بررسی فضایی: تسلط فضایی ایالات متحده: تغییرات بزرگی در پیش است

توسط کیتی اینمن، پیتر بامگارتنر، ادوارد جی روجاس، شیوا گوئل، پل استیمرز، دیوید ام. ارلیش و الیزابت اس پری
دوشنبه 5 اکتبر 2026

سیاست فضایی ملی رئیس جمهور دونالد ترامپ در 20 اوت 2026 توسعه زیرساخت ها و ورود به بازار تجاری برای ساخت فضا، تحقیق، پرتاب و سایر فعالیت ها را به عنوان گام هایی برای تضمین تسلط ایالات متحده در فضا برجسته می کند. در یک پست جداگانه در همان روز، دفتر بازرگانی فضایی (OSC) درخواستی را برای ابراز علاقه برای شرکت در “فرایند آزمایشی پیشنهاد مجوز ماموریت” منتشر کرد که از طریق آن اپراتورهای فضایی می توانند مجوز ماموریت را به روشی ساده دریافت کنند. علاوه بر این، اداره هوانوردی فدرال (FAA) در 25 آگوست درخواستی برای اطلاعات (RFI) صادر کرد و از صنعت در مورد توسعه زیرساخت ها و ایجاد کریدورهای امن برای سفرهای فضایی درخواست کرد. کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) در همان روز یک اطلاعیه عمومی منتشر کرد که در آن درخواست اظهار نظر در مورد راه‌های پیشبرد سیاست ملی از طریق گسترش دسترسی به طیف برای فعالیت‌های پرتاب فضایی و ورود مجدد شد.

به طور کلی، سیاست حمل و نقل فضایی و RFI منجر به تجاری سازی پرتاب های فضایی و فعالیت های صنعت فضایی بیش از هر زمان دیگری می شود. این سیاست بیان می‌کند که تا سال 2030، دولت انتظار دارد دامنه حمل‌ونقل فضایی افزایش یابد تا از بیش از 1000 پرتاب و ورود مجدد در سال پشتیبانی کند. به طور مشابه، وزارت حمل و نقل (DOT) RFI و اعلامیه سیاست بیان می کند که هر دو اقدام ارزشمند هستند، زیرا ایالات متحده مسئول 217 پرتاب فضایی تجاری از 329 پرتاب تجاری در سراسر جهان در سال 2025 است و تا سال 2035، دولت انتظار دارد که مجموع آنها “به 10000 پرتاب مجدد و مجوز FAA افزایش یابد.”

خط مشی، درخواست RFI و ابراز علاقه OSC همگی اقداماتی هستند که با دیگر اظهارات و اقدامات اخیر دولت فدرال در مورد رشد صنعت فضای تجاری مطابقت دارند. FAA در 30 ژوئیه اعلامیه ای درباره قوانین پیشنهادی منتشر کرد که در آن پیشنهاد لغو اعمال چندین قانون برای مجوزهای فضاپیماها و مجوزهای پرتاب یا ورود مجدد به فضا داده شد. قوانینی که دولت از آنها چشم پوشی می کند معمولاً شامل استانداردهای زیست محیطی می شود. به طور مشابه، در آگوست 2025، پرزیدنت ترامپ فرمان اجرایی (EO) “اجازه دادن به رقابت در صنعت فضایی” را صادر کرد که به آژانس ها دستور داد موانع نظارتی را حذف کنند و اقدامات خاصی را برای دستیابی به سرعت فزاینده پرتاب های فضایی تجاری انجام دهند.

زیرساخت های فرودگاه فضایی

سیاست ملی به شدت بر نیاز به بهبود زیرساخت های موجود پرتاب فضایی و توسعه سایت های جدید تأکید می کند. این یادداشت که «زیرساخت پرتاب و ورود مجدد» را در رأس سیاست حمل‌ونقل فضایی قرار می‌دهد، به وزیر حمل‌ونقل دستور می‌دهد تا با روسای آژانس‌های دیگر هماهنگ کند تا ظرف 180 روز از تاریخ یادداشت، «محل‌های بالقوه برای تأسیسات پرتاب اضافی و توسعه یا بهبود هدفمند زیرساخت‌های پرتاب» را شناسایی کند. سیاست ملی وزیر دفاع و مدیر ناسا را ​​هدایت می کند تا مکان ها و تأسیسات آزمایشی پرتاب و ورود مجدد فدرال را به گونه ای مدیریت کنند که از طریق تسریع در صدور مجوز تأسیسات و بررسی های زیست محیطی و ارائه انعطاف پذیری و راه حل های نوآورانه در مورد تأمین مالی زیرساخت، کاربران دولتی و غیردولتی را در خود جای دهد.

تاکید این سیاست بر زیرساخت‌ها با RFI FAA که عمدتاً بر بهبود یا توسعه زیرساخت‌های فضاپیمایی متمرکز است، مطابقت دارد. چهار دسته از پنج دسته سؤالات خاص و دعوت‌ها برای بازخورد در RFI به چالش‌ها و نیازهای زیرساخت‌های قوی می‌پردازند. RFI به راهنمای صدور مجوز فرودگاه فضایی FAA: مقدمه‌ای بر فرآیند صدور مجوز فرودگاه فضایی اشاره می‌کند و می‌پذیرد که یکی از مؤلفه‌های حیاتی برای اطمینان از توسعه فضاپیما، تأمین مالی است.

موقعیت فرودگاه فضایی

RFI با درک اینکه عقب ماندگی در توسعه زیرساخت ها منبع اصلی نگرانی است، به دنبال اطلاعاتی در مورد مکان های اضافی است که می تواند برای توسعه فضاپیما مناسب باشد. RFI به دنبال اطلاعات خاصی در مورد مکان های احتمالی برای فضاپیماهای جدید است. مکان‌های جدید بسیاری از عملیات‌های ایستگاه نیروی فضایی کیپ کاناورال، مرکز فضایی کندی، پایگاه نیروی فضایی وندنبرگ و تأسیسات پروازی والوپس ناسا را ​​تکمیل یا گسترش خواهند داد. با توجه به گزارش 22 ژوئن 2026 دفتر بازرس کل ناسا که نشان می دهد زیرساخت پرتاب ناسا قدیمی است و به طور کلی فاقد ظرفیت برای پاسخگویی به خواسته های ناسا، سایر سازمان های دولتی و سهامداران تجاری است، این پیشنهاد برای انتقال برخی پرتاب های بالقوه به مکان های جدید، تعجب آور نیست.

RFI نه تنها در مورد سایت های جدید، بلکه همچنین در مورد سایت ها و سایت های موجود که FAA قبلا برای صدور مجوز فضاپیما مناسب در نظر گرفته است، جستجو می کند. RFI می‌پرسد که آیا دولت فدرال می‌تواند اقدامات خاصی را برای افزایش پرتاب‌های مداری از فضاپیماهای موجود انجام دهد و چرا فضاپیماهای کم استفاده هنوز به اندازه کافی توسعه نیافته‌اند. RFI همچنین نشان می‌دهد که آژانس احتمالاً ارزیابی خود را از مرکز فضایی شیلو در فلوریدا، مرکز فضایی کامدن در جورجیا، مرکز فضایی پورتوریکو و سایت‌های پرتاب فضایی که مکان‌های سکوهای نفتی تبدیل شده یا سکوهای پرتاب هدفمند هستند، تجدید نظر خواهد کرد.

در مورد معیارهایی که باید برای سایت‌های جدید اعمال شود، RFI به دنبال ورودی در اولویت‌بندی معیارهای جغرافیایی خاص است و می‌پرسد آیا نزدیکی به خط استوا، جدایی از مناطق پرجمعیت، یا سایر معیارها باید بر ملاحظات غالب باشد. RFI بیشتر به دنبال اطلاعاتی در مورد ملاحظات لجستیکی و پتانسیل سایت‌های جزیره فضایی است. RFI معیار ایمنی 0.0001 تلفات در هر عملیات را تایید می کند و به نظر می رسد در جستجوی اطلاعاتی در مورد اینکه چگونه یک نامزد جدید فضاپیما می تواند این معیار ایمنی اساسی را برآورده کند.

علاوه بر این، RFI به دنبال اطلاعاتی در مورد توسعه سایت‌های جدید فضاپیماهای عمودی و ایده‌هایی در مورد چگونگی تشویق، تسهیل و تشویق چنین توسعه‌ای است. ایده‌هایی را برای اقداماتی که DOT ​​می‌تواند انجام دهد برای رسیدگی به “چهار حوزه چالش برانگیز” در رابطه با توسعه فضاپیما درخواست می‌کند: “(1) مشارکت سهامداران، (2) هم‌مکانی با یک فرودگاه، (3) مسائل زیست‌محیطی، و (4) یکپارچه‌سازی فضای هوایی.” RFI به دنبال ایده هایی خاص برای مراحل مربوط به ساخت و ساز سریع و محدودیت های زنجیره تامین است.

به طور خلاصه، RFI با سیاست حمل‌ونقل فضایی مطابقت دارد، که به وزیر حمل‌ونقل دستور می‌دهد تا سایت‌های جدید فرودگاه فضایی را ظرف 180 روز شناسایی کند و به وزیر دفاع و مدیر ناسا دستور می‌دهد تا با روسای آژانس‌های دیگر مانند وزیر بازرگانی مشورت کنند، از پایگاه صنعتی حمل‌ونقل فضایی ایالات متحده حمایت کنند، قدرت خرید مجدد را به حداکثر برسانند و اثربخشی زمین را در مدت 90 روز شناسایی کنند. سایت ها

هزینه های زیرساخت فرودگاه فضایی

سیاست حمل و نقل فضایی به آژانس ها دستور می دهد تا توسعه مشترک زیرساخت های حمل و نقل فضایی را با شرکای بخش خصوصی تحریک کنند، مجوزها و بررسی های زیست محیطی را تسریع بخشند، سیاست های بازپرداخت عادلانه و شفاف را برای خدمات و زیرساخت های فضایی مشترک ایجاد کنند، و معیارهای برنامه ریزی محدوده را توسعه دهند و برنامه های برد را برای به حداکثر رساندن تخصیص منابع پرتاب منتشر کنند.

RFI این جهت را با درخواست اطلاعات خاص در مورد هزینه توسعه فضاپیما دنبال می کند. RFI تا حدی می پرسد:

• هزینه های اصلی توسعه یک فرودگاه فضایی جدید چیست؟
• از چه استراتژی ها و فناوری هایی می توان برای تسریع ساخت و ساز استفاده کرد؟
• محدودیت های زنجیره تامین ساخت و ساز چیست و چگونه می توان بر آنها غلبه کرد؟
• چه محدودیت های مالی وجود دارد و چگونه می توان بر آنها غلبه کرد، از جمله ساختارهای مالی جایگزین؟ چگونه می توان از مشارکت های دولتی و خصوصی برای تامین مالی توسعه فضاپیما استفاده کرد؟

در مشاهده چالش‌های ارائه شده توسط هزینه‌های قابل توجه توسعه فضاپیما، RFI به طور خاص تشخیص می‌دهد که تامین مالی جنبه حیاتی توسعه فضاپیما است. در رسیدگی بیشتر به مسائل بودجه، خط مشی ملی به روسای ادارات و سازمان های اجرایی مربوطه دستور می دهد تا با شرکای ایالتی، محلی، قبیله ای، سرزمینی و صنعتی مشورت کنند و سیاست های منصفانه و شفاف برای بازپرداخت هزینه های خدمات، کالاها و زیرساخت های مشترک ایجاد کنند.

تامین مالی اوراق قرضه برای زیرساخت های فضاپیما

همانطور که در وبینار هالند و نایت و پست های قبلی با شرح هالند و نایت ذکر شد، قانون لایحه یک بزرگ زیبا یک نام “تاسیسات معاف” را به اوراق بهادار فضاپیما اضافه کرد. افزودن اوراق قرضه فضاپیما به عنوان یک اوراق تسهیلات معاف واجد شرایط، احتمالاً فرصت‌های تأمین مالی و توسعه در بخش فضای تجاری را تغییر می‌دهد، زیرا دسترسی به تأمین مالی اوراق قرضه معاف از مالیات را برای طیف گسترده‌ای از تسهیلات مرتبط با تسهیلات گسترش می‌دهد. فرودگاه فضایی این ماده همچنین انعطاف‌پذیری را برای مشارکت‌های دولتی-خصوصی، پروژه‌های تولیدی و زیرساختی ایجاد می‌کند.

شاید قابل توجه ترین جنبه تأمین مالی اوراق قرضه فضاپیما، وسعت آن در مقایسه با تأمین مالی اوراق قرضه فرودگاهی باشد. مانند فرودگاه‌ها، اوراق قرضه فضاپیماها مشمول محدودیت‌های حجمی نیستند و اوراق قرضه فضاپیما می‌توانند تسهیلات خاصی را تامین کنند که ممکن است برای تامین مالی با اوراق قرضه فرودگاهی معمولی در دسترس نباشد. به عنوان مثال، مالک یا مالک فضاپیما می تواند تأسیسات تولیدی یا پارک های صنعتی را تأمین مالی کند. با این حال، بر خلاف فرودگاه‌ها، فرودگاه‌های فضایی می‌توانند دارای امکاناتی باشند که توسط یک نهاد تجاری استفاده می‌شود، که در غیر این صورت در تامین مالی تسهیلات فرودگاهی معاف است.

علاوه بر این، اموال فضاپیما واقع در زمینی که توسط یک نهاد دولتی ایالات متحده اجاره شده است، در صورتی که اجاره نامه و هرگونه قرارداد اجاره فرعی الزامات قانونی خاصی را داشته باشند، از جمله انتخاب غیرقابل برگشت توسط مستاجر (توسعه‌دهنده) برای عدم ادعای استهلاک یا اعتبار سرمایه‌گذاری در رابطه با چنین دارایی، از تلقی به عنوان دارایی دولتی معاف نیستند. علاوه بر این، اوراق قرضه فضاپیما تنها به این دلیل که ایالات متحده (یا هر یک آژانس یا ابزار آن است) در ازای استفاده از فرودگاه فضایی، اجاره، هزینه های کاربر یا سایر هزینه ها را پرداخت می کند، به عنوان تضمین فدرال تلقی نمی شود.

امکانات و ترتیبات مشارکت عمومی و خصوصی

برای دستیابی به هدف حفظ بیش از 1000 پرتاب و ورود مجدد در هر سال تا سال 2030، RFI دولت اعلام کرد باید اضافه کردن و نوسازی زیرساخت راه اندازی و ورود مجدد. بخشی از راه حل برای مقابله با این چالش، تشویق توسعه زیرساخت های مشترک، از جمله تسهیل اجاره، توسعه تجاری و مشارکت های دولتی-خصوصی برای بهبود سرمایه در املاک فدرال است. سیاست حمل و نقل فضایی به روسای بخش های اجرایی و آژانس ها هدایت می کند تا با شرکای ایالتی، محلی، قبیله ای، منطقه ای و صنعتی مشورت کنند و به طور معمول فرصت ها را برای بهبود دسترسی به زیرساخت های پرتاب و ورود مجدد بررسی و ارزیابی کنند.

مشارکت عمومی-خصوصی یک قرارداد قراردادی بین یک سازمان بخش عمومی (مانند اسپیس فلوریدا)، یک آژانس توسعه صنعتی شهرستان یا یک آژانس توسعه صنعتی دولتی و یک شرکت خصوصی برای مدیریت طولانی‌مدت زیرساخت است. پیوست به زیرساخت فضاپیما، یک قرارداد مشارکت عمومی و خصوصی می‌تواند زیرساخت فضاپیما و امکانات مرتبط را فراهم کند. ترتیبات مشارکت عمومی و خصوصی به ویژه در زمینه های بسیار فنی مانند هوافضا و اکتشافات فضایی ارزشمند هستند زیرا:

1. تخصص در بخش خصوصی. شرکت ها و توسعه دهندگان مهندسی حمل و نقل و هوافضا دارای تخصص تخصصی در اجرای طراحی، ساخت، ساخت، تامین مالی، مدیریت و بهره برداری از تاسیسات پیچیده مانند فرودگاه های فضایی هستند.
2. محدودیت منابع دولتی دولت ها معمولاً فاقد بودجه و پرسنل برای مدیریت امکانات تخصصی مانند زیرساخت های فضاپیما هستند.
3. ترکیب توانایی ها با برون سپاری به بخش خصوصی، قراردادهای مشارکت عمومی-خصوصی قدرت دولتی را با تخصص خصوصی ترکیب می‌کند تا استفاده از اوراق قرضه واجد شرایط را برای فعالیت خصوصی تسهیل کند و نتایج زیرساختی مثبت ایجاد کند.

یک ساختار مشارکت عمومی خصوصی شامل موارد زیر است:

• نهاد بخش عمومی به عنوان مجرای بخش خصوصی عمل می کند و از این طریق منافع عمومی را فراهم می کند و به عنوان صادرکننده اوراق قرضه معاف از مالیات عمل می کند.
• شرکت خصوصی. طراحی، ساخت، تامین مالی، مدیریت و بهره برداری از تاسیسات را بر عهده می گیرد
• اوراق قرضه معاف از مالیات صادر شده از طریق کانال بخش دولتی؛ درآمدها توسط بخش خصوصی برای ایجاد بهبود استفاده می شود

با توجه به ماهیت بسیار فنی صنعت هوافضا، مشارکت های دولتی-خصوصی راه های مفیدی برای ارائه پروژه های فضاپیما با ترکیب اختیارات بخش عمومی و حمایت مالی با تخصص فنی و سرمایه بخش خصوصی خواهد بود.

مطابق با این چارچوب و مزایای طولانی مدت چنین توافقاتی، RFI می گوید:[p]مشارکت های دولتی و خصوصی می تواند ابزاری ارزشمند و نوآورانه برای ساختار توسعه فضاپیما باشد. RFI همچنین به دفتر توسعه زیرساخت ملی جدید ایجاد شده DOT اشاره می کند که بر گسترش و ارتقای استفاده از مشارکت های دولتی و خصوصی در توسعه زیرساخت ها متمرکز است.

ورود به بازار

سیاست حمل و نقل فضایی علاوه بر رسیدگی به نیاز فوری برای بهبود و توسعه زیرساخت ها، رشد صنعت فضای تجاری را با تسهیل تلاش های تازه واردان برای مشارکت یا ورود به صنعت فضای تجاری، به وضوح در اولویت قرار می دهد. این سیاست به آژانس‌ها دستور می‌دهد تا دسترسی به سایت‌های راه‌اندازی و ورود مجدد فدرال را برای کاربران تجاری با فراهم کردن فرصت‌هایی مانند مشارکت در بازارهای بین‌المللی و در عین حال حفاظت از امنیت ملی و حفظ رقابت‌پذیری فناوری آمریکایی تسهیل کنند.

خط مشی حمل و نقل فضایی به استراتژی پایگاه صنعتی حمل و نقل فضایی می پردازد و طی 180 روز از دستیار رئیس جمهور در امور علم و فناوری می خواهد که با آژانس های مربوطه همکاری کند تا استراتژی ای را ایجاد کند که رقابت پذیری صنعت فضایی ایالات متحده را از طریق:

• تضمین رهبری و برتری ایالات متحده در حمل و نقل فضایی
• بهبود حمل و نقل فضایی آمریکا از طریق توانمندتر، مقرون به صرفه تر، ایمن تر و پایدارتر برای کاربران دولتی و خصوصی
• توسعه نیروی کار با حمایت از برنامه های آموزشی، کمک به انتقال پرسنل نظامی به مشاغل فضایی غیرنظامی و ایجاد مسیرهایی برای جذب استعدادها

سیاست حمل و نقل فضایی همچنین مستلزم دستیابی به مراحل خاصی برای اطمینان از دسترسی به بازار برای سهامداران حمل و نقل فضایی است. ظرف 120 روز و پس از آن هر دو سال، وزیر امور خارجه و وزیر بازرگانی باید سیاست‌های خود را برای ارتقای قابلیت‌های فضایی ایالات متحده در سطح بین‌المللی از طریق سیاست‌های صادرات، حفاظت از مالکیت معنوی، حمایت از صنعت آمریکا در خارج از کشور و توسعه مشارکت‌های خارجی به روز کنند. این سیاست همچنین به آژانس‌های مربوطه دستور می‌دهد تا کنترل‌های صادراتی را به روز کنند تا به شرکت‌های آمریکایی اجازه دهند فناوری‌های مرتبط با فضا را به کشورهای دوست بفروشند.

الزام یک استراتژی ملی در مورد برتری ایالات متحده در صنعت حمل و نقل فضایی با بخش 6 این سیاست مطابقت دارد، که از سران سازمان های مربوطه می خواهد اطمینان حاصل کنند که محموله های دولت ایالات متحده با وسایل نقلیه تولید شده در ایالات متحده به فضا پرتاب یا حمل می شود، مشروط به استثنائات خاصی. تمرکز بر محصولات و وسایل نقلیه ساخت ایالات متحده با بسیاری از اقدامات اخیر دولت که به این نتیجه رسیده است که سیستم های هواپیماهای بدون سرنشین ساخت خارجی و سایر دستگاه ها تهدیدی برای امنیت ملی هستند، مطابقت دارد. تغییرات ضروری در پایه صنعتی سایر صنایع برجسته در حال حاضر باعث ایجاد خلاقیت و افزایش آگاهی شرکت های آمریکایی طراحی، تولید و بازاریابی محصولات در ایالات متحده شده است.

در دسترس بودن طیف FCC

قانون ارتباطات راه اندازی 2024 و اجرای سریع مفاد آن توسط FCC، صدور مجوز را ساده کرد و محدوده فرکانس موجود برای عملیات راه اندازی تجاری و ورود مجدد را گسترش داد. با این وجود، باندهای فرکانسی پرتاب و ورود مجدد به شدت با سایر کاربران هماهنگ می‌شوند و سؤالاتی را در مورد کفایت رژیم فعلی در آینده با پرتاب‌های بسیار بیشتر با سرعت بسیار بالاتر از مکان‌های بیشتر و با نیازهای بیشتر به عملکرد فرکانس رادیویی (RF) ایجاد می‌کنند. بنابراین، سیاست فضایی وزارت بازرگانی و FCC را موظف می‌کند تا با هماهنگی سایر آژانس‌های آسیب‌دیده، «دسترسی قابل‌اعتماد به طیف برای پرتاب فضایی تجاری و فدرال، ورود مجدد، بازیابی و فعالیت‌های درون مدار فراهم کنند».

در 25 آگوست، FCC اعلامیه‌ای عمومی منتشر کرد که به دنبال اظهارنظر گسترده در مورد جنبه‌های تجاری این دستورالعمل بود، از جمله اقداماتی که FCC می‌توانست برای حمایت از رشد قابلیت‌های پرتاب در کوتاه‌مدت (طی دو سال)، میان‌مدت (طی پنج سال) و بلندمدت انجام دهد. FCC به دنبال اطلاعاتی در مورد نیازهای طیف فعلی و آینده، نیاز و مناسب بودن باندهای فرکانس اضافی و تخصیص اولویت، بهبود فرآیندهای هماهنگی و نگهداری طیف موجود برای شناورهای سطحی بدون سرنشین و سیستم‌های هواپیمای بدون سرنشین (UAS) است که با فعالیت‌های پرتاب تعامل دارند.

اقدام FCC پس از بازنگری اخیر قوانین مجوزهای فضایی و ایستگاه های زمینی انجام شد که نشان دهنده تعهد گسترده به تسهیل رشد در صنعت فضای تجاری ایالات متحده است.

راهروهای سفر فضایی

علاوه بر تاکید شدید آنها بر توسعه زیرساخت های فضاپیما، هم سیاست حمل و نقل فضایی و هم RFI به مسائل مربوط به اولویت بندی عملیات فضایی در حریم هوایی می پردازند. RFI در پاسخ به رهنمودهای خط مشی DOT برای «تعیین حریم هوایی اولویت دار برای راهروهای پرتاب فضایی حیاتی»، به دنبال اطلاعاتی از صنعت هوافضا و هوانوردی و سایر طرف های ذینفع است. به طور خاص، RFI اطلاعاتی در مورد ملاحظات توسعه حریم هوایی اولویت دار برای راهروهای پرتاب فضایی حیاتی، شرایط ایده آل برای حریم هوایی اولویت دار، و مفاهیمی برای تمایز فضای استاندارد مورد استفاده برای فعالیت های فضای تجاری از حریم هوایی اولویت دار درخواست می کند.

تعیین بالقوه حریم هوایی اولویت یک موضوع مهم برای همه سهامداران هوانوردی و فضایی است. همانطور که در بسیاری از نظرات در مورد عملیات UAS و تجدید نظر بالقوه در قانون کلی که اپراتورهای UAS باید به هواپیماهای سرنشین دار تسلیم شوند، نشان داده شده است، جامعه اپراتورهای هوانوردی احتمالاً نگرانی خود را در مورد تجدید نظر در چارچوب طولانی مدت حق عبور ابراز می کند.

به طور کلی، FAA به طور کلی از تعیین اولویت های خاص برای انواع خاصی از عملیات خودداری می کند. در عوض، آژانس با اطمینان از اینکه اپراتورها از الزاماتی پیروی می کنند که بر اساس کلاس فضایی که اپراتور در آن وارد می شود یا در آن فعالیت می کند، پیچیده ترین حریم هوایی جهان را ایمن مدیریت می کند. FAA با نظارت و مدیریت سیستم اطلاع رسانی ماموریت هوایی معروف، فضای هوایی را مدیریت می کند، که در آن اپراتورها اطلاعات لازم را در مورد خطرات احتمالی یا تغییرات در منطقه ای که قصد دارند در آن فعالیت کنند، دریافت می کنند.

تعیین حریم هوایی اولویت بر اساس نیازها یا برنامه های پرتاب ممکن است منجر به تغییراتی در ابزارهای طولانی مدت مدیریت فضای هوایی شود. علاوه بر این، با توجه به تلاش‌های مداوم برای نوسازی سیستم ملی فضای هوایی و ابزارهای حیاتی که FAA برای مدیریت حریم هوایی استفاده می‌کند، معرفی مفهوم اولویت‌بندی یا کریدورها برای پرتاب‌ها یا عملیات فضایی می‌تواند پیچیدگی ایجاد کند. طرف‌های ذینفع باید نظرات عمومی را زیر نظر داشته باشند و در پاسخ به RFI نظرات یا نگرانی‌های خود را بیان کنند.

