مقالات

مورد عجیب برنامه پشتیبانی ماهواره دفاعی F-11


ماهواره DSP 12، که به محض رسیدن به مدار، پرواز 11 یا F-11 تعیین شد، در یک آزمایش ناشناخته و غیر معمول در آوریل 1982 مورد استفاده قرار گرفت. در اینجا در یک محفظه محموله شاتل و متصل به یک مرحله فوقانی اینرسی نشان داده شده است. نه این ماهواره و نه مدل‌های مشابه از IUS استفاده نمی‌کنند و یا در شاتل پرتاب نشده‌اند و در داستان رسمی اشاره‌ای به این موضوع نشده است که برای هیچکدام در نظر گرفته شده است. (اعتبار: ناسا)

نیروی فضایی اخیراً از بازنشستگی آخرین ماهواره برنامه پشتیبانی دفاعی خود خبر داد. ماهواره های DSP، همانطور که نامیده می شدند، برای اولین بار در اوایل دهه 1970 با ماموریت شناسایی پرتاب موشک وارد خدمت شدند. این ماهواره‌ها استوانه‌های چرخان بزرگی بودند که تلسکوپ مادون‌قرمز آن خارج از محور بودند، به طوری که در حین چرخش در مدارهای ژئوسنکرون خود، تلسکوپ از روی زمین و کمی بالاتر از آن عبور کرد. اگزوز داغ یک موشک را می توان تشخیص داد و مسیر حرکت آن را ترسیم کرد. در مجموع 23 ماهواره DSP پرتاب شد که آخرین آنها در سال 2007 بود. اگرچه این برنامه به طور عمومی مورد تایید قرار گرفت، بسیاری از جنبه های آن طبقه بندی شدند و ناشناخته های قابل توجهی باقی گذاشتند. و اکنون یک معمای جدید ظاهر شده است: تصاویری از یک ماهواره DSP در اوایل دهه 1980 در یک موقعیت غیرعادی.

DSP F-11

ماهواره DSP 12/F-11 در آوریل 1982 در مرکز پردازش عمودی در کیپ کاناورال، برای پردازش محموله های شاتل فضایی استفاده شد. IUS در اینجا تقریباً به طور قطع یک ساختگی است. دو مدل ساخته شد که هنوز در موزه ها نگهداری می شود. این بلوک از ماهواره های DSP برای استفاده از IUS طراحی نشده است، بنابراین دیدن آن در این پیکربندی بسیار کنجکاو است. (اعتبار: ناسا)

پرنده مرموز

دو عکس اخیراً در یک آرشیو کشف شد که یک ماهواره DSP را در تأسیسات کیپ کاناورال در آوریل 1982 نشان می دهد. این کشف به تنهایی قابل توجه بود زیرا عکس های بسیار کمی از ماهواره های DSP اولیه تا اواخر دهه 1980 وجود داشت. هنگامی که این برنامه در اواخر دهه 1990 سالگرد خود را داشت، یک افسر نیروی هوایی تلاش کرد تا مجموعه ای از عکس های ماهواره ای را جمع آوری کند و متوجه شد که تعداد کمی از عکس ها حفظ شده است. هیچ تصویری از برخی از ماهواره ها در پرونده های نیروی هوایی یا پیمانکاران مانند ماهواره 12 که به F-11 نیز معروف است وجود نداشت.

یکی از عکس‌های تازه کشف‌شده، ماهواره‌ای را در یک محموله شاتل نشان می‌دهد که برای انتقال محموله‌های شاتل فضایی به سکوی پرتاب برای نصب استفاده می‌شد. عکس دیگر یک ماهواره DSP را در مرکز پردازش عمودی (یا VPF) در کیپ نشان می‌دهد، جایی که محموله‌ها بررسی‌های واسط شاتل را تکمیل کرده‌اند و ماهواره‌ها به مراحل بالایی خود متصل هستند. این ماهواره چهار پنل خورشیدی قابل افزایش متصل ندارد.

DSP F-11

تصویری از تاریخچه رسمی عکاسی نیروی هوایی ایالات متحده از برنامه DSP. عکس های بسیار کمی از ماهواره های اصلی باقی مانده است. (اعتبار: USAF)

هر دو تصویر ماهواره DSP را نشان می دهد که به یک مرحله فوقانی اینرسی (IUS) متصل است. IUS برچسب های “حذف قبل از پرواز” را به عنوان اصلی دارد. عایق هم مثل نمونه واقعی داره، هرچند گهواره نداره. اما IUS در آن زمان آماده نبود – اولین در اکتبر 1982 به فضا پرتاب شد و دو ماهواره ارتباطی نظامی را در مدار قرار داد – و به احتمال زیاد فقط یک ماکت بود. دو ماکت واقعی از IUS تولید شد: یکی اکنون متعلق به موزه ملی نیروی هوایی ایالات متحده و دیگری به موزه نیروی فضایی در کیپ کاناورال است. هر دو تصویر یک کاپوت بزرگ را روی تلسکوپ نشان می دهد. ماهواره های DSP بعدی از یک پوشش پارچه ای استفاده می کنند. پوشش بزرگ می تواند کانتینر حمل و نقل تلسکوپ باشد.

DSP F-11

یک اثر هنری در سال 1969 که یک ماهواره DSP را در مدار به تصویر می‌کشد. اولین ماهواره DSP در سال 1970 پرتاب شد (اعتبار: USAF)

کنجکاوتر و کنجکاوتر

این دو عکس اسرار بسیاری را پنهان می کنند. برای شروع، ماهواره‌های DSP اولیه برای پرتاب شاتل طراحی نشده بودند، پس چرا یکی در محفظه محموله شاتل فضایی و در VPF پردازش شد؟ هیچ ماهواره اولیه DSP با شاتل پرتاب نشد. تا سال 1991 بود که یک ماهواره DSP بعدی و بزرگتر در طی ماموریت STS-44 به فضا پرتاب شد. راز نهایی IUS است. DSP تا سال 1989 از IUS استفاده نکرد و در سال 1982 برنامه ریزی شد تا از Transtage با سوخت مایع استفاده کند که نمی توانست روی شاتل پرواز کند.

این ماهواره نباید در این پیکربندی یا در این مکان در کیپ کاناورال در آوریل 1982 باشد. هیچ سابقه ای از حضور آن در آنجا وجود ندارد. کمی رمز و راز اضافه شده این است که هر دو عکس دارای مهرهای ناسا هستند، که نشان می دهد یک عکاس ناسا آنها را گرفته و ناسا آنها را چاپ کرده است، نه نیروی هوایی ایالات متحده. آنها هرگز طبقه بندی نشدند، فقط به طور عمومی منتشر نشدند.

بر اساس تاریخ، این ماهواره تقریباً به طور قطع DSP Satellite 12 است که با نام F-11 نیز شناخته می شود. در مارس 1982، یک ماه قبل از گرفتن عکس‌ها، ماهواره 11 از کمان با موشک Titan 34D-Transtage پرتاب شد و به نام Flight 10 در مدار قرار گرفت. ماهواره‌های DSP بعدی که پرتاب شدند (F-12 و F-13) تغییرات قابل توجهی داشتند – از قضا سال‌ها قبل ساخته شدند و در انبار قرار گرفتند و سپس به طور قابل توجهی ارتقا یافتند. اینکه این عکس‌ها ماهواره 12/F-11 را نشان می‌دهند به خودی خود قابل توجه است، زیرا هیچ عکسی از این ماهواره وجود ندارد. حتی در تاریخچه رسمی عکاسی این برنامه آمده است: “هیچ عکسی از پرواز شماره 11 DSP موجود نیست.”

گزارش های رسمی نشان می دهد که نیروی هوایی در حال بررسی هواپیماهای DSP F-12 و F-13 برای هر دو مرحله فوقانی IUS و پرتاب شاتل بود. با این حال، این امر به دلیل ملاحظات زمان و هزینه منتفی شد و هر دو ماهواره در نهایت از Titans و Transtages استفاده کردند.

نتیجه گیری واضح بر اساس شواهد عکاسی این است که در سال 1982 نیروی هوایی به پرتاب یک ماهواره شاتل فضایی DSP 12/F-11 با استفاده از یک مرحله فوقانی اینرسی فکر کرد. این عکس‌ها آزمایشی را نشان می‌دهند که ماهواره را با ماکت IUS و در یک ظرف شاتل در یکی از تأسیسات ناسا نصب می‌کند تا ببیند آیا می‌توان آن را در آنجا کار کرد یا خیر. این کار معمولاً با سخت افزار غیر پروازی به نام «مسیر یاب» انجام می شود. اینکه چرا این کار با یک ماهواره قابل پرواز انجام شد راز دیگری است.

DSP F-11

برنامه ماهواره ای پشتیبانی دفاعی شامل بیش از 20 ماهواره بود که بین سال های 1970 و 2007 پرتاب شدند. DSP F-11 یکی از ماهواره های MOS/PIM بود. بلوک نهایی ماهواره ای به نام “DSP-1” یا ماهواره های F-14 شناخته می شود. (اعتبار: USAF)

پرواز 11

در 14 آوریل 1984، ماهواره DSP 12 به مدار بالای Titan 34D-11 پرتاب شد. این هواپیما به مدار ژئوسنکرون رسید و به عنوان پرواز 11 نامگذاری شد. این پرواز جایگزین پرواز 9 بر فراز اقیانوس آرام شد و F-9 به جای F-7 بر فراز اقیانوس هند منتقل شد. پرواز 7 مشکل داشت، بنابراین نیروی هوایی آن را با یک ماهواره جدیدتر جایگزین کرد و آن را به حالت آماده باش منتقل کرد.

مشخص نیست که پرواز ۱۱ در نهایت چه زمانی به پایان رسید. اسناد موجود نشان می دهد که قرار بود در اواخر دهه 1980 پس از تحمل نقص فنی از رده خارج شود. شاید اکنون که برنامه پشتیبانی دفاعی بالاخره به پایان رسیده است، نیروی فضایی سوابق بیشتری در مورد این برنامه بسیار موفق و حیاتی که بیش از نیم قرن از عملیات خود می گذرد، منتشر کند.

تشکر ویژه از JB.


توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا