد دارای اضطراب دلبستگی بالاتر، واکنش های مخرب بیشتری را گزارش کردند، با میانگین کلی نمونه 1.79 از 7 در مقیاس واکنش مخرب. پس از اینکه محققان دلبستگی اجتنابی را در نظر گرفتند، رابطه مستقیم بین اضطراب دلبستگی و واکنش‌های مخرب از نظر آماری معنی‌دار نبود.

در عوض، این رابطه به نحوه واکنش شریک پس از انجام اشتباه بستگی داشت: زمانی که شرکت‌کنندگان سطوح پایینی از رفتار غیرقابل معذرت‌خواهی را از طرف شریک خود دریافتند، اضطراب دلبستگی به طور معنی‌داری با واکنش‌های مخرب مرتبط نبود، اما زمانی که شرکت‌کنندگان سطوح بالایی از رفتار غیر عذرخواهی را درک کردند، اضطراب دلبستگی بالاتر با رفتار مخرب‌تر همراه بود.

برای تأیید این نتایج در یک گروه بزرگتر و مستقل و بهبود دقت اندازه گیری دلبستگی آنها، محققان مطالعه دومی را با 538 بزرگسال در روابط عاشقانه منحصر به فرد که حداقل شش ماه به طول انجامید، انجام دادند. شرکت کنندگان در مطالعه 2 میانگین سنی 25 سال و میانگین طول رابطه 5.5 سال داشتند و برخلاف مطالعه اول، تنها یک نفر از یک زوج معین واجد شرایط شرکت بود. محققان همچنین قبل از اینکه از شرکت‌کنندگان بخواهند تخلف حل‌نشده شریک زندگی‌شان را یادآوری کنند و به واکنش‌های غیرمعذرت‌آمیز و مخرب خود رتبه‌بندی کنند، نظرسنجی کوتاه دلبستگی از مطالعه 1 را با یک پرسشنامه دلبستگی طولانی‌تر 36 سؤالی جایگزین کردند.

پس از محاسبه دلبستگی اجتنابی در مطالعه 2، بر خلاف پیش‌بینی‌های محققان، اضطراب دلبستگی بالاتر در واقع با واکنش‌های مخرب کمتری همراه بود. اما این الگو به پاسخ شریک بستگی داشت و تعامل را از مطالعه اول تکرار می کرد. هنگامی که شرکت کنندگان درک کردند که شریک زندگی خود سطوح پایینی از عدم عذرخواهی را نشان می دهد، رابطه بین اضطراب دلبستگی و واکنش های مخرب از نظر آماری معنی دار نبود. با این حال، زمانی که شرکای زندگی به شدت عذرخواهی نگریستند، قربانیانی که اضطراب دلبستگی بالاتری داشتند، در مجموع واکنش‌های مخرب بیشتری را گزارش کردند و رابطه بین پاسخ‌های غیرقابل معذرت خواهی و مخرب درک شده در میان قربانیان با اضطراب بالا دو برابر بیشتر از قربانیان کم اضطراب بود.

دیویسون توضیح داد: «وقتی شخصی توسط شریک عاشقانه‌اش مورد ظلم قرار می‌گیرد، نحوه واکنش شریک زندگی‌اش پس از آن می‌تواند به اندازه خود عمل نادرست مهم باشد. برای افرادی که سبک دلبستگی مضطرب دارند، شریکی که از عذرخواهی، سرزنش کردن، انکار اقدامات خود یا بهانه تراشی امتناع می ورزد، می تواند به واکنش های مخرب تری کمک کند، مانند فردی که احساس رنجش می کند، از شریک زندگی خود اجتناب می کند و برای بخشش تلاش می کند.

از آنجایی که دو مطالعه اول همبستگی هستند، نمی توانند تعیین کنند که آیا رفتار شریک زندگی واقعاً باعث واکنش های مخرب می شود یا خیر. برای آزمایش آزمایشی این موضوع، مطالعه 3 334 دانشجوی کالج را در روابط عاشقانه به طور متوسط 2.5 سال با میانگین سنی 22 سال استخدام کرد. شرکت کنندگان در مورد یک درگیری حل نشده واقعی نوشتند که در آن شریک زندگی آنها به آنها صدمه زده بود، و سپس به طور تصادفی به آنها آموزش داده شد که تصور کنند یکی از سه سناریو را تصور کنند: دریافت پیام متنی از طرف شریک زندگی خود، دریافت یک پیام متنی عذرخواهی از طرف شریک زندگی خود، دریافت یک پیام متنی عذرخواهی از طرف شریک زندگی خود. آنها را مقصر دانسته و مورد تجاوز قرار می دهد، یا شرایط کنترلی که در آن شریک زندگی آنها پاسخی نمی دهد و در عوض یک اعلان معمول دانشگاه را روی تلفن خود دریافت می کند.

پس از تصور سناریو، شرکت‌کنندگان به پرسش‌هایی پاسخ می‌دهند که درک آن‌ها از پیام را آزمایش می‌کنند و پرسشنامه دلبستگی را تکمیل می‌کنند، همراه با مقیاس‌های 1 تا 7 که نشان می‌دهد شریک زندگی‌شان چقدر در دسترس و پاسخگو است و چقدر واکنش مخرب نشان می‌دهد. مقایسه وضعیت عذرخواهی با دو شرایط ترکیبی دیگر، تعامل آماری معنی‌داری با اضطراب دلبستگی ایجاد نکرد.

با این حال، مقایسه شرایط بدون عذرخواهی و بدون پاسخ، نتیجه شگفت‌انگیزی داشت: هر دو شرکت‌کننده با اضطراب بالا و کم اضطراب، پاسخ‌های مخرب‌تری را هنگام تصور عدم عذرخواهی تدافعی نسبت به تصور عدم پاسخ گزارش کردند، با شرکت‌کنندگان با اضطراب پایین که در مقایسه با نویسندگانی که به‌ویژه نویسندگان تشریح شده توصیف می‌شوند، واکنش‌های مخرب‌تری را نشان دادند. در نتیجه، در خود گروه بدون عذرخواهی، تفاوت بین شرکت‌کنندگان با اضطراب بالا و پایین از نظر آماری معنی‌دار نبود.

با این حال، در شرایط کنترلی که در آن شریک به هیچ وجه پاسخ نمی‌دهد، شرکت‌کنندگانی که اضطراب دلبستگی بالاتری داشتند، پاسخ‌های مخرب بیشتری نسبت به کسانی که اضطراب دلبستگی کمتری داشتند گزارش کردند. محققان همچنین یک تجزیه و تحلیل میانجی آماری انجام دادند تا ببینند آیا ادراک از در دسترس بودن و پاسخگویی شریک، اضطراب دلبستگی را با رفتار مخرب مرتبط می‌کند، اگرچه آنها خاطرنشان کردند که از آنجایی که این ادراکات اندازه‌گیری شده‌اند و به صورت تجربی دستکاری نشده‌اند، تجزیه و تحلیل نمی‌تواند یک زنجیره علّی قطعی ایجاد کند.

برخلاف فرضیه آنها، پاسخگویی شریک یک مسیر آماری معنی‌دار در شرایط عدم عذرخواهی نبود. در عوض، در شرایط بدون پاسخ، اضطراب دلبستگی بالاتر با مشاهده شریک ساکت به عنوان کمتر در دسترس و پاسخگو همراه بود، که به نوبه خود با پاسخ های تعارض مخرب تر همراه بود.

در بحث خود از یافته‌ها، نویسندگان دو توضیح احتمالی برای این که چرا دریافت پاسخ در شرایط کنترل برای شرکت‌کنندگان دلبسته مضطرب بسیار ناراحت‌کننده بود، ارائه می‌کنند. ابتدا، محققان پیشنهاد می‌کنند که حتی اگر یک پیام متنی بدون عذرخواهی خصمانه است، اما همچنان قربانی را تایید می‌کند و فضایی را برای مکالمه بیشتر و ارتباط مجدد احتمالی باقی می‌گذارد، در حالی که کاملاً نادیده گرفته شدن یا “شبح شدن” پس از یک دعوا می‌تواند نشان دهنده جدایی کامل باشد. دوم، نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که سکوت یک شریک باعث ایجاد ابهام می‌شود، و از آنجایی که افراد دلبسته مضطرب تمایل دارند موقعیت‌های نامشخص را بدبینانه تفسیر کنند، دریافت یک متن پشتیبان ممکن است باعث شود آنها تصور کنند که شریک زندگی‌شان در دسترس نیست و نمی‌خواهد.

این نتایج با تحقیقات قبلی در مورد پاسخ به خیانت فرضی، که به طور مشابه اضطراب دلبستگی بالاتر را با پاسخ های آشتی ناپذیری مانند انگیزه های انتقام و اجتناب مرتبط می کرد، مطابقت دارد، اگرچه این مطالعه خیانت جنسی درک شده را به جای امتناع شریک جنسی از عذرخواهی پس از درگیری های روابط روزمره بررسی کرد. یافته‌های مطالعه 3 مبنی بر اینکه سکوت شریک زندگی با پاسخ‌های مخرب‌تر در میان شرکت‌کنندگان دلبسته مضطرب مرتبط است، همچنین بازتاب یک مطالعه روزانه از زوج‌های عاشقانه بود که بر روی بی‌توجهی روزانه تلفن به جای عذرخواهی پس از درگیری تمرکز داشت، اما همچنین نشان داد که شرکای دلبسته مضطرب زمانی که احساس می‌کردند توسط شریک زندگی‌شان نادیده گرفته شده یا نادیده گرفته شده‌اند، بیشتر تلافی می‌کنند.

هنگام تفسیر این یافته ها باید چندین نکته را در نظر داشت. در سراسر مطالعات، مجموع نمرات پاسخ‌های مخرب نسبتاً پایین بود، میانگین 1.79 از 7 در مطالعه 1 و 2.05 از 7 در مطالعه 2، و نحوه ترکیب اضطراب دلبستگی و عدم عذرخواهی شریک برای پیش‌بینی این پاسخ‌ها از نظر اندازه متوسط ​​بود. علاوه بر این، محققان به جای مشاهدات یا گزارش‌های مستقل از هر دو طرف در مورد یک بحث، به خاطرات شخصی یکی از طرفین از یک درگیری تکیه کردند.

از آنجایی که افراد دارای اضطراب دلبستگی بالا تمایل دارند جزئیات رابطه منفی را راحت‌تر از موارد مثبت متوجه شوند و به خاطر بسپارند، نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که شرکت‌کنندگان بسیار مضطرب در دو مطالعه اول ممکن است حرکات ملایم‌تر شریک خود را نادیده گرفته باشند و ناراحتی خود را از خود مشاجره با ارزیابی خود از عدم عذرخواهی شریک خود ترکیب کرده باشند.

محیط آزمایشی در مطالعه سوم نیز دارای برخی هشدارها است. از آنجایی که نشان دادن عدم پاسخ همسر پس از دعوا به خودی خود برای افراد دلبسته مضطرب آزاردهنده بود، شرایط کنترل به عنوان یک خط پایه واقعاً خنثی عمل نکرد و انجام مقایسه‌های اکتشافی اضافی بین گروه‌های آزمایشی شانس آماری یافته‌های مثبت کاذب را افزایش داد.

شرکت کنندگان در مطالعه 3 نیز پس از تصور پیام متنی شریک زندگی خود، پرسشنامه دلبستگی را تکمیل کردند، که می تواند میزان اضطراب آنها را به خود نشان دهد. علاوه بر این، آنها دقیقاً قبل از ارزیابی پاسخ های مخرب خود به سؤالات درک پیام پاسخ دادند، که نویسندگان خاطرنشان کردند که ممکن است توجه را به هدف دستکاری جلب کرده و تأثیرات مشاهده شده را تقویت کند.

در نهایت، درگیری هایی که شرکت کنندگان در هر سه مطالعه در مورد آنها نوشتند، عموماً از نظر شدت متوسط بودند. تحقیقات آینده مورد نیاز است تا ببینیم آیا این پویایی ها برای آزارهای جزئی روزانه که در طول زمان ایجاد می شوند یا برای خیانت های بزرگ متفاوت به نظر می رسند.

این مطالعه با عنوان «ارتباط بین دلبستگی مضطرب قربانیان و حل‌وفصل تعارض غیرقابل معذرت‌خواهی مجرمان در روابط عاشقانه» توسط برایانا دیویسون، سی وارد استراترز، جینگیوان سوفی لی و امی مویز نوشته شده است.