برای بردن ماه، کار را تقسیم کنید

اثر الکساندر ویلیام سالتر
دوشنبه 27 جولای 2026

آوریل امسال، چهار فضانورد با کپسول اوریون ناسا دور ماه چرخیدند، اولین خدمه ای که از سال 1972 این سفر را انجام دادند. در ماه مه، در سواحل تگزاس، اسپیس ایکس اولین پرواز Starship نسخه 3 را انجام داد، ماشینی که نه توسط کنگره، بلکه توسط سرمایه خصوصی تامین می شود، و شرکت قبلاً بیش از 15 میلیارد دلار پول خود را متعهد شده است. انقلاب فضای تجاری و بازگشت ماه همزمان از راه رسید. اما آیا کارآفرینی خصوصی می تواند با الزامات اجتماعی همزیستی کند؟

پاسخ کاملاً بله است. ما به کسب و کار و دولت نیاز داریم تا بیشترین بهره را از فضا ببریم. در واقع، برخی از نظریه های اقتصادی پایه می تواند به ما در درک مزیت نسبی هر یک کمک کند.

دو ملاحظه اصلی وجود دارد. اول، آیا می توان محصولات مرتبط با فضا را به مشتری پرداخت کننده فروخت؟ دوم، آیا اهداف خط مشی عمومی موضوع امکان سنجی فنی است یا امکان سنجی مالی؟ پاسخ به این سؤالات ما را به سمت استراتژی برتری فضایی آمریکا می برد.

بیایید با خدمات فضایی شروع کنیم که ارزش گذاری آنها برای بازارها دشوار است. برخی از با ارزش ترین فعالیت ها در فضا دارای مزایایی هستند که نمی توان آنها را رد کرد. این یک اصطلاح اقتصادی است که به این معنی است که منافع به طرفین تعلق می گیرد، چه آنها برای آن هزینه کنند و چه نپردازند. یک رصدخانه فضایی که در مورد طوفان های خورشیدی هشدار می دهد – یک طوفان اخیر به دلیل سیگنال های جی پی اس درهم، نیم میلیارد دلار برای کشاورزان آمریکایی هزینه داشت – به همه به یک اندازه کمک می کند. گرفتن هزینه جداگانه از افراد برای خدمات بسیار دشوار است. اقتصاددانان استدلال می کنند که هزینه های مبادله بسیار زیاد است.

یک دسته مرتبط اما مجزا، گروهی از دارایی‌های فضایی است که برای شکست بسیار حیاتی هستند. به عنوان مثال، در یک سکونتگاه برنامه ریزی شده قمری، زیستگاه اولیه و سیستم برق اولیه نباید به ادامه بودجه خصوصی وابسته باشد. در غیر این صورت، ورشکستگی یا سایر مشکلات پیش روی شرکت های انتفاعی به قیمت جان و فاجعه ژئوپلیتیکی منجر می شود. بخش دولتی بهتر است هزینه آن را بپردازد.

و سپس مهمترین مشکل از همه وجود دارد: چارچوب اساسی مدیریت فضا. آیا با گسترش بشریت به ستاره ها، آیا آمریکا یا رقبای مستبد آن قوانینی را خواهند نوشت که بر مرز نهایی حاکم است؟ حقوق بین الملل عمومی این موضوع را به عنوان یک ملاحظات محوری برای دولت ها تبدیل می کند. بخش خصوصی می تواند نقش حمایتی ایفا کند، اما دولت های ملی باید در صندلی راننده باشند.

این فهرست مهمی از وظایف دولت است. اما همچنین بسیار کوتاه است. فضای زیادی برای نیروهای بازار در ماه وجود دارد. در واقع، تحولات فعلی در بخش فضای تجاری، قدرت حقوق مالکیت، قیمت ها و سود را برای تضمین رفاه اقتصادی و رفاه ملی نشان می دهد.

استارتاپ بارزترین مثال است. بیش از یک دهه پیش، قرار دادن یک محموله در مدار مستلزم سرمایه گذاری هماهنگ و گران قیمت توسط بازیگران مستقل بود. امروزه به خدمات اصلی حمل و نقل بسیار نزدیکتر است. SpaceX به تنهایی هزینه دسترسی مداری را تقریباً هفت برابر کاهش داده است، از میانگین 18500 دلار در هر کیلوگرم قبل از موشک های قابل استفاده مجدد به 2700 دلار در هر کیلوگرم در حال حاضر. نیروهای بازار و انگیزه سود این کار را انجام دادند. بوروکراسی دولتی و فرهنگ قراردادهای به اضافه هزینه نمی تواند داشته باشد.

مخالفان اسپیس ایکس اغلب آن را به وابستگی به بودجه دولتی متهم می کنند، اما نگاهی گذرا به امور مالی آن نشان می دهد که این درست نیست. اینترنت ماهواره ای استارلینک تقریباً 60 درصد از درآمد SpaceX را تشکیل می دهد. در مقابل، تنها حدود یک پنجم از سازمان‌های فدرال، از جمله ناسا و وزارت دفاع تامین می‌شود، و سخت است استدلال کنیم که ایالات متحده ارزش پول خود را ندارد. این واقعیت وجود ندارد که SpaceX یک داستان موفقیت واقعی سرمایه داری است.

با توجه به افزایش فعالیت های انسانی در ماه، استخراج منابع ماه، تولید و سیستم های انرژی ثانویه می تواند توسط سازمان های انتفاعی ارائه شود. قانون ساده است: هنگامی که امکان سنجی حل شد و مشتری پرداخت کننده وجود داشت، بهترین کار توسط افرادی انجام می شود که ثروت خود را به خطر می اندازند، نه مالیات دهندگان.

در بین این قطب ها موارد دشوار و جالبی وجود دارد: پروژه های فضایی که به طور بالقوه امکان پذیر هستند اما هنوز اثبات نشده اند، با کالاها و خدماتی که ممکن است روزی فروخته شوند اما امروز نه. اگرچه شرکت های خصوصی می توانند خدمات زیادی را ارائه دهند، اما باید به خاطر داشته باشیم که دولت ها همچنان مشتری اصلی در آینده قابل پیش بینی خواهند بود. اینجاست که مشارکت عمومی و خصوصی می درخشد. آنها در حال حاضر سابقه طولانی موفقیت در سیاست فضایی آمریکا دارند.

زمانی که ناسا به محموله نیاز داشت و سپس خدمه به ایستگاه فضایی در دوران پس از شاتل فضایی منتقل شدند، کاری انقلابی انجام داد: این ناسا به مشتری اصلی تبدیل شد و به شرکت‌ها اجازه خرید این سرویس را داد و در عین حال به شرکت‌ها اجازه داد سخت‌افزار را داشته باشند و سرمایه خود را افزایش دهند. خدمه تجاری آمریکایی ها را برای کسری از هزینه های پرتاب دولت در مدار قرار دادند و به وابستگی شرم آور ما به موشک های روسی پایان دادند. همین مدل اکنون ربات‌ها را روی ماه فرود می‌آورد و به رقابت بین اسپیس ایکس و بلو اوریجین برای ساخت فرودگرهایی برای فرستادن خدمه آرتمیس به ماه کمک مالی می‌کند. پیشرفت آشکاری در نقش بخش عمومی وجود دارد، از مشتری اولیه گرفته تا قاضی و ناظر، پرورش بازارهای نوپا و سپس کناره گیری با بلوغ آنها.

عدم تخصیص صحیح وظایف بین بخش خصوصی و دولتی می تواند بسیار پرهزینه باشد. یک اشتباه این است که به ساختن آنچه که بازار قبلاً ثابت کرده است می تواند بهتر انجام دهد، ادامه می دهد. این بازتابی است که سیستم پرتاب فضایی 4 میلیارد دلاری ناسا را ​​عمدتاً به دلیل استخدام افراد مناسب در مناطق مناسب کنگره، فعال نگه می‌دارد. دوم این است که قراردادی به شرکت‌های خصوصی بدهیم که هیچ‌وقت نتیجه‌ای نخواهد داشت و انتظار می‌رود که شرکت‌ها فعالیت‌های دائمی قمری را از درآمدهایی که هنوز وجود ندارند و ممکن است برای چندین دهه وجود نداشته باشند، تامین کنند.

استقرار دائمی قمری نه کاملاً عمومی و نه کاملاً خصوصی خواهد بود. چارلز میلر، کارآفرین فضایی و کهنه کار سیاستگذاری، در نوشتن برای مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی، یک مدل عمومی-خصوصی از «مقامات» را پیشنهاد می کند – اداره بندر نیویورک، نه قدرت انتزاعی دولتی – را برای توسعه ماه پیشنهاد می کند. این یک گزینه جذاب با سابقه اثبات شده است که مسئولیت های خصوصی و عمومی را جدی می گیرد. مقامات به طور عمومی هدایت و کنترل می شوند، اما عمدتا خصوصی هستند. این شامل افزایش سرمایه خصوصی از طریق انتشار اوراق قرضه است. او خاطرنشان می کند که این ساختارهای حاکمیتی در سراسر جهان “برای پروژه های حمل و نقل، پروژه های نوسازی شهری، پروژه های برق، آب و گاز، برای ایجاد مناطق مدرسه و بیمارستان های عمومی و کنترل سیلاب ها استفاده می شود.” چرا از آنها برای توسعه ماه نیز استفاده نمی کنیم؟

10 تا 20 سال آینده مهم ترین سال برای سیاست فضایی آمریکا از زمان آپولو است. از آنجایی که قدرت های متخاصم، یعنی روسیه و چین، عملیات غیرنظامی و نظامی خود را در فضا افزایش می دهند، ما نمی توانیم با به هم ریختن اقتصاد حاکمیت فضایی یک قدم را از دست بدهیم.

وظایف را درست انجام دهید و آمریکایی ها می توانند برای ماندن به ماه برگردند. نیروهای بازار، که ما را بیش از هر زمان دیگری به اعماق فضا سوق داده اند، یک عنصر اصلی خواهند بود. اما تسلط بر فضا چیزی بیش از دلار و سنت است. با نادیده گرفتن مزیت نسبی دولت، وظایف خود را اشتباه انجام دهید و ما شاهد پیشی گرفتن رقبایمان از ما خواهیم بود.

نسخه ای از این مقاله اولین بار توسط بررسی ملی.

الکساندر ویلیام سالتر، استاد اقتصاد در دانشکده بازرگانی دانشگاه فناوری تگزاس، تفسیری درباره سیاست فضایی در وال استریت ژورنال، در واشنگتن پست، بررسی ملی، تپه، اسپیس نیوزو همچنین چندین موسسه تجاری دیگر. او نویسنده است اقتصاد فضا: قابلیت‌های تولید برای مرز نهایی.

توجه: اکنون در حال تعدیل نظرات هستیم. در ارسال نظرات تاخیر وجود خواهد داشت و هیچ تضمینی برای ارسال تمامی نظرات ارسالی وجود ندارد.