فعالیت های جدید در فضا

علاوه بر سیاست حمل و نقل فضایی و RFI، OSC به طور همزمان یک اطلاعیه ثبت فدرال منتشر کرد که از اپراتورهای علاقه مند دعوت می کرد تا اظهارات علاقه خود را تا 5 اکتبر 2026 برای شرکت در آزمایشی برنامه گواهینامه تجاری فضایی پیشنهادی ارسال کنند. این به منظور هماهنگی بررسی فدرال فعالیت‌های فضای تجاری است که معمولاً خارج از چارچوب‌های نظارتی موجود است.

هدف از این برنامه آزمایشی ارائه یک فرآیند بررسی تلفیقی برای ماموریت های فضایی جدید است. این اخطار بخش 5 EO 14335، «فعال کردن رقابت در صنعت فضای تجاری» را اجرا می‌کند، که در آن پرزیدنت ترامپ دستور تکمیل چندین مرحله متمرکز بر حذف موانع نظارتی یا به‌روزرسانی‌های فرآیند را برای ارتقای رشد صنعت فضای تجاری داد. تحت برنامه آزمایشی، فرآیند صدور گواهینامه شامل یک فرآیند بررسی هماهنگ بین سازمانی با یک درخواست واحد خواهد بود. دفتر مقررات سنجش از دور تجاری FAA، FCC و OSC مسئول حوزه‌های ایمنی فضای هوایی، ارتباطات و صدور مجوز سیستم‌های ماهواره‌ای سنجش از دور خصوصی زمین باقی خواهد ماند. متقاضیان ممکن است همچنان نیاز به دریافت مجوزهای قانونی جداگانه از این آژانس ها، در صورت لزوم داشته باشند. در طول برنامه آزمایشی، OSC انتظار دارد با FAA، FCC، وزارت دفاع و امور خارجه، ناسا و سایر آژانس های مربوطه هماهنگ شود.

اطلاعات مورد نیاز شامل اثبات مالکیت یا عملیات یک نهاد آمریکایی، مفهوم ماموریت واضح، برنامه پرتاب یا استقرار مورد انتظار و سایر اطلاعات دقیق است. اظهار علاقه همچنین باید حاوی بیانیه ای باشد که “تعهد ارسال کننده را برای همکاری با OSC، به شیوه ای شفاف تا حد امکان برای عموم، برای توسعه بهترین شیوه های منطبق با منافع دولت ایالات متحده و قابل اجرا در عملیات مورد نظرشان تایید می کند.” یک فرآیند بررسی بین سازمانی کارآمد نه تنها برای متقاضیانی که معیارها را برآورده می کنند سودمند خواهد بود، بلکه فرصتی را برای متقاضیان فراهم می کند تا به طور بالقوه بر روند تأثیر بگذارند یا به OSC کمک کند تا بهبودهایی را انجام دهد که منجر به افزایش کارایی می شود.

مراحل بعدی

ذینفعان باید سیاست حمل و نقل فضایی، RFI و درخواست OSC برای ابراز علاقه را بررسی کنند و تعیین کنند که آیا ارسال بازخورد یا برنامه ها برای اهداف آنها مفید است یا خیر. تأکید واضح این سیاست بر برنامه‌های دولت فدرال برای تسهیل رشد سریع صنعت حمل‌ونقل فضایی ایالات متحده احتمالاً نشان‌دهنده تمایل به تأمین مالی توسعه زیرساخت‌ها، حذف موانع نظارتی و اطمینان از وجود فرآیندهای مؤثر است که امکان افزایش نرخ پرتاب را فراهم می‌کند. علاوه بر این، ذینفعان باید آگاه باشند که با توجه به بحث‌های آتی مجوز مجدد FAA که به زودی در کنگره انجام می‌شود، ممکن است فرصت‌هایی برای مشارکت کنگره ایجاد شود که به دستیابی به اهداف حمل‌ونقل فضایی و توسعه ذینفعان کمک می‌کند.

کیتی اینمن، پیتر باومگارتنر، ادوارد جی. روجاس، شیوا گوئل، پل استیمرز، دیوید ام. ارلیش و الیزابت اس پری وکلای هلند و نایت LLP هستند.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال نظرات ارسالی وجود ندارد.