Shelest قبلاً نقشه گرد و غبار ISM را داشت. برنامه این بود که این نقشه را با نقشه ای از تابش فرابنفش که ISM را گرم می کند ترکیب شود.
به طور تصادفی، بیالی دقیقاً چنین نقشه ای را با برقراری گفتگو در کنفرانسی با تروی پورتر اخترفیزیکدان از دانشگاه استنفورد، که نقشه ای ساخته بود اما هنوز آن را منتشر نکرده بود، پیدا کرد.
بنابراین شلست، بیالی و همکارانشان تصمیم گرفتند 200 گیگابایت داده را در این دو کارت ترکیب کنند. در هر نقطه از فضا، آن ها چگالی گرد و غبار را با شدت تابش مقایسه می کنند تا بفهمند ISM کجا گرم و کجا خنک است. در نهایت، آنها توانستند اطلاعات گرد و غبار و تشعشع را در یک شبکه سه بعدی ترکیب کنند.
سپس شلست رفت تا ببیند نقشه چه چیزی می تواند به او بگوید. بزرگترین شگفتی زمانی رخ داد که او دمای کلی ISM را بررسی کرد: شلست دریافت که 27٪ از ISM در همسایگی کهکشانی ما سرد است، 32٪ گرم است و 41٪ باقیمانده درست در منطقه ممنوعه به عنوان یک رسانه ناپایدار قرار دارد. شلست گفت: «فکر کردم اشتباه کردم. چگونه می‌توانی نزد مشاور علمی خود بروی و به او بگوییم که رسانه‌های بی‌ثباتی دریافت می‌کنی؟»
جاناتان شلست، دانشجوی تکنیون، دریافت که محیط بین ستاره ای بیش از حد انتظار ناپایدار است.
اما کارت شکسته به نظر نمی رسید. Shelest هیچ شواهدی از مصنوعات یا نویز آماری تصادفی در مش سه بعدی ندید. در عوض، ISM ناپایدار، پتوهای عظیم و منسجمی را تشکیل می دهد که به طور کامل ابرهای سرد را در بر می گیرد.
آدام گینزبرگ، ستاره شناس دانشگاه فلوریدا، گفت: تمام این حد وسط، نه گرم و نه سرد، نشان می دهد که نظریه قدیمی ناقص است. چیزی ماده ای را می گیرد که طبق نظریه ایستا باید در یکی از این دو حالت دیگر باشد و آن را به هم می زند تا مجبور به تغییر حالت شود.
دسیکا نارایانان، اخترفیزیکدان دانشگاه فلوریدا، از یک استعاره ارگانیک استفاده می کند. او گفت: “درست مانند خون شما در بدن شما دارای ضایعات متابولیک یا اکسیژن است و چیزهای مختلف را به مکان های مختلف منتقل می کند.”
یک رویکرد سنجیده
در روز ژوئیه سال 2026، زمانی که گروه مقاله را منتشر کرد، صندوق ورودی شلست مملو از پیام‌هایی از سوی ستاره‌شناسان هیجان‌زده و درخواست‌های همکاری بود. با این حال، محققان توصیه می کنند قبل از بازنویسی کتاب های درسی احتیاط کنند.
مک کی گفت، اگر مناطق سرد و گرم آنقدر به هم نزدیک باشند که مدل قادر به تشخیص آنها نباشد، این مدل می تواند مقدار ISM ناپایدار را بیش از حد تخمین بزند. فیلیپ فرانک، اخترفیزیکدان در موسسه کاولی برای اخترفیزیک ذرات و کیهان‌شناسی استنفورد گفت، روشی که تیم برای محاسبه توزیع کل گاز و غبار استفاده کرد، ممکن است آنها را گمراه کرده باشد. محققان از «میانگین گروه» استفاده کردند، محاسبه‌ای که به طور طبیعی تمایل دارد تضادهای شدید را هموار کند. اگر یک ابر سرد ناگهان به یک ابر گرم تبدیل شود، این روش به طور مصنوعی افت شدید چگالی آن را به شیب هموارتر هموار می کند و مقدار ISM ناپایدار را افزایش می دهد.
Shelest و Bialy – که تجزیه و تحلیل آنها در حال حاضر در حال بررسی است – تصدیق می کنند که وضوح محدود و هموارسازی نقشه مشکل هستند، اما آنها استدلال می کنند که تاری ریاضی به تنهایی نمی تواند بیشتر ISM ناپایدار را توضیح دهد. زمانی که نویسندگان مدل سازی خود را روی یک نقشه گرد و غبار کاملاً متفاوت و با وضوح پایین تر آزمایش کردند، کسر ناپایدار تنها حدود 5 درصد جابجا شد.
سرریز آفرینش
کهکشان ها در گرفتن مواد خام – گاز و غبار – و تبدیل آن به ستاره به طرز چشمگیری ناکارآمد هستند. برای دهه‌ها، شبیه‌سازی‌ها برای توضیح علت تلاش کرده‌اند. نقشه جدید پاسخی را ارائه می دهد: تشکیل ستاره توسط چرخه ثابت گرمایش و سرمایش که ISM را تحریک می کند، سرکوب می شود.
آنا روزن، اخترفیزیکدان دانشگاه ایالتی سن دیگو، می‌گوید: «دلیل ناکارآمدی تشکیل ستاره‌ها این است که بازخورد گرم می‌شود و گاز اطراف را فشار می‌دهد. این اختلال ممکن است توضیح دهد که چرا مدل های کلاسیک که فرض می کنند ISM در تعادل ساکن است، به نظر نمی رسد کاملاً با واقعیت مطابقت داشته باشند. روزن گفت که این مدل‌ها «عکس‌های فوری فیزیکی» را به ما می‌دهند – تصاویر بدون تغییر از تکه‌های ISM سرد و گرم – «اما هنوز بین این عکس‌ها چیزهای زیادی در جریان است».
