مقالات

شکل ها و رنگ های تجربه نزدیک به مرگ


تجارب نزدیک به مرگ بیشتر از آن چیزی است که بسیاری از ما فکر می کنیم: برخی از مطالعات تخمین می زنند که بین چهار تا هشت درصد از جمعیت جهان، و همچنین تا 23 درصد از بازماندگان ایست قلبی، چنین تجربه ای داشته اند. این سفرها به مرزهای آگاهی شامل چند مضمون ادراکی رایج است: چهره های شبح مانند و نورهای درخشان، تونل ها، حس صلح و آرامش. اما سؤالات فراوانی در مورد ماهیت چنین تجربیاتی و چگونگی ظهور چنین پدیده های ادراکی وجود دارد.

اخیراً، فرانس لرنر، هنرمند بصری و محقق نوروپینومنولوژی، فرانس لرنر و همکارانش از 50 فردی که تجربیات نزدیک به مرگ (NDE) را گزارش کرده‌اند، خواستند تا خاطرات خود را از آنها به فازها تقسیم کنند، آنها را با استفاده از نقاشی‌های اشکال هندسی بازسازی کنند و رنگ‌هایی را که درک کرده‌اند، توصیف کنند. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که وارد چهار نوع فضا شده‌اند: مخروط‌ها، قوس‌های پهن، خمیدگی‌های خفیف و فضاهایی شبیه به داخل تخم‌مرغ. محققان خاطرنشان می کنند که اشکال مخروطی شکل، بسیار شبیه تونل هایی است که به نورهای روشن ختم می شوند که مشخصه داستان های NDE است.

بیشتر بخوانید: “علم جدید تجربه نزدیک به مرگ“

شرکت‌کنندگان در مطالعه گزارش دادند که تونل‌ها عموماً بی‌رنگ بودند، در حالی که برخی از فضاهای طاق‌دار رنگ‌های روشن داشتند. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که شکل‌های مخروطی شبیه چیزی است که وقتی دید محیطی باریک می‌شود، مانند غش کردن فشار خون پایین، برخی بیماری‌های چشمی، یا زمانی که چشم‌ها و مغز از اکسیژن محروم می‌شوند، اتفاق می‌افتد. در این شرایط حساسیت رنگ تا حد دید محو می شود. علاوه بر این، یکی از مسیرهای بینایی مغز، حرکت و روشنایی را کنترل می کند، اما در کنترل رنگ کمتر خوب است، که ممکن است احساس عجله در یک تونل به سمت نور روشن را توضیح دهد. لرنر و همکارانش نتایج خود را در این مقاله منتشر کردند مرزها در روانشناسی.

آنها اشاره می کنند که این نتایج با تعدادی اخطار همراه است: NDE ها به طور متوسط ​​حدود 15 سال زودتر و برخی نزدیک به 80 سال زودتر رخ داده اند. شرکت‌کنندگان از میان فهرستی از اشکالی انتخاب کردند که می‌توانست بر آنچه می‌کشیدند تأثیر بگذارد، و محقق نیز نسبت به این فرضیه کور نبود. هیچ شخص دومی به نقاشی ها نمره نداد و هیچ گروه مقایسه ای وجود نداشت. اما نویسندگان می گویند که این یک چارچوب اکتشافی است، نه شواهدی از انگیزه های جهانی.

لرنر از زمانی که دکترای خود را در رشته هنر و علوم در سال 2012 در بخش نورولوژی بیمارستان دانشگاه لیژ در بلژیک آغاز کرد، هندسه فضایی و الگوهای بصری حرکت و رنگ مشخصه تجربیات نزدیک به مرگ را مطالعه کرده است. ما در مورد اینکه چرا مطالعه تجربیات نزدیک به مرگ دشوار است، چگونه کار او به عنوان یک هنرمند به تحقیقات او کمک می کند و چگونه ویژگی های تجربیات نزدیک به مرگ شبیه آزمون رورشاخ است صحبت کردیم.

چرا مطالعه تجربیات نزدیک به مرگ بسیار دشوار است؟

زیرا آنها بیش از همه به گذشته نگر هستند. مطالعه آنها در حالی که اتفاق می‌افتند بسیار سخت است، بنابراین باید راه‌هایی برای اندازه‌گیری آنچه مردم بعد از واقعیت به شما می‌گویند پیدا کنید. دسته بندی تجربیات نزدیک به مرگ نیز چندان دقیق نیست، و اکنون می بینیم که آنها با انواع تجربیات دیگر مانند تجارب روانگردان، مانند مدیتیشن که تهدید کننده زندگی نیستند، همپوشانی دارند.

جمع‌آوری توصیف‌های فردی از پدیدارشناسی NDE راه خوبی برای جلوگیری از این شکاف شکاکانه/عرفانی در مورد این تجربیات است. مردم دیدگاهی مذهبی، جزمی و حتی الهیاتی نسبت به تجربیات نزدیک به مرگ دارند. من سعی می کنم واقعاً آن را از نظر همبستگی های عصبی آنچه در سیستم بینایی می گذرد به علم بازگردانم.

با این مطالعه، از شرکت کنندگان خود خواستید که تجربه نزدیک به مرگ خود را به فازها تقسیم کنند و سپس با استفاده از نقاشی های هندسی، تجربیات را بازسازی کنند. سعی داشتی چی رو بفهمی؟

از آنجایی که این تجربیات بسیار عاطفی هستند، افرادی که آن ها را تجربه می کنند، موقتی بودن را بیش از حد یا دست کم می گیرند. بنابراین، من از شرکت کنندگان در مطالعه خود خواستم که تجربه را به بخش هایی تقسیم کنند تا این تحریف موقتی را دور بزنند.

سازماندهی یک تجربه در بخش های زمانی به شما کمک می کند تا درک کنید که چگونه آن در فضا سازماندهی شده است. این فضاها به عنوان یک ظرف عمل می کنند. هر صحنه یک جزء خاص دارد. و سپس شما شروع به درک زمان بندی می کنید و همچنین تمایز واضحی بین تجربیات نزدیک به مرگ یا NDE ها و تجربیات خارج از بدن یا OBE ها ایجاد می کنید.

در یک OBE، کمی شبیه حضور در واقعیت مجازی است، جایی که بدن شما از نظر فیزیکی در یک مکان قرار دارد، اما وقتی هدست را روی آن دارید، احساس می کنید در جای دیگری هستید. شما فقط یک نقطه نظر می شوید.

هندسه در واقع میدان دید است. این فضاهایی که می بینید و این پدیده ای که الان می نویسیم یک دگردیسی بصری است. دگردیسی بصری زمانی است که میدان دید شما به طرق مختلف تغییر می کند یا جهت گیری می کند. این ممکن است برای خلبانان جنگنده زمانی اتفاق بیفتد که اکسیژن آنها تمام شود.

آیا به کشف تجربیات نزدیک به مرگ ادامه خواهید داد؟

ما شروع به توسعه یک برنامه نرم‌افزاری سه‌بعدی کرده‌ایم که برای کاربران و محققان برای جمع‌آوری داده‌ها در مورد تجربیات نزدیک به مرگ، تجربیات خارج از بدن و حالت‌های مراقبه و ناشی از مواد مخدر است. من می خواهم مطالعه این تجربیات را دقیق تر کنم، که به معنای دیجیتالی کردن آن است. ما همچنین می‌خواهیم با این حوزه جدید به نام پدیدارشناسی محاسباتی که تجربه انسان اول شخص را با ساختارهای کد دیجیتال و هوش مصنوعی مرتبط می‌کند، تشابهاتی را ترسیم کنیم.

شما یک هنرمند هستید و من شما را تماشا کردم وب سایت و برخی از تاسیسات شما متوجه شدم که یکی از سریال ها «احیاء» نام داشت. آیا ارتباطی بین این کار و کار شما در زمینه تجربیات نزدیک به مرگ وجود دارد؟

وقتی هنرمند هستی، این تجربه خلقت را داری و خلقت همین لحظه ای است که در آن هیچ زمانی وجود ندارد. این یک نوع تجربه ماورایی است. بنابراین از یک نظر بسیار شبیه به تجربه نزدیک به مرگ است، به هر تجربه ای که در آن زمان به نوعی منحرف می شود: مدیتیشن، داروهای روانگردان. تنظیماتی که شما در مورد آن صحبت می کنید بسیار قدیمی است، اما همیشه این رابطه بین زندگی و مرگ وجود دارد.

این قطعه در واقع بسیار شخصی بود، اما من اهمیتی نمی‌دهم زیرا برنده بود. دخترم مریض بود وقتی نوزاد بود سرطان داشت. و ما موفق شدیم. او 23 ساله است. او زنده و سالم است. اما این نصب در مورد مادری بود و این واقعیت که به اندازه داستان های ما در مورد آن زیبا و بی نقص نیست.

بقا نیز هست. گربه مادر نوزاد خود را با گردن نگه می دارد. در مورد آن بود. اما علاوه بر این، پدرم استاد پزشکی بود و همیشه برای من روشن بود که زندگی زیادی در [?]مرگ و مرگ زیاد در زندگی این یک پیوستار است، نه یک مرز تیز. اما من یک فیزیکدان محض هستم. فکر می کنم وقتی مرگ مغزی می کنی، چیزی باقی نمی ماند.

شما در نظرسنجی به تعدادی از هنرمندان غربی و غیرغربی اشاره کردید که حالت های تغییر یافته، از جمله تجربیات نزدیک به مرگ را به تصویر کشیده اند. می خواستم بدونم که آیا هر یک از این آثار به طور خاص با شما صحبت می کند یا می تواند در تحقیق کمک کند؟

من فکر می کنم دیدن این واقعیت که همه ما تقریباً یک چشم داریم بسیار جالب است، اما تفسیر متفاوت است. مثل آزمون رورشاخ است. شما فرهنگ خود را بر روی هر چیزی که در مقابل خود دارید فرافکنی خواهید کرد. در لحظه انتقال از یک حالت به حالت دیگر، همه چیزهایی را که برای دیدن نیاز دارید خواهید دید.

کتاب مردگان تبتی آن را بسیار دقیق توصیف می کند. اگر نیاز دارید که فرشتگان را در آنجا ببینید تا به شما کمک کنند، فرشتگان را خواهید دید. مغز ما در تولید توهم برای کمک به ما عالی است. اما فیزیولوژی سیستم بینایی نقش دارد. به ما خاک رس می دهد تا با آن کار کنیم. سپس برخی از مردم آنچه را که می بینند به رودخانه تعبیر می کنند. برای دیگران، این یک تونل است. شگفت انگیز است که ما چقدر مستعد چنین تفسیرهایی هستیم.

من از آن لذت می برم ناتیلوس? اشتراک رایگان ما خبرنامه.

تصویر اصلی: Virrage Images / Shutterstock


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا