برای اولین بار خون دایناسور در فسیل یافت شد

دیرینه شناسان به طور منظم استخوان های فسیل شده دایناسورها را پیدا می کنند، اما گاهی اوقات ردپاها و پوسته های ماقبل تاریخ را پیدا می کنند. در موارد نادر، محققان حتی فرورفتگی های باستانی را روی پوست یا پرهای دایناسور شناسایی کرده اند. اما سلول های فسیل شده؟ محققان مدت‌ها تصور می‌کردند که چنین سطوح میکروسکوپی حفاظت غیرممکن است. اما یک بار دیگر طبیعت خلاف آن را ثابت کرد.

در مطالعه ای که امروز در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (PNAS)، یک تیم بین‌المللی از دیرینه‌شناسان وجود مولکول‌های زیستی دست‌نخورده و گلبول‌های قرمز معدنی را در فسیل 115 میلیون ساله دایناسور تأیید کردند. اگرچه کار قبلی احتمالات مشابهی را پیشنهاد کرده است، اما تحقیقات این تیم اولین تحقیقی است که ترکیبات شیمیایی حامل اکسیژن خون معروف به هم را شناسایی می کند.

کلیتی گریس، یکی از نویسندگان این مطالعه و شیمیدان دانشگاه کرتین استرالیا، در بیانیه ای گفت: «این واقعاً یک کشف قابل توجه است. این یافته‌ها فرضیات دیرینه را به چالش می‌کشند که برخی از مولکول‌های زیستی مانند هموگلوبین نمی‌توانند در اعماق زمان زنده بمانند.»

شواهدی در استخوان های فسیل شده اندام یک جوان وجود دارد موزه آراتاسوروس. در سال 2008 افتتاح شد. A. museunacionali یک تروپود دوره کرتاسه اولیه بود که در شمال شرقی برزیل امروزی زندگی می کرد. فسیل ها نشان می دهد دایناسوری با طول بیش از 10 فوت و وزن حدود 75 پوند، اما با توجه به سن پایین آن، A. museunacionali احتمالا حتی بزرگتر شده است

دیرینه شناسان پس از بررسی دقیق برش های نازک این فسیل، اجزای مولکولی معدنی گلبول های قرمز خون را به همراه اکسید منگنز پیچیده ای به نام هاسمانیت پیدا کردند. این ماده به حفظ ساختارهای سلولی هِم، یک مولکول حلقه‌ای شکل که حاوی آهن است و به پروتئین‌های زیادی، به ویژه هموگلوبین متصل می‌شود، کمک کرد. هاسمانیت همچنین به حفظ مولکول های زیستی اضافی موجود در خون مانند اسیدهای آمینه موجود در کلاژن کمک کرد. نویسندگان این مطالعه تئوری می‌کنند که این سطح از حفظ تنها پس از دفن سریع در محیطی که سرشار از میکروب است اما در عین حال اکسیژن کم است، اتفاق می‌افتد.

گریس و همکارانش گفتند که کشف آنها پیامدهای گسترده تری برای دیرینه شناسی در سطح مولکولی دارد. مطالعه بیشتر می تواند به پیشرفت درک ما از تکامل خون، متابولیسم دایناسورها و سطوح فعالیت حیوانات باستانی کمک کند. این دانش که این نوع ذخیره سازی اصلا امکان پذیر است، حتی ممکن است بسیار فراتر از زمین باشد. اگر چنین مولکول‌های زیستی ظریفی در طی میلیون‌ها سال در محیط‌های خشن فسیل شوند، این امکان وجود دارد که آثار مشابهی از حیات در جای دیگر جهان باقی بماند.